Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

αν-Απειρία...



Ένα αναπηρικό καρότσι
κι ένα αναπηρικό δωμάτιο.
Ένα αναπηρικό σπίτι
αναπηρικό σώμα
και μία αναπηρική ζωή.
Κάθεται βαλσαμωμένος
όπως διδάχθηκε,
μα πλέον αρχίζει να μην χωρά.
Ανάβει νοερά το τζάκι
καίει όλα τα υποκατάστατα.
Δεν υπάρχει βοήθεια
μόνο επιθυμία να βγει έξω.
Ανάβει μία σπίθα
στο κέντρο της άγριας νύχτας
καίει το σώμα,
τη ζωή,
το καρότσι,
το δωμάτιο,
το σπίτι,
τις αλυσίδες,
την αναπηρία.
Ολόκληρος ένας Νους
που νικά το Εγώ του
και βγαίνει έξω
να γνωρίσει τον Άπειρο Εαυτό.





Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

Διαφορά Δυναμικού...



Μόνο με τον δείκτη θα σ' αγγίζω
μ' έναν ηλεκτρισμό που δεν γειώνεται
κι όλα τα φορτισμένα μου Εγώ
θ' απορροφώνται από το δέρμα σου
τινάζοντας την ηρεμία του μυαλού σου
σ' εκείνη την Κορυφή των Θαυμάτων
όπου πάντα σε περιμένω
να εκτεθούμε στον κίνδυνο των Κεραυνών
εκείΝου του Δία
που από τον Συμπαντικό του Θρόνο
συνομιλεί με τους λίγους που απέμειναν
κλέφτες της Φωτιάς
και μες στους πύριΝους διαλόγους
πάντα θ' αναρωτιέσαι
σε ποιες Κορυφές μπορούμε να φτάσουμε
αν γιγαντωθεί η Διαφορά Δυναμικού μας
κι αν ολόκληρη εφαρμόσω πάνω σου
τα υψηλά μου Volt.


----------------------------------
Δ, όπως Δούκας, όπως Διαφορά Δυναμικού, που στο μέγιστό της Γιγαντώνει τον Κεραυνό...




Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

Σχολικές καθημερινότητες...





Τί να σου πω κύριε συνάδελφε!
Εδώ στο χωριό όλα είναι αλλιώς καμωμένα
κόντρα στην αστική σου πραγματικότητα.
Το σχολείο είναι χτισμένο σ' ένα οικόπεδο αρχαίας Γης
κάτω από μία σκεπή απέραντου κι άτοκου ουρανού.
Τα παιδιά δεν κουβαλούν ασήκωτα φορτία,
πετώντας φτάνουν οι ψυχές
τρέχοντας τα σώματα
και σαν χτυπήσει το πρώτο κουδούνι
τα μαζεύουμε με συνθήματα Ελευθερίας
για να μπουν από πόρτες και παράθυρα
να τσιμπήσουν γράμματα και ιδέες.
Οι αίθουσες μυρίζουν χορτάρι και βασιλικό
κι ο Νους κατέχει αβίαστα όλες τις απαντήσεις 
καθώς η γεωμετρία επινοεί σχηματομορφές απλοποιήσεων.
Εδώ η Φυσική έχει πάντα πρώτο συνθετικό τη Φύση
η Γεωμετρία τη Γη
και η Ζωή παίρνει άριστα σε όλα τα διαγωνίσματα του Παρόντος.
Τα μολύβια σκάβουν κήπους στο εκτάριο του Νου
τα λευκά τετράδια γεμίζουν με μυστικά προφορικών παραδόσεων
και οι δάσκαλοι αριστεύουν στη Ζωή
αφομοιώνοντας την ουσία της ευτυχίας
έχοντας τον καλύτερο δάσκαλο,
δάσκαλο των δασκάλων:
τον μαθητή!...

-----------------------
Γυμνάσιο Πέλλας
είναι από τις φορές που δε βιάζομαι να σχολάσω
σαν η Ζωή μου να εκπληρώνει, σε κάθε της πεδίο, όλα τα Ξόρκια για Ευτυχία...
;-)




Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Το βλέμμα του Τρελού...



Με τα μάτια χαμηλωμένα
περπατά πάνω στην ευθεία του πεζοδρομίου.
Κατευθύνεται σκυφτή
μ' αγέρωχη επιμονή
στο στόμα του δράκου
και μοιάζει να ναι καλά διαβασμένη 
πάνω σ' όλα τα ενδεχόμενα του παραμυθιού.
Δεν λιποτακτεί στις διασταυρώσεις
δεν δελεάζεται από τα ζαχαρωτά των μικροπωλητών
ούτε εμπιστεύεται την γριά που ξέρει το κρυφό μονοπάτι.
Ντυμένη σεμνά 
σμιλεύει αμαρτωλούς Εαυτούς
στο αμόνι του Έρωτα.
Ατσάλινο το σάρκινο κορμί
σάρκινη η αέρινη σκέψη
αέρας ο φόβος και η ανασφάλεια.
Πλησιάζοντας 
το αίμα της μυρίζει σύγκρουση και πόλεμο.
Έρχεται αμέσως μετά τη δουλειά
χωρίς καθυστερήσεις 
περιστροφές και αναβολές.
Ίσια στο θάνατο.
Με τον χαρτοφύλακα στο χέρι
το ταγεράκι δέρμα αδέσποτου ζώου
κολλημένο πάνω της
ουρλιάζει σωτηρία.
Εκείνη αδιαφορεί.
Προσπερνά τον Εαυτό της για να φτάσει.
Υπερβαίνει το Είναι της για να μείνει.
Ακυρώνει το Εγώ της για να ξαναγεννηθεί.
Στο τέλος του δρόμου 
ο Τρελός που ράβει πάνω της το παραμύθι
λέξη λέξη 
την καταπίνει μ' ένα βλέμμα ανθρωποφάγο
και της χαρίζει πεινασμένες αποκλειστικότητες
που θα ζήλευαν όλες οι αθάνατες κοκκινοσκουφίτσες
που -τί κρίμα!- γλίτωσαν από τον λύκο...

-----------------------------------------------

Δ, όπως Δράκος... όπως Δούκας...









Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Θεραπεία...




Οι κακοποιημένοι Εαυτοί του ανθρώπου
βρίσκουν θεραπεία στο ποίημα,
μα πάντα
όταν θ' ακούγεται να πλησιάζει
ο γνώριμος ήχος ενός ακρωτηριασμού
θα ξυπνούν οι μνήμες
να θυμίζουν
πόσο απέχει το ποίημα
από τη Ζωή...




Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Βασιλιάς...





Τα αυτοκίνητα τρέχουν με ταχύτητα ανταγωνιστικών προθέσεων. Ο δρόμος δεν χαρίζεται σε κανέναν. Ακόμη και πατώντας το κουμπί για τους πεζούς πρέπει να ελέγξεις μην και πλησιάζει κάποιος από κείνους τους οδηγούς που νιώθουν πως πάντα έχουν προτεραιότητα.

Σ' έναν τέτοιο δρόμο δεν σταματάς. Για κανένα λόγο δεν σταματάς. Οι πίσω βιάζονται, οι δίπλα προσπερνούν. Θα γίνεις αιτία ατυχήματος.  Σ' έναν τέτοιο δρόμο δεν σταματάς. Εκτός κι αν...

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που χωρίς λόγια ξεπερνούν το αυτονόητο της Αδιάφορης Εποχής και τοποθετούν τον Εαυτό τους, χωρίς σχέδιο, παρά μόνο με την παιδική τους ευαισθησία, πιο πάνω από τον μέσο ανθρωπάκο που ποτέ δεν αποκλίνει από την πορεία του προγραμματισμού του.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που το αυτονόητο της Προσφοράς το κάνουν αβίαστα πράξη, χωρίς ενδοιασμούς.

Κεντρικός δρόμος επαρχιακής πόλης. Τα αυτοκίνητα τρέχουν όπως παντού. Ένα γατάκι, μιας βδομάδας γεννημένο θαρρείς, ένα μέτρο από το οδόστρωμα κατευθύνεται προς τις ρόδες κάποιου αυτοκινήτου. Ένα βλέμμα το διακρίνει. Ένας οδηγός πατά φρένο. Κάνει όπισθεν. Κατεβαίνει και το παίρνει μαζί του. Και τώρα τί?...

Τί?...
Τώρα ξεκινούν όλα...

Αγάπη, ζεστασιά, χάδια, γάλα με την σύριγγα γιατί δεν μπορεί μόνο του να φάει, όταν κλαίει και τρέμει από τον πανικό της πρόωρης απομάκρυνσης από την μητέρα του να το έχεις αγκαλιά, να το φροντίζεις, να... να... να...

Οι τζιχαντιστές αποκεφαλίζουν ανθρώπους. Εμείς, οι εκπαιδευμένοι πλέον παρατηρητές, από την ασφάλεια του σπιτιού μας καταγράφουμε την φρίκη.
Όμως κάπου ανάμεσά μας υπάρχουν κάποιοι Άνθρωποι που μπορούν να επιβραδύνουν, να σταματήσουν, να απλώσουν το χέρι για βοήθεια χωρίς να σκεφτούν πως θ' αργήσουν, τί θ' ακολουθήσει, αν θα μπλέξουν.... αν.... πως.... αν.... πως.....

Θα μου πεις "Και τί έγινε που σώθηκε ένα γατάκι?.... Δεν κοιτάς πόσα παιδιά κακοποιούνται, εγκαταλείπονται και πεθαίνουν?"

Θα σου πω πως η Αγάπη στον Άνθρωπο αποδεικνύεται μέσα από την πιο μικρή του πράξη.
Αυτός ο Άνθρωπος έμαθε να νοιάζεται...
Εκείνος που έμαθε να προσπερνά, μια ζωή θα προσπερνά...

Είμαι διπλά τυχερή.
Πρώτον γιατί μοιράστηκα την Υπέροχη Πρόθεση αυτού του Ανθρώπου, εφόσον μου εμπιστεύτηκε αυτό το πλασματάκι και δεύτερον γιατί αυτός ο Δικός μου Άνθρωπος επιβεβαίωσε μία Αλήθεια που κάποτε του απηύθυνα λέγοντάς του:

"Από Δούκας Βασιλιάς"...

Ο πλούτος που έχουμε μέσα μας είναι ο Τίτλος Τιμής μας και Βασιλιάς όποιος τον ξοδεύει "μετρητοίς" στην καθημερινότητα της Ζωής του...





3η μέρα: 
Εξερευνούμε το σπίτι, κοιμόμαστε σε κάθε γωνιά, πίνουμε το γάλα μας και ... ξεθαρρεύουμε!...






7η μέρα...
Το γατάκι μεταμορφώνεται σε Τιγράκι...













Νίκη...



Όταν δεν έχεις τίποτε να χάσεις
κερδίζεις τον Εαυτό σου
και όταν κερδίσεις τον Εαυτό σου
δεν χάνεις με τίποτα.




Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2014

Ο καλύτερος θάνατος...





Ο καλύτερος θάνατος
στην κορύφωση του χορού
να κόβεις τις φλέβες της χορεύτριας
και τα σκοινιά ακροβασίας
να φιμώνεις τη μουσική
και το λαχανιασμένο στόμα
και με μία ασυγχρόνιστη σιωπή
να δοκιμάζεις
αν μπορεί να ζήσει το θάνατο
ή αν θα πεθάνει...




Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Εξόφληση χρεών...




Κοίτα φίλε μου που ήρθε ο καιρός
όμορφη να ξημερώνεται η ζωή
σαν τίποτε να μην χρειάζεται
πέρα από την ανάσα
και αυτή η ξενιτεμένη μας ύπαρξη
έπαψε να παλινδρομεί
σε γειτονιές επίγειων παιδικών τραυμάτων
σαν ο χρόνος που λέγαμε πως θα περάσει
να 'χει πληρώσει τους φόρους του στο δανεικό Παρόν μας
κι η ευτυχία μοιράζεται πλέον αφειδώς
σε μάς τους φτωχούς
που μ' ένα ψίχουλο προσφοράς
γονιμοποιούμε Πληρότητες.

Κοίτα φίλε μου που στέρεψαν οι ωκεανοί των ποιητών
γιατί περίσσεψε η χαρά στο στόμα των ανθρώπων
δεν γρατζουνιέται η Ψυχή από την Ύλη
και πιο όμορφη είναι πλέον η Ζωή
παρά το ποίημα.