μπουγάδα

Είχε απλώσει τις φλέβες της στα δέντρα
να στεγνώσουν οι θλίψεις 
κι έμοιαζε η μπουγάδα της
χιονισμένο τοπίο.. 

μικρός ζωγράφος

 

Ζωγράφιζε θλιμμένα σπίτια 
με την πρόσοψη στον ακάλυπτο 
καμπουριασμένα από το βάρος 
των πάνω ορόφων 
συμπιέζοντας το ταβάνι 
στο μπόι μιας απογοήτευσης 
που ανάγκαζε τους ενοίκους 
να περπατούν στα γόνατα.

Σκυφτό το αγόρι 
ζωγράφιζε θλιμμένα σπίτια 
με σπασμένα παράθυρα 
και ασκόπως κλειδωμένες πόρτες.
Τουρτούριζαν οι τοίχοι 
τους έντυνε με κάτι πένθιμες γιορτές 
κουρέλια από την επανάληψη.

Σαν αποκοιμιόταν από την κούραση 
ξεπρόβαλλε στο παράθυρο της ζωγραφιάς 
η γιαγιά.
Συμμάζευε τα ερείπια 
τακτοποιούσε τις μπογιές 
μαγείρευε 
και τάιζε το σπίτι στο στόμα.

Εκείνο το σπίτι 
που ζούσε μέσα στο μικρό ζωγράφο 
που κοιμόταν με το πρόσωπο 
στραμμένο στον ακάλυπτο 
και με την πλάτη του πάντα εκτεθειμένη
στη θλιβερή επανάληψη του κόσμου.

Ντέρμπι

Μεγαλώνοντας ακονίζονται καλύτερα τα ξίφη. Το ξέρουμε το ραντεβού κι ας μην το έχουμε ορίσει. Οι καρέκλες απέναντι. Διαρκώς σε αναμονή. Μόλις φτάνω παίρνω θέση. Εκείνη είναι πάντα έτοιμη. Πάντα η ίδια φράση στο βλέμμα "Είσαι έτοιμη μικρή?". 

Κι εγώ, τόσα χρόνια, παλεύω να την ξεπεράσω. Να την νικήσω. Μα εκείνη μεγαλώνει μαζί με την εμπειρία της που πάντα με ξεπερνά. 

Ποτέ δεν παίζαμε σώμα με σώμα. Όλοι οι αγώνες είναι με το μυαλό και τις ευνοϊκές συγκυρίες που μπορούμε να προκαλέσουμε σε ένα ζευγάρι ζάρια. 

Ταχύτητα, συνδυασμοί, ξόρκια από κείνα που τα ψιθυρίζεις μέσα απ'τα δόντια γυρίζοντας τα ζάρια στην παλάμη σου, όπως ακριβώς στη Ζωή. 

Όλοι οι αγώνες είναι ντέρμπι. Και σημαίνουν πολλά περισσότερα απ' αυτό που φαίνεται. Χτυπάς στις πόρτες και το σκας απ' το σπίτι, βιάζεσαι να μαζέψεις τα πούλια μην σε προλάβει, σε προσπεράσει, σού κλείσει τις πόρτες, χάσεις το παιχνίδι, επιστρέψεις στο παιδικό σου δωμάτιο κλειδωμένη. 

Ακολουθεί το πλακωτό. Απάντηση στην απάντηση. Ποια θα βγει από πάνω. Ποια θα πει την τελευταία λέξη. Ποια θα υποχωρήσει. 

Και μετά φεύγα. Αγώνας για τον απογαλακτισμό, την ελευθερία και την ανεξαρτησία. Αγώνας να δείξεις ότι δε χρειάζεσαι τη μαμά, ούτε εκείνη εσένα. Τί ψευδαίσθηση! Μα ποτέ δεν ήταν θέμα ανάγκης. Είναι η δύναμη του δεσμού. Μάνας κόρης. Με όλα τα ομόρροπα κι αντίρροπα διανύσματα. 

Και τέλος, σαφώς το απαγορευμένο. Το γκιούλ. Έξω από τη λογική των κανόνων. Σωστό μπαρμπούτι. Ρίχνεις άσσους, τα παίζεις όλα. Αν προλάβεις να την εγκλωβίσεις παίζεις και τα δικά της. Δε σού χαρίζεται όμως. Είναι γρήγορη, τυχερή, και καπάτσα. Πάντα λαχανιάζω να νικήσω. Και είναι φορές που σηκώνω το βλέμμα και απέναντι βλέπω εμένα σε 20 χρόνια από τώρα. Όση η διαφορά μας. 

Και ρίχνω την επόμενη ζάρια και στη μάχη μου να αποδείξω πως δεν είμαι πλέον παιδί εκείνη είναι πάντα μία ζάρια Ζωής μπροστά.

Ακόμη κι όταν κερδίζω. 

Γιατί εκείνη δε χάνει ποτέ.

ρεύμα

Και ξαφνικά ανοίγεις διάπλατα όλες τις πόρτες
και αρχίζει να κάνει ρεύμα
εκείνο το ρεύμα που σε διαπερνά
δίχως να σε σκοτώνει
ηλεκτρίζοντας εξακολουθητικά κάθε σου κύτταρο
και ρίχνοντας φως στις πιο κρυφές σου σκέψεις
φανερώνοντας όσα επιμελώς κι εντέχνως
αρνιόσουν να δεις.

Κρίσεις πανικού

Άφησες άξιους αντικαταστάτες σου πίσω, μπαμπά
εκπαιδευμένοι να μ' επικρίνουν μ' ένα βλέμμα
να μού θυμίζουν ποια ήθελες να γίνω
που δεν έγινα
να μου τονίζουν τα πρέπει και τα μη
με εκείνο τον τρόπο σου τον αλάθητο, 
τον μεγαλειώδη, τον αδιαμφισβήτητο.
Έχουν εξελίξει τις μεθόδους σου
μού φόρεσαν ένα δαχτυλίδι στο στομάχι
να μην καταπίνω πολύ συναίσθημα,
πάντα έλεγες πόσο κακό μού κάνει,
να μην παρασύρομαι απ' τη βουλιμία του παρορμητισμού μου,
έχω κινδυνέψει τόσο απ' την αυθόρμητη φύση μου
και το χαλάλι δεν ήταν ικανό να κοπάσει τις αιμορραγίες.
Όμως, βρήκα τρόπο να καταπίνω το αίμα
να καταπ(ν)ίνω επιθυμίες
να καταπ(ν)ίνω την ηδονή της ζωής.
Βρήκα ένα άνοιγμα για την εσωτερική μου Άβυσσο.
Εκεί ρίχνω όσα δεν μού επιτρέπει να απολαύσω
το κομμάτι της συνείδησης 
που μου σμίλεψες από παιδί.

Ο πιο άξιος αντικαταστάτης σου 
ζει μέσα μου.
Μισή εγώ.
Έχει το ανάστημά σου και το βλέμμα σου.
Κρίνει, κατακρίνει, κατακρεουργεί.
Κανένας πατέρας δεν είναι δολοφόνος.
Όλοι θέλουν το καλό μας.
Ο τρόπος είναι που δολοφονεί.
Ύπουλα.
Δίχως αίμα.

Καταπνίγεις μεγάλα κομμάτια αλήθειας σου
κι εκείνα συσπειρώνονται μέσα στην Άβυσσο
και σε ανύποπτο χρόνο επιστρέφουν.
Στρατοί τρομοκρατών 
συλλαμβάνουν το μυαλό σου
ανοίγουν τις βάνες και το πλημμυρίζουν
από όλα όσα έθαβες στα κλειδωμένα υπόγεια.
Και μουδιάζεις και τρέμεις.
Ανήμπορη βιώνεις ένα θάνατο,
δίχως να πεθαίνεις.
Πονάς, δίχως διάγνωση.

Δυσαναπνέεις με υγιή πνευμόνια.
Δυσαναπνέεις από την στέρηση της κραυγής.
Το κορμί σου συσπαται
γιατί ο εαυτός που κατέπνιξες
τεντώνεται κι ετοιμάζεται να εκδικηθεί.

Την επόμενη φορά
θα σε νικήσω μπαμπά.
Θα τού επιτρέψω να γεννηθεί,
να επιστρέψει,
να καταστρέψει την τάξη 
που επιβάλλεις στο ασυνείδητό μου.
Θα αναλάβω τα ηνία
και θα σφραγίσω το παράθυρο
απ' όπου επιμένεις να με παρατηρείς και να με ελέγχεις..
τάχα για το καλό μου.

Λάσπη

by Dean Stuart

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Ήρθε η λάσπη μέσα στο σπίτι μου
της  άνοιξα όλα τα δωμάτια
τη φιλοξένησα
την κοίμισα στο κρεβάτι μου
πεινασμένη μού ρούφηξε τα όνειρα
μούλιασε το χαλί όπως η ψυχή 
διαποτίζει το σώμα του ανθρώπου
κύλησε μέσα στο δέρμα μου
άκουσα την άγρια φωνή της
έγινα ο οικοδεσπότης
ήταν καταπατητής
ήταν όλοι οι άνθρωποι που δεν πρόλαβε να δημιουργήσει ο θεός
-η λάσπη-
ήταν όλοι οι άνθρωποι που ξεχάστηκαν απ' το θεό
στην άκρη του δρόμου
ρακένδυτοι, δίχως στόμα, 
δίχως μιλιά, δίχως φαΐ
κι ενώθηκαν σε μία ορμητική ροή
ισοπεδώνοντας τον κόσμο που τούς απέρριψε.
Δε γινόταν αλλιώς
παρά μ αυτή τη βία που γκρεμίζει.
Ακούγαμε πνιγμένα κλάματα, 
αιώνια παράπονα ζωής
τα νεκρά μας ζώα θυσία στους αδύναμους θεούς
των λασπωμένων ανθρώπων.
Κοιτάξαμε απ' το παράθυρο.
Οι πολιτικοί μάς καταμετρούσαν.
Ήμασταν οι επόμενοι λασπωμένοι άνθρωποι 
που θα κυλήσουμε στο μέλλον ορμητικοί 
να ισοπεδώσουμε τον κόσμο που μάς απέρριψε.
Έτσι πάρθηκε η απόφαση.
Έχτισαν πιο ψηλά τα ενισχυμένα σπίτια τους
κι ακόμη πιο ψηλά
στις κορυφές της οροσειράς 
παριστάνοντας τους θεούς
μη γνωρίζοντας πως η ύβρις
πάντα επιστρέφει στον αλαζόνα 
δίχως να ξεχνά. 
Στην επόμενη βροχή
η λάσπη ξεκίνησε απ' το βουνό.
Γέμισε ο κάμπος μας πολυτελή κρεβάτια,
χρυσοραμμένα ρούχα,
συλλογές έργων τέχνης 
που απεικόνιζαν τη λάσπη στα χέρια του θεού 
-ποιανού θεού; -
καθώς ξεκινά από την αρχή 
τη δημιουργία ενός νέου ανθρώπου.
Μάταια, αποφάνθηκε η επιστήμη.
Είχε έρθει ο καιρός ν' αλλάξει το υλικό του.

Το μάθημα

Τού είχαν διδάξει
πως μέσα από το τραύμα και την επούλωσή του
μπορεί να εξελιχθεί,
ν' αγγίξει παράδεισο.

Στο φίλο του δίδαξαν
πώς μπορεί να εξελιχθεί
μέσα από τις έντονες συγκινήσεις.

Ο πρώτος κυνηγούσε ασυναίσθητα τον πόνο.
Ο δεύτερος την ένταση και τη συγκίνηση.

Ο πρώτος πέθανε σαν .. μάρτυρας, 

θύμα των καταστάσεων.
Ο δεύτερος έζησε μία ζωή
που αξίζει να ξαναζήσεις.

Η κηπουρός

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Την έβλεπαν οι γειτόνισσες
να φυτεύει πεταλούδες στο δέρμα της
να σκάβει λάκκους
να τοποθετεί τα κουκούλια σαν σπόρους
και να τα σκεπάζει πιέζοντας
με την πλαστελίνη του κορμιού της.

Μέχρι οι γειτόνισσες να ποτίσουν τις γλάστρες τους
ή να ξεσκονίσουν τα έπιπλα του κήπου
εκείνη γεννοβολούσε πετάγματα
πού σκάγανε σαν κύματα στο κόκκινο στόμα της.

Προσπαθούσε να εξηγήσει τον παράδεισο,
μα οι γειτόνισσες μιλούσαν άλλη γλώσσα
και το μυστικό της θάφτηκε στους μύθους 
παρόλο που εκείνη υπήρξε
στ' αλήθεια.

Κελί

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Δύσκολα αντέχεται αυτό το σκοτεινό κελί
όπου το σκοτάδι παίρνει αμέτρητα σχήματα προσωπικών δαιμόνων.
Σού τρώει τα μάτια, τη γλώσσα κι έπειτα τα δάχτυλα.
Σε καθίζει στο κέντρο
και σού απαγγέλει έπη σιωπής
σε συλλαβές απόκοσμου συριγμού
που σε ταράζουν συθέμελα.

Κανείς βοηθός
κανένας μάρτυρας.

Μιλάς με συλλαβές ιδρώτα στους πόρους του δέρματος
με ρυτίδες υπομονής στο πρόσωπο
με συσπάσεις μυών στο σώμα
με ακατάπαυστες ροές σκέψης
και σ' ακούνε μόνο οι μαύροι τοίχοι.

Σ' απορροφάνε
σε εξαφανίζουν
αφομοιώνουν το σχήμα σου.
Γίνεσαι σκοτάδι, τοίχος, κελί
και η κενότητα εντός.

Τα έπη σιωπής
γίνονται λευκοί ήχοι
κι όταν με δίχως μάτια αρχίσεις επιτέλους να βλέπεις
και με δίχως γλώσσα να μιλάς
η μεταμόρφωση ολοκληρώνεται.

Η μοναξιά σού από δήμιος
γίνεται εαυτός
και μπορείς να υπάρχεις δίχως φόβο
μέσα κι έξω από το κελί σου.

μωρά

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Το παιδί μεγάλωνε μπουσουλώντας. 
Δεν στάθηκε ποτέ ο νους
ανεξάρτητα όρθιος.
Απλά με τα χρόνια 
αντικαθιστούσε τα παιχνίδια 
άλλαζε κρεβάτι, σπίτι, δραστηριότητα 
διατηρώντας το μωρουδιακό μοτίβο σκέψης 
με θεμελιώδεις συσχετισμούς
ανάγκης και επιθυμίας,
με μόνιμη στέρηση της αληθινής αγκαλιάς,
με τον μπαμπούλα να αλλάζει μορφές 
και με τους συλλογικούς φροντιστές 
να εφευρίσκουν ένα σωρό πιπίλες για να μην κλαίνε τα μωρά 
..μεγαλώνοντας.. 

[..τα βράδια, όλα τα μωρά, 

ανεξαρτήτως ηλικίας, 

κοιμούνται πιπιλίζοντας το δάχτυλο.. 

και τρέμουν μην εμφανιστεί το Τέρας:

ο εαυτός που δεν έγιναν..]