Παυλίδου Κάκια - Reflections...

Όταν απομακρύνομαι.. δεν πηγαίνω και πολύ μακριά. . . Κρύβομαι.. χάνομαι.. μέσα μου.

Δε θυμάμαι αν γεννήθηκα έτσι ή αν έγινα στην πορεία. Αν με κάνανε οι συνθήκες. Απρόσωπο ακούστηκε. Η κοινωνία. Δεύτερη απροσωπία. Εσείς...

Η μεταμεσονύχτια είναι η καλύτερη ώρα για ταξίδι. Την ώρα που όλοι κοιμούνται, λουφάζουν, είναι πτώματα. Μόνο κανένα παιδί ίσως συναντή...

Είχα φυτέψει κάκτους στην περίφραξη, αγκαθωτά οδοφράγματα ατομικής μου προστασίας. Με σαρκοφάγους βλαστούς τα πόμολα στις πόρτες...

Μην πιστέψεις πως είναι όλα αθώα. Τα βράδια η σιωπή αγριεύει, τα έπιπλα στο ακίνητο σπίτι ζωντανεύουν, μετακινούνται ανεπαίσθητα παίζον...

Ποιος καθιέρωσε αυτά τα διπλά κρεβάτια που ξαπλώνουν αιωνίως σε μία αγκαλιά οι ερωτευμένοι, που χάνεται το σύνορο και έρχεται στιγμή πο...

Για τον σύγχρονο Μεσσαίωνα της σύγχρονης αγοράς εργασίας με τις στρατιές των εργαζομένων που συντηρούν το αναλώσιμο του ρόλου τους. Με ...

Ένα χέρι σε ορίζει Καπετάνιο στο μεγάλο σκαρί και δίχως εκπαίδευση παλεύεις με τα κύματα και τα μποφόρ κι εκεί που αρχίζεις να κουμαντ...

Και με ρωτάς «Πώς είναι δυνατόν να κλαις με τη θυσία της Natasha για το Πετράδι της Ψυχής και για τη θυσία του IronMan με σκοπό ν...

Είναι εκείνες οι ήττες που σε παραμονεύουν σαν πέσει το σούρουπο. Σου βάζουν τρικλοποδιά σαν επιστρέφεις σπίτι, πέφτεις, χτυπάς, χάνεις...