~Εγώ η Ουλρίκε Μάινχοφ καταγγέλω~

Υπαρχει και πιο σκληρή Χροιά Φωνής, 

παντα υπαρχει μία πιο σκληρή χροιά ΦΩΝΗΣ.....

που και τσακισμένη 

μένει να ανεμίΖει ΨΗΛΑ 

με το ΝΑΙ της παντα Σημαία

 και Εθνικό Ύμνο ΙΔΑΝΙΚΩΝ.....

 

~Παιδική Άρνηση Ενήλικου Θεού~

Αρνήθηκα το Θεό
τη στιγμή που ευχήθηκα ΕΝΑΝ Θεό, τον Ίδιο Θεό για Όλους
κι αυτοστιγμής έστρεψα το βλέμμα
και είδα την κακοΠοίηση
στο Κορμί
στην Ψυχή
στη Συνείδηση του Παιδιού...

...του Aθώου Παιδιού
-πλεονασμός... δεν υπαρχει Ένοχο Παιδί-
που μόνη του κληρονομιά
κατέχει στα χέρια το ΔΩΡΟ της Ζωής
και όχι ένα προπατορικό αμάρτημα Ανθρώπινης Επινόησης
ενός ξεπεσμού απ'το κλαδί μιας μηλιάς,
που χρησιμοποιείται εύστοχα ως δικαιολογία
και χρεώνεται στο Λογαριασμό του
τα αποτρόπαια εγκλήματα ενός σάπιου Ανθρώπου.

ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΘΕΟ για να ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Το Παιδί γεννιέται Αθώο
και εκμαυλίζεται από Εκείνους
που ενώ πιστεύουν,
δεν έχουν το Θεό τους...

Έψαξα τον Θεό, λοιπόν,
Στο χέρι που πράττει,
Στα μάτια που παρατηρούν
-τόσο ένοχα μες στη σιωπή της συγκάλυψης...

Δεν τον Βρήκα..

κι αν κάπου υπάρχει
κακοΠοιήθηκε μαζί με το Παιδί
και δεν αναγνωρίζεται πιά..............

-------------------------

Τι είναι κακοποίηση και Τι όχι:

ΑΠΟ ΕΔΩ κάποιος ΛΕΙΠΕΙ......

Γιατι αραγε?......

ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΨΥΧΕΣ?????????.....................

ΤΟ "ΥΠΕΡΙΣΧΥΕΙ Ο ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟΣ" δεν ειναι Μεθοδος ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΙΣΗΣ!!!!!!...

 

~Ξυστά~

Περάσαμε ξυστά από τον κίνδυνο...

Ευτυχώς,

κρατούσα μικρό καλαθάκι

κι Εσύ 

ήσουν χορτάτος από Αλήθειες...

~Άγριες Ελευθερίες~

Τελείωσε.

Μη χρησιμοποιήσεις χρονικά επιρρήματα Ζωής,

ούτε ερωτήσεις επεξηγηματικού χαρακτήρα.

Δεν έχουν φωνή οι Ξεχασμένοι Άνθρωποι.

Μόνο αντίλαλο.

Κι η ηχώ μόνο αναπαράγει.

Παίξε.

Ρώτα τον Εαυτό σου

και έπειτα τόλμησε την Απάντηση,

που σου στέρησε με τη σκιά της 

όλο το φως.

Γύρνα.

Γωνίες.

Τέσσερα σημεία.

Ένας Ορίζοντας.

Όλα τα φώτα, αντανακλάσεις παρελθόντος.

Γύρνα.

Την πλάτη, 

τη σελίδα,

τον κόσμο ανάποδα,

το πλευρό του ύπνου σου,

τον διακόπτη σου στο Off.

Κύκλος είναι.

Όλοι έφυγαν

από το τοπίο.

Η Ζωή κουλουριάστηκε.

Αγκαλιά, η Σκιά σου.

Πιάσε τα χέρια.

Κύκλος είναι.

Η Μοίρα του, 

να κλείνει.

Κλείσε κι Εσύ.

Τα μάτια,

την πόρτα σου,

το φάκελο με την προμήθεια,

το βιβλίο που γράφεται ακόμα.

Δεν είναι ώρα αναγνώσεων η αποψινή.

Γράψε λοιπόν.

Ιστορία.

Το όνομά σου.

Διαγώνισμα Ζωής.

Μόνο βιάσου.

Τελειώνουν οι ευκαιρίες.

Ο Χρόνος.

Τα λάθη που δικαιούσαι.

Απομένει ένα δευτερόλεπτο πίεσης.

Κόψε την ανάσα σου.

Τις φλέβες στην πάνινη κούκλα του Θεού.

Δρόμο, κλέβοντας βήματα.

Την πείνα σου με ότι έμεινε στο Τραπέζι των Ποιημάτων.

Την πλάκα, επιτέλους.

Τόσα χρόνια, Άγριες Ελευθερίες 

σε τρύπιες τσέπες

σπάταλης Ζωής.

Ένα χρηματιστήριο που έκλεισε τιμή

πάνω στην άΤιμη αυταπάτη.

Αδειάσαμε, μάτια μου.

Απομένει Κενό.

Γράψε την τελευταία σου επιθυμία.

Κλείσε τον Κύκλο.

Γύρνα πλευρό.

Παίξε το τελευταίο χαρτί σου.

Λίγο ακόμα 

και

Τελείωσε.

~Συμβουλή~

~Καθρεφτάκι~

Ένα καθρεφτάκι κρατώ

και στρέφω τον Ήλιο

σινιάλο παρενόχλησης

στο μάτι του Θεού.

Έπειτα κρύβομαι

ή ψάχνω κρυψώνα

...εναγωνίως...

Προσπαθώ να ξεφύγω

απ' το "Πανταχού Παρών"

με τραυματισμένο γέλιο

από το φόβο μην και με πιάσει Πρώτος

πριν το Θάνατο...

ο Θεός...

~Η Σκιά μου~

~σιω-Πές~

...στα ρηχά

-κάτω από ξάστερες Αλήθειες-

Σιωπές απλωμένες

σε ΣεληνοΘεραπείες αποσιωπητικών...

Αθόρυβος Εαυτός...

Πάντα...

Κάτι είχε να πει ο Ουρανός {σου},

το υπονόησε με τρεις τελίτσες άστρων...

ΓυρίΖεις σελίδα...

τρομάΖουν οι Ιερές Ταξινομήσεις {σου}...

{κύλησαν κάποιες φωτιές 

στο κεκλιμένο της Αριστουργηματικής σου ΑστροΜετρίας}

Μαζί με τις τροχιές

ξεφεύγουν τρομαγμένα

μικρόσωμα μυστικά σου...

Τρέμει το Φως...

των ματιών

των άστρων

της φλόγας...

Ένα μαχαίρι στάΖει Ανάγκη

μες στο Κορμί της Σιωπής {σου}

και σαν από τον Πυθμένα της βγει δολοφόνος

επιστρέφουν απ' το Φεγγάρι 

πεινασμένα τα μικρά μυστικά σου

και βουτούν στην πληγή...

Χορταίνουν με Σάρκα, Αίμα και Λέξεις

και πονά πολύ ο Ύπνος σου,

γιατί ακόμη κι αν είναι Όνειρο 

τούτο το ενδεχόμενο,

η Αλήθεια σου, αιώνες τώρα,

απροκάλυπτα ξεΚλειδώνει τις σιω-Πές σου

μες στο παραμιλητό σου, 

που κλαίει....

Τυφλή

Τυφλή ήμουν...

και είμαι...

Οι Τυφλοί διαβάΖΟΥΝ

με Αφή...

~Ίχνος~

Μία εσοχή 

στο χαρτί

στο Νου

στο βότσαλο της Καρδιάς μου

και μέσα της ένα ίχνος

που μιλά Σιωπές

και χαράΖει δρόμους 

κάθε Νύχτα

κάθε Μέρα

σε κάθε Ζωή που επιμένω να ανασταίνομαι

και με παρασύρει σε μία Φυγή

παροτρύνοντάς με

να εισχωρήσω στο Εδάφιο ΙΙ

-του Έρωτα-

και να απαρνηθώ τα Ποτάμια,

να συντηρηθώ με Βροχές,

να απαρνηθώ τη στέΓΗ

και να προφυλαχτώ με δύο χούφτες Ζεστής Αγκαλιάς,

να απαρνηθώ τη Γιορτή

και να χορέψω πάνω στο Φιλί

χωρίς Υποσχέσεις,

χωρίς Τέλος στο Παραμύθι που διαβάΖΩ,

μόνο με θερμότητα Αφής

-τυφλών Ανθρώπων Ευτυχίες-

να ψηλαφώ το Δέρμα 

και να βρίσκω το Δρόμο μου,

να αγγίΖω ανθισμένες Πληγές 

και να ορίΖω τις συντεταγμενες μου

κατω από Ουρανούς 

που Χωράνε σε δύο μαύρα μάτια 

νυχτερινού εμπρησμού

στο Ύφασμα του Χορού μου

και λίγο πριν αρπάξω φωτιά
-κάπου κοντά στα ξημερώματα-

πάντα με βρίσκω μέσα στην Εσοχή

του χαρτιού

του Νου 

μιας Καρδιάς 

να Χωράω και να Χορεύω

ενσωματωμένη στο Εδάφιο ΙΙ 

του Έρωτα

ακολουθώντας πιστά

εκείνο το ανεπαίσθητο Ίχνος....

και κάποιες Στιγμές
χορευτικής μου φιγούρας στο Κενό

αναρωτιέμαι

πού μπορώ να φτάσω

αν αυτό το Ίχνος σου ....μεγαλώσει.......


---
...dedicated...