Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Χορός



My picture enjoys dancing here:
https://flavorwire.files.wordpress.com/2012/10/csb9q.jpg


Δε θυμάμαι πώς βρέθηκα
σ' αυτόν το χορό
των επιτηδευμένων διασημοτήτων
των ανώνυμα επωνύμων
με τα ταμπελάκια καρφιτσωμένα
στο πέτο
να διδάσκομαι ταχύρυθμα τα βήματα
δίχως να προφταίνω να αφομοιώσω
τη μουσική.

Σας παρακαλώ
αφήστε με για λίγους αιώνες
εδώ, στη γωνιά μου
να ενσωματωθώ με τη μελωδία
να με απορροφήσει ο ρυθμός
μέχρι να γίνουν όλα μουσική
και ν' αρχίσει το σώμα μου
μόνο του να χορεύει
ξετυλίγοντας την κίνησή του
στο χωματόδρομο της δικής μου ιστορίας.





Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Επίθεση


My picture is getting asleep in here:
https://favim.com/image/15433/


Όσο κοιμάται ο Δαίμονας
η Ψυχή σου τρέμει.

Ξύπνησέ τον λοιπόν
για να μπορέσεις 
να τον νικήσεις.







Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Η επάρκεια μιας σταγόνας





Θα ΄μαι κλειδωμένη
κι όταν θα πεθυμώ θάλασσα
θα μου ζωγραφίζεις μία μολυβένια σταγόνα
να βουτώ
να πνίγομαι
να βουλιάζω στο μαύρο του γραφίτη
να μην υπάρχει βυθός ή βράχος
ούτε ακτή κι ουρανός
μόνο ένα εκτυφλωτικό λευκό
και μία πιτσιλιά  γλυκό μαύρο
και θα πρέπει να ντυθώ το αίμα μου
για να με ξεχωρίσεις
σαν μπεις αναπάντεχα στο δωμάτιο
κι έρθεις να με σώσεις
οδηγούμενος από την αλμυρή φωνή μου
που στάζει στο πάτωμα
αντηχεί στους τοίχους
υψώνει τη στάθμη της τρέλας μου
ως το ταβάνι της φυλακής μου
και ξεχειλίζει κάτω από το άνοιγμα της πόρτας
που υποκρίνεται πως με περιορίζει.








Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Υπόγεια γέφυρα



My picture enjoys the Miracle of Existence in here:
https://letvent.com/2014/01/18/surreal-photos-created-with-food-v/



Αδέσποτοι ας πάμε μια βόλτα
και πεινασμένοι.
Είχα φυτέψει λίγο γνήσιο εαυτό
στη ρίζα μιας λεύκας
πριν πιάσουν οι καταιγίδες
πριν κατολισθήσουν τα χρόνια
πριν διοριστούμε 
στην επιχείρηση ελεγχόμενων εγχειρημάτων.

Θα σκάψουμε βαθιά.
Όχι σαν παιδιά
το απαλό βρεγμένο χώμα.
Όχι σαν εργάτες
υπό την επίβλεψη και πίεση του επόπτη.
Θα σκάψουμε 
έξω από βαρέα κι ανθυγιεινά ωράρια 
τη χειραγωγημένη, άγονη γη
τη στειρωμένη σαν κατοικίδιο,
παρά τη θέλησή της,
με τα παιδικά μας σχέδια
βαλσαμωμένα έμβρυα
μέσα στις σάλπιγγες της άτεκνης Μάνας,
σαν φωνές άφωνου ανθρώπου
αντηχώντας στο μυαλό του
εκατομμύρια σκέψεις Ανθοφορίας
δίχως όμως μία λέξη 
ν' ανθίζει στη γλώσσα του
να αναρριχηθεί ως τον απέναντι
να γεφυρωθούν οι ανάγκες
κι οι αλήθειες.

Θα σκάψουμε το σώμα μας 
ως την Ψυχή.
Εμάς περιμένει η σκαπάνη.

Μη μου δείχνεις τ' άκαμπτα χέρια σου
τα καλομαθημένα
που ξέχασαν να οργώνουν.
Η υπόγεια γέφυρα
ανέγγιχτη κουρνιάζει
σ' αναμονή ανοικοδόμησης
κάτω από τα δωμάτια της Ζωής μας,
απ' τα περιποιημένα σοκάκια
αυτής της πόλη,
κάτω από το ιδρωμένο δέρμα 
των επιστρατευμένων υπερωριών μας.

Αδέσποτοι ας ξεκινήσουμε
και πεινασμένοι.
Όσο μεγαλύτερη η Ανάγκη,
τόσο  μεγαλύτερη κι η Θέληση 
για το Θαύμα.




Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Γυμναστήριο




Πειθαρχώντας
ακολουθείς τις οδηγίες.
Πληρώνεις γι' αυτό.
4 σετ επί 10
ή επί 12.
Προσαγωγοί,
απαγωγοί,
απαγωγείς,
κάποιος πάντα σε αρπάζει
κι αντί ν' αντισταθείς
υποκύπτεις σ' αυτό
που πασχίζεις ν' αποφύγεις.
Δέσμιοι όλοι
των δεσμεύσεών τους.

Οι κύκλοι γεγονότων
παιδεύουν το μυαλό
περισσότερο από τους μύες
κι η σκέψη εκγυμνάζει
τις επινοήσεις της,
ώστε στην επόμενη επανάληψη
να είσαι έτοιμος πια
ν' αποδράσεις.

Θ' αποδράσεις;

Δεν αρκούν
τα βάρη που σηκώνεις,
τα χιλιόμετρα που μετράς
γύρω γύρω όλοι
στο βρόγχο μιας θηριωδίας
ή μιας κατ' επανάληψη ευτυχίας.

Χρειάζεται να εναντιωθείς
στο πρόγραμμα
να νοθεύσεις την πρόβλεψη
να συστρέψεις τους κύκλους
να ξεκλειδώσεις το σώμα σου
να τεντώσεις τον Νου
έξω από το αλφαβητάρι των γυμναστών,
των ιατρών
και των δασκάλων.

Κι όταν θα βρεθείς μόνος σου
στην Αρένα
με τον Εαυτό σου απέναντι
να έχεις την τόλμη
να τον πολεμήσεις
με τα ίδια όπλα
με τα οποία κι αυτός
τόσα χρόνια σε κρατούσε
πειθαρχημένο
μπροστά σε όλες τις ανούσιες
επαναλήψεις της ζωής σου.






Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Απομακρυσμένη Σάλα




Η εικόνα  μου αναδίδει τη μυρωδιά και τη μελωδία της εδώ:
https://gr.pinterest.com/pin/342344009146712375/


Στο άνοιγμα της πόρτας
το περίγραμμα της Γυναίκας
μονογραμμικό
δε χωρά ν' απορροφήσει
ούτε εισπνοή, ούτε αγάπη
ούτε θυμό, ούτε ευδαιμονία.

Δεν παραπλανεί
ούτε εγγυάται 
μόνο καλωσορίζει
κι αποχαιρετά.

Όλα τα χιλιόμετρα
και τα χρόνια
που μεσολαβούν από το άνοιγμα της πόρτας
ως την Επίσκεψη
στο κέντρο της απομακρυσμένης Σάλας
περπατημένα ούτε μία φορά.

Θνητά βήματα λιγοψυχούν
στους διαδρόμους αυτού του λαβυρίνθου
στον περίβολο της έπαυλης
όπου οι μυρωδιές μεθούν το χώρο
χωρίς ν' αποκαλύπτεται 
ποιος μαγειρεύει
και πού.

Η βιβλιοθήκη υπόσχεται πλούσιο δείπνο
μα σερβίρει άδεια πιάτα
και πρέπει να τα γεμίσεις με την ευφυΐα σου
υπερβαίνοντας την ανθρώπινη κούραση.

Η μουσική που παρεισδύει
μέσα στις μυρωδιές
δε δυναμώνει ποτέ.
Υποχρεώνεσαι να δαμάσεις 
το λαχάνιασμα
την καρδιά σου 
το βουητό μέσα σου.
Ο συγχρονισμός σου σε προδίδει.
Θνητός Εαυτός
σε Μεγαλειώδες Πλάνο.

Αμείλικτος ο άδειος από παρουσία χώρος
σε εξοργίζει,
σε εξορίζει.
Ξαναβρίσκεσαι στο άνοιγμα της πόρτας.
Το περίγραμμα της Γυναίκας 
σε ξεπροβοδίζει
καθώς στην απομακρυσμένη Σάλα
το Σώμα της 
αναδίδει πιο έντονη από ποτέ 
τη μεθυστική μυρωδιά και τη μουσική του.




Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Ευκαιρία



Άσε με να ντυθώ εχθρός
να 'ρθω πεινασμένος
να σου ζητήσω ψίχουλα
απ' το ψωμί που δίνεις στα παιδιά σου
ζυμάρι απ' το ανάθρεμμα
που τα μεγαλώνει γενιές τώρα
να γίνουν άντρες
να πιάνουν τ' όπλο
να στοχεύουν τον άνθρωπο, στον κρόταφο
για να σώσουν τα χώματα 
που βγάζουν σιτάρι
για μια ιερή μπουκιά ψωμί.

Άσε με να ντυθώ εχθρός
να έρθω ηττημένος
να γυρέψω τον άγιο άρτο σου
να με ζυγίσεις στην χούφτα σου
που ζυμώνει τη μοίρα του ανθρώπου
να δεις αν κοστίζω περισσότερο από ένα καρβέλι
κι αν αξίζω μία θέση στο τραπέζι σου
την ώρα που απλώνεις την ευτυχία σου
σε μία φέτα ψωμί
κι ο Θεός ευλογεί το μαχαίρι
περιμένοντας να δει το χέρι σου
ν’ απλώνεται
προσφέροντας ένα κομμάτι
καλοζυμωμένου εαυτού
γεμάτου με σπόρους ανθρωπιάς.

Άσε με να ντυθώ εχθρός
να σου δώσω μία ευκαιρία
να ζυμωθείς άνθρωπος ξανά.


-------------------
Τιμητική Διάκριση στον 3ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης Αρχείου Ιστορίας και Τέχνης Καισάρεια Κοζάνης, με θέμα "Το Ψωμί"

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Το δις εξαμαρτείν


My picture is hunting its shadow in here:
http://www.magic4walls.com/wallpaper/floating-girl-flying-in-fire-46734.html



Σκύβαμε στην όχθη
οι φτέρνες διψούσαν πιο πολύ για νερό
γδαρμένες γλώσσες
σε  ένα φλύαρο λαχάνιασμα
φυγής.
Ο δρόμος
όταν φεύγεις
ποτέ στρωμένος,
πάντα γεμάτος χαλίκι κι αγκάθια.
Σαδιστικά μαστιγώνει το βήμα σου
αναγκάζοντάς σε να ομολογήσεις.
Θα το ξανάκανες το ταξίδι
ή εύχεσαι να είχες μείνει 
στην αχυρένια  καλύβα σου;
Λύκος δεν υπάρχει.
Εσύ κυνηγάς τον εαυτό σου
εσύ χτυπάς από έξω τις πόρτες
εσύ κρύβεσαι μέσα
εσύ πλησιάζεις το μούτρο σου στο τζάμι
εσύ το σκας από το πίσω παράθυρο
και παίρνεις και το δολοφόνο σου μαζί.
Είναι που είσαι συντροφικό ον
και δυαδικός
σαν δίδυμα γεννημένος
με μία σκιά
που άγρια σε καταδιώκει 
κάθε φορά που ομολογείς
πως κατ' επανάληψη καις το καλύβι σου 
και ξανακάνεις το ταξίδι
που κόστισε εκατομμύρια αστέρια
πολύτιμου ουρανού σου
και εξαιτίας του πλέον,
τυφλός, κινδυνεύεις
στον ορατό κόσμο
με μόνη ανάπαυλα
τη στιγμή που σκύβεις στην όχθη
ποτίζοντας τη σπίθα της Ψυχής σου
κι αναγνωρίζοντας τον εαυτό σου
στο καθρέφτισμα της σκιάς 
που αναδύεται απ' το νερό
που φουσκώνει.






Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Ροδιές





Το Αγόρι χορεύοντας
με τα πόδια εναλλάξ
συμπλέκτη γκάζι φρένο
αγριεύει το αμάξι του.
Οι ίπποι αφηνιάζουν
ενώ κρατάει κόντρα τα γκέμια.
Το αίμα τους
το αίμα του
σκαρφαλώνει στο φράγμα.
Η επιθυμία τους
η επιθυμία του
ακονίζεται στα εμπόδια.
Λύνει τα σκοινιά
η ταλάντωση τεντώνεται
ως την εκτόξευση.
Βγαίνει από το σώμα του
από το παρμπρίζ
απ' τα όρια
από την πλάνη
από το ποίημα
από τη φτιαχτή αλήθεια.
Συγκρούεται με τον κόσμο
κι αιμορραγώντας
δέχεται  ακούσια μετάγγιση.
Ομάδα αίματος μέσου φοβισμένου ανθρώπου.
Ενηλικιώνεται στο νοσοκομείο.
Σε κώμα.
Όταν ξυπνά
οι ροδιές έχουν ανθίσει στο οδόστρωμα
και το αυθεντικό του αίμα
γνήσιο ηδύποτο της ανταρσίας
θρέφει τ' άλογα των νέων μοντέλων
που μαρσάρουν κάτω από το πέλμα
ενός ακόμη Αντιρρησία
την ώρα που εμείς
αναπόσπαστοι
κυκλοφορούμε στη λωρίδα μας
ακούγοντας στο ραδιόφωνο
τους στίχους απ το τραγούδι
"Μην ενοχλείτε τον οδηγό"
και τ' αλογάκια μας υπνωτισμένα
φορούν ζώνη ασφαλείας
και χλιμιντρίζουν
"πότε θα φτάσουμε μπαμπά?"..








Κοιμήσου.. θα 'ναι μακρύς ο δρόμος..

                   








Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Μικροδιάφανο έντομο




Κι εγώ θα συνεχίσω να γράφω
γεμίζοντας σκόρπια τετράδια
κομμένων φύλλων
στοιβάζοντας τη φυλλοβόλα Ψυχή μου
στην αλφαβήτα
και διπλασιάζοντας το χρόνο μου
ζώντας σάρκινη στη γη
και άυλη στις γραμμές.
Θα συνεχίσω να υψώνω 
τον έναν πάνω στον άλλον
τους ορόφους του οικοδομήματος
γιγαντώνοντας τη σκιά μου
πάνω απ' το φωτεινό μου είδωλο
και καθώς θα ζωγραφίζω τη φιγούρα μου
στο κοντάρι της υπαρξιακής μου σημαίας
θα εμφανίζεται από το πουθενά
εκείνο το μικροδιάφανο έντομο
που δεν ξεπερνά το μέγεθος των γραμμάτων μου,
εύθραυστο σαν τη Ζώη μου,
και θα περπατά αμέριμνο 
πάνω στις γραμμές
διασχίζοντας τις προτάσεις μου 
σαν ρυάκια ρηχής ρυτίδας στο χαρτί
ενώ εγώ θα 'χω εναποθέσει
τόσο όγκο υδάτινης Ψυχής 
μέσα στις λέξεις μου
και φτάνοντας στο όριο της σελίδας
στα σαρκαστικά μου υψόμετρα
δε θα πέφτει στους γκρεμούς μου
πάντα θα βγάζει φτερά
φορώντας μέσα του το θαύμα
τούτο το εντομάκι.
Ίσα που φαίνεται με γυμνό μάτι
κι η διαφάνειά του 
προσβάλλει την εύθραυστη φύση μου,
το σάλτο του
προσβάλλει την ποιητική μου ορμή
και μ' αφήνει εμβρόντητη να γράφω
φτερά
να συλλαβίζω
φτερά
ενώ αυτό πετά ήδη 
πάνω από τους Ωκεανούς μου
τα Σεληνιακά μου τοπία
πάνω από τα σκόρπια φύλλα μου
την ίδια μου τη Ζωή
που την παίρνει ο Άνεμος.










Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

ΜελοΠοίηση "Σκόνη"



Είναι υπέροχο να είσαι εκπαιδευτικός, ακριβώς γιατί μέσα από τις προσδοκίες των παιδιών έρχεσαι σε επαφή με τους παραδείσους που ετοιμάζονται να γεννηθούν.

Η Αδαμοπούλου Άννα ήταν μαθήτριά μου τη σχολική χρονιά 2002-03. Όταν πρωτοδιορίστηκα. Από τότε είχε αποφασίσει και στην ερώτησή μου για τις σπουδές των παιδιών η Άννα απάντησε "Θέλω να περάσω στη δική σας σχολή, κυρία". Έτσι κι έγινε. Μετά από χρόνια όταν τη συνάντησα μού είπε πως σπουδάζει Ηλεκτρολόγος Μηχανικός  και Μηχανικός Υπολογιστών. Στην επόμενη συνάντησή μας, πάλι μετά από χρόνια, είχε ήδη πάρει πτυχίο, δούλευε πάνω στο αντικείμενο των σπουδών της και έμαθα πως παράλληλα ασχολείται με τη μουσική.

Παρόλο που τελειώσαμε την ίδια σχολή, οι δρόμοι μας οιυσιαστικά έσμιξαν ενώνοντας Μουσική και Ποίηση, καθώς η Άννα πήρε στα χέρια της κάποια κείμενά μου και προέκειψε το μελοποιημένο κομμάτι "Σκόνη" που με συγκίνησε διπλά: μία όταν γραφόταν από το χέρι μου, λέξη λέξη, και μία όταν το άκουσα μελοποιημένο με την έμπνευση της Άννας. Το κείμενο μεταμορφώθηκε μέσα στη μουσική και στη  μελωδική φωνή της Άννας και παίζει ήδη ως μουσικό χαλί της ανάρτησης!

Το κανάλι της Άννας στο YouTube είναι αυτό: Anna Adamopoulou  και περιέχει κι άλλες δικές της μελοποιήσεις.

Καλή ακρόαση, με τη φαντασία να κόβει τα σκοινιά των χαρταετών μας.

Μουσική και Ερμηνεία: Αδαμοπούλου Άννα
Στίχοι: Κάκια Παυλίδου
(C) Copyright 2017

Ενορχήστρωση: Αντώνης Κεραμιδάς
Ηχογράφηση, Μίξη, Mastering: Αντώνης Κεραμιδάς

Έπαιξαν οι μουσικοί:
Άννα Αδαμοπούλου: Ακουστική κιθάρα
Αντώνης Κεραμιδάς: Κιθάρες, Πλήκτρα

Φωνητικά: Μαρία Τσιόλη, Άννα Αδαμοπούλου

Σχέδιο με μολύβι: Ηλίας Καλαμαράς

ΣΤΙΧΟΙ
Είμαι στάχτη, σκόνη στο φως
Μες τα μάτια σου ίσκιος τυφλός
Του πεδίου η πολυχρωμία
Γκρίζο πλέγμα σε μια αταξία.

Μετέωρο κτίσμα στην άκρη του βάλτου
Με την ψυχή μου στα πρόθυρα σάλτου
Προς το κενό μιας αυθαιρεσίας
Σκίζω τα δόγματα κάθε αυθεντίας.

Πέφτω, τσακίζομαι, βουτώ στο αίμα
Μπροστά στα μάτια σου το γκρίζο πλέγμα
Κόκκινο άνθος του δειλινού
Μοσχομυρίζει στις σκιές του νου.

Η ανάσα πνίγεται μετά θεριεύει
Το εγώ μου λύνεται και αγριεύει
Παίρνει το τίποτα το αποθεώνει
Αξία μου δίνει κι ας είμαι σκόνη.

Τώρα λάμπω αμυδρά στο φως
Σκόνη, σκορπίζω, σαν χαρταετός
Στο ενθουσιώδες ανέμισμά μου
Λεύτερα είναι τα λυτά σχοινιά μου

Το παράπονο το παιδικό μου
Σκηνοθετεί κρυφά το θάνατό μου
Μια με λυτρώνει, με καταδικάζει
μα στο τέλος πάντα σφιχτά μ’ αγκαλιάζει.









Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Κυκλικά



Η πόρτα τρίζει μισάνοιχτη.
Στην κόψη ένας θησαυρός
ή ένας παράδεισος
και εσύ κρυφοκοιτάς
το αιώνιο Μη
που μπρος στ' αλυσσοδεμένα σου μάτια
λικνίζει τον εαυτό του
σαν να θέλει να συγκρίνει
την δύναμη των αλυσίδων
μ' αυτή της επιθυμίας σου.
Ο αφέντης κι ο θεός 
τεντώνουν το μαστίγιο
εποπτεύοντας το βλέμμα σου
που ήδη καλπάζει πάνω στο άλογο 
της ανυπακοής.
Γνώριμο το αντίτιμο.
Σού γεμίζουν το χέρι με τη λαβή.
Γίνεσαι εσύ
το αφεντικό κι ο θεός
και πρέπει να βρεις κάποιον
να κλειδώσεις στο δωμάτιο της απαγόρευσης
αφήνοντάς του την πόρτα
μισάνοιχτη
για να συγκρίνεις
την δύναμη των αλυσίδων
μ' αυτή της επιθυμίας του
κι αν σού φύγει
να επιστρέψεις όμηρος
στην εξορία του εαυτού σου.




Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Κάγκελα


That wonderful rose is blooming in here:
https://xenigma.deviantart.com/art/Turn-Your-Tears-to-Roses-V2-182592350
Don't ever dare to cut it for your vase..


Φύτεψα κάγκελα
περιφερειακά μου
μ'  αιχμηρές εξοχές
αποτρέποντας την είσοδο
κι έμεινα έξω κι εγώ
από μένα
περιμένοντας τη στιγμή
που θα πετάξει κλαδάκια το σίδερο
και οι ρίζες του 
θα τινάξουν στον αέρα 
την τσιμεντένια μου σταθερότητα
τρυπώντας το απρόσιτό μου πρόσωπο
με τ' αγκάθια απ'τις τριανταφυλλιές
ψίχουλα να πέφτουν οι σταγόνες
βήμα βήμα
να βρω στην εκπνοή του χρόνου
το μονοπάτι για τα παραμύθια..



Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Κακό Αντίγραφο




Φορητός ο εξοπλισμός
φορτωμένος στην πλάτη,
με τα χέρια
να έχουν μάθει να ελέγχουν
τυφλά
το πίσω μέρος της Ζωής
οδοιπορώ σ' αυτό το σκοτεινό στενό
το γεμάτο εγκυμονούσες
κι ετοιμοθάνατες,
άβαφη και οπλισμένη,
αυγατίζω τις ευκαιρίες μου να ξεφύγω
από τη λοταρία
με τις περιστρεφόμενες σφαίρες
που σαν σε πετύχουν
ή σε γονιμοποιούν
ή σε τραυματίζουν
κι έπειτα
εγκυμονούσα ή ετοιμοθάνατη
συνεχίζεις να παιδεύεσαι
ν' αλλάξεις τον κόσμο
που πίσω από τα μισόκλειστα πατζούρια
βροντά τις πόρτες του εαυτού του
με έναν έφηβο θυμό απομόνωσης
παρακολουθώντας την αλήθεια
να διασχίζει το δρομάκι
έξω από το σπίτι του
σ' αυτήν την παραγκωνισμένη συνοικία
που κινηματογραφεί
το ποίημα
πίσω από το κιγκλίδωμα
ενός κακοραμμένου σεναρίου
οσκαρικής ανοησίας
που αντιγράφει τη ζωή.









Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Σημείο συνάντησης


My picture is getting lost and found in here:
http://art-sheep.com/the-surreal-photography-of-michal-bieganski/


Όλοι οι ηλικιωμένοι που χάνονται
σμίγουν με τα μικρά παιδιά
που τ' απήγαγε ο χρόνος.
Κατηφορίζουν το ηλιοβασίλεμα
προς το λιβάδι με τις ζαχαρωτές ανθοδέσμες,
τα σμήνη με τις πεταλουδένιες χαρές.
Ενώνουν τα αδιέξοδά τους
και φτιάχνουν καταπράσινα μονοπάτια
μέσα στο δάσος
και παίζουν κρυφτό με την αστυνομία 
που τους ψάχνει
για να τους επιστρέψει 
εκεί
απ' όπου χάθηκαν.




Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Μη αναστρέψιμο




Έσκαβα αιώνες τα θεμέλια,
τους τοίχους ένα εκατοστό
να μετακινήσω
προς το Ευρύχωρο.
Πιο πλατιές να 'ναι οι Ανάσες,
ο Ύπνος με άνεση
ξαπλωμένος στο Όραμα,
το Ξύπνημα να τεντώνεται
πάνω στο Άπειρο του ΧρόΝου
κι ο μικρόκοσμος της Ζωής μου
να διογκώνει την Αξία του
μέσα στα χέρια της Αβύσσου.

Έσπρωχνα αιώνες
τα σύνορα,
τις περιφράξεις,
να λευτερώσω τα Θηρία μου
απ' το κλουβί των θηριοδαμαστών Θεών τους
να μπορούν αδέσμευτα
να επιδωθούν στο κυνήγι της Αλήθειας.

Κι όλο βρισκόμουν ένα απειροστό
πιο κοντά στο Άπειρο
που αφανίζει το Τίποτα
αυτό το ουρλιαχτό μου στο κενό
κι εκεί εκτίμησα τον ψίθυρο
προς τ' άστρα
που γίνεται λάμψη
στο μάτι του Κυκλώνα μου.








Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Γολγοθάς


I borrow my picture from here:
https://www.photoshoptutorials.ws/photoshop-tutorials/photo-manipulation/create-stunning-surreal-landscape/



Ξέχασε τα Θηριώδη Βουνά,
ημέρεψαν οι τόποι των βασανιστηρίων.
Ο Γολγοθάς γιάτρεψε τις πληγές του,
συγχώρεσε τη σταύρωση που του χρεώθηκε,
έσκαψε στη ράχη του πηγάδια
λευτέρωσε τις ιαματικές του πηγές
κι έσκυψε προς τον άνθρωπο
άλογο αφοσιωμένο
γνέφοντας ήρεμα
σάλτο ανάβασης στην κορυφή του
χρωστώντας έναν καλπασμό Ψυχής
για όλους τους εσταυρωμένους
που πίστεψαν στην πλάνη
πως ο δρόμος για τον Παράδεισο
διασχίζει την Κόλαση.




Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Εφαπτόμενη σε όλα τα σημεία




Εύθραυστο στην όψη
άθραυστο στην ουσία του
ένα υάλινο πολυκατοπτρικό επίπεδο
καταμεσής στο λευκό μου δωμάτιο
κατακερματίζει το Ένα μου
το Όλον
με μία αιχμηρή διαφάνεια
με αμείλικτες αντανακλάσεις.
Με τί χέρια πιάνεται ο χρόνος;
Αρπάζω την άκρη του νήματος
τραβώ όλες τις χρονικές μου συνιστώσες
να σμίξουν οι τοίχοι,
να ταυτιστεί η ύλη με την αντιύλη μου,
να πάρω το βρέφος μου αγκαλιά,
να θρηνήσω τη γριούλα
που φορώντας τ' όνομά μου
θα πεθάνει στα χέρια μου,
να με ζήσω μ' επίγνωση
σα μάνα
σαν κόρη
σαν ερωμένη,
να θρυμματίσω το διαχωριστικό
και πιο σάρκινη από ποτέ
και πιο ουσιώδης
να ξεκινήσω για κείνο το ραντεβού μας
έξω από την Πύλη του λευκού δωματίου,
της φυλακής του κατακερματισμένου Εαυτού,
να Σε περιμένω εκεί
κουβαλώντας όλη τη Ζωή μου
και το Θάνατό μου
στα χέρια, στους ώμους, στις τσέπες,
στις κυψέλες των κυττάρων μου
και να με βοηθήσεις να τα μεταφέρω
μετακομίζοντας στο σπίτι σου
ακόμη κι αν το σπίτι σου
είναι ο άυλος χώρος
ανάμεσα στους δικούς σου
κατακερματισμένους Εαυτούς
που περιμένουν ν' αγαπηθούν.




----------------------------
Αφιερωμένο στο Θοδωρή..







Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Τυφλοπόντικας



Αυτός ο τυφλοπόντικας
ακούραστος σκάβει
σαν να του 'χουν παραχωρηθεί
τα εδάφη μου.
Δεν πτοείται
ούτε από τα μεγάλα υψόμετρα
ούτε από τα βάθη της μεγαλειώδους εσωθάλασσας.
Όταν σκαρφαλώνω στον υψηλό μου βράχο
και πηδάω στο κενό
εκστασιασμένος χοροπηδάει στα εσκαμμένα του
λες κι ανακάλυψε το Μέγα Θησαυρό
του Εαυτού μου.
Μαύρος χρυσός που αναβλύζει απ' τις πληγές.
Πώς να ξαλμυριστεί η χαρά μας;
Όλες οι κορυφές μας
υποθαλάσσια εξογκώματα
στην κεντρική αρτηρία της καρδιάς.
Πικρό το αίμα.
Γλυκιά η ροή του.
Να μ' αγαπάς
να 'χω δύναμη να θρέφω
τα τρωκτικά μου.
Να με λατρεύεις
να 'χω την τρέλα να τα ζευγαρώνω
με τις πεταλούδες στο αίμα μου
να γεννιούνται Εξερευνητές
που έχουν μπροστά τους
το χάρτη του Σύμπαντος.





----------------------------------------------------
Αφιερωμένο στο Θοδωρή.








Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Γυναικείες δουλειές....



My picture is waiting for your visit right here:  
http://brendaclews.blogspot.gr/2012/11/pat-stanley-convergence-at-propeller.html


Είναι σίγουρο πως αυτά τα χαλιά δεν περιμένουν εμένα για να πλυθούν. Μένουν χρόνια μαζί μου. Γνωρίζουν πως θα άνοιγα τους καταρράχτες πάνω τους μόνο αν ήταν μαγικά χαλιά. Αν πετούσαν τα βράδια πάνω από την πόλη, πάνω από τον τρούλο αυτής της εκκλησίας δίπλα στο σπίτι μου, πάνω από το σύννεφο, το θεό, τα όνειρα των θνητών ανθρώπων και ταξίδευαν στο υπερπέραν.

Όμως, είναι απλά χαλιά και τη μοίρα τους την ξέρουν. Θα αντέχουν το γυμνό βήμα της ζωής μου και αδιαμαρτύρητα οφείλουν να βρουν τρόπο να αυτοκαθαρίζονται, αν επιθυμούν να έχουν τη φρεσκάδα των χαλιών της γειτόνισσας στα δεξιά που ανελλιπώς τα στέλνει στο πλυντήριο χαλιών και των χαλιών της γειτόνισσας στα αριστερά που τα πλένει μόνη της στην πίσω αυλή της μικρής μονοκατοικίας της.

Είναι αυτονόητο πως ποτέ δεν αφήνω το κλειδί μου κάτω από το χαλάκι. Όλο και μία συμμορία αρθροπόδων, που ΠΟΤΕ δεν τα εξολοθρεύω με χημικά, θα πάρει το κλειδί και θα του αλλάξει θέση, έτσι, για να παίξει με την ανθρώπινη αγωνία μου μένοντας κλειδωμένη έξω από το σπίτι μου. (Μα...... ποιο άλλο ζώο κλειδώνει το σπίτι του;  Χαίρε πολιτισμένε άνθρωπε! Πεντακάθαρε και τόσο βρώμικε μαζί.)

Περί καθαριότητας συνέχεια. Δεν πρόκειται ποτέ να ξεκρεμάσω αυτές τις κουρτίνες που αποθηκεύουν στις ίνες τους μνήμες της ζωής μου. Νοτισμένη σκόνη από κλάματα. Τεμπέλικη χορογραφία αιωρούμενων σωματιδίων που τινάζονται από το φόρεμά μου καθώς στροβιλίζομαι αργόσυστη στο κέντρο του σαλονιού και ευθυγραμμίζονται με το ανέμισμα της κουρτίνας. Κομμένες ανάσες από λυγμούς ή γέλια. Εκπλήσσομαι πώς το βάρος τους εξακολουθεί να είναι αέρινο, όταν πλέον κουβαλούν τόσο όγκο Ζωής. "Πλένονται στα ευαίσθητα" επεσήμανε η πωλήτρια. "Και η μνήμη πλένεται στα ευαίσθητα;". Απέφυγα να ρωτήσω. Υποψιάστηκα πως δε θα καταλάβαινε.

Επισκέπτριες δεν υπάρχουν στο σπίτι μου. Όλες μεγαλωμένες από συμβατικές Μητέρες, έμαθαν τη συνέπεια σε μονοδιάστατα μοτίβα καθαριότητας και καμία δεν μπορεί να κατανοήσει πως η σκόνη πάνω στα φωτιστικά είναι ένας μικρός παράδεισος ενός μικρόκοσμου που δε φαίνεται με το μάτι, μα βρίθει από ποιητική αρμονία ως ένα οικοσύστημα μέσα στο οικοσύστημα του σπιτιού μου που είναι ένα μικρό οικοσύστημα στο μεγάλο οικοσύστημα αυτής της μισοπεθαμένης πόλης, που είναι ένα μικρό οικοσύστημα του ευρύτερου τοπικού φυσικού περιβάλλοντος.

Έχεις μικροσκόπιο;
Έχεις φαντασία;
Έχεις ανιχνεύσει με μάτια μαγικά τη ζωή στο μικροεπίπεδο της ύλης και της ενέργειας να σημειώσεις τις εκρήξεις που λαμβάνουν χώρα;
Ή απλά περιμένεις, σουλατσάροντας στην καθημερινότητα της ζωής σου, τη ΝΑΣΑ να σού ανακοινώσει πως υπάρχουν εξωγήινοι που επισκέπτονται το οικοσύστημα του πλανήτη σου;

Το δωμάτιο του γιού μου είναι ένας ανεξερεύνητος κόσμος που επιτρέπει την είσοδο μόνο σε όσους γνωρίζουν πώς να βαδίζουν με σεβασμό ανάμεσα στα δομικά στοιχεία ενός παιδικού παραδείσου. Σ' αυτό το μέρος απαγορεύεται η ηλεκτρική σκούπα γιατί θα απορροφήσει τη συμπαντική σκόνη, την αστερόσκονη της φαντασίας. Το τακτοποίημα δεν επιτρέπεται, διότι κάθε τακτοποίηση υποτάσσεται στους κανόνες των μεγάλων με στείρες ομαδοποιήσεις αντικειμένων, δίχως ερμηνεία της χρηστικότητάς τους στον πλανήτη των παιδικών εξερευνήσεων. Εγώ είμαι επιθυμητός επισκέπτης στο δωμάτιο του γιού μου. Αν ποτέ γεννήσεις ένα τόσο υπέροχο αγόρι, θυμήσου να ανατρέψεις τους κανόνες τακτοποίησης και  καθαριότητας που διδάχθηκες από τη μαμά σου. Τα ιδιαίτερα παιδιά διαμορφώνουν μέσα τους και γύρω τους ιδιαίτερους χώρους που θέλουν ιδιαίτερη περιποίηση. ΔΕΝ ξεσκονίζονται οι γαλαξίες. Διαταράσσεις έτσι την αρμονία του χορού τους. ΔΕΝ υπάρχει βρωμιά στο Σύμπαν. Οπότε, αλλάξτε την οπτική σας και αφήστε από το χέρι σας τη σφουγγαρίστρα και πάρτε τη φωτογραφική μηχανή να φωτογραφίσετε αυτό το μοναδικό μέρος που τυχαίνει να προεκτείνει το σπίτι σας ως το απέραντο της παιδικής φαντασίας.

Η κυρία απέναντι με παρακολουθεί. Μέρες. Μήνες. Περιμένει να με δει να κρατώ τη χλωρίνη και να  καθαρίζω τα λευκά πλακάκια του μπαλκονιού μου. Αρνούμαι. Την κρυφοκοιτάζω που με κρυφοκοιτάζει πίσω από την κουρτίνα και διασκεδάζω την αγωνία της για τα  πλακάκια.
"Η χλωρίνη είναι το στοιχείο του διαβόλου" έλεγε η γιαγιά μου. Σοφή γιαγιά μου.
Ποτίζω με νεράκι την κοσμική σκόνη στο μπαλκόνι μου. Μυρίζει σαν χώμα που ανθίζει. Δε φυτρώνουν λουλούδια. Τα λουλούδια θέλουν γη, όχι πλακάκι που αγκαλιάζει τη σκόνη. Ανθίζουν νήματα που φτιάχνουν ποιητική ανεμόσκαλα, όταν η ψυχή δε χωρά στο ρούχο της να σκαρφαλώνει ως τον Παράδεισο. Μην καθαρίζετε με σκόνες και χλωρίνες το μπαλκόνι. Καταστρέφετε τις ανεμόσκαλες που ίσως κάποια στιγμή, πριν πεθάνετε, σας ταξιδέψουνε σε κάποιον Παράδεισο.

Άνοιξε τη ντουλάπα μου. Θα δεις, έχω καλά ρούχα! Ρούχα για γάμους και γιορτές. Για βαφτίσια  και κηδείες. Για γενέθλια, εγκαίνια και επετείους. Δε θα με δεις να τα φορώ ποτέ. Εγώ θα είμαι αυτή που θα λείπει από τις λίστες. Εγώ έρχομαι πάντα την επόμενη μέρα. Γιορτάζω με τον ανιψιό μου τα γενέθλιά του όταν έχει τελειώσει και το τελευταίο κομμάτι τούρτας. Γιορτάζω με το τίποτα. Χωρίς έξοδα. Η γιορτή απλά θέλει καρδιά να φτερουγίζει σαν πυροτέχνημα. Ούτε στην κηδεία θα με δεις. Θα τιμώ τον άνθρωπο που έφυγε με μία προσευχή στο όνομα της Συμπαντικής Ενέργειας με την οποία ενώνεται ο καθένας που φεύγει. Δεν τις αντέχω τις τυπολατρικές διαδικασίες. Θέλω ελευθερία κι αυθορμητισμό. Τα καλά μου ρούχα μπορώ να τα φορέσω όταν πέφτω για ύπνο. Περιποιημένη και όμορφη να περιπλανιέμαι στα άδυτα του υποσυνείδητού μου που, χωρίς έξοδα μετακίνησης και διαμονής, καταστρώνει τα πιο μαγευτικά ταξίδια. Εκεί που δεν υπάρχει δόλος, βρωμιά και ακαταστασία. Εκεί που η μουντζούρα στο κάδρο έχει το σκοπό της και βρίσκει εκείνο το βλέμμα που μπορεί να αναγνωρίσει την αξία της.

Ακριβό χαλί. Φτηνό χαλί. Καθαρό χαλί. Χιλιοπατημένο χαλί. Κλειδωμένο σπίτι. Αμπαρωμένο σπίτι. Ακριβό σπίτι. Και μέσα ένας εαυτός φοβισμένος και στείρος.

Αποποιούμαι το ρόλο της καλής νοικοκυράς.
Δε θα έχεις την ευκαιρία να με αξιολογήσεις γιατί στο σπίτι μου, σ' αυτό το Ναό της Ζωής μου, δε δέχομαι επισκέψεις.

Ο μόνος τρόπος να κρίνεις το Ποιόν μου είναι μελετώντας αυτές τις αράδες, που ορκίζομαι τις κρατώ ακατάστατες χρόνια μέσα μου, χωρίς να ξεσκονίζω τις αρχαίες μου σκέψεις, στοιβάζοντας τις καινούριες πάνω στις παλιές και χοδοπηδώντας σαν αγοροκόριτσο στην κορυφή του ετοιμόρροπου πύργου μου ακούγοντας την Μητέρα μου από έξω να φωνάζει: "Ακόμη να καθαρίσεις το Δωμάτιό σου?"....

Ακόμη Μαμά.............





Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Να 'χω κάτι να ανεμίζει.. κάτι να ρέει



Να 'χω κάτι ν' ανεμίζει
μία σκέψη,
αυτά τα μακριά μαλλιά
που εγκλωβίζουν τη ζέστη
και σαν κεραίες συλλέγουν
κοσμική παραφροσύνη,
το ρούχο μου που πλέει
σ' αυτό το εξώκοσμο κορμί μου,
την κουρτίνα στα μάτια μου
που την τραβάω
κάθε που κρύβομαι
από τις ανάσες και
τους ανέμους σας,
τα πέταλα της καρδιάς μου
που φτερουγίζουν ουρανό
στο ασύνορο των ποιημάτων μου.

Να 'χω κάτι να ρέει
μια σκέψη,
το αίμα μου
που εγκλωβίζει ζωτική ενέργεια
και σαν ποτάμι
γεμίζει θάλασσες τις χούφτες
να πιούν Ζωή τα πουλιά,
τα λόγια μου
που σταλάζουν απ' τα χείλη της σιωπής
και διαταράσσουν τη νηνεμία του Τίποτα,
τον ιδρώτα της χειρωνακτικής,
επαρχιώτικης, εργασίας μου στο χώμα
που θρέφει το γενεαλογικό μου δέντρο
και κάποια στιγμή θα με αγκαλιάσει
στο θάνατο,
τη Ζωή μου να ρέει στην κοίτη του χρόνου
όσο είμαι ακόμη εδώ
και ανεμίζω
και ρέω
αυτόκλητη
κι αναπόδραστη στο αιώνιο παρόν
των ποιημάτων.






Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Εγώ θα είμαι πάντα εδώ




Όπως η μιας χούφτας φτερωτή ψυχή
κρύβεται επιμελώς
μέσα στο πυκνό φύλλωμα του δέντρου
που αν και τεράστιο
αόρατο στέκει θαρρείς
μπροστά στην αφηρημένη σου όραση
μα το τραγούδι  του
φτάνει να γεμίσει το σύμπαν της σιωπής σου,

έτσι, θ' αγκαλιάζω τους κύκλους της φωτιάς σου
με υδροφόρα φωνήεντα
που δε θα τα συλλαβίσω ποτέ
παρά μόνο με το πυρίμαχο σώμα μου
που θα πέφτει πανσέληνο μέσα στις καταστροφές σου
για να σε σώσει από τον Εαυτό σου
που σε σκοτώνει
στην προσπάθειά του να σ' αγαπήσει.

Και θα είμαι πάντα εδώ
πιο υπαρκτή από το θεό σου
πιο αποτελεσματική από τον φίλο
πιο αόρατη από τις νεράιδες
πιο ορατή από το φως της ημέρας
που περιμένεις να 'ρθει.
Εκείνης της μέρας που
θα σού χαρίσει όσα σού στέρησες.

Εγώ θα είμαι πάντα εδώ
με το περίγραμμά μου ζωγραφισμένο
από το παιδικό χέρι
που προεξέχει από το αρσενικό σου σώμα
πάνω στο τσαλακωμένο χαρτί της Ζωής
που στο τέλος θα δεις
διπλωμένο σαν αεροπλανάκι
θα φτάσει στο φεγγάρι
σε νύχτα με Πανσέληνο.

Γιορτής ξημέρωμα.








Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Μικρή φωνή




Θα 'μαι η μικρή φωνή
μέσα σου
που πας να πνίξεις,
με το βλέμμα θα σού θυμίζω
όσα ξεχνάς
όσα θάβεις
στα θεμέλια της φυλακής σου
όσα μουντζουρώνεις
με την μύτη ενός καρφιού
στης παλάμης σου τη γραμμή,
με το ίχνος μου
που ανεμίζει ακούραστα
έξω απ το παραθυράκι
του μυαλού σου
θα διαχέω στον αέρα που εισπνέεις
τους όρκους που είχες δώσει
στον παιδικό εαυτό σου
ενώπιον της Πίστης μου στον Άνθρωπο
και θα σου τραγουδάω τις νύχτες
και θα σου χορεύω
όλα όσα ήταν να γίνουν
και δεν έγιναν
να κρατώ ξάγρυπνο στη μνήμη
εκείνο το παράλληλο σύμπαν
που υποσχέθηκες να χτίσεις
σε τούτη τη Ζωή
που στάλα στάλα τελειώνει.






Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Διόρθωση του συνφ αυτής της Παγκόσμιας ηλεκτροΛογικής Εγκατάστασης



Ναυτία κι ένα άγριο, αλμυρό φωνήεν σερβιρισμένο στο πιάτο μου. Πεινάω, μα δεν μπορώ να καταπιώ τίποτα. Μία αντίφαση διχάζει το σώμα μου. Πολλές αδιέξοδες διασταυρώσεις κατακερματίζουν το μυαλό μου. Κουνάει πολύ σ' αυτό το κατάστρωμα. Καταστρώνω σχέδιο. Ο άνεμος μού σκίζει τα χαρτιά. Α3 εκτυπώσεις του μυαλού μου, σκουπιδάκια στο μάτι του κυκλώνα. Ο κόσμος γυρίζει τα πάνω κάτω του. Αιωρούμενα αντικείμενα. Με παίρνουν τα σκάγια. Δε σκοτώνομαι. Πληγώνεται η καρδιά μου, η συνείδησή μου, η δικαιοσύνη  μου. Τραυματίζεται η κρίση μου, η ευαισθησία μου, η πυγμή μου, το αγγελάκι κι ο διάβολός μου, μα δε σκοτώνομαι. Υψωμένη σημαία στέκομαι, έστω και μεσίστια, στο κατάρτι της Ζωής μου και κοροϊδεύω τον άνεμο, που τόσα και τόσα χρόνια φυσά λυσσασμένος και ακόμη δεν μου έχει καταφέρει θάνατο.

Οι οθόνες, πανιά σκισμένα. Τα μισά προβάλλουν τα ερείπια του κόσμου κάτω από τον προβολέα της Σελήνης. Τα άλλα μισά διαφημίζουν τη ζωή που ονειρευόμαστε. Ανάμεσα, στο κενό, αιωρείται η ερώτηση αν θα προλάβουμε να ζήσουμε τελικά. "Ζούμε ήδη" λένε οι υπότιτλοι και ένας Οδυσσέας από το βάθος του ταλαιπωρημένου πλάνου φωνάζει, μα ακούγεται ψιθυριστά "Ο προορισμός είναι το ταξίδι".
Ζούμε δηλαδή;
Ζούμε αιμορραγώντας στο κέντρο της αρένας;
Μέσα στην τόση αυθαιρεσία, είμαστε ζωντανοί;
Αυτό είναι η ζωή;

Και γιατί έχω ναυτία; Γιατί δε μου αρέσει πια το φαγητό; Γιατί τα σχέδιά μου εγκλωβίζονται στα σενάρια του μυαλού μου; Γιατί συνεχίζω να γράφω κι εσύ να διαβάζεις; Γιατί ο εχθρός με κλειδώνει όλο και πιο βαθιά μέσα μου; Και ποιος είναι ο εχθρός; Και γιατί τόσο καιρό που σκάβω δεν έχω βγει ακόμη στον ήλιο; Ποιος απήγαγε τον ήλιο; Γιατί κουνάει τόσο μέσα μου; Γιατί αγριεύει η θάλασσα; Γιατί η φάλαινα, που είναι υπό εξαφάνιση και υπό προστασία,  χαράζει τον εαυτό της τα χέρια των παιδιών; Γιατί τα ψηλά κτίρια αντί για κεραίες έχουν αγχόνες στις στέγες τους;

Μη με ρωτάς πολλά. Ναυτία. Ζαλίζομαι και λιποθυμώ μέσα στα χέρια μου. Λιποθυμώ. Δεν πεθαίνω.
Ζω, δηλαδή.
Ακόμη και πάντα ζω.
Ηλεκτροσόκ. Επανέρχομαι.

Το συνφ αυτής της παγκόσμιας ηλεκτρολογικής εγκατάστασης χρειάζεται διόρθωση. Τεντώνω τις παλάμες μου. Οπλισμοί ενός πυκνωτή. Αυξάνω τις γεωμετρικές μου διαστάσεις. Απαιτώ μεγάλη χωρητικότητα Εαυτού. Προσαρμόζω την Ενέργειά μου στην άεργο ισχύ αυτού του κόσμου. Πολλαπλά τα σύνθετα φορτία. Βγείτε όλοι από την πρίζα. Ο θεός υπερχρεώνει τις άσκοπες καταναλώσεις. Τόση άσκοπη πληροφορία. Τόση αχρησιμοποίητη γνώση. Ο θεός, διαχειριστής της Παγκόσμιας Ενέργειας, θυμώνει. Δεν αρκώ μόνη μου. Απαιτείται συστοιχία πυκνωτών. Τοποθετηθείτε όλοι κατάλληλα. Αθροιστείτε και συνδεθείτε παράλληλα στο γιγάντιο φορτίο.

Ποιος σχεδίασε αυτή την εγκατάσταση;
Ποιος μελέτησε αυτή την αντιστάθμιση;
Ποιος υλοποιεί τα σενάρια αυτού του κόσμου;
Αποτύχαμε, κύριοι.

Αδειάστε τους πυκνωτές σας.
Αδειάστε το μυαλό σας.
Αδειάστε τη θάλασσα σ' ένα ποτήρι να στεγνώσει η γη. Να πάψει αυτή η ναυτία. Να σωπάσουν τα φωνήεντα, οι ανάσες και να βουβαθούν οι αναγνώσεις.
Διαβάσαμε ιστορία.
Και λοιπόν;
Δεν προκάμαμε να σώσουμε τίποτα. Η άεργος ισχύς αυτού του κόσμου αυξάνει διαρκώς.
Δουλεύω χωρίς να παράγω τίποτα.
Δουλεύεις χωρίς να πληρώνεσαι.
Δε δουλεύεις, δεν παράγεις, δεν πληρώνεσαι, δεν υπάρχει γόνιμη ανατροφοδότηση, κάτι έσπασε και δεν υπάρχει στα μητρώα ο Ιδανικός Επιστήμονας που μπορεί να διορθώσει τη βλάβη.

Να προσμένουμε τον Προφήτη;
Ο Λιαντίνης τον παγίδευσε στη Γκέμμα, δε θα 'ρθει.

Και είμαστε μόνοι λοιπόν;
Μόνοι και ζωντανοί.
Σχεδόν δεν μάς λείπει τίποτα.

Τί περιμένεις  λοιπόν;
Ναι, "Ο προορισμός είναι το ταξίδι", μα όχι αυτό το ταξίδι που οι άλλοι προσχεδίασαν για μάς. Το ταξίδι που σχεδιάζουμε χρόνια στη θάλασσα όπου καμία φάλαινα και κανένα παιδί δεν απειλείται.

Τεντώνω τα χέρια ψηλά. Παίρνω φόρα απ' το κατάστρωμα και βουτάω. Ψάρι γίνομαι.  Αφήνω πίσω δεμένους στο ιστίο τους ανθρώπους. Ας ξεκινήσει ο κόσμος πάλι από την αρχή. Υδρόβιος. Ψάρι γίνομαι. Γεννώ εκατομμύρια αυγά. Πνίγω το βυθό με τα όνειρά μου και το νέο μου αλφάβητο οι φυσαλίδες που σκάνε στην επιφάνεια του κόσμου σας.








Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Το Μέγα Μήνυμα




Εις μνήμην...
όλων των  αθώων νεκρών του παράλογου αυτού κόσμου.

(Χρειάζονται επειγόντως δάσκαλοι Ζωής.)
------------------------------------------------------------------------

Συστοιχίες από τριάδες. Ο δορυφόρος καταγράφει. Γραμμές και στήλες ορκισμένης πίστης. Μετονομασία χώρων στρατολόγησης. Στρατόπεδα συγκέντρωσης νέων. Θρησκευτικά σχολεία με στρατιωτικούς κανόνες. Ο τονισμός των κειμένων ακολουθεί τις απαιτήσεις του θρησκευτικοστρατιωτικού φασισμού. Το μικράκι πείθεται για την αναγκαιότητα του Μεγάλου Σκοπού. 12 χρονών. 15. 17. Άντρας σχεδόν. Στρατιώτης πρώτης γραμμής. Αμούστακος  εθελοντής θανατικής επιχείρησης που παγιδεύει τον εαυτό του. Ο Μεγάλος Στρατηγός ντυμένος τα μετάλλιά του σκιάζει επιβλητικά το μυρμήγκι. Τον εργάτη του. Κι εκείνο με ζήλο ορκίζεται αφοσίωση. Τυφλή. Τυφλές γενιές νέων ανθρώπων. Ο κόσμος -με μάτια δεμένα- οδεύει στο γκρεμό. Το ξέρουμε πια.

Στις απομονώσεις τα ακουστικά δουλεύουν στη διαπασών. Δε σου επιτρέπεται να ακούσεις ούτε τη σκέψη σου, ούτε τον αντίλογο της καρδιάς, στη λανθασμένη λογική του παράλογου ανθρώπου. Παπαγαλίζεις το μάθημα, προσκυνάς θεούς, δαίμονες, ηγέτες, πειθαρχείς, θυσιάζεσαι, θυσιάζεις, κι έχεις το θάνατο μέσο επίτευξης των σχεδίων του Μεγάλου Στρατηγού σου, που -καημένε μου- ποτέ δε βγήκε από την πολυτελή σπηλιά του να πολεμήσει σώμα με σώμα τους έτερους Ηγέτες που απλώνονται στη δική του γη. Στρατεύει μαχητές, παλικαράκια μιας τόσης δα σφιγμένης μπουνιάς, τυλιγμένα με μπαρούτι, υποψήφια κόκκαλα με σάρκες ανατιναγμένου μαχητή, που φανατίζεται μπροστά σε μία αυθεντία, σε μία εποχή όπου οι αυθεντίες, η μία μετά την άλλη, γκρεμίζονται.

Μικρούτσικε τεμαχισμένε στρατιώτη, δε χρειάζεσαι έναν Μεγάλο Στρατηγό να σε εντάξει στο στράτευμά του για να νιώσεις πως επιτελείς σπουδαίο ρόλο στη ζωή. 
Δε χρειάζεσαι ένα Μεγάλο Θεό να σε εντάξει υποψήφιο μέλος της Βασιλείας του για να νιώσεις εκλεκτός. 
Η Φύση που σε κάλεσε με συστημένη επιστολή από την ανυπαρξία σου, σε όρισε πολύτιμο και σπουδαίο. 

Βγάλε τα ακουστικά σου. Το υπνωτικό τραγούδι του θανάτου πρώτα εσένα θέτει στον τοίχο του μελλοθάνατου και σου απευθύνει θανατικές καταδίκες μολύνοντας το μυαλό σου με την ελπίδα πως έτσι ο κόσμος θα λάβει το Μέγα Μήνυμα.
Δεν υπάρχει Μέγα Μήνυμα άλλο, από το μήνυμα που σου απευθύνει το ανθάκι που ανθίζει ειρηνικά στο βράχο, ο οποίος έχει συντριβεί από τη βόμβα  που έχει σκάσει στο πρόσωπο της Γης.

Είναι άσκοπο  να αγκαλιάζεις τη μοναξιά του δογματισμού σου με εκρηκτικούς μηχανισμούς, που εκδικούνται τη συντροφικότητα των ανθρώπων, με φυτίλια αναμμένα, πληγές που αιμορραγούν, να πυροδοτείς τις θεμελιακές δομές του κόσμου τρομοκρατώντας το παιδάκι που γαντζωμένο στο κορμί της Μητέρας του υποδέχεται άγρια το θάνατο. 

Τί κερδίζεις όντας νεκρός, ακρωτηριασμένα αγνώριστος, ψεύτικος, φθαρτός, αναλώσιμος;
Ο Μεγάλος Στρατηγός δίνει εντολή από την υπόγεια πολυτελή σπηλιά του να σε αντικαταστήσει με ένα άλλο αναλώσιμο στρατιωτάκι. Αιώνες επί αιώνων αυτό συμβαίνει. Ένα τίποτα, όλες οι δολοφονίες και οι δολοφονημένοι. Διαστροφές κάποιου επιδειξία υπόγειων κι εναέριων δυνάμεων.

Το Κορίτσι κουράστηκε να μετρά νεκρούς.
Το κάθε Κορίτσι, που μέσα του μεγαλώνει μία Μάνα ενός ακόμη Γιού ή μιας ακόμη Κόρης, πίσω από τα συντρίμμια της τελευταίας τρομοκρατικής επίθεσης ονειρεύεται ένα Καρποφόρο Δέντρο που χορταίνει την πείνα του ανθρώπου για Ειρήνη, Ευημερία κι Ευτυχία.

Το χώμα χρειάζεται φροντίδα. Οι νεκροί έπαψαν να αποτελούν λίπασμα. Μόνο μόλυνση πια, στη Συνείδηση του Ανθρώπου.
Το χώμα χρειάζεται απολύμανση και φροντίδα.

Μία Γυναίκα, που αυτή τη στιγμή γεννά το Γιο της, σκορπίζει ένα φωνήεν τοκετού σ' αυτό το στιγμιότυπο Ζωής: το Μέγα Μήνυμα.
Αξιοποίησέ το.







 

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Κλέβω από το παιδί μου και ταΐζω το θηρίο





Ήρθε με το κεφάλι γυρτό
όπως τ' αδέσποτα γυρεύουν χάδι
ένα σπίτι
ένα πιάτο φαγητό
κι άρχισα να το ταΐζω
με το φιλάνθρωπο αριστερό μου χέρι
και με το δεξί τ' οπλισμένο μου
-οι ληστές έχουν πληθύνει
ανακοινώθηκε,
χρειάζομαι προστασία.
Το υιοθέτησα,
με προστατεύει,
λέει.

Χόρταινα το ζωάκι
γινόταν θηρίο
γιγάντωνε η πείνα του
του γέμισα το πιάτο από το πιάτο μου
έμενα νηστική
γέμιζε η κοιλιά του
χοροπηδούσε πάνω στις καρέκλες
στα οβάλ τραπέζια
στο κεφάλι μου,
έσκυβα εγώ.

Ερχόταν μετά το χορό
με άδειο πάλι στομάχι
του γέμιζα τις χούφτες
μπουκιές από το παρόν μου
φιλετάκια κι εδέσματα από δικαιώματα ζωής
μασούσε γρήγορα, αργά εναλλάξ
γινόταν πιο θηρίο το θηρίο
δε χόρταινε.

Άδειαζα μπροστά στα πόδια του
το μέλλον μου το κοντινό, το μακρινό,
το προδιαγεγραμμένο και το αόριστο
κατασπάραζε την ιστορία μου
κι εμένα
κόκκαλα, μύες, ζωτικά όργανα
χρόνος, δικαιώματα, ζωή.
Ωμά σερβιρισμένα πια
δεν πρόφταινα ούτε να τα ζεστάνω
στο μαγκάλι του αγώνα μου.

Με τον καιρό άδειασαν οι αποθήκες μου
η ζωή μου φτώχυνε τόσο
που αδέσποτη ξεσπιτώθηκε
και έγειρε το κεφάλι
ζητιάνα
από ήρωας της ιστορίας της.

Και το θηρίο
υιοθετημένο παραπαίδι μου
μ' αόρατη αλυσίδα
σερνόταν απ' τα κουρέλια μου
μ' ένα μακρόσυρτο συριγμό κλάματος
γιατί είχα ακόμη κάτι να του δώσω.
Μου γλειφε τα χέρια
κουνούσε την ουρά
έδειχνε μία σπίθα που τρεμόπαιζε
-ελπίδα την λένε-
μέσα στο σκοτάδι που με είχε ρίξει
και με το βλέμμα του μού υποσχόταν
πως θα γίνει Φως.

Κι εγώ η αλτρουίστρια
η θρησκευόμενη
η εύπιστη μάνα των παιδιών μου
που ήλπιζα στο θαύμα
έκλεβα από το σπλάχνο μου
και τάιζα το θηρίο
με το μέλλον του παιδιού μου
το κοντινό, το μακρινό,
το προδιαγεγραμμένο, το αόριστο
με τη ζωή του την ίδια.

Και το θηρίο
με τα δυνατά του πια χέρια  και πόδια
ζώο στα τέσσερα
άρχισε να σκάβει
κι ένιωσα θα φυτέψει ένα λουλούδι
ή ένα οπωροφόρο
να 'χει ο Γιος μου ένα καρπό ζωής
να τραφεί στο αύριο,
μα έσκαβε τάφους το θηρίο,
μικρούς
για όλα τα παιδιά με δίχως μέλλον
που έγιναν θυσία
να γίνει το μασκαρεμένο κατοικίδιο
θηρίο.

Οι μάνες κλαίγανε τα ζωντανά παιδιά τους.
Άρπαξα το Γιο μου
-φτάνουν οι θυσίες,
ο Χριστός δεν ξανασταυρώνεται-
τον έχρισα Άντρα,
όπως οι τολμηροί και οι τρελοί
χρίζονται πολεμιστές πρώτης γραμμής
του δωσα την ευχή μου
βγες μπροστά
το θηρίο δε χόρτασε
θα έρθει να κατασπαράξει
τ' αγέννητα παιδιά σου,
Γιε μου.



-------------------------------------------------------------------------
Το θηρίο κάθισε στην πατριαρχική θέση στο τραπέζι μας. Πεινασμένο, όπως πάντα. Δεν ορέγεται το γεύμα μας, αλλά εμάς τους ίδιους πια....... και σαν επιδόρπιο, τα παιδιά μας, σερβιρισμένα στο ακριβό σερβίτσιο του 4ου μνημονίου.

Ο Θεός μαζί μας.... (Ποιος Θεός?....)









Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Χαλασμένη πόρτα



My door is standing, almost broken, in here:

http://ritvikpandey.deviantart.com/

Δε φταίει το κλειδί, ούτε η κλειδαριά. Η πόρτα δεν εφάπτεται στο πι της τοιχοποιίας πια. Σαν να επαναστάτησε ή σαν να γέρασε. Αντιδρά ή απλά παραιτείται. Ίδια συμπτώματα, διαφορετικός ο σκοπός. Αγαπώ τις αντίκες, σαν γραφομηχανές με τ' αποτυπώματα που έχουν συλλέξει μπορούν να συντάξουν αληθινές ιστορίες ζωής. Σιωπηλές εξιστορήσεις που θέλουν ησυχία και υπομονή για να τις εμπειρωθείς. Η σκόνη και οι χαρακιές δεν έχουν αλφάβητο, μόνο ένα συνεχές μουρμουρητό που σου μουδιάζει το νου και μιλώντας για το παρελθόν σε τοποθετεί στο μακρινό μέλλον, όπου πλέον δε θα υπάρχεις. Σε βάζει να κοιτάς πίσω, τον περασμένο εαυτό σου, όταν εσύ θα είσαι η σκονισμένη μνήμη, μια αχνή ιστορία πάνω στη σκόνη που απορρόφησε το πόμολο της πόρτας που χρόνια τώρα ανοίγεις για να μπεις στο σπίτι σου, στον εαυτό σου.

Διαπίστωση ημέρας: χάλασε η πόρτα. Δεν εφάπτεται επακριβώς στην τοιχοποιία σου. Δεν έχεις πια πού να κρυφτείς. Δεν υπάρχει μέρος να απομονωθείς. Μένεις έκθετος. Οι φόβοι σου προβάλλονται δημόσια. Οι αποτυχίες σου συζητούνται μεγαλοφώνως. Οι ανασφάλειές σου πρωτοσέλιδες. Οι αγωνίες σου γκράφιτι στις μεγάλες λεωφόρους. Είσαι στο στόχαστρο.

Μία πόρτα που γέρασε ή επαναστάτησε σού ανατρέπει το σύμπαν. Χωρίς τις απομονώσεις σου, μοιάζεις γυμνός μπροστά στον κόσμο. Άοπλος, θαρρείς, στη δίνη ενός πολέμου που εξελίσσεται με σιωπηρά βλέμματα και υπόγειες συζητήσεις, σε ένα παρασκήνιο που ανέβηκε στη σκηνή της ζωή σου και πρωταγωνιστεί χωρίς την υπογραφή σου για την παραχώρηση των πνευματικών σου δικαιωμάτων.

Οι αδιάκριτοι έχουν πρόσβαση στα  μυστικά σου. Σού ανοίγουν το στόμα και σου τραβούν το νήμα της σκέψης σου, που ξετυλίγεται αγνό παρθένο μαλλί απευθείας από τον αργαλειό του μυαλού σου. Βιασμός και δημοσιοποίηση της αλήθειας σου. Πιάνεις με τα χέρια σου το λαιμό σου. Παλεύεις εναγωνίως να φράξεις το κουβάρι σου. Να κρατήσεις τα πολύτιμα μέσα σου. Να μη πέσουν οι ιδέες σου για τον ονειρικό κόσμο σε λάθος χέρια. Να μην μαγαριστεί η μακέτα που έχεις στήσει με κόπο χρόνων στο εργαστήρι του μυαλού σου.  Κυνηγούν την πατέντα της Ευτυχίας σου.

Η πόρτα δεν χάλασε. Ούτε γέρασε. Παραβιάστηκε. Κάποιοι μπήκαν στο χώρο σου. Δεν πείραξαν τίποτα. Μα αρκούν τα αόρατα ίχνη για να μυρίσει βιασμό ο Ναός σου.

Σφίγγεις το λαιμό. Μάταια. Ταχυδακτυλουργικά ξετυλίγουν το αόρατο νήμα σου. Σου κλέβουν τις σκέψεις. Έχεις επίγνωση. Δεν σε ναρκώσανε. Ξέρεις τί συμβαίνει.
Κλωτσάς την πόρτα και την ανοίγεις διάπλατα. Μόνος σου σκαρφαλώνεις στο προσκήνιο της Μεγάλης εις βάρος σου Κλοπής. Δε φοβάσαι πια. Πήρες τη μεγάλη απόφαση:
Θα γίνεις Ποιητής.

Το ξέρεις πως οι εχθροί, οι εισβολείς, οι στρατιώτες οποιουδήποτε καθεστώτος ποτέ δεν ήξεραν και ποτέ δε θα μάθουν να ερμηνεύουν την Ποίηση.




Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Μαύροι κύκλοι




Σκισμένο κομμάτι του χάρτη
-ένα μάτι κοιτά από τη σχιστή
στο νεκρό υπερπέραν-
μαύρη τρύπα που τρώει την ύλη
κι ο ουρανός που του αντιστοιχεί
μία μπουκιά ματωμένο γαλάζιο
στο στόμα ενός εχθρού.

Όλοι εχθροί όλων
κι οι σφαίρες όπου κι αν πέσουν
πετυχαίνουν το στόχο τους.
Ένας νεκρός παραπάνω
ποτίζει τη γη με σώμα κι αίμα
βοηθώντας τα λουλουδάκια ν' ανθίσουν
σαν κατακαθίσει στην ατμόσφαιρα
η σκόνη κι η μανία του ανθρώπου.

Στα συντρίμμια  ο αέρας σφυρίζει
στίχους ποιημάτων
από τα άγραφα του μέλλοντος
επικά έργα
που θα εξυμνήσουν την ανδρεία των στρατιωτών
καθώς ο χορός θα κλαίει
στο υστερόγραφο κάθε στροφής
πίσω από τη φιγούρα
μιας όμορφης μαυροφορούσας
που αστόλιστη
θα τριγυρίζει στους αγνώριστους δρόμους
νανουρίζοντας τ' ορφανό της
με αυτοσχέδια ποιματάκια
γραμμένα
στην περίμετρο των μαύρων κύκλων
των ματιών της
που αντιμάχονται την περίμετρο
του μανιταριού.

Μισοπεθαμένη η ομορφιά
και πάλι νικά την ασχήμια
αυτού του κόσμου
κι όλοι οι μαύροι κύκλοι
στα όμορφα μάτια
των λεηλατημένων γυναικών
περιμετρικά στολισμένοι με τα λουλούδια
που περιμένουν ν' ανθίσουν.






Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Εμπιστεύσου με..






Μόλις ημέρεψε
η λαμπιρίζουσα σκόνη
από τα γιορτινά των ανθρώπων
έθιμα.
Το όρος άδειο από κόσμο
όλοι επέστρεψαν στη ζωή τους
κι ο ελαιώνας τινάζει
τις πατημασιές από τα φύλλα του
προστατεύοντας τον καρπό
από την ιστορία του ανθρώπου.

Καλέ μου Χριστούλη
έλα να παίξουμε,
δε θα σε σκοτώσω,
δε θα σε χρησιμοποιήσω
για άλλοθι.
Μη με φοβάσαι
δεν είμαι άνθρωπος
είμαι παιδί.
Δε φοβερίζω
και δε φοβάμαι.
Δε δένω τη ζωή μου
στις αυτοεκπληρούμενες προφητείες
του ανθρώπου,
δεν αμαρτάνω
για να 'χω αφορμές
να σε κρεμάσω στο Σταυρό.
Θα σού τραγουδήσω αν θες
θα σού εξιστορίσω αλήθειες
δε θα σε πλανέψω
θα σε φιλέψω απλότητα
κι απεραντοσύνη.
Μη με υποπτεύεσαι
δε θρέφω θηρία μέσα μου.
Στα μάτια μου τα σμήνη πουλιών
δεν κατασπαράζουν,
δεν αποδημούν,
χτίζουν φωλιές στην κόρη των ματιών μου
πολλαπλασιάζοντας μέσα μου τα θαύματα.
Κόπιασε στην αυλή μου
έλα να παίξουμε
θα δεις
δίχως να σε σκοτώσω
θα Σε Ανασταίνω
κάθε πρωινό
απ' τον ύπνο με τους εφιάλτες
γιατί ξέρω πως οι άνθρωποι
θα επινοήσουν τρόπο
να τρυπώσουν και πάλι
στην αιώνια ζωή σου
διεκδικώντας συγχώρεση
και Παράδεισο
έχοντας διαπράξει μύρια εγκλημάτων
πίσω από τις κλειστές κουρτίνες
της ζωής τους..










Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Μια Μεγάλη Παρασκευή




Ο χωμάτινος δρόμος
γεμάτος κεράκια και πατημασιές
κι όμως
τόσες χιλιάδες χρόνια
πουθενά δε φτάσαμε.

Στο γρασίδι
καθισμένος ένας βοσκός
σμίγει το φλάουτο
με την πένθιμη καμπάνα
και η γη
σπάει την νεκρική σιγή της
σκιρτίζει σύγκορμη
σα μάνα που γεννά Δύσκολους Γιούς
μέσα στα δέντρα
άντρες ολόκληροι τα δάση
και το γρασίδι της
φρέσκο βρέφος
μπουσουλάει
στο χρόνο
στρώνοντας χαλί
σε κείνη τη φυλή των ανθρώπων
που ξεπροβάλλει
από τα βάθη της Παρθένας Γης
γήινα αριστοκρατική
έχοντας αποτινάξει από πάνω της
το αμάρτημα
τη ντροπή
και τη σκόνη
από τις θεωρίες του ανθρώπου.



























Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

"Δε θα σε αφήσω ποτέ"





"Δε θα σε αφήσω ποτέ."

Δε σού το είπα ερωτικά
μα σαν ορφανή Γυναίκα
Παναγία του εαυτού της
άθρησκη μάνα,
με δίχως Χριστό,
που παρατηρεί την τραυματισμένη
αθωότητα του κόσμου,
που απομακρύνεται
κι όμως πλησιάζει
υιοθετεί ένα παιδί
ένα φεγγάρι
ένα αδέσποτο
έναν κύκλο εμπιστοσύνης
που τον πρόδωσαν τόσες φορές
οι άνθρωποι.
Σού το είπα σαν κατατρεγμένη
απόκοσμη και ξένη
συμφιλιωμένη μόνο
με τα ουρλιαχτά και τους ψίθυρους
τίποτε ενδιάμεσο
με τα τραγούδια, τα ποιήματα και τις σιωπές
τίποτε ενδιάμεσο
με την πανσέληνο και την έκλειψη
τίποτα ενδιάμεσο.
Σού το είπα κατάματα
από την ψυχή μου στην ψυχή σου,
όχι από ανάγκη
-δε φοβάμαι-
σού το είπα όπως μιλά
στο εύθραυστο παιδί
της ανθρωπότητας
η παντοδύναμη φωνή μιας μαργαρίτας
που ανθίζει σε εμπόλεμη ζώνη
κι ας βλέπω το αρσενικό σου ανάστημα
σκαρφαλωμένο στη σκεπή του εαυτού σου
με βαρύ οπλισμό
μ' αγκαθωτές πανοπλίες
..
κι εσύ παιδί
..
κι όλος ο κόσμος σου
ο κατατρεγμός από τον ίδιο τον εαυτό σου
ο πόλεμός σου
ο θρήνος σου
ο θάνατός σου
μία αγκαλιά
κύκλος μου
"Δε θα σε αφήσω ποτέ."
και κέντρο του σύμπαντος
η αλήθεια μου.



-----------------------------------------------------------------------
Αφιερωμένο στο Θοδωρή.




Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Κέντημα...



Αγέννητη ακόμα
άρχισα να ράβω
αυτό το πάνινο σώμα μου
και σαν απ' το σκοτάδι
ξεπρόβαλλα
άδειασα τη διάφανη ψυχή μου
στο ύφασμα
όπου ιδρωμένη
αγκομαχούσε
η ζωή μου να σχηματιστεί.

Με εκμαίευσα
απ' το κενό της ανυπαρξίας μου
και πλέον
υπάρχω μικρή
μα σταθερή
μ' αυτές τις διαστάσεις μου
απέναντι στο χρόνο
δουλεμένη τόσο
ώστε να μη φοβάμαι
τη φθορά
ή τη συρρίκνωση.

Δε μεγαλώνω πια.
Δεν έχω λόγο να θέλω
η σκιά μου να υψωθεί
πάνω απ' τα πράγματα
μόνο βαθαίνω μέσα μου
κι όσο βαθαίνω
μεγαλώνει το κενό μου
κι αρχίζει πάλι
να μοιάζει
στο αρχικό κενό
της ανυπαρξίας μου
και με κυοφορούν και πάλι
τα σκοτάδια
μα αυτή τη φορά
ράβω με φως το σεντόνι
και το μαξιλάρι
όπου θα ξαπλώσει η μάνα μου
να με γεννήσει ξανά
πιο μικρή
μα πιο βαριά από την πρώτη φορά
σαν το φωνήεν που κατάπιε
η ψυχή μου
στο πρώτο της κλάμα
να περιέχει
το σπαραγμό και την ευτυχία
όλης μου της εργόχειρης
Ύπαρξης.










Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Σαν από θαύμα..



This photo performs its miracle here:
http://www.killbodyeatsoul.net/surreal?page=3


Ανάμεσα στις κομμένες καλωδιώσεις
ενός εργαστηρίου 
που φλέγεται
και στα κομμένα δέντρα 
ενός δάσους σ' οικοπεδοποίηση
ένα παιδί 
το ίδιο παιδί
καθισμένο οκλαδόν
συνδέει τη γεννήτρια του μυαλού του
με τον κινητήρα του κόσμου
απλώνει τη βιοποικιλότητα των ονείρων του
στην παγκόσμια σφαίρα
κι εφαρμόζει το εσωπλάνο του
ερασιτεχνικό σχέδιο διάσωσης
έναντι του επαγγελματικού σχεδίου καταστροφής
και προλαβαίνει
πριν καταφθάσουν
οι τεχνικοί
οι ασφαλιστές
οι εργολάβοι
οι χτίστες
οι ιδιοκτήτες
να επαναπροσδιορίσει τις προθέσεις
του ηλεκτρισμού
και του ανθίσματος
ρευματοδοτώντας τις ρίζες του ανθρώπου
με τη βιομάζα της ξεχασμένης του
παιδικότητας.








Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Συστροφή




Να 'χαμε ένα ρήμα
σ' αυτήν την ερημιά
να προτρέψει
τα κορμιά
και τις σκέψεις
να φυτευτούν
εναλλάξ
το ένα μέσα στο άλλο
ώστε ο ουροβόρος εντός μας όφις
που τρώει το χρόνο μας
να σχηματίσει
με δυο μηδενικά
το σύμβολο του απείρου
και ν' αποκτήσουν νέα σημασία
αντιδιαμετρική
τα πράγματα
να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας
στον αντικατοπτρισμό της ζωής
και όλοι οι χρόνοι της γραμματικής
να ταυτιστούν
με το αιώνιο παρόν μας
που από το μηδέν
με συστροφή
γεννά το άπειρο.






Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Σβησμένη




Ηλιοβασίλεμα.
Πανηγύρι του ορατού.
Όλο το ήρεμο τ' ουρανού
πνιγμένο σ' αυτόν τον εκκωφαντικό παλμό
των βασιλευομένων χρωμάτων
ενός ήλιου που αρνείται να υπάρξει
αθόρυβα.

Στο δημοτικό
είχα πιο πολλές σβήστρες
παρά μολύβια.

Σβήνω τον καμβά του δειλινού.
Δεν υπάρχει λευκή σελίδα
πίσω απ' τα σχέδια,
μόνο σκοτεινός βυθός
μία βαθιά σιωπή
ένα μακρόσυρτο μαύρο μουρμούρισμα
που εξαπλώνεται σαν μούδιασμα
στο κορμί του σύμπαντος
στη συνείδησή μου
στο παράλληλο εγώ μου.

Σβήνω
με υπομονή τελειομανούς.
Τοπίο τυφλό.
Ο νους μηδενίζεται
το σκοτάδι εκπυρσοκροτεί
στ' άδεια μου χέρια.
Ο χρόνος νεκρός.

Ξαναρχίζω να μετρώ από την αρχή
πρώτη ώρα
δωδεκάτη μεσονυχτίου
μαθαίνω να ορίζω τη χροιά μου
στη σιωπή
το σχήμα μου
στο σκοτάδι
και την εμπειρία της ζωής μου
στο πρώτο βήμα μου
στο κενό που αφήνει
ένας σβησμένος ήλιος.

Αυτή τη φορά
θα γεννηθώ σκοτάδι.











Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Εθνική Επέτειος




Πίσω απ' τις παρελάσεις
των γυμνών ιδανικών
το φάντασμα της μάνας
κάθε σκοτωμένου στρατιώτη 
μοιράζει τριαντάφυλλα
μ' άρωμα ειρήνης
κι αγκάθι ορφάνιας
στ' απασχολημένα με χειροκροτήματα
χέρια.

Τα μπουκέτα
λησμονούνται ανάμεσα στον καφέ
και στο εορταστικό γεύμα
μαζί με τα πλαστικά σημαιάκια.

Σβήνει τα μεσάνυχτα η γιορτή
προχωρά η Άνοιξη στο σκοπό της
κι η εβένινη μάνα 
ξαναθάβει το γιο της
με τιμές αρχηγού κράτους
στα ιερά και τόσο προδομένα
χώματα αυτής της πατρίδας
που τόσες φορές λευτερώθηκε
και ποτέ λεύτερη δεν υπήρξε.

Μάς χειροκροτούν οι χορηγοί,
πείτε στην Άνοιξή μας
να χαμογελάσει..








Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Μικρό χωριό





Υπάρχει ένα μικρό χωριό
ερειπωμένης σύγχρονης ιστορίας
χαμηλού φόρου εισοδήματος
υψηλού κεφαλαίου ζωής
που κρατά τις θέσεις
στο καφενείο
στα παγκάκια της πλατείας
στις ξύλινες καρέκλες της γειτονιάς
στα σκαμνάκια
στα ασβεστωμένα πεζούλια
για όλους τους παππούδες και τις γιαγιάδες
που ζητιανεύουν
στους μεγάλους δρόμους της πόλης
στις ουρές των δημόσιων υπηρεσιών
στα ανθρωποφάγα διαμερίσματα της θλίψης
στα υπερφορτωμένα με πόνο νοσοκομεία
στα βουβά πεζοδρόμια
που κλαιν σιγανά το εσωτερικό παράπονο
του πτωχευμένου αστού.

Υπάρχει ένα μικρό χωριό
που περιμένει την επιστροφή
σ' εκείνο το Πάσχα μιας Ανάστασης
που δε λάμβανε χώρα στην εκκλησιά
μα σε κάθε αγκαλιά
κάθε ηλικιωμένου
που περίμενε τα εγγόνια του,
που σκαλίζοντας τη γη
καλλιεργούσε τον εαυτό του,
χόρταινε ζωή τρώγοντας λίγο
κι είχε εκείνα τα κόκκινα μαγουλάκια
που τσιμπούσαν πειραχτικά τα παιδιά
κάθε φορά που τον επισκέπτονταν από την πόλη
κι εκείνος
έσκυβε και τους ψιθύριζε στ' αυτί
"Να θυμάσαι πάντα
πως αυτό το πέτρινο σπίτι
είναι δικό σου.
Ποτέ μη λησμονήσεις να επιστρέψεις
στο χωριό.
Η πόλη σε θέλει σκλάβο ή ζητιάνο.
Το χωριό ξέρει με λίγα να σε έχει βασιλιά
κι ελεύθερο."
Έπειτα έπαιρνε το μπαστούνι του
κι ανηφόριζαν μαζί στο εκκλησάκι
στην κορυφή του λόφου.
Εκεί ατενίζοντας το σύμπαν,
την πεδιάδα αυτού του ευλογημένου τόπου,
έχριζε κληρονόμο τούτης της πατροπαράδοτης γης
τον εγγονό του
και την εγγονή σπουδαία οικοδέσποινα
αυτού του Παραδείσου.






Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Το Comic




Καταχώρησα τα τεχνικά μου χαρακτηριστικά
στην επίσημη πλατφόρμα του κράτους
αναρτήθηκα στις βιτρίνες των γραφείων ανεργίας
και μ' ένα επαγγελματικό βιογραφικό στο χέρι
χτυπώ την επόμενη πόρτα
σαν πλασιέ που πουλά με κουπόνια
τη ζωή του.

Αν η εργασία είναι το καρβέλι
η ημιαπασχόληση είναι το ψίχουλο
η δουλειά είναι ο φούρνος όλος
η απασχόληση μία φέτα ψωμί
που πρωτίστως τη δάγκωσε ο εργοδότης.

Σιχαίνομαι τις διασπάσεις.
Πιτσιρίκι στην αλάνα
μυήθηκα στο ομαδικό πνεύμα
στα 18 με χώρεσαν στο κάθισμα
ενός μονοθέσιου αγωνιστικού αυτοκινήτου
και οι οδηγίες πρόσταζαν
"τρέξε να βγεις πρώτος".

Εγώ έμεινα πίσω,
στην αλάνα.
Ήθελα παρέα,
να παίξουμε κυνηγητό
κυνηγώντας ευκαιρίες
και χαμένα δικαιώματα.
Δύσκολο παιχνίδι.
Ζύγωσα τον διπλανό
τον απέναντι
τον πίσω
τον παρακείμενο
τον ξεχασμένο
τον αδιάφορο
και φτιάξαμε ομάδα.

Τώρα σχεδιάζουμε σε comic
την παγκόσμια πραγματικότητα
κάναμε ήρωες τους εαυτούς μας
στο σκηνικό της δυσκίνητης αγοράς
και πουλήσαμε τις ζωές μας
σε κείνους που κάνουν χάζι
που ασκόπως σχολιάζουν την επικαιρότητα
σε σάς που έχετε να πείτε πολλά
και να κάνετε λίγα
και σήμερα είμαστε οι επιχειρηματίες του τίποτα
που επένδυσαν στην αναπαραγωγή της απελπισίας
και οικονόμησαν μία θέση
στην ιεραρχία των πετυχημένων
αυτού του αποτυχημένου συστήματος.

Στην τελευταία σελίδα του comic
όλοι μας
καρικατούρες της σύγχρονης κωμωδίας
μ' ένα ερασιτεχνικό βιογραφικό στο χέρι
εγκαταλείπουμε αυτήν την πόλη
και ακολουθούμε ένστικτα και προσδοκίες
στο βάθος του δρόμου
όπου αχνοφαίνεται ο Ποιητής
που μοχθεί πάνω στο Ποίημα
όπως ο σιδεράς δούλευε παραγωγικά
με πλήρες ωράριο ζωής
σμιλεύοντας το σίδερο
μη γνωρίζοντας τί σημαίνει
απασχόληση ή ανεργία.

Παρακαλώ να με διαγράψετε 
από την πλατφόρμα σας
δεν υπάρχω πια σαν γρανάζι 
μεταμορφώθηκα σε δημιουργό
του εαυτού μου.





Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Δεν μπορώ να το πω με λόγια, μπορώ όμως να σου το χορέψω;



Ευχαριστώ για τη φιλοξενία την Εκπαιδευτική Πύλη alfavita


Η Νεφέλη πήρε  το βιβλίο στα χέρια της και αποχώρησε στο δωμάτιό της. Εκεί, πάντα διάβαζε καλύτερα. Εκεί, όλα συνέβαιναν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.  Στην –κάθε- πρώτη της προσπάθεια ανάγνωσης έσφιγγε το βιβλίο στην αγκαλιά της και χόρευε, αδέξια, δεξιοτεχνικά, παιδικά, αυθόρμητα. Μεγάλωνε το δωμάτιο και ο εαυτός της. Όσο χόρευαν τα γράμματα, χόρευε κι αυτή.  Ξεπηδούσαν από το βιβλίο όλες οι μουσικές του κόσμου και δένονταν στην ψυχή της τα κόκκινα παπούτσια εκείνου του αεικίνητου παραμυθιού. Δεν κουραζόταν ποτέ. Όταν η μαμά χτυπούσε την πόρτα του δωματίου και ρωτούσε «Τι κάνει το κορίτσι μου;», εκείνη με μία αθώα πονηριά έστεκε μερικά δευτερόλεπτα  να ξελαχανιάσει και απαντούσε «Μα, διαβάζω καλέ μαμά..». Και η μαμά απομακρυνόταν ήσυχη. Της είχε εμπιστοσύνη. Η Νεφέλη ήταν μόλις 6 χρονών κι όμως, η μαμά τής είχε εμπιστοσύνη. Εμπιστευόταν όλα όσα της είχε μάθει από τότε που γεννήθηκε. Θα αναρωτιέστε τι μπορεί να μάθει ένα παιδάκι ως τα 6 του χρόνια! Μπορεί να μάθει να πιστεύει στον εαυτό του και στη ζωή. Αυτό αρκεί, δε νομίζετε;
Κάποια στιγμή η μαμά φώναξε τη Νεφέλη, για να ελέγξει, όπως συνηθίζεται, τι διάβαζε τόση ώρα κλεισμένη στο δωμάτιό της. Πήρε το βιβλίο στα χέρια της και ρώτησε τη μικρή «Για τι μιλάει το σημερινό μάθημα μικρή μου;». Η Νεφέλη στεκόταν αμίλητη.  «Έλα λοιπόν… τι έπαθες; Γιατί δεν απαντάς;» Η Νεφέλη έψαχνε να βρει έναν τρόπο  να «πει» το μάθημα. Τελικά πήρε το θάρρος και απάντησε «Δεν μπορώ να το πω  με λόγια, μπορώ όμως να σου το χορέψω;» Και πριν προλάβει η μαμά να πει –έστω διστακτικά- το ναι, η μικρή  άρχισε να χορεύει…. Και ανέβαινε αέρινη πάνω στους καναπέδες, γλιστρούσε πάνω στο χαλί, απορροφούσε όλον τον αέρα του δωματίου και φούσκωνε σαν μπαλόνι που αιωρείται πάνω από τα γράμματα, μέσα στην ιστορία του κειμένου και όλων των κειμένων που περιέχονται στο αναγνωστικό της Α’ δημοτικού. Και η μαμά έμεινε με το βιβλίο στα χέρια να ελέγχει το μάθημα που της έλεγε η κόρη της… για ώρες…  καθώς στο διπλανό διαμέρισμα ο Θωμάς καθόταν ακίνητος μπροστά στη μητέρα του που επέμενε στην ερώτηση «Για πες μου για τι μιλάει το σημερινό μάθημα;» Μετά από μικρή παύση πρόσθεσε «Δεν ξέρεις; Λοιπόν, τι έκανες τόση ώρα στο δωμάτιό σου;…» Ο Θωμάς έμενε βουβός. Έβλεπε κι αυτός τα γράμματα να χορεύουν, μα ποτέ κανείς δεν του έμαθε να χορεύει, να ακούει τη μουσική που παίζουν τα γράμματα, να ταξιδεύει  μέσα του, να πιστεύει στα θαύματα, να δημιουργεί μαγεία. Κι έτσι ένιωθε μικρός, ασήμαντος, ανίκανος να τα καταφέρει και χωρίς το θάρρος να ομολογήσει πως δεν  μπορεί να διαβάσει τα γράμματα που χορεύουν. «Δεν ξέρω τι θα κάνω με σένα!» του απηύθυνε η μητέρα του απογοητευμένη. Ράγιζε η καρδιά του  κάθε φορά που έβλεπε αυτή τη σκοτεινιά της απελπισίας στα  μάτια της μαμάς. 

Συρρικνωνόταν ακόμη περισσότερο και ακυρωνόταν η αγωνιώδης  προσπάθειά του να τα  καταφέρει. «Δεν μπορώ», συνέχισε να λέει μέσα του. Κι αυτό το «Δεν Μπορώ» τον συνόδευε χρόνια τώρα, όπως συνόδευε τη Νεφέλη η εσωτερική μουσική της.

Έτσι πέρασαν δέκα ολόκληρα χρόνια. Η Νεφέλη με τη συμπαράσταση της μαμάς της χόρευε πάνω και μέσα στα κείμενα. Ο Θωμάς σκαρφάλωνε πάνω στον αγκαθωτό φράχτη της προσπάθειας, χωρίς ποτέ να δικαιώνει κανέναν.

Στα 17 τους ένας δυσλεκτικός άγγελος έριξε τα βέλη του ταυτόχρονα στο Θωμά και στη Νεφέλη και ερωτεύτηκαν, όπως ερωτεύονται οι έφηβοι, χωρίς να μετρούν ανασταλτικούς παράγοντες κι ακολουθώντας απόλυτα την καρδιά. Ο Θωμάς, χωρίς να το γνωρίζει πώς, συνέθετε μικρά ποιήματα με τα μάτια του. Η Νεφέλη το αισθάνθηκε. Του άπλωσε το χέρι και ο Θωμάς ανταποκρίθηκε. Του έμαθε να χορεύει και να αιωρείται πάνω από τον εαυτό του. Του έμαθε πως δεν υπάρχουν εμπόδια. Του έδειξε τον τρόπο να ρέει με τη ζωή. Ο Θωμάς στεκόταν για πρώτη του φορά σε μία κορυφή ανασαίνοντας λαχανιασμένος αυτοπεποίθηση.


Όταν παντρεύτηκαν, κανείς δεν διέκρινε πως και οι δύο ήταν μαθητές με δυσλε3ία. Και μετά από χρόνια, όταν τα παιδιά τους προετοιμάζονταν για την Α’ δημοτικού, το πρώτο πράγμα που είχαν μάθει από μικράκια δεν ήταν να γράφουν το όνομά τους, μα να χορεύουν μέσα στις ιστορίες των κειμένων. 


------------------------------------
Αφιερωμένο στα παιδιά με τα ιδιαίτερα χαρίσματα....