εξέδρα

 

.. από νωρίς
του 'χαν υποδείξει τους επισήμους,
θέσεις και ρόλους,
ώστε να μην υπάρχει χώρος αμφισβήτησης 
και φυσικά να μην υπάρχει χώρος συνειδητοποίησης 
πως ο μόνος επίσημος είναι ο απλός άνθρωπος,
που δυστυχώς αντί να τον υπηρετούν 
υπηρετεί.

αμαρτία

 

..η μεγαλύτερη αμαρτία
να σκοτώνεις παραδείσους 
και μετά να κοιτάζεις από την κλειδαρότρυπα του χρόνου 
πώς ανασταίνονται κι ανθίζουν 

μετατρέποντας τον τάφο τους 

σε σπιτικό.

αστραπή

 

Ποτέ δεν ήταν τ’ ουρανού
πάντα στο δέρμα οι ρωγμές
-του μυαλού-
κι οι αστραπές
ριπές στο αίμα μου,
να πνίγεται στιγμιαία
το σκοτάδι μου στο φως,
όπως το στεγνό στόμα
ενός αιώνια ερωτευμένου
που δεν προλαβαίνει να ξεδιψάσει
στο φιλί,
έστω κι αν αυτό
κρατά για μια ζωή,
μία στάλα, όπως είναι πάντα η ζωή.

κατοικίδια

Στις ηλιόλουστες μέρες 
αδέσποτη να 'μαι
μα στους κατακλυσμιαίους καιρούς 
άσε με κατοικίδια 
να 'ρχομαι μέσα σου.

(μόνο οι πολύ δικοί μου)

Ο γάτος ξέρει.

Άντε τώρα να εξηγήσεις 
και στο σκύλο 
τί έχει προηγηθεί 
στη ζωή σου,
σ' εκείνη τη δύσκολη διάλεκτο 
που δίχως να μιλιέται 

μεταφράζεται εξατομικευμένα

και χωρά όσα δε μοιράζεσαι 

με κανέναν..

χειραψία

Συστήνεται με το δεξί σε χειραψία
κι εσύ
χαίρεσαι την αυταπάτη της οικειότητας 
δίχως την υποψία πως
γνωρίζεις μόνο το χέρι που συστήνεται,
κανέναν απ' τους βυθισμένος εαυτούς.
Κι όμως 
θα ορκιζόσουν πως πλησίασες πολύ 
σχεδόν δοκίμασες τη σκέψη της
κι έχεις αποδείξεις 
τα μυθιστορήματα που έγραψες 
πού όμως μοιάζουν με τα πλαστά νομίσματα 
που επιδεικνύει ο ζητιάνος 
ως απόδειξη της φιλανθρωπίας του κόσμου.

Σού ξεγλίστρησε
όπως γλιστρά το ιδρωμένο χέρι 
σε στιγμή βοήθειας 
αφήνοντας το σώμα 
να πέσει στο κενό. 

Τίποτε πιο αληθινό απ' την ανάγκη.
Εκεί γνωρίζεσαι.
Δίχως χειραψίες, 
με αλληγορίες φιλιού ζωής 
που άλλοτε δαγκώνει θανάσιμα τη σάρκα 
κι άλλοτε απορροφά ενέργεια.

Πεθαίνεις έτσι κι αλλιώς.

Από εκεί και πέρα 
υπάρχεις πραγματικά 
και δε βολεύεσαι πλέον με χειραψίες.

εις το όνομα

Όλα τα ξύλα 
τίμια 
κι εσταυρωμένα..

[ούτε λίγος θεός
για να πιστέψει 
η φύση]

εκείνο το κάτι, το μαγικό

Κάτι χορεύει και κάτι μαγεύει
μια μελωδία κρυφής μουσικής

σκάβω το χώμα και τα ερέβη

και αναβλύζει έπος φυγής.

Κάτι θροϊζει και κάτι μ' αγγίζει

γίνομαι φύλλο σε σάρκας κορμί

σκύβω μυρίζω το άνθος που ανθίζει

μέσα μου η φύση και όλη η γη.

Βγαίνω απ' τον κύκλο, 

βγαίνω απ' τη μέρα

γίνομαι θραύσμα βγάζω φτερά

και ψιθυρίζω στον γήινο αέρα

σε μία διάλεκτο γεμάτη νερά.

Ρέω, κυλάω, επιπλέω, βουτάω

μπαίνω στον κύκλο του νερού

δεν επιστρέφω εκεί που πονάω

αρχαία η ρίζα μου άλλου καιρού.

Σας παραδίδω τα κλειδιά

και επιλέγω άλλη τροχιά

σβήνω το ίχνος μου μπαίνω στο δάσος

και διορθώνω το αιώνιο λάθος.

Γυμνές πατούσες λυμένα μαλλιά

βγαίνουν απ' το στήθος μου σμήνη πουλιά

στην κοιλιά μου ζεσταίνω βρέφος μωρό

με φωτιά το ταΐζω, βροχή και βυθό.

Είναι ο απόγονος της αρχαίας Ιστορίας

και ο συνεχιστής αυτής της μαγείας.

Δεν θα τον ανταμώσουν τα αιχμηρά σου όπλα

ούτε θα τον δελεάσεις με τα φτηνά σου κόλπα.

Δεν εσταυρώνεται κι ούτε πεθαίνει

μπροστά σου στέκεται παιδί που σωπαίνει

κι ας έχεις μάτια κι αυτιά κλεισμένα

το τραγούδι του θα φτάσει και σε σένα. 

κλαδί

Να ‘ρθει μια μέρα που ένα παιδί
Θα κόψει απ’ το δέντρο ένα κλαδί
Όχι για δόρυ, ούτε για ξίφος
Δε θα ‘χει του πολεμιστή το ύφος
Θα το φυτέψει στην καρδιά του
Ν’ ανθίσει αγάπη στη γενιά του
 
Θα ‘ναι τα χέρια του άδεια από όπλα
Και του μυαλού του η διόπτρα
Θα κάνει εστίαση στη δημιουργία
Θα καλλιεργεί, θα χτίζει με συνεργασία.
 
Δε θα ‘χει μνήμες καταστροφής
Ούτε εικόνες καμένης γης
Ούτε παιδιών δολοφονημένων
Και μανάδων ορφανεμένων.
Δε θα ‘χει πόλεις νεκροταφεία
Με νεκρική σιγή στα παιδικά ηχεία
Δε θα παίζει παιχνίδια κυριαρχίας
Ούτε θα γνωρίσει τη μανία της ιδιοκτησίας
Θα μοιράζεται κήπους, γη κι εαυτό
Θα συμπορεύεται για το κοινό καλό
 
Κι αν εμφανιστεί απ’ τα ξένα ένας εχθρός
Άοπλο το παιδί θα σταθεί στο φως
Κι αυτή τη φορά η ανθρώπινη Ιστορία
Θα καταγράψει άλλη πορεία.
Το παιδί θα διδάξει ζωή και ειρήνη
Και θα τιθασεύσει του πολέμου τα σμήνη
Θα αφοπλίσει τον εχθρό του ανθρώπου
Που δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον εαυτό του. 

Γωνιά ανάγνωσης

Μοιάζει με τιμωρία, μα πώς αλλιώς να ξεκινήσει παρά με απομόνωση; Μ’ εκείνη την επιλογή της αυτοεξορίας που σε αναγκάζει να αντιληφθείς τον εγκλεισμό σου μέσα σ’ αυτό το σώμα σου, που ταυτόχρονα σε ενώνει και σε χωρίζει απ’ το πλήθος; 

Το πιο κρίσιμο, το πρώτο βήμα. Εκείνο της απομάκρυνσης. Ακολουθεί το δεύτερο και μετά ολόκληρη η μοναχική διαδρομή κι οι άνθρωποι γίνονται δέντρα και περνάς ανάμεσα, με το δάσος να θορυβεί δίχως να αρθρώνει κάτι συγκεκριμένο. Ακούς χιόνια, ακούς νέφος, ακούς βοή και μόνο αφού απομακρυνθείς αρκετά και αρχίσεις να εισέρχεσαι στο μεταβατικό κεφάλαιο της σιωπής, τότε αρχίζεις να διαβάζεις ήχους, να μελετάς τον εαυτό σου και όσο προχωράς μελετάς κομμάτια ανθρώπου κι έπειτα του κόσμου που άλλοτε βυθίζεται κι άλλοτε αναδύεται από τη στάχτη του.

Και αν σταθείς τυχερός (ή αρκετά παρατηρητικός, όπως ένα παιδί), μπορεί να φτάσεις στο κεφάλαιο που θα γράφεις για κείνα που ήθελες να διαβάσεις σαν παιδί και δεν σού τα εξιστόρησε ποτέ κανείς.