Τετάρτη 24 Ιουλίου 2019

Εκ προμελέτης




Και ξέρεις.. ίσως εγώ να φοβάμαι περισσότερο, καθώς σε βλέπω να έρχεσαι ατάραχος πάνω στα θηρία μου. Να διασχίζεις σώος τις λίμνες γύρω από τις προστατευτικές μου απομονώσεις, που τις έχω γεμάτες σαρκοφάγα ποιήματα. Να κατευθύνεσαι ευθύγραμμα πάνω στα μαχαίρια μου, που τόσο καιρό τ' ακόνιζα στις φλέβες μου. Να μην τραυματίζεσαι από τις αυτοκαταστροφικές μου εκρήξεις, που πάντα συντάρασσαν τον κόσμο γύρω μου. Να με βρίσκεις, όταν εξαφανίζομαι. Να με αναγνωρίζεις, όταν αλλάζω.Να πλησιάζεις δίχως να αποκλίνεις από μένα. Να με φτάνεις, όσα βήματα πίσω κι αν έχω κάνει. Να μένεις, όσο κι αν δεν σερβίρω καφέ, φαγητό, κέρασμα, εαυτό. 

Ξέρεις...... ίσως εγώ, παρόλο που σε κάλεσα, να φοβάμαι περισσότερο από σένα τις αλλαγές που συνεπάγεται αυτή η επίμονη και παρατεταμένη επιθυμία δολοφονίας της μοναχικότητας. 





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Προεκτείνοντας την αφορμή...