~Εναντίον~

Με κοιτάζω πάντα πονηρά

σε καθρέφτες και τζάμια

υπό γωνία υπονοούμεΝου,

σαν μόνιμα να συνωμοτώ 

με τον Εαυτό μου,

να πράξω κάτι

εναντίον σας.

~Ο Καιρός που Λατρεύω~

Άγρια Βροχή
Εαυτός λιτά ντυμένος, χωρίς πανωφόρι...
Εκτεθειμένος...
Υγρός ως το Κόκκαλο και ως την Σκέψη....
Βροχή στα μάτια....
Συγχρονισμός Φύσης κι Εαυτού......
Θάλασσες....
Να στάΖει στο στόμα η αλμύρα....
Να διαπιστώνεις την Νοστιμιά των δακρύων...
Να εύχεσαι να ΜΗΝ στερέψουν ποτέ.....
Να βγάΖεις την γλώσσα και να γλείφεις δάκρυα και πληγές.....

Μαζοχιστικά να Χορεύεις το Χορό της Βροχής
και ο Ήλιος να σε κρυφοκοιτάΖει από ένα σύννεφο
ζηλεύοντας
την λάμψη των Ματιών σου
και να θέλει να χορέψει
καυτός, πυρωμένος μαζί σου
μα η Βροχή να μην σ' απαρνιέται....
να σε λούΖει
να σε ξεπλένει
να σε ΠοτίΖει ν' ανθίσεις.......
μες στο καταχείμωνο
όπου όλοι λιποθυμούν σε μία χειμέρια νάρκη Μελαγχολίας...

ΑπΑίτηση....

ΒΙΒΛΙΟ "Συνεργός", Εκδόσεις Ars Poetica, 2015

Τις νύχτες που δεν αυτοκτονώ, 

δε θέλω να με σκοτώνεις...

1ο Διεθνές Συνέδριο Δημιουργικής Γραφής - Αθήνα 4-6 Οκτωβρίου 2013

Ραντεβού με τη Δημιουργία
-----------------------------------------------
1ο Διεθνές Συνέδριο Δημιουργικής Γραφής, 4-6 Οκτωβρίου 2013 στην Αθήνα

Φυσικά θα είμαστε Εκεί....
Το στίγμα της τοποθέτησής μου στην ενότητα "Εκπαίδευση και Διδακτική της Δημιουργικής Γραφής" θα παρουσιαστεί το Σάββατο στις 9.30 το πρωί, στο Κολλέγιο Αθηνών {Ψυχικό}...

ΠροΓευση:

.........+++++++++++........
Η δημιουργική γραφή δεν είναι μιμητισμός, ούτε εφαρμογή κανόνων λεκτικής αποτύπωσης. Είναι άμεσα συνυφασμένη με τη Δημιουργία. Απαιτεί να δημιουργηθεί πρωτότοκη Ιδέα στο Νου του μαθητή. Απαιτεί ο κηδεμόνας Νους ν’ αποκτήσει ιδιότητα πολυτεκνίας, καθώς η Σκέψη θα εκπαιδευτεί να γεννά.
......................+++++++++++++++.............................

Εδώ το ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ του ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

Επίδομα ΠολυΤεκνίας

ΒΙΒΛΙΟ "Συνεργός", Εκδόσεις Ars Poetica, 2015

Μπροστά στο ταμείο.

Γραφειοκρατία επιδόματος παιδιών.

-Πόσα τέκνα;

-Απροσμέτρητα, απαντώ.

-Σοβαρευτείτε.

-Περισσότερο δεν μπορώ.

-Πόσα τέκνα; Παιδιά δικά σας; Που είναι υπό την επιμέλειά σας;

-Απροσμέτρητα. Μόνιμα γεννάω.

-Πατέρας;

-Αγνώστου πατρός.

{πονηρό γελάκι...}

-α!.. κατάλαβα...

-Στοιχηματίζω πως όχι...

-Ορίστε το διπλότυπο.

-Χρεωστικό;

-Φυσικά. Όσο γεννάτε, επιβαρύνεται η κυκλοφορία, υπερκαταναλώνουν τα παιδιά σας οξυγόνο, μπορεί να βγει και κάποιος επαναστάτης ή ταραξίας αναρχικός, αυξάνονται τα σκουπίδια από τα αποφάγια τους και τα αναλώσιμα της ζωής τους, μπλοκάρεται το σύστημα από τα παρακλάδια του αναπτυσσόμενου γενεαλογικού σας δέντρου. Χρωστάτε λοιπόν στο κράτος ΤΟΣΑ, πολλαπλασιασμένα επί του αριθμού του αναστήματος των παιδιών σας.

-Γεννάω Αιτίες υποκειμενικού Αναστήματος.

-Περάστε στον Διευθυντή, παρακαλώ. Εκείνος έχει μεταπτυχιακό στη στείρωση. Το χρέος σας ήδη ξεπέρασε τη δυνατότητά σας για αποπληρωμή. Χρωστάτε στο Κράτος επίδομα Ανοχής Του για την ΠολυΤεκνία σας.

~Ξέχασέ το~

Ξέχασέ το.....

Δύσκολα τα Σενάρια της Μοιρασιάς σε έναν ανελέητο Κόσμο,

που ακρωτηριάζει το χέρι όταν απλώνεται να δώσει...

Ξέχασέ το...

Θάβω το νερό σ' απορροφήσεις του διψασμέΝΟΥ χώματος...

Δεν το χαρίζω κανενός...

Κλειδώνω το Φως στο σκοτάδι μιας απαγορευμένης ανάγνωσης....

Σφραγίζω τις λέξεις στο στόμα,

σαν μπουκιές που πνίγηκαν,

λοξοδρόμησαν,

έφτασαν στα πνευμόνια διαλυμένες,

μα έτοιμες να προκαλέσουν τη θανατηφόρα ζημιά τους:

Να θάψουν την αλήθεια,
ανείπωτη,

μην γίνει βορρά σε λαίμαργα σαγόνια Αναλώσιμου Χειροκροτήματος....

Ξέχασέ το...

μία σταγόνα Ειλικρίνειας έχω όλη κι όλη,

δεν την μοιράΖομαι,

θα την χαρίσω ανώνυμα να ξεδιψάσουν κόβοντάς τη στα δύο

δύο ερωτευμένα, ανώνυμα, παιδιά...

Θη-ΛΥΚΟ-τητα

Προσπάθησα τόσο να  ηρεμήσω τους λύκους.
Τους τάισα,
τους χόρτασα,
τους σέρβιρα κορεσμού τρυφερότητες
κι αθόρυβες επεξηγήσεις σύγχρονης ζωής.
Χάιδεψα το μαχαιρωμένο ουρλιαχτό τους
με υπομονής ακρόαση.

Έλιωσα το βήμα μου στα στέκια τους.
Κοιμήθηκα σε μια γκρεμού τους αγκαλιά.
Ονειρεύτηκα αδιέξοδα εξαφάνισης
-αγριεύει το είδος που νιώθει ότι απειλείται.
Αν δεν περιπλανηθείς μέσα στο όνειρό του
δεν αφομοιώνεις την αλήθεια του Φόβου του.

Ένιωσα τον κόσμο να σφίγγει τους κλοιούς του
με σιδερογροθιές
γύρω από τις στέπες
γύρω από τις σπηλιές
γύρω από το δέρμα μιας αγκαλιάς.

Στα μονοπάτια της ελεύθερης πορείας
φυτεύτηκαν νάρκες ιλιγγιώδους εκσυγχρονισμού.
Επέμενα Υπάρχοντας.
Ενίσχυσα μόνο το Ένστικτο.
Επιβίωσα στις εξορίες.
Ήρθε καιρός που μίλησα πολύ.
Ήρθαν στιγμές που σιώπησα
ακόμη και μιλώντας.

Μου συστήθηκαν θηρία
με χειραψίες ανθρώπων.
Μου συστήθηκαν άνθρωποι
με χειραψίες θηρίων.

Κοιτούσα μόνο τα μάτια.
Εξαΰλωνα τη μορφή
και βύθιζα το καλωσόρισμά μου στον αόρατο Εαυτό τους.

Δεν ξέφυγα ποτέ από την λυτρωτική μου καταδίκη:
Θη-ΛΥΚΟ-τητας όλα μου τα  ιδιώματα.

Τρυφερή στις αγκαλιές.
Προστατευτική στον κίνδυνο.
Μητρική μπρος στον αυτόχειρα.
Άγρια αυστηρή προς τον δολοφόνο.

Προσπάθησα τόσο να ηρεμήσω τους λύκους.
Κατάφερα τόσο να εξαγριώσω τον Εαυτό μου.
Διδάχτηκα την Νέα Αλήθεια:

Ο Λύκος δεν είναι υπό εξαφάνιση.
Τρέμει στο λυκόφως ακονίζοντας ένστικτα,
όχι θρέφοντας φόβο.

Ο Άνθρωπος είναι είδος υπό εξαφάνιση.
Αγριεύει,
τρέμει και φοβάται.
Κανιβαλίζεται
και μαγειρεύει πείνα και δίψα.

Μεταλλάχτηκα.
Ήμουν Γυναίκα, Μητέρα, Ερωμένη.
Τώρα κιΝούμενος Στόχος Κυνηγημένων από τους Εαυτούς τους Κυνηγών.

Στις εξορίες πια,
στις στέπες,
στις σπηλιές,
στις αγκαλιές που κρύβομαι,
το μόνο γεύμα που μαγειρεύεται
για να χορτάσει την Πείνα των Άγριων υπό εξαφάνιση Ανθρώπων είναι:

Η θηΛΥΚΟτητα...

~On/Off~

On...
Ον:
πλάσμα που εκτροχιάζεται
πέρα από το Σώμα
και συνουσιάΖεται
με φωτιές και χώμα...

Off...
Όφ-ις
που τυλίγεται
γύρω απ' το λαιμό μου
κι όταν νιώσει θίγεται
νεκρώνει το Θεό μου.

Δύο σταγόνες τα κουμπιά μου.
On Off Εαυτού.
Πλανάσαι,
δε ρυθμίζομαι.
Τυχαία συντονίζομαι.

Στο Off κουμπώνομαι.
Στο On μου λευτερώνομαι.
Δεν ξεγυμνώνομαι
μόνο κάπου κάπου
είναι που τεντώνομαι
έξω από το δέρμα
κι έξω από το πλήθος.

Εκεί,
αν με βρεις στο Στήθος
είναι που διαλύομαι
και εξαπολύομαι
κόντρα στον Εαυτό μου.

Εκεί,
πέρα απ' τα διλήμματα
και τα χειροκροτήματα
μόνη προκαλώ
τον Άγριο Θάνατό μου.

Φιλική Εταιρεία

ΒΙΒΛΙΟ "Συνεργός", Εκδόσεις Ars Poetica, 2015

Όταν σκοτεινιάΖει στα μάτια του παιδιού
οι μέρες ξημερώνονται θολές
η Ζωή εκμαυλίζεται κι αρρωσταίνει
ο Άνθρωπος υποκύπτει στα τραύματά του...

Στην Αλάνα ενός χωριού τα παιδιά, αθώα ακόμη, θυμούνται το Ιερό Σκοπό των παιχνιδιών. Κοιτούν τριγύρω. Αγριεύονται. Κάνουν σφιχτό κύκλο Φιλικής Εταιρείας και αναρωτιούνται. Τον λόγο πήραν τ' Αγόρια:

-Τί να παίξουμε; 

-Δεν έμεινε τίποτε. Με το κυνηγητό δεν μπορούμε πια να ξεφύγουμε από λάθη των Μεγάλων. Με το κρυφτό δεν μπορούμε να κρυφτούμε από τις συνέπειές  τους. Με το τσιλίκι δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις σφαίρες, τα γκλοπ  και τα μαχαιρώματα. Με το σκοινάκι δεν μπορούμε να πηδήξουμε πιο ψηλά από την μοίρα που ορίζει η Ιστορία που παραλάβαμε. Με τη σφεντόνα δεν καταρρίπτονται τα αεροπλάνα τους, τα ελικόπτερα, οι πύραυλοι. Με το ποδόσφαιρο ποτέ δεν μπορούσαμε να σκοράρουμε στην εστία τους. Με το "κορόιδο" πάντα εμείς κάναμε το κορόιδο. Με τα "μήλα", δε χορταίναμε ποτέ. Με τους κλέφτες κι αστυνόμους πάντα παίζαμε το παιχνίδι τους, των Μεγάλων.

-Δε θέλω να πάρουμε τα όπλα.

-Ακόμη κι αν τα παίρναμε, με νεροπίστολα και με χαρτοπόλεμο δεν τελειώνει αυτός ο ακήρυχτος Πόλεμος που παραλάβαμε.
.......

Βαθιά Σιωπή που την έσπασε ο λυγμός μιας Μαρίας:

-Κι εγώ που ήθελα να "παίΖΩ" Ζωή?....

...Στιγμιότυπο Υποβρύχιου Ψαρέματος...

Η φωτογραφία εκλάπη από εδω:

http://www.bloodyloud.com/surreal-photomanipulations-miraccoon/

------------------------------------------------------

Εκείνη κατασκήνωσε έξω από την Πόρτα. Χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς σύνεργα επιβίωσης. Ξυπόλητη να πατά πάνω στην αντηλιά του αμυδρού Φωτός, που το 'σκαγε απ' την λεπτή χαραμάδα, που δεν επέτρεπε στο πάτωμα να γλύψει τα κάτω χείλη της πόρτας. Πόρτα κλειστή σε απόχρωση Βαθιάς Σιωπής.

Μαύρα Μάτια ήταν καρφιτσωμένα σε κάδρα στους διαδρόμους και στραμμένα σε κάθε της κίνηση. Κάμερες Αιωνιότητας που κατέγραφαν το εφήμερο του Εαυτού της. Η υποψία της πως το Βλέμμα Του διαπερνά το ύφασμα, το ρούχο, το δέρμα ώρες ώρες, την οδηγούσε να κουμπώνεται αγκαλιάζοντας το Σώμα της. Άλλες φορές ερωτοτροπούσε με τον Εαυτό της, με φόντο την υποψία εστίασης  του βλέμματος, προκαλώντας διαστολή στις κόρες των ματιών Του και εκρήξεις στους νευρώνες του Νου Του. Εκείνος αόρατος, αθέατος, άφαντος ακόμη κι από το Οικόπεδο της Ζωής του. Πάντα Εκεί,  μα πουθενά. Τόσο αβάσταχτα παρών, μόνο όταν το Έγκλημα ζητούσε το Άλλοθί του. Εκείνος ήταν το Άλλοθι και το Έγκλημα και ο Θύτης. Εκείνη το Μαχαίρι. Θύμα?... Κάθε στιγμή κι άλλος Εαυτός, από τους πολλούς που είχε στη διάθεσή του ο καθένας τους. Κάθε που πέθαινε ένας Εαυτός μίκραινε η Απόσταση, πλησίαζαν οι Αναπνοές και οι Αλήθειες. 

Εκείνη στην αρχή μιλούσε μόνη της, για να διώχνει τους Φόβους  και για να μην ξεχάσει την Γραμματική και τον Συντακτικό του Συναισθήματος. Σιγά σιγά άρχισε να μυείται στη μεταξύ τους Σιωπή. Με τον καιρό, μιλούσε μόνο όταν κάποιο πεινασμένο τρωκτικό γήινης Επιθυμίας τής θύμιΖε πως ήταν Άνθρωπος και αυτή η κατάσταση ήταν για δαιμόνια, στοιχειά, ξωτικά παραμορφωμένης Αντοχής. Όχι γι' Ανθρώπους. Στις στιγμές τρέλας κόντευε το πρόσωπό της στο κάδρο με τα πιο μεγάλα Μάτια και ευθυγράμμιζε την εστίαση του Νου με το Βλέμμα του κάδρου. Έπειτα έσκαγε στα γέλια. Τρόμαζε, από τις δονήσεις, τα κεριά της Υπομονής και εκείνα σβήνανε, για να αποδειχθεί πόσο περιττό ήταν το Φως τους μπροστά στο ΠανΣέληνο Φεγγάρι. 

Μετρά ΠανΣελήΝΟΥς. 19 Ολόκληρα Φεγγάρια. Με ποιον παίΖει ο Μεγάλος Σκηνοθέτης, άραγε? 

19, 1+9=10. Προσθέτει, συμπυκνώνει, κλείνει το Κ στην παλάμη της και αφουγκράζεται όλες τις αποχρώσεις της ΚυΚλιΚής Σιωπής.

Αλλαγή προσώπου. Α' ενικό. 

Κάθε που μετράω χρονικούς προσδιορισμούς επαφής στο κείμενο ή στη Ζωή, μεταμορφώνεσαι. Όλα τ' αθέατα κι άπιαστα πέφτουν στο πάτωμα από ύψος προσδοκίας και γεμίζει θρύψαλα το μικρό χαλί όπου κοιμάται η Ανάγκη μου. Ξημερώνομαι να την γιατρέψω. Νυχτώνομαι για να μην την ενοχλεί η Ανθρώπινη Αδυναμία μου. Οι Ανάγκες θέλουν συμπαντικό υλικό επιμονής. Ταβάνι ποτέ δεν υπήρχε στα μέρη σου. Το αρχαίο σου κτίριο πάντα προσέφερε μία Συμπαντική Ελευθερία βραδινής Σιωπής, που διαχέεται παντού. Σύνορα δεν υπήρχαν. Άργησα να το κατανοήσω. Ο αιχμάλωτος, ακόμη και λυτός, είναι δεμένος, μέχρι να συνειδητοποιήσει πως Ποινή δεν υπάρχει. 

Την ώρα που η ανάσα μου ηρεμεί και σηματοδοτεί νανούρισμα, η πόρτα ανοίγει. Ένα μπολάκι ευτυχίας τοποθετείται δίπλα στα  μαλλιά μου, να θρέψει τα Όνειρα. Η μυρωδιά του φρεσκομαγειρεμέΝΟΥ φαγητού υπνωτίζει την πείνα μου. Αποκοιμιέμαι.

Μόλις διασχίσει ο Νους το σύνορο Πραγματικότητας - Ονείρου, όλα αποκτούν την ελαστικότητα της Φαντασίας.

Η Σιωπή αποκτά Βάρος. Ως τώρα ήταν μόνο Βαθιά. Τώρα γίνεται διάνυσμα μιας Δύναμης προς το Κέντρο του Κόσμου. Μία Βαρύτητα που επιτάσσει να ζωγραφίσω θάλασσες στο Όνειρο, ώστε η Άνωση να ισοσταθμίσει την Βύθιση του Εαυτού μου. 

Εδώ, στα μέρη σου, δεν ξημερώνει ποτέ. Η κάθε μέρα είναι σκοτεινός βυθός, γεμάτος Σιωπές Ιχθύος, που κολυμπάνε γύρω από το Σώμα μου, μέσα στα μαλλιά μου που κυματίΖουν στα υπόγεια ρεύματα, διασχίΖουν το ενυδρείο του Μυαλού μου και παραμορφώνονται καθώς καθρεφτίζονται στο γυαλί της Φαντασίας μου... Μεγεθύνω... πάντα μεγεθύνω... 

Τον τελευταίο καιρό, ερασιτεχνικά - από Έρωτα- καταπιάνομαι με το υποβρύχιο ψάρεμα. Μόλις καμακώσω το ψαράκι μιας Σιωπής σου, που ξέφυγε από το δωμάτιο όπου κλειδώνεσαι, σκαρφαλώνεις στην οροφή και ρίχνεις το αγκίστρι να την αδράξεις από μπροστά μου, τη στιγμή που την έχω απέναντι και την κοιτάΖω στα μάτια να σπαρταράει για να ομολογήσει το μυστικό της αιχμαλωσίας της... Ρίχνεις το δόλωμα. Κομμάτι από την σάρκα του Εγώ σου. Μυρίζει γνώριμο έδεσμα το πεινασμένο ψαράκι, με απαρνιέται κι επιστρέφει σε Σένα, αιωρούμενο στο αγκίστρι σου...

Απαιτείται προσαρμογή. Η προσαρμογή απαιτεί αλλαγή. Η αλλαγή είναι Γυναίκα και πιο εύκολα θα ερωτευτεί Εσένα, παρά Εμένα. Πρέπει να υπερβώ Εαυτό. Υποψιάζομαι πως διαβάζεις τις Σκέψεις μου. Έτσι, παύω να σκέφτομαι.  Γράφω μηχανικά. Αυτόματα. Χωρίς Σκέψη. Σου κλειδώνω τις προσβάσεις στα σχέδιά μου.

Περνούν οι ώρες, περνούν και κάτι βαρκούλες από το ανύπαρκτο ταβάνι και με την προπέλα τους αναστατώνουν τις Θάλασσες της Σιωπής σου. Η Νύχτα νιώθει το υδάτινο ανέμισμα σαν βροχή. Μα, τί να φοβηθεί η Θάλασσα από καταιγίδες?...

Κάνω πως αποκοιμιέμαι. Η πόρτα ανοίγει. Καθώς έρχεται ο υπηρέτης Ίσκιος σου να αφήσει το μπολάκι με ένα μερίδιο ευτυχίας, βγαίνω από το Σώμα μου, από τη νυχτικιά μου, από το Όνειρο, από το Σενάριο και παρεισδύω από την χαραμάδα της μισάνοιχτης πόρτας. Ο Ίσκιος σου μένει να χαζεύει το Σώμα μου, που εκτεθειμένο κοιμάται άδειο από Μένα. Εγώ αργόσυρτα κολυμπώ για να φτάσω να σταθώ μπροστά στις Σιωπές σου. Ξέρω πως είναι διαπεραστικές, ανιχνευτικές, επίμονες, μα είμαι άυλη. Δεν κινδυνεύω από ασφυκτικά αγκαλιάσματα ανακριτικών ερωτηματικών. Κολυμπώ αργόσυρτα, να μην δημιουργηθεί υδάτινο ρεύμα και υποψιαστείς την παρουσία μου. Σε φτάνω. Γεμάτος  σκοτειΝούς βυθούς ταΐΖεις όλες τις Μεταμορφώσεις της Σιωπής σου  με εχεμύθεια Εαυτού. Επτασφράγιστα τα μυστικά σου, κλείνονται σε όστρακο μαύρων μαργαριταριών. Ανέγγιχτοι Πολύτιμοι Θησαυροί σου... 

Μα όλα έχουν έναν σκοπό Ύπαρξης. 

Η σημερινή ΠανΣέληνος είναι η 19η. Σύμμαχός μου. Κολυμπώ στην επιφάνεια. Νικάω την βαρύτητα της Σκέψης. Πιάνω ουρανό. Απλώνω το χέρι μου και ξεκαρφιτσώνω την Σελήνη. Ολοστρόγγυλη. Καυτή Σάρκα Κορύφωσης Ουράνιου Σώματος. Ηδονικά σβήνει μόλις την βυθίζω στα σκοτεινά νερά σου. Σβήνει σαν φλόγα που καίει τα σωθικά της. Συρρικνώνεται. Χωρά στην παλάμη μου. ΠανΣέληνο μαργαριτάρι. Την κλείνω στο όστρακο ενός Φιλιού. Υδάτινο Φιλί, φτιαγμένο από το Ιερό Στοιχείο σου, το Νερό, σε Σταγόνες καθαρού αποστάγματος Επιθυμίας. 

Κλείνω την ΠανΣέληνο μαργαριτάρι στο όστρακο του Φιλιού. Την τοποθετώ σ' ένα ανήλιαγο σημείο της κυριαρχίας σου. Περιμένω. Έρχεται η σειρά της. Απλώνεις το χέρι. Ανοίγεις το όστρακο και τοποθετείς της πιο μεγάλης σου Σιωπής το Μυστικό. Το κλείνεις ερμητικά. Μα ποτέ δεν κλείνει ερμητικά το Φιλί, γιατί τα Χείλη της Γυναίκας εις τους αιώνες των αιώνων θα Φλυαρούν. 

Η Βαρκούλα περνά, σε ρότα επιστροφής, από το ανύπαρκτο ταβάνι και η προπέλα της σηκώνει κύμα. Άυλη είμαι τόσο ελαφριά. Παρασύρομαι σ' αποστάσεις απροσμέτρητες. Το Σώμα μου κοιμάται. Απομακρύνομαι. Δεν υπάρχει ταβάνι. Υπάρχει μόνο Ελευθερία. Μα ο κάτοχος ενός Μυστικού πάντα είναι αιχμάλωτος του μυστικού που κατέχει. Ανοίγω το όστρακο. Εκτίθεμαι στην καταδίκη μου.

Αιχμάλωτη μένω και σπαρταράω πιο πολύ από τα ψαράκια που ψάρεψα. 

Είναι ευτύχημα σαν ξυπνάς να παίρνεις μαζί σου τις Αλήθειες του Ονείρου, να ταΐσεις με τα Ω3 τους τα Τυφλά Μάτια της Ζωής!...

-----------------------------------------------------

Να προσέχεις το Φιλί, κλέβει Σιωπές και τα Μυστικά τους.