Παυλίδου Κάκια - Reflections...

  .. από νωρίς του 'χαν υποδείξει τους επισήμους, θέσεις και ρόλους, ώστε να μην υπάρχει χώρος αμφισβήτησης  και φυσικά να μην υπάρχει χ...

  ..η μεγαλύτερη αμαρτία να σκοτώνεις παραδείσους  και μετά να κοιτάζεις από την κλειδαρότρυπα του χρόνου  πώς ανασταίνονται κι ανθίζουν  με...

  Ποτέ δεν ήταν τ’ ουρανού πάντα στο δέρμα οι ρωγμές -του μυαλού- κι οι αστραπές ριπές στο αίμα μου, να πνίγεται στιγμιαία το σκοτάδι μου ...

Στις ηλιόλουστες μέρες  αδέσποτη να 'μαι μα στους κατακλυσμιαίους καιρούς  άσε με κατοικίδια  να 'ρχομαι μέσα σου.

Ο γάτος ξέρει. Άντε τώρα να εξηγήσεις  και στο σκύλο  τί έχει προηγηθεί  στη ζωή σου, σ' εκείνη τη δύσκολη διάλεκτο  που δίχως να μιλιέτ...

Συστήνεται με το δεξί σε χειραψία κι εσύ χαίρεσαι την αυταπάτη της οικειότητας  δίχως την υποψία πως γνωρίζεις μόνο το χέρι που συστήνεται, ...

Όλα τα ξύλα  τίμια  κι εσταυρωμένα.. [ούτε λίγος θεός για να πιστέψει  η φύση]

Κάτι χορεύει και κάτι μαγεύει μια μελωδία κρυφής μουσικής σκάβω το χώμα και τα ερέβη και αναβλύζει έπος φυγής. Κάτι θροϊζει και κάτι μ' ...

Να ‘ρθει μια μέρα που ένα παιδί Θα κόψει απ’ το δέντρο ένα κλαδί Όχι για δόρυ, ούτε για ξίφος Δε θα ‘χει του πολεμιστή το ύφος Θα το φυτέψει...

Μοιάζει με τιμωρία, μα πώς αλλιώς να ξεκινήσει παρά με απομόνωση; Μ’ εκείνη την επιλογή της αυτοεξορίας που σε αναγκάζει να αντιληφθείς τον ...