Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Εγώ θα είμαι πάντα εδώ




Όπως η μιας χούφτας φτερωτή ψυχή
που κρύβεται επιμελώς
μέσα στο πυκνό φύλλωμα του δέντρου
που αν και τεράστιο
αόρατο στέκει θαρρείς
μπροστά στην αφηρημένη σου όραση
μα το τραγούδι  του
φτάνει να γεμίσει το σύμπαν της σιωπής σου.

Έτσι, θ' αγκαλιάζω τους κύκλους της φωτιάς σου
με υδροφόρα φωνήεντα
που δε θα τα συλλαβίσω ποτέ
παρά μόνο με το πυρίμαχο σώμα μου
που θα πέφτει πανσέληνο μέσα στις καταστροφές σου
για να σε σώσει από τον Εαυτό σου
που σε σκοτώνει
στην προσπάθειά του να σ' αγαπήσει.

Και θα είμαι πάντα εδώ
πιο υπαρκτή από το θεό σου
πιο αποτελεσματική από τον φίλο
πιο αόρατη από τις νεράιδες
πιο ορατή από το φως της ημέρας
που περιμένεις να 'ρθει
εκείνης της μέρας που
θα σού χαρίσει όσα σού στέρησες.

Εγώ θα είμαι πάντα εδώ
με το περίγραμμά μου ζωγραφισμένο
από το παιδικό χέρι
που προεξέχει από το αρσενικό σου σώμα
πάνω στο τσαλακωμένο χαρτί της Ζωής
που στο τέλος θα δεις
διπλωμένο σαν αεροπλανάκι
θα φτάσει στο φεγγάρι
σε νύχτα με Πανσέληνο.

Γιορτής ξημέρωμα.








Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Μικρή φωνή




Θα 'μαι η μικρή φωνή
μέσα σου
που πας να πνίξεις,
με το βλέμμα θα σού θυμίζω
όσα ξεχνάς
όσα θάβεις
στα θεμέλια της φυλακής σου
όσα μουντζουρώνεις
με την μύτη ενός καρφιού
στης παλάμης σου τη γραμμή,
με το ίχνος μου
που ανεμίζει ακούραστα
έξω απ το παραθυράκι
του μυαλού σου
θα διαχέω στον αέρα που εισπνέεις
τους όρκους που είχες δώσει
στον παιδικό εαυτό σου
ενώπιον της Πίστης μου στον Άνθρωπο
και θα σου τραγουδάω τις νύχτες
και θα σου χορεύω
όλα όσα ήταν να γίνουν
και δεν έγιναν
να κρατώ ξάγρυπνο στη μνήμη
εκείνο το παράλληλο σύμπαν
που υποσχέθηκες να χτίσεις
σε τούτη τη Ζωή
που στάλα στάλα τελειώνει.






Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Διόρθωση του συνφ αυτής της Παγκόσμιας ηλεκτροΛογικής Εγκατάστασης



Ναυτία κι ένα άγριο, αλμυρό φωνήεν σερβιρισμένο στο πιάτο μου. Πεινάω, μα δεν μπορώ να καταπιώ τίποτα. Μία αντίφαση διχάζει το σώμα μου. Πολλές αδιέξοδες διασταυρώσεις κατακερματίζουν το μυαλό μου. Κουνάει πολύ σ' αυτό το κατάστρωμα. Καταστρώνω σχέδιο. Ο άνεμος μού σκίζει τα χαρτιά. Α3 εκτυπώσεις του μυαλού μου, σκουπιδάκια στο μάτι του κυκλώνα. Ο κόσμος γυρίζει τα πάνω κάτω του. Αιωρούμενα αντικείμενα. Με παίρνουν τα σκάγια. Δε σκοτώνομαι. Πληγώνεται η καρδιά μου, η συνείδησή μου, η δικαιοσύνη  μου. Τραυματίζεται η κρίση μου, η ευαισθησία μου, η πυγμή μου, το αγγελάκι κι ο διάβολός μου, μα δε σκοτώνομαι. Υψωμένη σημαία στέκομαι, έστω και μεσίστια, στο κατάρτι της Ζωής μου και κοροϊδεύω τον άνεμο, που τόσα και τόσα χρόνια φυσά λυσσασμένος και ακόμη δεν μου έχει καταφέρει θάνατο.

Οι οθόνες, πανιά σκισμένα. Τα μισά προβάλλουν τα ερείπια του κόσμου κάτω από τον προβολέα της Σελήνης. Τα άλλα μισά διαφημίζουν τη ζωή που ονειρευόμαστε. Ανάμεσα, στο κενό, αιωρείται η ερώτηση αν θα προλάβουμε να ζήσουμε τελικά. "Ζούμε ήδη" λένε οι υπότιτλοι και ένας Οδυσσέας από το βάθος του ταλαιπωρημένου πλάνου φωνάζει, μα ακούγεται ψιθυριστά "Ο προορισμός είναι το ταξίδι".
Ζούμε δηλαδή;
Ζούμε αιμορραγώντας στο κέντρο της αρένας;
Μέσα στην τόση αυθαιρεσία, είμαστε ζωντανοί;
Αυτό είναι η ζωή;

Και γιατί έχω ναυτία; Γιατί δε μου αρέσει πια το φαγητό; Γιατί τα σχέδιά μου εγκλωβίζονται στα σενάρια του μυαλού μου; Γιατί συνεχίζω να γράφω κι εσύ να διαβάζεις; Γιατί ο εχθρός με κλειδώνει όλο και πιο βαθιά μέσα μου; Και ποιος είναι ο εχθρός; Και γιατί τόσο καιρό που σκάβω δεν έχω βγει ακόμη στον ήλιο; Ποιος απήγαγε τον ήλιο; Γιατί κουνάει τόσο μέσα μου; Γιατί αγριεύει η θάλασσα; Γιατί η φάλαινα, που είναι υπό εξαφάνιση και υπό προστασία,  χαράζει τον εαυτό της τα χέρια των παιδιών; Γιατί τα ψηλά κτίρια αντί για κεραίες έχουν αγχόνες στις στέγες τους;

Μη με ρωτάς πολλά. Ναυτία. Ζαλίζομαι και λιποθυμώ μέσα στα χέρια μου. Λιποθυμώ. Δεν πεθαίνω.
Ζω, δηλαδή.
Ακόμη και πάντα ζω.
Ηλεκτροσόκ. Επανέρχομαι.

Το συνφ αυτής της παγκόσμιας ηλεκτρολογικής εγκατάστασης χρειάζεται διόρθωση. Τεντώνω τις παλάμες μου. Οπλισμοί ενός πυκνωτή. Αυξάνω τις γεωμετρικές μου διαστάσεις. Απαιτώ μεγάλη χωρητικότητα Εαυτού. Προσαρμόζω την Ενέργειά μου στην άεργο ισχύ αυτού του κόσμου. Πολλαπλά τα σύνθετα φορτία. Βγείτε όλοι από την πρίζα. Ο θεός υπερχρεώνει τις άσκοπες καταναλώσεις. Τόση άσκοπη πληροφορία. Τόση αχρησιμοποίητη γνώση. Ο θεός, διαχειριστής της Παγκόσμιας Ενέργειας, θυμώνει. Δεν αρκώ μόνη μου. Απαιτείται συστοιχία πυκνωτών. Τοποθετηθείτε όλοι κατάλληλα. Αθροιστείτε και συνδεθείτε παράλληλα στο γιγάντιο φορτίο.

Ποιος σχεδίασε αυτή την εγκατάσταση;
Ποιος μελέτησε αυτή την αντιστάθμιση;
Ποιος υλοποιεί τα σενάρια αυτού του κόσμου;
Αποτύχαμε, κύριοι.

Αδειάστε τους πυκνωτές σας.
Αδειάστε το μυαλό σας.
Αδειάστε τη θάλασσα σ' ένα ποτήρι να στεγνώσει η γη. Να πάψει αυτή η ναυτία. Να σωπάσουν τα φωνήεντα, οι ανάσες και να βουβαθούν οι αναγνώσεις.
Διαβάσαμε ιστορία.
Και λοιπόν;
Δεν προκάμαμε να σώσουμε τίποτα. Η άεργος ισχύς αυτού του κόσμου αυξάνει διαρκώς.
Δουλεύω χωρίς να παράγω τίποτα.
Δουλεύεις χωρίς να πληρώνεσαι.
Δε δουλεύεις, δεν παράγεις, δεν πληρώνεσαι, δεν υπάρχει γόνιμη ανατροφοδότηση, κάτι έσπασε και δεν υπάρχει στα μητρώα ο Ιδανικός Επιστήμονας που μπορεί να διορθώσει τη βλάβη.

Να προσμένουμε τον Προφήτη;
Ο Λιαντίνης τον παγίδευσε στη Γκέμμα, δε θα 'ρθει.

Και είμαστε μόνοι λοιπόν;
Μόνοι και ζωντανοί.
Σχεδόν δεν μάς λείπει τίποτα.

Τί περιμένεις  λοιπόν;
Ναι, "Ο προορισμός είναι το ταξίδι", μα όχι αυτό το ταξίδι που οι άλλοι προσχεδίασαν για μάς. Το ταξίδι που σχεδιάζουμε χρόνια στη θάλασσα όπου καμία φάλαινα και κανένα παιδί δεν απειλείται.

Τεντώνω τα χέρια ψηλά. Παίρνω φόρα απ' το κατάστρωμα και βουτάω. Ψάρι γίνομαι.  Αφήνω πίσω δεμένους στο ιστίο τους ανθρώπους. Ας ξεκινήσει ο κόσμος πάλι από την αρχή. Υδρόβιος. Ψάρι γίνομαι. Γεννώ εκατομμύρια αυγά. Πνίγω το βυθό με τα όνειρά μου και το νέο μου αλφάβητο οι φυσαλίδες που σκάνε στην επιφάνεια του κόσμου σας.








Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Το Μέγα Μήνυμα




Εις μνήμην...
όλων των  αθώων νεκρών του παράλογου αυτού κόσμου.

(Χρειάζονται επειγόντως δάσκαλοι Ζωής.)
------------------------------------------------------------------------

Συστοιχίες από τριάδες. Ο δορυφόρος καταγράφει. Γραμμές και στήλες ορκισμένης πίστης. Μετονομασία χώρων στρατολόγησης. Στρατόπεδα συγκέντρωσης νέων. Θρησκευτικά σχολεία με στρατιωτικούς κανόνες. Ο τονισμός των κειμένων ακολουθεί τις απαιτήσεις του θρησκευτικοστρατιωτικού φασισμού. Το μικράκι πείθεται για την αναγκαιότητα του Μεγάλου Σκοπού. 12 χρονών. 15. 17. Άντρας σχεδόν. Στρατιώτης πρώτης γραμμής. Αμούστακος  εθελοντής θανατικής επιχείρησης που παγιδεύει τον εαυτό του. Ο Μεγάλος Στρατηγός ντυμένος τα μετάλλιά του σκιάζει επιβλητικά το μυρμήγκι. Τον εργάτη του. Κι εκείνο με ζήλο ορκίζεται αφοσίωση. Τυφλή. Τυφλές γενιές νέων ανθρώπων. Ο κόσμος -με μάτια δεμένα- οδεύει στο γκρεμό. Το ξέρουμε πια.

Στις απομονώσεις τα ακουστικά δουλεύουν στη διαπασών. Δε σου επιτρέπεται να ακούσεις ούτε τη σκέψη σου, ούτε τον αντίλογο της καρδιάς, στη λανθασμένη λογική του παράλογου ανθρώπου. Παπαγαλίζεις το μάθημα, προσκυνάς θεούς, δαίμονες, ηγέτες, πειθαρχείς, θυσιάζεσαι, θυσιάζεις, κι έχεις το θάνατο μέσο επίτευξης των σχεδίων του Μεγάλου Στρατηγού σου, που -καημένε μου- ποτέ δε βγήκε από την πολυτελή σπηλιά του να πολεμήσει σώμα με σώμα τους έτερους Ηγέτες που απλώνονται στη δική του γη. Στρατεύει μαχητές, παλικαράκια μιας τόσης δα σφιγμένης μπουνιάς, τυλιγμένα με μπαρούτι, υποψήφια κόκκαλα με σάρκες ανατιναγμένου μαχητή, που φανατίζεται μπροστά σε μία αυθεντία, σε μία εποχή όπου οι αυθεντίες, η μία μετά την άλλη, γκρεμίζονται.

Μικρούτσικε τεμαχισμένε στρατιώτη, δε χρειάζεσαι έναν Μεγάλο Στρατηγό να σε εντάξει στο στράτευμά του για να νιώσεις πως επιτελείς σπουδαίο ρόλο στη ζωή. 
Δε χρειάζεσαι ένα Μεγάλο Θεό να σε εντάξει υποψήφιο μέλος της Βασιλείας του για να νιώσεις εκλεκτός. 
Η Φύση που σε κάλεσε με συστημένη επιστολή από την ανυπαρξία σου, σε όρισε πολύτιμο και σπουδαίο. 

Βγάλε τα ακουστικά σου. Το υπνωτικό τραγούδι του θανάτου πρώτα εσένα θέτει στον τοίχο του μελλοθάνατου και σου απευθύνει θανατικές καταδίκες μολύνοντας το μυαλό σου με την ελπίδα πως έτσι ο κόσμος θα λάβει το Μέγα Μήνυμα.
Δεν υπάρχει Μέγα Μήνυμα άλλο, από το μήνυμα που σου απευθύνει το ανθάκι που ανθίζει ειρηνικά στο βράχο, ο οποίος έχει συντριβεί από τη βόμβα  που έχει σκάσει στο πρόσωπο της Γης.

Είναι άσκοπο  να αγκαλιάζεις τη μοναξιά του δογματισμού σου με εκρηκτικούς μηχανισμούς, που εκδικούνται τη συντροφικότητα των ανθρώπων, με φυτίλια αναμμένα, πληγές που αιμορραγούν, να πυροδοτείς τις θεμελιακές δομές του κόσμου τρομοκρατώντας το παιδάκι που γαντζωμένο στο κορμί της Μητέρας του υποδέχεται άγρια το θάνατο. 

Τί κερδίζεις όντας νεκρός, ακρωτηριασμένα αγνώριστος, ψεύτικος, φθαρτός, αναλώσιμος;
Ο Μεγάλος Στρατηγός δίνει εντολή από την υπόγεια πολυτελή σπηλιά του να σε αντικαταστήσει με ένα άλλο αναλώσιμο στρατιωτάκι. Αιώνες επί αιώνων αυτό συμβαίνει. Ένα τίποτα, όλες οι δολοφονίες και οι δολοφονημένοι. Διαστροφές κάποιου επιδειξία υπόγειων κι εναέριων δυνάμεων.

Το Κορίτσι κουράστηκε να μετρά νεκρούς.
Το κάθε Κορίτσι, που μέσα του μεγαλώνει μία Μάνα ενός ακόμη Γιού ή μιας ακόμη Κόρης, πίσω από τα συντρίμμια της τελευταίας τρομοκρατικής επίθεσης ονειρεύεται ένα Καρποφόρο Δέντρο που χορταίνει την πείνα του ανθρώπου για Ειρήνη, Ευημερία κι Ευτυχία.

Το χώμα χρειάζεται φροντίδα. Οι νεκροί έπαψαν να αποτελούν λίπασμα. Μόνο μόλυνση πια, στη Συνείδηση του Ανθρώπου.
Το χώμα χρειάζεται απολύμανση και φροντίδα.

Μία Γυναίκα, που αυτή τη στιγμή γεννά το Γιο της, σκορπίζει ένα φωνήεν τοκετού σ' αυτό το στιγμιότυπο Ζωής: το Μέγα Μήνυμα.
Αξιοποίησέ το.







 

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Κλέβω από το παιδί μου και ταΐζω το θηρίο





Ήρθε με το κεφάλι γυρτό
όπως τ' αδέσποτα γυρεύουν χάδι
ένα σπίτι
ένα πιάτο φαγητό
κι άρχισα να το ταΐζω
με το φιλάνθρωπο αριστερό μου χέρι
και με το δεξί τ' οπλισμένο μου
-οι ληστές έχουν πληθύνει
ανακοινώθηκε,
χρειάζομαι προστασία.
Το υιοθέτησα,
με προστατεύει,
λέει.

Χόρταινα το ζωάκι
γινόταν θηρίο
γιγάντωνε η πείνα του
του γέμισα το πιάτο από το πιάτο μου
έμενα νηστική
γέμιζε η κοιλιά του
χοροπηδούσε πάνω στις καρέκλες
στα οβάλ τραπέζια
στο κεφάλι μου,
έσκυβα εγώ.

Ερχόταν μετά το χορό
με άδειο πάλι στομάχι
του γέμιζα τις χούφτες
μπουκιές από το παρόν μου
φιλετάκια κι εδέσματα από δικαιώματα ζωής
μασούσε γρήγορα, αργά εναλλάξ
γινόταν πιο θηρίο το θηρίο
δε χόρταινε.

Άδειαζα μπροστά στα πόδια του
το μέλλον μου το κοντινό, το μακρινό,
το προδιαγεγραμμένο και το αόριστο
κατασπάραζε την ιστορία μου
κι εμένα
κόκκαλα, μύες, ζωτικά όργανα
χρόνος, δικαιώματα, ζωή.
Ωμά σερβιρισμένα πια
δεν πρόφταινα ούτε να τα ζεστάνω
στο μαγκάλι του αγώνα μου.

Με τον καιρό άδειασαν οι αποθήκες μου
η ζωή μου φτώχυνε τόσο
που αδέσποτη ξεσπιτώθηκε
και έγειρε το κεφάλι
ζητιάνα
από ήρωας της ιστορίας της.

Και το θηρίο
υιοθετημένο παραπαίδι μου
μ' αόρατη αλυσίδα
σερνόταν απ' τα κουρέλια μου
μ' ένα μακρόσυρτο συριγμό κλάματος
γιατί είχα ακόμη κάτι να του δώσω.
Μου γλειφε τα χέρια
κουνούσε την ουρά
έδειχνε μία σπίθα που τρεμόπαιζε
-ελπίδα την λένε-
μέσα στο σκοτάδι που με είχε ρίξει
και με το βλέμμα του μού υποσχόταν
πως θα γίνει Φως.

Κι εγώ η αλτρουίστρια
η θρησκευόμενη
η εύπιστη μάνα των παιδιών μου
που ήλπιζα στο θαύμα
έκλεβα από το σπλάχνο μου
και τάιζα το θηρίο
με το μέλλον του παιδιού μου
το κοντινό, το μακρινό,
το προδιαγεγραμμένο, το αόριστο
με τη ζωή του την ίδια.

Και το θηρίο
με τα δυνατά του πια χέρια  και πόδια
ζώο στα τέσσερα
άρχισε να σκάβει
κι ένιωσα θα φυτέψει ένα λουλούδι
ή ένα οπωροφόρο
να 'χει ο Γιος μου ένα καρπό ζωής
να τραφεί στο αύριο,
μα έσκαβε τάφους το θηρίο,
μικρούς
για όλα τα παιδιά με δίχως μέλλον
που έγιναν θυσία
να γίνει το μασκαρεμένο κατοικίδιο
θηρίο.

Οι μάνες κλαίγανε τα ζωντανά παιδιά τους.
Άρπαξα το Γιο μου
-φτάνουν οι θυσίες,
ο Χριστός δεν ξανασταυρώνεται-
τον έχρισα Άντρα,
όπως οι τολμηροί και οι τρελοί
χρίζονται πολεμιστές πρώτης γραμμής
του δωσα την ευχή μου
βγες μπροστά
το θηρίο δε χόρτασε
θα έρθει να κατασπαράξει
τ' αγέννητα παιδιά σου,
Γιε μου.



-------------------------------------------------------------------------
Το θηρίο κάθισε στην πατριαρχική θέση στο τραπέζι μας. Πεινασμένο, όπως πάντα. Δεν ορέγεται το γεύμα μας, αλλά εμάς τους ίδιους πια....... και σαν επιδόρπιο, τα παιδιά μας, σερβιρισμένα στο ακριβό σερβίτσιο του 4ου μνημονίου.

Ο Θεός μαζί μας.... (Ποιος Θεός?....)









Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Χαλασμένη πόρτα



My door is standing, almost broken, in here:

http://ritvikpandey.deviantart.com/

Δε φταίει το κλειδί, ούτε η κλειδαριά. Η πόρτα δεν εφάπτεται στο πι της τοιχοποιίας πια. Σαν να επαναστάτησε ή σαν να γέρασε. Αντιδρά ή απλά παραιτείται. Ίδια συμπτώματα, διαφορετικός ο σκοπός. Αγαπώ τις αντίκες, σαν γραφομηχανές με τ' αποτυπώματα που έχουν συλλέξει μπορούν να συντάξουν αληθινές ιστορίες ζωής. Σιωπηλές εξιστορήσεις που θέλουν ησυχία και υπομονή για να τις εμπειρωθείς. Η σκόνη και οι χαρακιές δεν έχουν αλφάβητο, μόνο ένα συνεχές μουρμουρητό που σου μουδιάζει το νου και μιλώντας για το παρελθόν σε τοποθετεί στο μακρινό μέλλον, όπου πλέον δε θα υπάρχεις. Σε βάζει να κοιτάς πίσω, τον περασμένο εαυτό σου, όταν εσύ θα είσαι η σκονισμένη μνήμη, μια αχνή ιστορία πάνω στη σκόνη που απορρόφησε το πόμολο της πόρτας που χρόνια τώρα ανοίγεις για να μπεις στο σπίτι σου, στον εαυτό σου.

Διαπίστωση ημέρας: χάλασε η πόρτα. Δεν εφάπτεται επακριβώς στην τοιχοποιία σου. Δεν έχεις πια πού να κρυφτείς. Δεν υπάρχει μέρος να απομονωθείς. Μένεις έκθετος. Οι φόβοι σου προβάλλονται δημόσια. Οι αποτυχίες σου συζητούνται μεγαλοφώνως. Οι ανασφάλειές σου πρωτοσέλιδες. Οι αγωνίες σου γκράφιτι στις μεγάλες λεωφόρους. Είσαι στο στόχαστρο.

Μία πόρτα που γέρασε ή επαναστάτησε σού ανατρέπει το σύμπαν. Χωρίς τις απομονώσεις σου, μοιάζεις γυμνός μπροστά στον κόσμο. Άοπλος, θαρρείς, στη δίνη ενός πολέμου που εξελίσσεται με σιωπηρά βλέμματα και υπόγειες συζητήσεις, σε ένα παρασκήνιο που ανέβηκε στη σκηνή της ζωή σου και πρωταγωνιστεί χωρίς την υπογραφή σου για την παραχώρηση των πνευματικών σου δικαιωμάτων.

Οι αδιάκριτοι έχουν πρόσβαση στα  μυστικά σου. Σού ανοίγουν το στόμα και σου τραβούν το νήμα της σκέψης σου, που ξετυλίγεται αγνό παρθένο μαλλί απευθείας από τον αργαλειό του μυαλού σου. Βιασμός και δημοσιοποίηση της αλήθειας σου. Πιάνεις με τα χέρια σου το λαιμό σου. Παλεύεις εναγωνίως να φράξεις το κουβάρι σου. Να κρατήσεις τα πολύτιμα μέσα σου. Να μη πέσουν οι ιδέες σου για τον ονειρικό κόσμο σε λάθος χέρια. Να μην μαγαριστεί η μακέτα που έχεις στήσει με κόπο χρόνων στο εργαστήρι του μυαλού σου.  Κυνηγούν την πατέντα της Ευτυχίας σου.

Η πόρτα δεν χάλασε. Ούτε γέρασε. Παραβιάστηκε. Κάποιοι μπήκαν στο χώρο σου. Δεν πείραξαν τίποτα. Μα αρκούν τα αόρατα ίχνη για να μυρίσει βιασμό ο Ναός σου.

Σφίγγεις το λαιμό. Μάταια. Ταχυδακτυλουργικά ξετυλίγουν το αόρατο νήμα σου. Σου κλέβουν τις σκέψεις. Έχεις επίγνωση. Δεν σε ναρκώσανε. Ξέρεις τί συμβαίνει.
Κλωτσάς την πόρτα και την ανοίγεις διάπλατα. Μόνος σου σκαρφαλώνεις στο προσκήνιο της Μεγάλης εις βάρος σου Κλοπής. Δε φοβάσαι πια. Πήρες τη μεγάλη απόφαση:
Θα γίνεις Ποιητής.

Το ξέρεις πως οι εχθροί, οι εισβολείς, οι στρατιώτες οποιουδήποτε καθεστώτος ποτέ δεν ήξεραν και ποτέ δε θα μάθουν να ερμηνεύουν την Ποίηση.




Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Μαύροι κύκλοι




Σκισμένο κομμάτι του χάρτη
-ένα μάτι κοιτά από τη σχιστή
στο νεκρό υπερπέραν-
μαύρη τρύπα που τρώει την ύλη
κι ο ουρανός που του αντιστοιχεί
μία μπουκιά ματωμένο γαλάζιο
στο στόμα ενός εχθρού.

Όλοι εχθροί όλων
κι οι σφαίρες όπου κι αν πέσουν
πετυχαίνουν το στόχο τους.
Ένας νεκρός παραπάνω
ποτίζει τη γη με σώμα κι αίμα
βοηθώντας τα λουλουδάκια ν' ανθίσουν
σαν κατακαθίσει στην ατμόσφαιρα
η σκόνη κι η μανία του ανθρώπου.

Στα συντρίμμια  ο αέρας σφυρίζει
στίχους ποιημάτων
από τα άγραφα του μέλλοντος
επικά έργα
που θα εξυμνήσουν την ανδρεία των στρατιωτών
καθώς ο χορός θα κλαίει
στο υστερόγραφο κάθε στροφής
πίσω από τη φιγούρα
μιας όμορφης μαυροφορούσας
που αστόλιστη
θα τριγυρίζει στους αγνώριστους δρόμους
νανουρίζοντας τ' ορφανό της
με αυτοσχέδια ποιματάκια
γραμμένα
στην περίμετρο των μαύρων κύκλων
των ματιών της
που αντιμάχονται την περίμετρο
του μανιταριού.

Μισοπεθαμένη η ομορφιά
και πάλι νικά την ασχήμια
αυτού του κόσμου
κι όλοι οι μαύροι κύκλοι
στα όμορφα μάτια
των λεηλατημένων γυναικών
περιμετρικά στολισμένοι με τα λουλούδια
που περιμένουν ν' ανθίσουν.






Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Εμπιστεύσου με..






Μόλις ημέρεψε
η λαμπιρίζουσα σκόνη
από τα γιορτινά των ανθρώπων
έθιμα.
Το όρος άδειο από κόσμο
όλοι επέστρεψαν στη ζωή τους
κι ο ελαιώνας τινάζει
τις πατημασιές από τα φύλλα του
προστατεύοντας τον καρπό
από την ιστορία του ανθρώπου.

Καλέ μου Χριστούλη
έλα να παίξουμε,
δε θα σε σκοτώσω,
δε θα σε χρησιμοποιήσω
για άλλοθι.
Μη με φοβάσαι
δεν είμαι άνθρωπος
είμαι παιδί.
Δε φοβερίζω
και δε φοβάμαι.
Δε δένω τη ζωή μου
στις αυτοεκπληρούμενες προφητείες
του ανθρώπου,
δεν αμαρτάνω
για να 'χω αφορμές
να σε κρεμάσω στο Σταυρό.
Θα σού τραγουδήσω αν θες
θα σού εξιστορίσω αλήθειες
δε θα σε πλανέψω
θα σε φιλέψω απλότητα
κι απεραντοσύνη.
Μη με υποπτεύεσαι
δε θρέφω θηρία μέσα μου.
Στα μάτια μου τα σμήνη πουλιών
δεν κατασπαράζουν,
δεν αποδημούν,
χτίζουν φωλιές στην κόρη των ματιών μου
πολλαπλασιάζοντας μέσα μου τα θαύματα.
Κόπιασε στην αυλή μου
έλα να παίξουμε
θα δεις
δίχως να σε σκοτώσω
θα Σε Ανασταίνω
κάθε πρωινό
απ' τον ύπνο με τους εφιάλτες
γιατί ξέρω πως οι άνθρωποι
θα επινοήσουν τρόπο
να τρυπώσουν και πάλι
στην αιώνια ζωή σου
διεκδικώντας συγχώρεση
και Παράδεισο
έχοντας διαπράξει μύρια εγκλημάτων
πίσω από τις κλειστές κουρτίνες
της ζωής τους..










Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Μια Μεγάλη Παρασκευή




Ο χωμάτινος δρόμος
γεμάτος κεράκια και πατημασιές
κι όμως
τόσες χιλιάδες χρόνια
πουθενά δε φτάσαμε.

Στο γρασίδι
καθισμένος ένας βοσκός
σμίγει το φλάουτο
με την πένθιμη καμπάνα
και η γη
σπάει την νεκρική σιγή της
σκιρτίζει σύγκορμη
σα μάνα που γεννά Δύσκολους Γιούς
μέσα στα δέντρα
άντρες ολόκληροι τα δάση
και το γρασίδι της
φρέσκο βρέφος
μπουσουλάει
στο χρόνο
στρώνοντας χαλί
σε κείνη τη φυλή των ανθρώπων
που ξεπροβάλλει
από τα βάθη της Παρθένας Γης
γήινα αριστοκρατική
έχοντας αποτινάξει από πάνω της
το αμάρτημα
τη ντροπή
και τη σκόνη
από τις θεωρίες του ανθρώπου.



























Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

"Δε θα σε αφήσω ποτέ"





"Δε θα σε αφήσω ποτέ."

Δε σού το είπα ερωτικά
μα σαν ορφανή Γυναίκα
Παναγία του εαυτού της
άθρησκη μάνα,
με δίχως Χριστό,
που παρατηρεί την τραυματισμένη
αθωότητα του κόσμου,
που απομακρύνεται
κι όμως πλησιάζει
υιοθετεί ένα παιδί
ένα φεγγάρι
ένα αδέσποτο
έναν κύκλο εμπιστοσύνης
που τον πρόδωσαν τόσες φορές
οι άνθρωποι.
Σού το είπα σαν κατατρεγμένη
απόκοσμη και ξένη
συμφιλιωμένη μόνο
με τα ουρλιαχτά και τους ψίθυρους
τίποτε ενδιάμεσο
με τα τραγούδια, τα ποιήματα και τις σιωπές
τίποτε ενδιάμεσο
με την πανσέληνο και την έκλειψη
τίποτα ενδιάμεσο.
Σού το είπα κατάματα
από την ψυχή μου στην ψυχή σου,
όχι από ανάγκη
-δε φοβάμαι-
σού το είπα όπως μιλά
στο εύθραυστο παιδί
της ανθρωπότητας
η παντοδύναμη φωνή μιας μαργαρίτας
που ανθίζει σε εμπόλεμη ζώνη
κι ας βλέπω το αρσενικό σου ανάστημα
σκαρφαλωμένο στη σκεπή του εαυτού σου
με βαρύ οπλισμό
μ' αγκαθωτές πανοπλίες
..
κι εσύ παιδί
..
κι όλος ο κόσμος σου
ο κατατρεγμός από τον ίδιο τον εαυτό σου
ο πόλεμός σου
ο θρήνος σου
ο θάνατός σου
μία αγκαλιά
κύκλος μου
"Δε θα σε αφήσω ποτέ."
και κέντρο του σύμπαντος
η αλήθεια μου.



-----------------------------------------------------------------------
Αφιερωμένο στο Θοδωρή.




Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Κέντημα...



Αγέννητη ακόμα
άρχισα να ράβω
αυτό το πάνινο σώμα μου
και σαν απ' το σκοτάδι
ξεπρόβαλλα
άδειασα τη διάφανη ψυχή μου
στο ύφασμα
όπου ιδρωμένη
αγκομαχούσε
η ζωή μου να σχηματιστεί.

Με εκμαίευσα
απ' το κενό της ανυπαρξίας μου
και πλέον
υπάρχω μικρή
μα σταθερή
μ' αυτές τις διαστάσεις μου
απέναντι στο χρόνο
δουλεμένη τόσο
ώστε να μη φοβάμαι
τη φθορά
ή τη συρρίκνωση.

Δε μεγαλώνω πια.
Δεν έχω λόγο να θέλω
η σκιά μου να υψωθεί
πάνω απ' τα πράγματα
μόνο βαθαίνω μέσα μου
κι όσο βαθαίνω
μεγαλώνει το κενό μου
κι αρχίζει πάλι
να μοιάζει
στο αρχικό κενό
της ανυπαρξίας μου
και με κυοφορούν και πάλι
τα σκοτάδια
μα αυτή τη φορά
ράβω με φως το σεντόνι
και το μαξιλάρι
όπου θα ξαπλώσει η μάνα μου
να με γεννήσει ξανά
πιο μικρή
μα πιο βαριά από την πρώτη φορά
σαν το φωνήεν που κατάπιε
η ψυχή μου
στο πρώτο της κλάμα
να περιέχει
το σπαραγμό και την ευτυχία
όλης μου της εργόχειρης
Ύπαρξης.










Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Σαν από θαύμα..



This photo performs its miracle here:
http://www.killbodyeatsoul.net/surreal?page=3


Ανάμεσα στις κομμένες καλωδιώσεις
ενός εργαστηρίου 
που φλέγεται
και στα κομμένα δέντρα 
ενός δάσους σ' οικοπεδοποίηση
ένα παιδί 
το ίδιο παιδί
καθισμένο οκλαδόν
συνδέει τη γεννήτρια του μυαλού του
με τον κινητήρα του κόσμου
απλώνει τη βιοποικιλότητα των ονείρων του
στην παγκόσμια σφαίρα
κι εφαρμόζει το εσωπλάνο του
ερασιτεχνικό σχέδιο διάσωσης
έναντι του επαγγελματικού σχεδίου καταστροφής
και προλαβαίνει
πριν καταφθάσουν
οι τεχνικοί
οι ασφαλιστές
οι εργολάβοι
οι χτίστες
οι ιδιοκτήτες
να επαναπροσδιορίσει τις προθέσεις
του ηλεκτρισμού
και του ανθίσματος
ρευματοδοτώντας τις ρίζες του ανθρώπου
με τη βιομάζα της ξεχασμένης του
παιδικότητας.








Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Συστροφή




Να 'χαμε ένα ρήμα
σ' αυτήν την ερημιά
να προτρέψει
τα κορμιά
και τις σκέψεις
να φυτευτούν
εναλλάξ
το ένα μέσα στο άλλο
ώστε ο ουροβόρος εντός μας όφις
που τρώει το χρόνο μας
να σχηματίσει
με δυο μηδενικά
το σύμβολο του απείρου
και ν' αποκτήσουν νέα σημασία
αντιδιαμετρική
τα πράγματα
να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας
στον αντικατοπτρισμό της ζωής
και όλοι οι χρόνοι της γραμματικής
να ταυτιστούν
με το αιώνιο παρόν μας
που από το μηδέν
με συστροφή
γεννά το άπειρο.






Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Σβησμένη




Ηλιοβασίλεμα.
Πανηγύρι του ορατού.
Όλο το ήρεμο τ' ουρανού
πνιγμένο σ' αυτόν τον εκκωφαντικό παλμό
των βασιλευομένων χρωμάτων
ενός ήλιου που αρνείται να υπάρξει
αθόρυβα.

Στο δημοτικό
είχα πιο πολλές σβήστρες
παρά μολύβια.

Σβήνω τον καμβά του δειλινού.
Δεν υπάρχει λευκή σελίδα
πίσω απ' τα σχέδια,
μόνο σκοτεινός βυθός
μία βαθιά σιωπή
ένα μακρόσυρτο μαύρο μουρμούρισμα
που εξαπλώνεται σαν μούδιασμα
στο κορμί του σύμπαντος
στη συνείδησή μου
στο παράλληλο εγώ μου.

Σβήνω
με υπομονή τελειομανούς.
Τοπίο τυφλό.
Ο νους μηδενίζεται
το σκοτάδι εκπυρσοκροτεί
στ' άδεια μου χέρια.
Ο χρόνος νεκρός.

Ξαναρχίζω να μετρώ από την αρχή
πρώτη ώρα
δωδεκάτη μεσονυχτίου
μαθαίνω να ορίζω τη χροιά μου
στη σιωπή
το σχήμα μου
στο σκοτάδι
και την εμπειρία της ζωής μου
στο πρώτο βήμα μου
στο κενό που αφήνει
ένας σβησμένος ήλιος.

Αυτή τη φορά
θα γεννηθώ σκοτάδι.











Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Εθνική Επέτειος




Πίσω απ' τις παρελάσεις
των γυμνών ιδανικών
το φάντασμα της μάνας
κάθε σκοτωμένου στρατιώτη 
μοιράζει τριαντάφυλλα
μ' άρωμα ειρήνης
κι αγκάθι ορφάνιας
στ' απασχολημένα με χειροκροτήματα
χέρια.

Τα μπουκέτα
λησμονούνται ανάμεσα στον καφέ
και στο εορταστικό γεύμα
μαζί με τα πλαστικά σημαιάκια.

Σβήνει τα μεσάνυχτα η γιορτή
προχωρά η Άνοιξη στο σκοπό της
κι η εβένινη μάνα 
ξαναθάβει το γιο της
με τιμές αρχηγού κράτους
στα ιερά και τόσο προδομένα
χώματα αυτής της πατρίδας
που τόσες φορές λευτερώθηκε
και ποτέ λεύτερη δεν υπήρξε.

Μάς χειροκροτούν οι χορηγοί
πείτε στην Άνοιξή μας
να χαμογελάσει..








Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Μικρό χωριό





Υπάρχει ένα μικρό χωριό
ερειπωμένης σύγχρονης ιστορίας
χαμηλού φόρου εισοδήματος
υψηλού κεφαλαίου ζωής
που κρατά τις θέσεις
στο καφενείο
στα παγκάκια της πλατείας
στις ξύλινες καρέκλες της γειτονιάς
στα σκαμνάκια
στα ασβεστωμένα πεζούλια
για όλους τους παππούδες και τις γιαγιάδες
που ζητιανεύουν
στους μεγάλους δρόμους της πόλης
στις ουρές των δημόσιων υπηρεσιών
στα ανθρωποφάγα διαμερίσματα της θλίψης
στα υπερφορτωμένα με πόνο νοσοκομεία
στα βουβά πεζοδρόμια
που κλαιν σιγανά το εσωτερικό παράπονο
του πτωχευμένου αστού.

Υπάρχει ένα μικρό χωριό
που περιμένει την επιστροφή
σ' εκείνο το Πάσχα μιας Ανάστασης
που δε λάμβανε χώρα στην εκκλησιά
μα σε κάθε αγκαλιά
κάθε ηλικιωμένου
που περίμενε τα εγγόνια του
που σκαλίζοντας τη γη
καλλιεργούσε τον εαυτό του
χόρταινε ζωή τρώγοντας λίγο
κι είχε εκείνα τα κόκκινα μαγουλάκια
που τσιμπούσαν πειραχτικά τα παιδιά
κάθε φορά που τον επισκέπτονταν από την πόλη
κι εκείνος
έσκυβε και τους ψιθύριζε στ' αυτί
"Να θυμάσαι πάντα
πως αυτό το πέτρινο σπίτι
είναι δικό σου.
Ποτέ μη λησμονήσεις να επιστρέψεις
στο χωριό.
Η πόλη σε θέλει σκλάβο ή ζητιάνο
το χωριό ξέρει με λίγα να σε έχει βασιλιά
κι ελεύθερο."
Έπειτα έπαιρνε το μπαστούνι του
κι ανηφόριζαν μαζί στο εκκλησάκι
στην κορυφή του λόφου
εκεί ατενίζοντας το σύμπαν
την πεδιάδα αυτού του ευλογημένου τόπου
έχριζε κληρονόμο τούτης της πατροπαράδοτης γης
τον εγγονό του
και την εγγονή σπουδαία οικοδέσποινα
αυτού του Παραδείσου.






Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Το Comic




Καταχώρησα τα τεχνικά μου χαρακτηριστικά
στην επίσημη πλατφόρμα του κράτους
αναρτήθηκα στις βιτρίνες των γραφείων ανεργίας
και μ' ένα επαγγελματικό βιογραφικό στο χέρι
χτυπώ την επόμενη πόρτα
σαν πλασιέ που πουλά με κουπόνια
τη ζωή του.

Αν η εργασία είναι το καρβέλι
η ημιαπασχόληση είναι το ψίχουλο
η δουλειά είναι ο φούρνος όλος
η απασχόληση μία φέτα ψωμί
που πρωτίστως τη δάγκωσε ο εργοδότης.

Σιχαίνομαι τις διασπάσεις.
Πιτσιρίκι στην αλάνα
μυήθηκα στο ομαδικό πνεύμα
στα 18 με χώρεσαν στο κάθισμα
ενός μονοθέσιου αγωνιστικού αυτοκινήτου
και οι οδηγίες πρόσταζαν
"τρέξε να βγεις πρώτος".

Εγώ έμεινα πίσω,
στην αλάνα.
Ήθελα παρέα,
να παίξουμε κυνηγητό
κυνηγώντας ευκαιρίες
και χαμένα δικαιώματα.
Δύσκολο παιχνίδι.
Ζύγωσα τον διπλανό
τον απέναντι
τον πίσω
τον παρακείμενο
τον ξεχασμένο
τον αδιάφορο
και φτιάξαμε ομάδα.

Τώρα σχεδιάζουμε σε comic
την παγκόσμια πραγματικότητα
κάναμε ήρωες τους εαυτούς μας
στο σκηνικό της δυσκίνητης αγοράς
και πουλήσαμε τις ζωές μας
σε κείνους που κάνουν χάζι
που ασκόπως σχολιάζουν την επικαιρότητα
σε σάς που έχετε να πείτε πολλά
και να κάνετε λίγα
και σήμερα είμαστε οι επιχειρηματίες του τίποτα
που επένδυσαν στην αναπαραγωγή της απελπισίας
και οικονόμησαν μία θέση
στην ιεραρχία των πετυχημένων
αυτού του αποτυχημένου συστήματος.

Στην τελευταία σελίδα του comic
όλοι μας
καρικατούρες της σύγχρονης κωμωδίας
μ' ένα ερασιτεχνικό βιογραφικό στο χέρι
εγκαταλείπουμε αυτήν την πόλη
και ακολουθούμε ένστικτα και προσδοκίες
στο βάθος του δρόμου
όπου αχνοφαίνεται ο Ποιητής
που μοχθεί πάνω στο Ποίημα
όπως ο σιδεράς δούλευε παραγωγικά
με πλήρες ωράριο ζωής
σμιλεύοντας το σίδερο
μη γνωρίζοντας τί σημαίνει
απασχόληση ή ανεργία.

Παρακαλώ να με διαγράψετε 
από την πλατφόρμα σας
δεν υπάρχω πια σαν γρανάζι 
μεταμορφώθηκα σε δημιουργό
του εαυτού μου.





Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Δεν μπορώ να το πω με λόγια, μπορώ όμως να σου το χορέψω;



Ευχαριστώ για τη φιλοξενία την Εκπαιδευτική Πύλη alfavita


Η Νεφέλη πήρε  το βιβλίο στα χέρια της και αποχώρησε στο δωμάτιό της. Εκεί, πάντα διάβαζε καλύτερα. Εκεί, όλα συνέβαιναν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.  Στην –κάθε- πρώτη της προσπάθεια ανάγνωσης έσφιγγε το βιβλίο στην αγκαλιά της και χόρευε, αδέξια, δεξιοτεχνικά, παιδικά, αυθόρμητα. Μεγάλωνε το δωμάτιο και ο εαυτός της. Όσο χόρευαν τα γράμματα, χόρευε κι αυτή.  Ξεπηδούσαν από το βιβλίο όλες οι μουσικές του κόσμου και δένονταν στην ψυχή της τα κόκκινα παπούτσια εκείνου του αεικίνητου παραμυθιού. Δεν κουραζόταν ποτέ. Όταν η μαμά χτυπούσε την πόρτα του δωματίου και ρωτούσε «Τι κάνει το κορίτσι μου;», εκείνη με μία αθώα πονηριά έστεκε μερικά δευτερόλεπτα  να ξελαχανιάσει και απαντούσε «Μα, διαβάζω καλέ μαμά..». Και η μαμά απομακρυνόταν ήσυχη. Της είχε εμπιστοσύνη. Η Νεφέλη ήταν μόλις 6 χρονών κι όμως, η μαμά τής είχε εμπιστοσύνη. Εμπιστευόταν όλα όσα της είχε μάθει από τότε που γεννήθηκε. Θα αναρωτιέστε τι μπορεί να μάθει ένα παιδάκι ως τα 6 του χρόνια! Μπορεί να μάθει να πιστεύει στον εαυτό του και στη ζωή. Αυτό αρκεί, δε νομίζετε;
Κάποια στιγμή η μαμά φώναξε τη Νεφέλη, για να ελέγξει, όπως συνηθίζεται, τι διάβαζε τόση ώρα κλεισμένη στο δωμάτιό της. Πήρε το βιβλίο στα χέρια της και ρώτησε τη μικρή «Για τι μιλάει το σημερινό μάθημα μικρή μου;». Η Νεφέλη στεκόταν αμίλητη.  «Έλα λοιπόν… τι έπαθες; Γιατί δεν απαντάς;» Η Νεφέλη έψαχνε να βρει έναν τρόπο  να «πει» το μάθημα. Τελικά πήρε το θάρρος και απάντησε «Δεν μπορώ να το πω  με λόγια, μπορώ όμως να σου το χορέψω;» Και πριν προλάβει η μαμά να πει –έστω διστακτικά- το ναι, η μικρή  άρχισε να χορεύει…. Και ανέβαινε αέρινη πάνω στους καναπέδες, γλιστρούσε πάνω στο χαλί, απορροφούσε όλον τον αέρα του δωματίου και φούσκωνε σαν μπαλόνι που αιωρείται πάνω από τα γράμματα, μέσα στην ιστορία του κειμένου και όλων των κειμένων που περιέχονται στο αναγνωστικό της Α’ δημοτικού. Και η μαμά έμεινε με το βιβλίο στα χέρια να ελέγχει το μάθημα που της έλεγε η κόρη της… για ώρες…  καθώς στο διπλανό διαμέρισμα ο Θωμάς καθόταν ακίνητος μπροστά στη μητέρα του που επέμενε στην ερώτηση «Για πες μου για τι μιλάει το σημερινό μάθημα;» Μετά από μικρή παύση πρόσθεσε «Δεν ξέρεις; Λοιπόν, τι έκανες τόση ώρα στο δωμάτιό σου;…» Ο Θωμάς έμενε βουβός. Έβλεπε κι αυτός τα γράμματα να χορεύουν, μα ποτέ κανείς δεν του έμαθε να χορεύει, να ακούει τη μουσική που παίζουν τα γράμματα, να ταξιδεύει  μέσα του, να πιστεύει στα θαύματα, να δημιουργεί μαγεία. Κι έτσι ένιωθε μικρός, ασήμαντος, ανίκανος να τα καταφέρει και χωρίς το θάρρος να ομολογήσει πως δεν  μπορεί να διαβάσει τα γράμματα που χορεύουν. «Δεν ξέρω τι θα κάνω με σένα!» του απηύθυνε η μητέρα του απογοητευμένη. Ράγιζε η καρδιά του  κάθε φορά που έβλεπε αυτή τη σκοτεινιά της απελπισίας στα  μάτια της μαμάς. 

Συρρικνωνόταν ακόμη περισσότερο και ακυρωνόταν η αγωνιώδης  προσπάθειά του να τα  καταφέρει. «Δεν μπορώ», συνέχισε να λέει μέσα του. Κι αυτό το «Δεν Μπορώ» τον συνόδευε χρόνια τώρα, όπως συνόδευε τη Νεφέλη η εσωτερική μουσική της.

Έτσι πέρασαν δέκα ολόκληρα χρόνια. Η Νεφέλη με τη συμπαράσταση της μαμάς της χόρευε πάνω και μέσα στα κείμενα. Ο Θωμάς σκαρφάλωνε πάνω στον αγκαθωτό φράχτη της προσπάθειας, χωρίς ποτέ να δικαιώνει κανέναν.

Στα 17 τους ένας δυσλεκτικός άγγελος έριξε τα βέλη του ταυτόχρονα στο Θωμά και στη Νεφέλη και ερωτεύτηκαν, όπως ερωτεύονται οι έφηβοι, χωρίς να μετρούν ανασταλτικούς παράγοντες κι ακολουθώντας απόλυτα την καρδιά. Ο Θωμάς, χωρίς να το γνωρίζει πώς, συνέθετε μικρά ποιήματα με τα μάτια του. Η Νεφέλη το αισθάνθηκε. Του άπλωσε το χέρι και ο Θωμάς ανταποκρίθηκε. Του έμαθε να χορεύει και να αιωρείται πάνω από τον εαυτό του. Του έμαθε πως δεν υπάρχουν εμπόδια. Του έδειξε τον τρόπο να ρέει με τη ζωή. Ο Θωμάς στεκόταν για πρώτη του φορά σε μία κορυφή ανασαίνοντας λαχανιασμένος αυτοπεποίθηση.


Όταν παντρεύτηκαν, κανείς δεν διέκρινε πως και οι δύο ήταν μαθητές με δυσλε3ία. Και μετά από χρόνια, όταν τα παιδιά τους προετοιμάζονταν για την Α’ δημοτικού, το πρώτο πράγμα που είχαν μάθει από μικράκια δεν ήταν να γράφουν το όνομά τους, μα να χορεύουν μέσα στις ιστορίες των κειμένων. 


------------------------------------
Αφιερωμένο στα παιδιά με τα ιδιαίτερα χαρίσματα....

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Πρόταση γάμου




Στάθηκα
Γυναίκα κι Άντρας
μπροστά στη Μητέρα σου
που 'ναι
Μάνα και Πατέρας μαζί
και Σε ζήτησα
Ψυχή και Σώμα
Ύλη και Ενέργεια
δε γονάτισα
υψώθηκα πάνω από την Ιστορία σου
δε δίστασε
μέτρησε τις διαστάσεις μου
και σαν ένιωσε πως Σε χωράω
άνοιξε το κλειδωμένο σου δωμάτιο
με ξενάγησε στα παιχνίδια σου
με σύστησε στον παιδικό σου εαυτό
και σε ξαναγέννησε άλλη μία φορά
μέσα στα χέρια μου.

Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά 
με τις Γυναίκες
με τη Μητέρα μου
ενηλικιωμένη εξοικειώθηκα
μα αυτήν τη Γυναίκα
την φίλησαν τα μάτια μου
γιατί ο τρόπος που συλλαβίζει 
τ' όνομά σου
και το εμπιστεύεται στα χέρια μου
μοιάζει με τον τρόπο 
που συλλαβίζω
και παραδίδω σε Σένα
τον Εαυτό μου.



------------------------------------------------------------
Αφιερωμένο στην κυρία Χρυσάνθη και στο Γιο της.




Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Ο ζητιάνος




Εκείνος ο ζητιάνος
που ξαποσταίνει θαρρείς 
ακουμπώντας στην άκρη του κόσμου σου
με το λερωμένο χέρι του
από τα φτηνά νομίσματα 
που εναποθέτεις μ' ανωτερότητα
στην παλάμη του
νιώθει τον ίλιγγο 
από τις υπόγειες σεισμικές δονήσεις
των πολιτειών σου
το ράγισμα στα θεμέλια της ζωής σου
κι απορεί με την άγνοια που δηλώνεις
μπρος στα φονικά ρίχτερ
που πλησιάζουν
σαν οι επιστήμονές σου
πληρωμένοι ν' αποσιωπούν τον κίνδυνο
ενώ τ' άγρια θηρία
τον διαισθάνονται και προστατεύουν 
με τόση τρυφερότητα τη φωλιά τους.

Αν θα 'χει ένα αύριο 
αυτός ο κόσμος
θα το χρωστά στο ατόφιο ίχνος
που κρύβει στο βήμα του ο ζητιάνος
που ποτέ δεν πληρώθηκε 
για να υποκριθεί τελειότητα
και ποτέ δεν υπήρξε κατ' ουσίαν φτωχός
υποκρίθηκε τον άπορο
για να σαρκάσει το μετέωρο άλμα σου
στο κενό της ματαιότητας
κι ας γνωρίζει πως πλέον δε διδάσκεσαι 
τα ηθικά κεφάλαια του σαρκασμού..










Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

Τελίτσα




Ζωγράφιζε σχήματα κλειστά
και μέσα έκλεινε μια τελίτσα
ανεπαίσθητα αποτυπωμένη
με την άκρη ενός καλοξυμένου μολυβιού
ίσα που τη διέκρινες με γυμνό μάτι
περικυκλωμένη από τους φράχτες
που περιόριζαν το ταξίδι της
μα ορκιζόντουσαν πως την προστάτευαν
από τα αόρατα θηρία
της λευκής σελίδας
που κατά καιρούς
έπαιρναν το σχήμα μιας μουτζούρας
που κατάπινε όλες τις ελεύθερες διαδρομές
ολόκληρες τις χώρες φαντασίας
τους δασκάλους
και τους γονείς
αφήνοντας το μικρό ζωγράφο
ορφανό από προστασία
τελίτσα ανεπαίσθητη
στη μέση του κόσμου
να προσπαθεί να υιοθετήσει
νέα τεχνοτροπία ελεύθερου σχεδίου
πολλαπλασιάζοντας τις τελίτσες
άπειρες να ξεπηδούν από το χαρτί
απλώνοντας τον εαυτό του
στο πάτωμα του δωματίου του
έξω από τα όρια της ζωγραφιάς του
δίπλα στην μπαλκονόπορτα
όπου ο άνεμος σκορπίζει
σπόρους τις τελίτσες στα πουλιά.






Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Πολιορκία




Δεν αρκεί
να γίνει το ύφασμα 
πανοπλίας υλικό
στο ρούχο που ντύνει το κορμί σου
ούτε αρκεί 
να γίνουν τα χιλιόμετρα χάος
στη μεταξύ μας απόσταση
κι η σπηλιά σου 
δεν μπορεί να με αποθαρρύνει
γιατί ο στόχος μου δεν είναι υλικός.
Στον πυρήνα σου 
που κατευθύνομαι 
δεν υπάρχουν εμπόδια να φτάσω
γιατί πλέον
δεν υπάρχω μέσα από το σχήμα μου
διαχέομαι διάφανη
μ' απορροφούν οι τοίχοι σου
και οι σιδερένιες σου κλειδαριές
φτύνουν από το στόμα τα κλειδιά
και ψιθυρίζουν καλωσορίσματα
στην εισβολή μου
που δεν είναι κατάκτηση
ούτε νίκη
είναι παράδοση του εαυτού μου
μέσα στα χέρια σου.




----------------------------------------
Στο Θοδωρή που 3 χρόνια, σαν στρατός, αντιστέκεται..







Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Μέλισσα




Θέλω να γράψω ένα βιβλίο
παιδικό
γιατί οι λέξεις μου τεντώθηκαν τόσο
ανάμεσα στην ψυχή μου
και στο κενό
ζητώντας εαυτό να παραδώσω
μα των ενήλικων βλεμμάτων οι αναγνώσεις
με των κρυμμένων φόβων τους
το βάρος
αβάσταχτες πολέμου κλιμακώσεις
που κάνουν ρίμα με το λήμμα χάρος
τραυματισμένες κρεμούν τις πανοπλίες
στα ελαστικά των στίχων μου σκοινιά μου
βουλιάζω, θάβομαι
ζωντανή μες στη σκιά μου
όμηροι πιάνονται της ζωής μου οι αναρχίες
καμπυλώνεται στο χώμα ο ουρανός
σκάνε χειροβομβίδες στο σώμα μου
τ' αστέρια
σκοτώνεται το πλήρωμα
κι ο διαστημικός μου εαυτός
ενώ πλησίαζα απρόσιτα λημέρια.


Δεν είναι το βιβλίο
είναι ο κόσμος που θέλω να γράψω,
παιδικός,
τον εαυτό του να γεννάει προς τα πάνω
όπως εξατμίζεται η θάλασσα σε φως
υγρή φιγούρα μιας γυναίκας από άμμο
εκατομμύρια οι κόκκοι της χρυσοί
γαλαξιών ωάρια αμέτρητα εντός της
να σκάει το κύμα σε τροχιά ελλειπτική
και η φαντασία ν' αναδεικνύεται θεότης
ένας ήλιος να 'χει ρίζες του στη γη
μ' ηλιόσπορο να θρέφονται οι μάνες
σμήνη παιδιών από μήτρα μυθική
λεύτερα να 'ναι στων συμπάντων τις αλάνες
με φωτεινά αστέρια
στο τσάκρα του μετώπου
ν' ανταγωνίζονται του νου θεούς δαιμόνια
βλέμμα να φέρουν
μαχαιριού δικόπου
να επιμηκύνουν τη ζωή αιώνια
στρατιές παιδιών με μουσικό ταλέντο
τη νεκρική του διαστήματος να σπάνε σιγή
νότες ν' ανθίζουν στο γενεαλογικό τους δέντρο
κι η αλυσίδα της ζωής να μην μπορεί
να διασπαστεί.


Ξεκίνησα να γράφω ένα βιβλίο
παιδικό
ένα κεντρί κρατώντας για μολύβι
αρνήθηκα ανθρώπους και θεό
κι ό,τι τ' 'ονειρο με όρια συνθλίβει
τον εαυτό μου πέθανα στην πρώτη τη σελίδα
όπου μιας μέλισσας σχεδιάζω το περίγραμμα
διακεκομμένης περιμέτρου μια κουκκίδα
με χωρά στης ιστορίας το αρχίγραμμα
σαν η ψυχή μου να επιστρέφει
από το μέλλον
πετώντας να εκπληρώσει
το χρησμό της.




















Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Καρναβάλι




Θα έρθω μασκαρεμένη
δε θα έρθω
θα περάσω μόνο
μία σκιά που ξύνει 
της όρασής σας την περιφέρεια
ματώνει τις άκρες 
με ένα δίχως τακούνια βήμα 
αιχμηρής όμως υποψίας
πως αυτό το μασκαρεμένο πανηγύρι
ένας θεσμός που καθαγιάζει 
με αλκοόλ και καπνό
τους εξαγορασμένους χρησμούς σας
καλύπτει με πέπλα
μάσκες και παραπετάσματα
τη χυδαιότητα της υποκρισίας σας
που χορεύει πάνω στο διφορούμενο
εκπληρώνοντας μόνο 
τη σκοτεινή πλευρά των Μύθων
καταδικάζοντας αυτήν την ιστορική συνοικία 
σε φτηνή γειτονιά 
κεκαλυμμένης αλήθειας.

Θα περάσω μασκαρεμένη 
τραγούδι παιδικό
κι αν κάποια μάσκα ντραπεί
μπροστά στο υπονοούμενο
της υποκρισίας μου
ίσως αυτή  η ειρωνεία 
να λήξει με μετάνοια
και στην άκρη αυτού του χειμάρρου
να υπάρχει ένα ανόθευτο παιδί
να κλείσει όλο τον κόσμο 
στην αγκαλιά του.






Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Εμφύλιος ενός διαμερίσματος


Photo by Sandy Skoglund, taken from here: 

http://mymodernmet.com/incredibly-elaborate-non-photoshopped-scenes


Κλείνουν τα φώτα
οι τοίχοι πλησιάζουν 
έλκονται θαρρείς από τον τρόμο μου
ψιθυρίζουν στ' αυτιά μου
κουβέντες κλεμμένες 
από τους καβγάδες της διπλανής πολυκατοικίας.

Οι αθώοι ένοικοι
της διπλανής μου πόρτας
βασανιστές με μαστίγια
ματώνουν τους τοίχους
ποτίζουν τα χαλιά 
με ένα απωθημένο 
κακοποιημένου παιδιού.

Ανεβαίνουν στο τραπέζι
ακούω τα τέσσερα πόδια του να τρίζουν
γονατίζει
δε σηκώνει το βάρος
ένας στρατός ντυμένος με πολιτικά
επιτίθεται στ' αντικείμενα
λυσσομανάει η στεγνή ψυχή του
μαίνεται ο εμφύλιος
στα σύνορα του διαμερίσματος
οι κουρτίνες τρέμουν
τα φώτα χαμηλώνουν
οι βρύσες στο μπάνιο ανοιχτές
τέρμα
ξεπλένουν τους ομήρους από τις ασέλγειες
οι καθρέφτες σκεπασμένοι 
με τα πουκάμισα των νεκρών
γυμνές κρεμάστρες τα κορμιά
των φυλακισμένων..

Αθώοι πολίτες
ο φούρναρης
ο μανάβης
ο ταμίας της τράπεζας
ο δάσκαλος
ο καντηλανάφτης
...
ζυγώνουν το πυρωμένο σίδερο
στο πρόσωπο μιας τηλεόρασης
που δε συνεργάζεται
συνεχίζει το πρόγραμμά της
σαν γυναίκα τρελή
δεν απαντά
παπαγαλίζει τον εαυτό της
κοροϊδεύει την παράνοια του αφεντικού της
το ανθρωπάκι
που ανακρίνει τα ράφια της βιβλιοθήκης
τα ποτήρια με τα σφραγισμένα χείλη
τα στόμια των μπουκαλιών 
που μεθυσμένα υποκρίνονται θάνατο
τις κλειδαρότρυπες που πάντα 
κρυφοκοιτούν τις αλήθειες
κι όμως
με τόση μανία
με τόσο πόλεμο
δεν καταφέρνει ν' αποσπάσει ούτε λέξη
ίσως γιατί οι λέξεις
που 'χουν αξία
βγαίνουν απ' τη φωλιά
μόνο με το χάδι
-κάηκε ζωντανό σε μία μάχη
μακρινού παρελθόντος...

Κλείνουν τα φώτα
οι τοίχοι πλησιάζουν 
έλκονται θαρρείς από τον τρόμο μου
ψιθυρίζουν στ' αυτιά μου
κουβέντες κλεμμένες 
από τους καβγάδες της διπλανής πολυκατοικίας.

Δεν υποκύπτω
κρέμομαι από μία εσωτερική μου κλωστή
τεντώνω το βέλος της ψυχής μου
πετυχαίνω το μυαλό μου που
διατηρεί ζεστή την ανάμνηση απ’ το χάδι
περιμένω το κλειδί σου να γυρίσει στην πόρτα
να 'ρθεις
να γλιτώσεις τον κόσμο μου
κι εμένα

απ’ τον εμφύλιο...










Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Ένα σώμα στις ράγες



Περίμενα λιτή κι απέριττη
στην άκρη
μην ενοχλώ
τα γεγονότα είχαν κλείσει το δρόμο
προς την έξοδο
ντυμένα ραγισμένους ενθουσιασμούς
από σπασμένες γκριμάτσες ανθρώπων
οι σκέψεις έκοβαν εισιτήριο
με σεβασμό στην ουρά εξυπηρέτησης
-αν ήταν συναισθήματα
θα έσπρωχναν
να κλέψουν προτεραιότητα.

Ο μηχανισμός δούλευε ρολόι.
Η μηχανή του τρένου
έφτασε στην ώρα της
εκτροχιάστηκε από τις ράγες
πέρασε μέσα από το σταθμό
και με άρπαξε.
Μαζί μου στο βαγόνι
μπήκε ολόκληρη η αίθουσα αναμονής.
Έβγαλε καρεκλάκια από τα μάτια μου
-μπαλκόνια εαυτού-
και όλο το βλέμμα μου
περίμενε
κι έγινε το ταξίδι αδημονία
και περνούσαν οι σταθμοί
μα δεν κατέβαινε η ζωή μου
και γινόμουν εγώ το τρένο
κι έφευγα
και δε γύριζα να χαιρετίσω
όσα καταβρόχθιζε η προηγούμενη στροφή
όσα χάνονταν στα φαράγγια του χρόνου.

Σηκώθηκα
κι άρχισα να βαδίζω εμπρός
σαν πιο γρήγορα να ήθελα να κινηθώ
από την αμαξοστοιχία
κι ας ήμουν εγώ το τρένο
ήθελα να φτάσω στη μηχανή
να βουτήξω τα χέρια μου στα σπλάχνα της
να ξεριζώσω το μηχανοκίνητο κομμάτι
και να φυτέψω εκεί ένα λουλούδι
οι ρίζες του να συνδεθούν με τα ηχεία
και σ' όλα τα βαγόνια μου
ν' αντηχεί ο ερχομός σου.

Περιμένω
τα χέρια μου ράγες παράλληλες
απλωμένη αγκαλιά
ολόκληρη μία αίθουσα αναμονής
κι ένα ταξίδι
με λουλούδια φυτρωμένα
στις παγωμένες παλάμες
ανθοδέσμη του χρόνου
ξεχύνομαι απ' τ' παράθυρα
και το κορμί μου κρέμεται
μ' αναρριχώμενη λαχτάρα
και Σε φτάνει
πριν έρθει η στιγμή της συνάντησης
είμαι ήδη εκεί
και Σε έχω.
Σμίγουν οι ράγες
κι αγκαλιάζεται ο ίσκιος μου
με το σώμα σου
παύει ο θόρυβος της μηχανής
κι επιτέλους
αρχίζει να χτυπά η καρδιά μου....



-------------------------------------------------------

Αφιερωμένο στον Θοδωρή που δίνει αξία στην αναμονή μου....




Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Επιστροφή



Το απόβραδο
η γυναίκα ξήλωνε το φόρεμα
ξεκούμπωνε το δέρμα
και μέσα από το γέρικο ένδυμα
το τόσο κομψά ραμμένο
πάνω της
ξεπηδούσε απογυμνωμένη έφηβη
άπλωνε χάρτες
πάνω στο κρεβάτι
στο πάτωμα
στο χώμα
στο μάρμαρο
στο μνήμα
χαράζοντας με πυρετώδη αφοσίωση
τη διαδρομή
απ' τη ζωή ως το θάνατο
περπατημένη ανάποδα
κι ετοίμαζε το τελευταίο ταξίδι.

Της επιστροφής της.

















Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

αποΔραση



Στο στενό κελί
συνωστισμός ζωντανών
αντιπαλεύουν το ναυάγιο
μια ρωγμή  στη φλέβα
μουγκρίζει ζωή
σηκώνει άγρια κύματα
ως το ταβάνι
της απομόνωσης.

Στη λεύτερη άβυσσο
συνωστισμός νεκρών
αντιπαλεύουν τη ζωή
μ' άδειες φλέβες
αντηχούν το κενό
σηκώνουν λευκή σιωπή
σημαία ως το ταβάνι
της ανούσιας ελευθερίας τους.

Το τούνελ απόδρασης
των φυλακισμένων
οδηγεί στα κελιά των λεύτερων
μα οι ισοβίτες αρνούνται μετακόμιση
από κελί σε  κελί
ορκίστηκαν να σκάψουν
ως το φεγγάρι
ώσπου να λευτερώσουν τα όνειρα
των ερωτευμένων..







Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Μετάφραση


Η εικόνα μου εξιστορεί αμετάφραστη την ιστορία της ΕΔΩ:
http://all-that-is-interesting.com/synesthesia-paintings


Σ' αυτή τη φτωχή μου διάλεκτο
τη δίχως ιστορικό μεταφράσεων
την προσανατολισμένη στο μονόλογο
της σκιάς μου με τις φοβίες
των ονείρων μου με την πραγματικότητα
στριμώχνω της ζωής μου την περιγραφή
απολιθώνω τα στιγμιότυπα του εαυτού μου
και εκεί που ζήλευα τους μεταφραστές
των κλασικών
τόλμησα να μεταφράσω το χαμόγελο
μιας ήττας μου
κι αναγνώρισα μες στο φτωχό μου λεξιλόγιο
μιαν ευφορία τρελού ανθρώπου
που με γκριμάτσες ερμηνεύει πιο βαθιά
παρά με πολύγλωσση νοηματική πολυφωνία
τις χαρακιές της ψυχής του ανθρώπου.








Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Στην αναμονή


Η εικόνα μου δανεική από εδώ: 
http://www.founditgood.com/sarolta-bans-surreal-photo-manipulations


Στη σίγαση όλες οι φωνές
στην αναμονή ο εαυτός
υπερφορτωμένα τα δίκτυα 
επικοινωνίας με τους αγγέλους
μία μελωδία στα μεγάφωνα
υπερκαλύπτει τον εσωτερικό αντίλαλο
ένα φίμωτρο μετατρέπει τα λόγια
σ' ένα μουγκρητό άγριου ζώου
σε κίνδυνο
κι ο στρατός της έκτακτης ανάγκης
εαυτού
απών, σε άδεια ή σε άσκηση,
μακριά από την επιτακτική μου συνθήκη
χειμώνας καιρός
γεμάτη χιόνια η οθόνη
παράσιτα το ραδιόφωνο
και το ποίημα
πίσω από τοίχους αναμονής
σκάβει τους διαύλους
κι ενώνει νευρώνες
για το επείγον μήνυμα
που τόσα χρόνια παρακάμπτεται 
απ' τις τηλεφωνήτριες του κόσμου
που συνθηκολόγησαν με τη σιωπή
και με τα άδεια λόγια.













Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Εκτός από έναν




Οι μικροί άγγελοι 
κρέμονται σαν ακροβάτες
πάνω από τα κεφάλια μας
ανάποδα γυρισμένοι
με τα μαλλιά να έλκονται απ' τη βαρύτητα
και το κορμί τους άυλο να ανεμίζει
σαν φάντασμα 
μέσα στις προσευχές μας
και κάθε που αρπάζουν μία επιθυμία μας
προς υλοποίηση
ένας Αρχάγγελος τους τραβά από το χέρι
τους καθίζει στο θρανίο τ' ουρανού
διδάσκοντάς τους πως στους ανθρώπους
πρέπει να είσαι φειδωλός
να θέτεις όρια
σύνορα
φραγμούς
απαγορεύσεις
ειδάλλως βουλιμικά θ' αρπάξουν το μανδύα σου
θα σκαρφαλώσουν 
ως το παράθυρο του αγγελικού σου πύργου
εκθρονίζοντάς σε
και διεκδικώντας όλη τη μαγεία 
που έχει το άγγιγμά σου.

Ο κακός γήινος λύκος 
με τα λυσσασμένα σαγόνια
αιμοδιψής ορέγεται το βασίλειο τ' ουρανού.
Οι μικροί άγγελοι 
τρέμουν, συμμορφώνονται, 
πειθαρχούν με τους Άγιους Κανόνες
μαζεύουν τα μαλλιά, τα φτερά, 
τα χέρια  και τους μανδύες τους
μην και τους αδράξει κάποια γήινη διαστροφή...
Όλοι.. εκτός από έναν 
-πάντα ένας αρκεί-
που απλώνει το χέρι έξω από το σύννεφο 
και χαϊδεύει τα μαλλιά 
μιας έφηβης που μόλις ευχήθηκε 
να γίνει Θεά.



















Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Ρυάκι




Το παραμυθάκι μικρή μου
ήρεμο ρυάκι 
γεμάτο γυρίνους και χρυσόψαρα
χάρτινες βαρκούλες από παιδικές εφημερίδες
με βαρκάρηδες 
φιγούρες που πάντα ξεφεύγουν
από το κυνηγητό με τις σκιές..

Νερά καθρέφτες
με ιριδίζουσες αντανακλάσεις 
προσελκύουν το βήμα σου
κι αντί να το διασχίσεις κάθετα
κινείσαι κατά μήκος του
αιώνιος ο χρόνος
κι όλο βρέχεις με το παραμυθένιο του νερό
τα πόδια σου, το φόρεμα
και τα μακριά σου μαλλιά
ποτίζεις ως και την ψυχή σου
και βαφτίζεσαι Ευτυχισμένη 
λέγοντας για προσευχή 
τον Όρκο στην Παιδικότητα.

Όσες βροχές κι αν έρθουν
όσο κι αν βαθύνει το ποτάμι
όσο κι αν βαλτώσει ο βυθός
όσο κι αν μεγαλώσουν τα ψάρια
όσο κι αν σκοτεινιάσουν οι σκιές
Εσύ θα  διασχίζεις το παραμύθι 
ψιθυρίζοντας ένα Αίσιο Τέλος
εξακολουθώντας να μακραίνεις τα μαλλιά σου
για να σώσεις τους πνιγμένους εαυτούς
θα ζωγραφίζεις παρόχθια δέντρα
και θα τυλίγεσαι στα κλαδιά τους
ερπετό θα γίνεσαι
σπειροειδής ανθός
κι έπειτα πάλι γοργόνα
και θα ζεις μαγεμένη 
μέσα κι έξω από το νερό
και στις μεγάλες ξηρασίες
όταν το ρυάκι κοντεύει να εξατμιστεί
θα σκάβεις ως το άλλο ημισφαίριο της ζωής
και θα γεμίζεις ξανά την κοίτη
με παραμύθια
χωρίς ποτέ να φοβηθείς το ύψος των κυμάτων
και της πραγματικότητας.




------------------------------------------------
Αφιερωμένο σε ένα κοριτσάκι που το λένε Χρυσάνθη και του αρέσουν τα παραμύθια.
(και σε μένα..)









Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

f(x) = Target




Η (κάθε) Νέα Χρονιά Δε θέλει Ευχές,
Θέλει Στόχους.
*********************************


Γίνομαι παιδί
μού γράφω γράμμα
τα Θέλω της ερχόμενης Πρωτοχρονιάς
-δεσμεύομαι στην αλήθεια τους-
γίνομαι Άι Βασίλης
ξεκινώ δίχως αναβολή
δουλεύω στοχευμένα
ώστε να 'χω έτοιμα
- εγκαίρως -
όσα μού ζήτησα
για μένα και τον κόσμο..


--------------------------------------------------------------
Νέο ραντεβού του παιδικού μας Εαυτού με τον Εαυτό Άι Βασίλη στις 12.12.2017, στον απολογισμό του έτους..
Αν η χρονιά δεν προσεγγίσει όσα προσδοκούμε σήμερα γι αυτήν, τότε κάπου θα 'χουμε πάρει τη Ζωή μας Λάθος.
--------------------------------

Καλή Δύναμη, λοιπόν, στην υλοποίηση των Στόχων.

f(x) = Target