Ντέρμπι

Μεγαλώνοντας ακονίζονται καλύτερα τα ξίφη. Το ξέρουμε το ραντεβού κι ας μην το έχουμε ορίσει. Οι καρέκλες απέναντι. Διαρκώς σε αναμονή. Μόλις φτάνω παίρνω θέση. Εκείνη είναι πάντα έτοιμη. Πάντα η ίδια φράση στο βλέμμα "Είσαι έτοιμη μικρή?". 

Κι εγώ, τόσα χρόνια, παλεύω να την ξεπεράσω. Να την νικήσω. Μα εκείνη μεγαλώνει μαζί με την εμπειρία της που πάντα με ξεπερνά. 

Ποτέ δεν παίζαμε σώμα με σώμα. Όλοι οι αγώνες είναι με το μυαλό και τις ευνοϊκές συγκυρίες που μπορούμε να προκαλέσουμε σε ένα ζευγάρι ζάρια. 

Ταχύτητα, συνδυασμοί, ξόρκια από κείνα που τα ψιθυρίζεις μέσα απ'τα δόντια γυρίζοντας τα ζάρια στην παλάμη σου, όπως ακριβώς στη Ζωή. 

Όλοι οι αγώνες είναι ντέρμπι. Και σημαίνουν πολλά περισσότερα απ' αυτό που φαίνεται. Χτυπάς στις πόρτες και το σκας απ' το σπίτι, βιάζεσαι να μαζέψεις τα πούλια μην σε προλάβει, σε προσπεράσει, σού κλείσει τις πόρτες, χάσεις το παιχνίδι, επιστρέψεις στο παιδικό σου δωμάτιο κλειδωμένη. 

Ακολουθεί το πλακωτό. Απάντηση στην απάντηση. Ποια θα βγει από πάνω. Ποια θα πει την τελευταία λέξη. Ποια θα υποχωρήσει. 

Και μετά φεύγα. Αγώνας για τον απογαλακτισμό, την ελευθερία και την ανεξαρτησία. Αγώνας να δείξεις ότι δε χρειάζεσαι τη μαμά, ούτε εκείνη εσένα. Τί ψευδαίσθηση! Μα ποτέ δεν ήταν θέμα ανάγκης. Είναι η δύναμη του δεσμού. Μάνας κόρης. Με όλα τα ομόρροπα κι αντίρροπα διανύσματα. 

Και τέλος, σαφώς το απαγορευμένο. Το γκιούλ. Έξω από τη λογική των κανόνων. Σωστό μπαρμπούτι. Ρίχνεις άσσους, τα παίζεις όλα. Αν προλάβεις να την εγκλωβίσεις παίζεις και τα δικά της. Δε σού χαρίζεται όμως. Είναι γρήγορη, τυχερή, και καπάτσα. Πάντα λαχανιάζω να νικήσω. Και είναι φορές που σηκώνω το βλέμμα και απέναντι βλέπω εμένα σε 20 χρόνια από τώρα. Όση η διαφορά μας. 

Και ρίχνω την επόμενη ζάρια και στη μάχη μου να αποδείξω πως δεν είμαι πλέον παιδί εκείνη είναι πάντα μία ζάρια Ζωής μπροστά.

Ακόμη κι όταν κερδίζω. 

Γιατί εκείνη δε χάνει ποτέ.

ρεύμα

Και ξαφνικά ανοίγεις διάπλατα όλες τις πόρτες
και αρχίζει να κάνει ρεύμα
εκείνο το ρεύμα που σε διαπερνά
δίχως να σε σκοτώνει
ηλεκτρίζοντας εξακολουθητικά κάθε σου κύτταρο
και ρίχνοντας φως στις πιο κρυφές σου σκέψεις
φανερώνοντας όσα επιμελώς κι εντέχνως
αρνιόσουν να δεις.

Κρίσεις πανικού

Άφησες άξιους αντικαταστάτες σου πίσω, μπαμπά
εκπαιδευμένοι να μ' επικρίνουν μ' ένα βλέμμα
να μού θυμίζουν ποια ήθελες να γίνω
που δεν έγινα
να μου τονίζουν τα πρέπει και τα μη
με εκείνο τον τρόπο σου τον αλάθητο, 
τον μεγαλειώδη, τον αδιαμφισβήτητο.
Έχουν εξελίξει τις μεθόδους σου
μού φόρεσαν ένα δαχτυλίδι στο στομάχι
να μην καταπίνω πολύ συναίσθημα,
πάντα έλεγες πόσο κακό μού κάνει,
να μην παρασύρομαι απ' τη βουλιμία του παρορμητισμού μου,
έχω κινδυνέψει τόσο απ' την αυθόρμητη φύση μου
και το χαλάλι δεν ήταν ικανό να κοπάσει τις αιμορραγίες.
Όμως, βρήκα τρόπο να καταπίνω το αίμα
να καταπ(ν)ίνω επιθυμίες
να καταπ(ν)ίνω την ηδονή της ζωής.
Βρήκα ένα άνοιγμα για την εσωτερική μου Άβυσσο.
Εκεί ρίχνω όσα δεν μού επιτρέπει να απολαύσω
το κομμάτι της συνείδησης 
που μου σμίλεψες από παιδί.

Ο πιο άξιος αντικαταστάτης σου 
ζει μέσα μου.
Μισή εγώ.
Έχει το ανάστημά σου και το βλέμμα σου.
Κρίνει, κατακρίνει, κατακρεουργεί.
Κανένας πατέρας δεν είναι δολοφόνος.
Όλοι θέλουν το καλό μας.
Ο τρόπος είναι που δολοφονεί.
Ύπουλα.
Δίχως αίμα.

Καταπνίγεις μεγάλα κομμάτια αλήθειας σου
κι εκείνα συσπειρώνονται μέσα στην Άβυσσο
και σε ανύποπτο χρόνο επιστρέφουν.
Στρατοί τρομοκρατών 
συλλαμβάνουν το μυαλό σου
ανοίγουν τις βάνες και το πλημμυρίζουν
από όλα όσα έθαβες στα κλειδωμένα υπόγεια.
Και μουδιάζεις και τρέμεις.
Ανήμπορη βιώνεις ένα θάνατο,
δίχως να πεθαίνεις.
Πονάς, δίχως διάγνωση.

Δυσαναπνέεις με υγιή πνευμόνια.
Δυσαναπνέεις από την στέρηση της κραυγής.
Το κορμί σου συσπαται
γιατί ο εαυτός που κατέπνιξες
τεντώνεται κι ετοιμάζεται να εκδικηθεί.

Την επόμενη φορά
θα σε νικήσω μπαμπά.
Θα τού επιτρέψω να γεννηθεί,
να επιστρέψει,
να καταστρέψει την τάξη 
που επιβάλλεις στο ασυνείδητό μου.
Θα αναλάβω τα ηνία
και θα σφραγίσω το παράθυρο
απ' όπου επιμένεις να με παρατηρείς και να με ελέγχεις..
τάχα για το καλό μου.

Λάσπη

by Dean Stuart

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Ήρθε η λάσπη μέσα στο σπίτι μου
της  άνοιξα όλα τα δωμάτια
τη φιλοξένησα
την κοίμισα στο κρεβάτι μου
πεινασμένη μού ρούφηξε τα όνειρα
μούλιασε το χαλί όπως η ψυχή 
διαποτίζει το σώμα του ανθρώπου
κύλησε μέσα στο δέρμα μου
άκουσα την άγρια φωνή της
έγινα ο οικοδεσπότης
ήταν καταπατητής
ήταν όλοι οι άνθρωποι που δεν πρόλαβε να δημιουργήσει ο θεός
-η λάσπη-
ήταν όλοι οι άνθρωποι που ξεχάστηκαν απ' το θεό
στην άκρη του δρόμου
ρακένδυτοι, δίχως στόμα, 
δίχως μιλιά, δίχως φαΐ
κι ενώθηκαν σε μία ορμητική ροή
ισοπεδώνοντας τον κόσμο που τούς απέρριψε.
Δε γινόταν αλλιώς
παρά μ αυτή τη βία που γκρεμίζει.
Ακούγαμε πνιγμένα κλάματα, 
αιώνια παράπονα ζωής
τα νεκρά μας ζώα θυσία στους αδύναμους θεούς
των λασπωμένων ανθρώπων.
Κοιτάξαμε απ' το παράθυρο.
Οι πολιτικοί μάς καταμετρούσαν.
Ήμασταν οι επόμενοι λασπωμένοι άνθρωποι 
που θα κυλήσουμε στο μέλλον ορμητικοί 
να ισοπεδώσουμε τον κόσμο που μάς απέρριψε.
Έτσι πάρθηκε η απόφαση.
Έχτισαν πιο ψηλά τα ενισχυμένα σπίτια τους
κι ακόμη πιο ψηλά
στις κορυφές της οροσειράς 
παριστάνοντας τους θεούς
μη γνωρίζοντας πως η ύβρις
πάντα επιστρέφει στον αλαζόνα 
δίχως να ξεχνά. 
Στην επόμενη βροχή
η λάσπη ξεκίνησε απ' το βουνό.
Γέμισε ο κάμπος μας πολυτελή κρεβάτια,
χρυσοραμμένα ρούχα,
συλλογές έργων τέχνης 
που απεικόνιζαν τη λάσπη στα χέρια του θεού 
-ποιανού θεού; -
καθώς ξεκινά από την αρχή 
τη δημιουργία ενός νέου ανθρώπου.
Μάταια, αποφάνθηκε η επιστήμη.
Είχε έρθει ο καιρός ν' αλλάξει το υλικό του.

Το μάθημα

Τού είχαν διδάξει
πως μέσα από το τραύμα και την επούλωσή του
μπορεί να εξελιχθεί,
ν' αγγίξει παράδεισο.

Στο φίλο του δίδαξαν
πώς μπορεί να εξελιχθεί
μέσα από τις έντονες συγκινήσεις.

Ο πρώτος κυνηγούσε ασυναίσθητα τον πόνο.
Ο δεύτερος την ένταση και τη συγκίνηση.

Ο πρώτος πέθανε σαν .. μάρτυρας, 

θύμα των καταστάσεων.
Ο δεύτερος έζησε μία ζωή
που αξίζει να ξαναζήσεις.

Η κηπουρός

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Την έβλεπαν οι γειτόνισσες
να φυτεύει πεταλούδες στο δέρμα της
να σκάβει λάκκους
να τοποθετεί τα κουκούλια σαν σπόρους
και να τα σκεπάζει πιέζοντας
με την πλαστελίνη του κορμιού της.

Μέχρι οι γειτόνισσες να ποτίσουν τις γλάστρες τους
ή να ξεσκονίσουν τα έπιπλα του κήπου
εκείνη γεννοβολούσε πετάγματα
πού σκάγανε σαν κύματα στο κόκκινο στόμα της.

Προσπαθούσε να εξηγήσει τον παράδεισο,
μα οι γειτόνισσες μιλούσαν άλλη γλώσσα
και το μυστικό της θάφτηκε στους μύθους 
παρόλο που εκείνη υπήρξε
στ' αλήθεια.

Κελί

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Δύσκολα αντέχεται αυτό το σκοτεινό κελί
όπου το σκοτάδι παίρνει αμέτρητα σχήματα προσωπικών δαιμόνων.
Σού τρώει τα μάτια, τη γλώσσα κι έπειτα τα δάχτυλα.
Σε καθίζει στο κέντρο
και σού απαγγέλει έπη σιωπής
σε συλλαβές απόκοσμου συριγμού
που σε ταράζουν συθέμελα.

Κανείς βοηθός
κανένας μάρτυρας.

Μιλάς με συλλαβές ιδρώτα στους πόρους του δέρματος
με ρυτίδες υπομονής στο πρόσωπο
με συσπάσεις μυών στο σώμα
με ακατάπαυστες ροές σκέψης
και σ' ακούνε μόνο οι μαύροι τοίχοι.

Σ' απορροφάνε
σε εξαφανίζουν
αφομοιώνουν το σχήμα σου.
Γίνεσαι σκοτάδι, τοίχος, κελί
και η κενότητα εντός.

Τα έπη σιωπής
γίνονται λευκοί ήχοι
κι όταν με δίχως μάτια αρχίσεις επιτέλους να βλέπεις
και με δίχως γλώσσα να μιλάς
η μεταμόρφωση ολοκληρώνεται.

Η μοναξιά σού από δήμιος
γίνεται εαυτός
και μπορείς να υπάρχεις δίχως φόβο
μέσα κι έξω από το κελί σου.

μωρά

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Το παιδί μεγάλωνε μπουσουλώντας. 
Δεν στάθηκε ποτέ ο νους
ανεξάρτητα όρθιος.
Απλά με τα χρόνια 
αντικαθιστούσε τα παιχνίδια 
άλλαζε κρεβάτι, σπίτι, δραστηριότητα 
διατηρώντας το μωρουδιακό μοτίβο σκέψης 
με θεμελιώδεις συσχετισμούς
ανάγκης και επιθυμίας,
με μόνιμη στέρηση της αληθινής αγκαλιάς,
με τον μπαμπούλα να αλλάζει μορφές 
και με τους συλλογικούς φροντιστές 
να εφευρίσκουν ένα σωρό πιπίλες για να μην κλαίνε τα μωρά 
..μεγαλώνοντας.. 

[..τα βράδια, όλα τα μωρά, 

ανεξαρτήτως ηλικίας, 

κοιμούνται πιπιλίζοντας το δάχτυλο.. 

και τρέμουν μην εμφανιστεί το Τέρας:

ο εαυτός που δεν έγιναν..]

Πυρεπένδυση: παράγωγο πυρκαγιάς (ανεπιτυχής πυρόσβεση)

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Δεν γίνεται να σβήσεις τη φωτιά
όσο επιμένεις να ‘σαι άνθρωπος.
 
Ο άνθρωπος συντηρεί τις φωτιές,
τις επαναλαμβάνει,
τις απολαμβάνει μέσα στην τρομολαγνεία του
γλείφοντας τα καμένα δάχτυλα,
ροκανίζοντας τα αποκαΐδια,
εισπνέοντας βαθιά τον πυκνό καπνό
σαν το τσιγαριλίκι που μαστουρώνει το μυαλό
με νέες επενδύσεις.
Ηδονίζεται με εκείνο το συριγμό του νερού
που σπαρταράει κι εξατμίζεται
πέφτοντας πάνω στην καυτή σάρκα
του δέντρου ή του ζώου
με ρεαλιστική ανεπάρκεια πυρόσβεσης.
 
[Τα δάση πιάνουν χώρο
στην προς εκμετάλλευση επιφάνεια
αυτής της στρόγγυλης μπάλας
που με ωραιοπάθεια μοστράρει
στη βιτρίνα του σύμπαντος
κι ας μην έχει εμφανιστεί ακόμη
ένας εξωγήινος αγοραστής.
 
Ο άνθρωπος πουλά
και πουλιέται
αποζημιώνοντας συνειδήσεις.]
 
Μη μού κλαις.
 
Κι αν όντως θέλεις να σβήσεις τη φωτιά
δέντρο γίνε
ζώο ή χώμα.
Ξεφλουδίσου απ’ τ’ ανθρώπινά σου
μείνε γυμνός
με εκείνο το εσωυλικό που πονάει
όταν γρατζουνιέται,
που σφαδάζει όταν καίγεται
κι αβοήθητο αντικρίζει το θάνατο
δίχως εναλλακτική πληρωμής
για μία παράταση ζωής.
 
[..οι επενδυτές κοιμούνται ήσυχοι
τα μάγια λύθηκαν:
ξέχασαν οι άνθρωποι πώς να μεταμορφώνονται
σε δέντρα και σε ζώα.]

σύνδεση

 

Μέσα σ’ αυτήν την πολύβουη ροή οι λέξεις ξεραίνονται και πέφτουν. Σαπίζουν σαν δόντια που χρησιμοποιήθηκαν πολύ τρώγοντας junk food. Το καταλαβαίνεις πλέον από τα χαμόγελα των ανθρώπων. Όχι, δεν έχουν  μαυρίσει τα όμορφα με λεύκανση δόντια τους. Είναι όπως οι λέξεις. Άδειες θήκες καλοπληρωμένης δουλειάς οδοντιάτρου, ιδανικά για φαντεζί χαμόγελα και επιφανειακές συζητήσεις, καθώς και για να καταβροχθίζουν τους ανταγωνιστές.

Είχα καιρό να δω τα δόντια της. Τα ‘χε αφήσει με εκείνο το φυσικό τους σμάλτο που πλέον έμοιαζε κιτρινισμένο μπρος στις εκτυφλωτικές πορσελάνες των καλοντυμένων οδοντοστοιχιών και των λέξεων. Σφράγισε τα χείλη και, ενώ κανείς δε νοιαζόταν, εκείνη ένιωθε πως στερεί από τον κόσμο το φυσικό της χαμόγελο και τις λέξεις της. Τί εγωκεντρισμός! Ο κόσμος έχει τόσα για να χορτάσει τις πείνες του, που πλέον δεν τού έλειπε τίποτε, ποτέ. Μα εκείνη κρατούσε με πείσμα την απεργία της. Οι ψυχολόγοι υπέγραφαν μία εκούσια (!) κατάθλιψη. Εκείνη ήρεμη, συνέχιζε το έργο της. Κι αυτοί, με τον καιρό (όπως γίνεται πάντα, με όλα), έπαψαν να ασχολούνται.

Πάλευε να εξηγήσει αν οι λέξεις ήταν που προκάλεσαν το μεγάλο κακό ή αν οι λέξεις ήταν που είχαν υποστεί το μεγάλο κακό. Σε κάθε περίπτωση είχε επέλθει κορεσμός κι ένας κορεσμός πάντα παραλύει τις συγκινήσεις. Οι διαπιστώσεις, οι συνεπαγωγές, οι τεκμηριώσεις, οι συνθέσεις, οι περιγραφές, οι έρευνες, οι καταφάσεις και οι αντιθέσεις πολλαπλασιάζονταν σαν υπερσεξουαλικές οντότητες που αναπαράγονται δίχως έλεγχο. Οι συγκινήσεις, όμως, ήταν υπό εξαφάνιση και τα μάτια των ανθρώπων θαμπά.  

Στις απομονώσεις της επέλεγε μία λέξη και την έγραφε στον τοίχο του σαλονιού. Την κοιτούσε από μακριά, από κοντά, ευθεία ή λοξά. Έσβηνε γραμμούλες και δημιουργούσε ανοίγματα στους κύκλους των γραμμάτων. Έμπαινε στο νόημα. Γινόταν το νόημα. Περιφερόταν μέσα στη σημασία της λέξης και έβρισκε κήπους και μελωδίες. Έμενε ώρες σ’ αυτή τη διάσταση της άνευ λεξικού ερμηνείας και συνειδητοποιούσε πως ούτε πεινούσε, ούτε διψούσε για κάτι άλλο εκτός από την περιήγηση στο νόημα. Περπατώντας καταλάβαινε πως δεν υπήρχε διαχωριστικό. Η ίδια της ήταν η λέξη. Και η σημασία της. Και τελικά στριφογύριζε στον εαυτό της, όπου τα σκοτάδια και οι σιωπές της ξεδίπλωναν χρώματα και μυρωδιές. Δεν την αναζητούσε κανείς, οπότε δεν την πίεζε ο χρόνος για να επιστρέψει. Έμενε μέχρι να διερευνήσει την τελευταία γραμμούλα του τελευταίου γράμματος της λέξης. Ένας περίπατος που γινόταν με ιεροτελεστία και σεβασμό στον αργό ρυθμό που απαιτεί η δημιουργία σύνδεσης.  Το ζητούμενό της δεν ήταν να δει. Δεν ήταν να ανακαλύψει. Ήταν να συνδεθεί. Να αισθανθεί. Να γίνει. Αφιέρωνε ολόκληρα βράδια σε μία μόνο λέξη. Γράμμα γράμμα. Γραμμή γραμμή. Όπως οι εραστές σταματούν το χρόνο και ανακαλύπτουν με μάτια κλειστά, σπιθαμή προς σπιθαμή, τους πόρους του δέρματος, αυτής της Γης που τούς γεννά ταυτόχρονα την επιθυμία της κατάκτησης και της παράδοσης.

Κάθε φορά που επέστρεφε συνειδητοποιούσε πως δεν ήταν οι λέξεις υπεύθυνες για το μεγάλο κακό. Οι λέξεις ήταν αθώες. Πολυδιάστατες, αλληγορικές, αμφίσημες, πλούσιες, συντηρώντας σύμπαντα ερμηνείας. Δίχως πρόθεση να εξαπατήσουν, μα ούτε και να διευκολύνουν το νόημα.  Οι λέξεις εξακολουθούσαν να διαφυλάττουν το μυστικό του νοήματος. Τα στόματα που τις μασούσαν ήταν υπαίτια για τους ακρωτηριασμούς. Τα χέρια που τις πουλούσαν ήταν υπεύθυνα για την πτώχευσή τους. Οι θνητοί εαυτοί που ήταν προσκολλημένοι στις διαδικασίες και όχι στην ουσία. Που τις εμπορεύονταν σαν ένα ακόμη προϊόν στην παγκόσμια αγορά. Οι θνητοί εαυτοί που τις χρησιμοποιούσαν για να συστήνονται μορφωμένοι ή για να σκοτώνουν το χρόνο τους σε ανούσιες συζητήσεις.

Όταν επιτυγχάνεις τη σύνδεση σού έρχονται οι απαντήσεις, δίχως να χρειαστεί να διατυπώσεις την ερώτηση. Είχε κατανοήσει πως δεν μπορείς να συζητήσεις κάτι που δεν το έχεις ήδη μέσα σου!

Έμεινε με σφραγισμένα τα χείλη για χρόνια περιφερόμενη μέσα σε ενήλικους ανθρώπους διαφόρων ηλικιών. Οι άνθρωποι κατέληξαν να γεννιούνται ενήλικοι, χάνοντας τη φυσική κωδικοποίηση των λέξεων. Ακόμη και το κλάμα ή το γέλιο τους ήταν ενήλικα.

Συνέχιζε να υπάρχει κλεισμένη στο κάστρο της, ορατή μα απούσα, περιμένοντας, όχι κάποιον πρίγκιπα να τη γλιτώσει από τον δράκο, μα ένα παιδί να μιλά εκείνη τη διάλεκτο της ζωής που συνδέει συλλαβές με συγκινήσεις,  ενεργοποιώντας το δίκτυο των αισθήσεων, των διαλογισμών, της ύπαρξης, μην αφήνοντας καμία πτυχή εαυτού να ατροφήσει.