Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012

..........beCause...........



Δεν γράφω για να διαβάσεις.

Γράφω για να σκάψεις μέσα στις συλλαβές, να δούμε τί κρύβουν και τί μπορούν να γεννήσουν...

Να περπατήσεις τις διακλαδώσεις των παιδικών νοημάτων να δεις πόσο Ταξίδι χωρά στις ουρίτσες των γραμμάτων...
Να ευθυγραμμιστεί ο Χρόνος με τη Στιγμή της αποτύπωσης....
Να σε κλέψω από την πραγματικότητά σου και να σε μεταφέρω στην Φαντασία μου για να κολυμπήσεις αφήνοντας ίχνη κι αποτυπώματα στους βυθούς της πλάνης μου.... που ίσως να μην είναι Πλάνη...ίσως ανακαλύψουμε πως η Αλήθεια γονιμοποιημένη πολλαπλασιάζεται μέσα από τις εκδοχές που προσεγγίζει  η Σκέψη μας.

Γράφω για να σκοντάψεις, να πέσεις, να ματώσουν τα γόνατα της παιδικής σου Υποψίας, να αφήσεις κηλίδα αίματος στο σεντόνι των Εξιστορήσεων, που τυλίγει Ζωές που έφυγαν ή που έρχονται. Ζωές που αλλάζουν κάθε που ένα σενάριο παρεκτρέπεται από το προβλεπόμενο της καθημερινής του πρόβας...

Δε γράφω για να Διαβάσεις...
Γράφω, για να Γράψεις...
Και κάθε που γράφουμε μία Ιστορία, δημιουργούμε τις προϋποθέσεις να σμιλέψουμε τον Εαυτό και τη Ζωή έτσι  όπως τα  περιγράφει η Ανάγκη μας.



..........beCause...........



Δεν γράφω για να διαβάσεις.

Γράφω για να σκάψεις μέσα στις συλλαβές, να δούμε τί κρύβουν και τί μπορούν να γεννήσουν...

Να περπατήσεις τις διακλαδώσεις των παιδικών νοημάτων να δεις πόσο Ταξίδι χωρά στις ουρίτσες των γραμμάτων...
Να ευθυγραμμιστεί ο Χρόνος με τη Στιγμή της αποτύπωσης....
Να σε κλέψω από την πραγματικότητά σου και να σε μεταφέρω στην Φαντασία μου για να κολυμπήσεις αφήνοντας ίχνη κι αποτυπώματα στους βυθούς της πλάνης μου.... που ίσως να μην είναι Πλάνη...ίσως ανακαλύψουμε πως η Αλήθεια γονιμοποιημένη πολλαπλασιάζεται μέσα από τις εκδοχές της Σκέψης μας.

Γράφω για να σκοντάψεις, να πέσεις, να ματώσουν τα γόνατα της παιδικής σου Υποψίας, να αφήσεις κηλίδα αίματος στο σεντόνι των Εξιστορήσεων, που τυλίγει Ζωές που έφυγαν ή που έρχονται. Ζωές που αλλάζουν κάθε που ένα σενάριο παρεκτρέπεται από το προβλεπόμενο της καθημερινής του πρόβας...

Δε γράφω για να Διαβάσεις...
Γράφω, για να Γράψεις...
Και κάθε που γράφουμε μία Ιστορία, δημιουργούμε τις προϋποθέσεις να σμιλέψουμε τον Εαυτό και τη Ζωή έτσι  όπως τα  περιγράφει η Ανάγκη μας.



Κυριακή, 3 Ιουνίου 2012

...Μία δύσκολη λέξη σε παιδική μετάφραση...

 

Η μαμά φροντίζει τον παππού. Τον ντύνει. Του πλένει το πρόσωπο. Του χαϊδεύει τα μαλλιά, καλοχτενισμένα. Του γυαλίζει τα παπούτσια. Του σταυρώνει τα χέρια. Του κλείνει τα μάτια.

-Θα παίξουμε κρυφτό?....  ρωτά η πιτσιρίκα

-Θα  παίξουμε θάνατο, απαντά η μαμά...

Η πιτσιρίκα δεν κλαίει. Δεν σταματά το τραγούδι της. Δεν φορά πένθιμα μάτια.

Πλησιάζει στον παππού και του ψιθυρίζει:

-Εσύ θα τα φυλάς. Εγώ θα κρύβομαι στη Ζωή και θα με ψάχνεις από τον Ουρανό. Μην με μπερδέψεις με τα άλλα κοριτσάκια. Εγώ είμαι η Αγαπημένη σου. Μαζί θα παίζουμε, ώσπου θα γίνω κι Εγώ γιαγιά και θα έρθω να σε κυνηγήσω στον Παράδεισο....