Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2020

Ναός



Στο κέντρο της Ζωής
υπάρχει ένας Ναός
που δεν γκρεμίζεται
δεν πολιορκείται
δεν κατακτιέται
δεν λεηλατείται
δεν ταξινομείται
δεν ανήκει.

Έχει εικόνισμα μία παιδική σου φωτογραφία
τοιχογραφίες από όλες σου τις προσπάθειες
προσευχές τους παιδικούς σου όρκους
και τις καμπάνες χτυπά η παιδική σου συνείδηση. 

Δεν μπορεί να τον βεβηλώσει κανείς
απλά γιατί δε σχεδιάστηκε ποτέ 
από εμπνευσμένους αρχιτέκτονες
δε χτίστηκε ποτέ 
από σκλάβους εργάτες
δεν κόστισε τόνους χρυσάφι
δεν φτιάχτηκε να προκαλεί θαυμασμό.

Ο Ναός στέκει εκεί
αόρατος 
να σού θυμίζει πως ο Θεός είναι ένα παιδί
δίχως πατρίδα και δίχως διάλεκτο
που σε παρατηρεί
την ώρα που θρηνείς 
τα βεβηλωμένα κτίρια του κόσμου,
την ύλη και το συμβολισμό της,
προσπερνώντας το βεβηλωμένο Πνεύμα της ανθρωπότητας
που, αιώνες τώρα, έπαψε να πιστεύει
στα ανόθευτα ιδανικά
του παιδικού εαυτού της.

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2020

Εξ αποστάσεως



Όλοι ψάχνουν καμουφλάζ
για να κρύψουν τις ατέλειες 
και ν' αγαπηθούν πολύ.
Το βρήκε.
Από μακριά αγαπιέται καλύτερα.
Η οπτική αυταπάτη σύμμαχος
η φιγούρα αψεγάδιαστη
-δεν υπάρχει άσχημη κουκκίδα-
οι γραμμές της λίγες και κοφτές
το χρώμα της ένα ωραίο μαύρο που θολώνει
με επιπλέον πλεονέκτημα
στην απόσταση το περίγραμμα τρεμοπαίζει
σαν να πρόκειται από στιγμή σε στιγμή
να σβήσει απ' τα μάτια σου
κι αυτή η αγωνιώδης ανασφάλεια
την κάνει εύθραυστη
κι αγαπιέται ακόμη περισσότερο.

Από μακριά 
δε φαίνονται κουσούρια και παγίδες.
Ούτε το μεγάλο στόμα στην υπόφυση
που καταπίνει πραγματικότητες
ούτε τα γαμψά νύχια 
που τεμαχίζουν φιλετάκια τις ευαισθησίες
ούτε οι πληγιασμένες αρθρώσεις
που ουρλιάζουν στον ύπνο
ούτε ο κατακερματισμένος νους
με τις πολυσχιδείς προσωπικότητες
ούτε τα κόκκινα μάτια
με τις αιχμηρές προεξοχές στο ζηλοφθόνο βλέμμα
ούτε η διχαλωτή ουρά
του αρχαίου θηρίου
ούτε η διχαλωτή γλώσσα 
του αιώνιου ερπετού
ούτε τα σπασμένα φτερά 
του ριψοκίνδυνα γκρεμισμένου πτηνού
ούτε τα βράγχια
της υπό εξαφάνισης γοργόνας
ούτε η λαίμαργη μοναξιά της
που εξαφανίζει κάθε ίχνος ζωής.

Από μακριά είσαι κι εσύ ασφαλής
μα αν η περιέργεια και η ανάγκη σου
σύρουν το βήμα σου στο πλησίασμα
ο ίσκιος της βαθαίνει
σχηματίζει γύρω της βαλτώδη δακτύλιο
από σκοτεινά στάσιμα νερά
τα μυθικά της τέρατα
ξεπροβάλλουν τα κροκοδειλίσια μάτια τους
και ακούγεται ένας θρήνος
που παραπέμπει σε ένα παιδί που κινδυνεύει.

Ίσως είναι εκείνη
μα ίσως είσαι εσύ.
Αν κάνεις ένα βήμα ακόμη
θα 'ναι πλέον αργά 
μα θα 'χεις ανακαλύψει την αλήθεια.






Τρίτη, 7 Ιουλίου 2020

Και το όνομα αυτής....


Και το όνομα αυτής…..?

Φυλακή.

Δεν είναι όνομα αυτό.

Τα ονόματα είναι φυλακές.

Θα ήσουν άλλη αν σού είχαν δώσει άλλο όνομα..?

Πολύ πιθανό. Θα είχα κλειστεί σε άλλη φυλακή και θα είχα άλλη εσωτερική ταυτοποίηση. Το όνομα εξυπηρετεί το να συστηθεί ένα μωρό στον κόσμο. Εξυπηρετεί μία εξωτερική ταυτοποίηση που επηρεάζει τόσο την αυτοεπίγνωση και τον αυτοπροσδιορισμό του. Επηρεάζει το Εντός εξυπηρετώντας τη δομή της κοινωνίας. Βοηθά να το ξεχωρίζουν, να του απευθύνονται, να το σηκώνουν στο μάθημα, να του βάζουν απουσία, να το αξιολογούν, να του ταχυδρομούν λογαριασμούς και αλληλογραφία, να του αντιστοιχούν ένα μισθό, ένα επίδομα, μία φορολογία, δάνεια, χρέη, κέρδη από λαχεία, να τού αποδίδουν ιδιοκτησία, να τού καταλογίζουν αδικήματα, ευθύνες και υποχρεώσεις, να του αποδίδουν πτυχία, τίτλους, βραβεία, επαίνους, μούντζες, κατηγορίες, χαρακτηρισμούς, να το παντρεύουν, να το ψηφίζουν, να το θάβουν επωνύμως.

Το όνομα εξυπηρετεί την κοινωνία. Ο Θεός, αν υπάρχει, δε θα χρειαζόταν όνομα για να σε ξεχωρίσει. Δεν θα σε μπέρδευε με το σύνολο.

Και το όνομα αυτής… Κυριακή.

Θα μπορούσε να την έλεγαν και Αργία, μα βαφτίστηκε χριστιανή  και δεν υπάρχει Αγία Αργία. Αν είχε γεννηθεί από τους ίδιους γονείς σε άλλη εποχή και άλλη χώρα, ίσως την έλεγαν Κίρκη και ίσως γινόταν μάγισσα και μάθαινε να ορίζει τις εσωτερικές δυνάμεις του ανθρώπου με τρόπο ουσιώδη. Τώρα, αν και Κυριακή, αναλώνεται στα καθημερινά και αναρωτιέται γιατί οι γονείς δίνουν στα παιδιά τα ονόματα των παππούδων και χρεώνουν στο παιδί ενεργειακό στίγμα ενός άλλου ανθρώπου. (Μη χαθεί η ρίζα. Θα ήμουν άλλη αν είχα άλλη ρίζα..? Ναι ε..? Κι αν ανακάλυπτα πως είμαι υιοθετημένη…? Πως όντως έχω άλλη ρίζα, μα οι θετοί γονείς μου με πήραν 5 μηνών και με βάφτισαν με το όνομα της…θετής μου γιαγιάς..? Τότε… ποια είμαι…? ) Το μικράκι νιώθει ένα δέσιμο με εκείνον απ’ τον οποίο πήρε το όνομα. Και αρχίζει η αυθυποβολή. Υιοθετεί χαρακτηριστικά, μιμείται συμπεριφορές και εν τέλει συμβαίνει η αυτοεκπληρούμενη προφητεία της ομοιότητας. Κι όμως.. το παιδί δικαιούται μία ανεξάρτητη πορεία και ίσως δικαιούται να επιλέξει το όνομά του. Μα πώς θα ήταν δυνατό…? Πώς θα του απευθυνόταν η κοινωνία μέχρι να φτάσει σε ηλικία να επιλέξει όνομα….?

Επίσης, η υπαρξιακή δομή ενός ανθρώπου δίχως όνομα μήπως επηρεάζεται χειρότερα από την επιρροή που ασκεί η ….φυλακή ενός ονόματος που διάλεξαν οι άλλοι για σένα..?

Ποιο μωράκι θα δεχτεί να τού γίνει το …..πείραμα της διαπίστωσης..?

Οι αντιρρήσεις της κατάφεραν τη νοθεία.

Και το όνομα αυτής.. ξεχάστηκε.

Επικράτησε ένα υποκοριστικό που δε θυμίζει τον αρχικό συμβολισμό. Έπαψε το μικράκι να ακούει στο βαφτιστικό του. Εξανεμίστηκαν οι βαφτιστικές ευχές. Οι παπάδες την αφόρισαν. Έπρεπε να φτιάξει νέες ευχές και προσευχές βασιζόμενες στη δική της εσωτερική ταυτότητα. Και ακόμη χειρότερα. Αποποιήθηκε και το υποκοριστικό της υιοθετώντας nicknames με τα οποία την αναγνωρίζουν στους ψηφιακούς κόσμους, εκεί όπου δε χρειάζεται βάφτιση, ο Θεός δεν έχει πρόσβαση, οι πληροφορίες ρέουν αφιλτράριστες, δίχως ευλογία, κι ο καθένας είναι ό,τι δηλώσει. Διάλεξε το όνομά της. Reflection, κι ο συμβολισμός είναι άπειρα πιο ισχυρός από το συμβολισμό που φέρει το βαφτιστικό της όνομα.

Όλα είναι αντανακλάσεις του Νου στο επίπεδο της Πραγματικότητας.

 

Αν ξαναγεννηθώ να με ρωτήσετε.

Θέλω να με πείτε Κίρκη ή Reflection. Και δεν με νοιάζει αν θα ‘χω γιορτή, γιατί πλέον έχω εμπεδώσει πως γιορτή είναι η κάθε μέρα που διασχίζεις πάνω σ’ αυτόν τον άθλιο και συνάμα πανέμορφο πλανήτη. Θα κρατήσω μόνο τα γενέθλια για να θυμάμαι τη στιγμή που ανώνυμη εμφανίστηκα στον κόσμο σας και με αναγκάσατε να απαρνηθώ τη συμπαντική μου ανωνυμία…. Λες και Κάτι δεν υπάρχει μέχρι να του δώσετε όνομα. Κι όμως….. υπάρχουν τόσα ορατά και αόρατα που ακόμη δεν έχει καταφέρει να ονομάσει η αυτού εξοχότης Ανθρωπότητα.





Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2020

Τραύμα





Το χώμα ξέχασε να περπατιέται 
από ξυπόλητο πέλμα..
Συνήθισε στις σόλες, 
από δέρμα γδαρμένων ζώων
από καουτσούκ
από φελλό
από κομμένα δέντρα..
στα τετράγωνα τακούνια
και στα μυτερά..

Σαν βγάλεις τα παπούτσια 
και τ' αγγίξεις με πατούσα ζεστή
νιώθει μία ασέλγεια
σαν να είναι ανήλικη η υπερήλικη Γη
κι εσύ με τεχνικές αρχαίας ηδονής
σκοπεύεις να της ξυπνήσεις μνήμες
πρωτόπλαστου αγγίγματος. 

Αν είναι να το επιχειρήσεις
ξεκίνα απ' αυτόν τον βράχο
να δεις αν το πέλμα σου
αντέχει τον πυρετό της,
την γύμνια της
και τα ουρλιαχτά των βιασμών 
που 'χει υποστεί
απ' το βαρύ βήμα των τουριστών 
ανθρώπων
που ξεβράζονται στη στεριά της 
από μία παλίρροια αμνιακού υγρού
και την ταξιδεύουν 
ποδοπατώντας τους κήπους της. 





Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2020

Εξαφάνιση




Θα 'ρθουνε στιγμές που θ' ακολουθήσεις τ' ανύπαρκτα ψίχουλα μιας πραγματικότητας που υπάρχει στις σελίδες ενός βιβλίου και δεν θα μπορεί να σε βρει.. κανείς.





Κυριακή, 21 Ιουνίου 2020

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς…


Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς……………………..

Ένας. Στον ουρανό. Στο σπίτι. Στο κάδρο πάνω από το κεφάλι μας. Ρίζα και θεμέλιο ζωής. Χτίζεις τον εαυτό σου πάνω στην περιουσία του. Σού κληρονομεί ζωή, σε έχει υπό την εποπτεία, επίβλεψη, παρακολούθησή του. Άγρυπνο μάτι. Αναλαμβάνει την ευθύνη σου. Μυείσαι στην αυθεντία του από το πρώτο σου κλάμα. Δεν κλαίω, μπαμπά. Έγινα δυνατή, όπως με ήθελες. Ο πατέρας σου ήθελε γιο. Γεννήθηκες κόρη. Τον λάτρεψες δίχως επιλογή άρνησης, απόρριψης και το πρότυπό του στοίχειωσε όλους τους εραστές της ζωής σου. Άλλοτε από πείσμα τού πήγαινες κόντρα κι άλλοτε από έσχατη υπαρξιακή σου ανάγκη αναζητούσες άλλη μία πατρική φιγούρα στη ζωή σου. Για κείνον όλοι ήταν λίγοι να σταθούν δίπλα σου. Για σένα οι άντρες της ζωής σου ήταν ταυτόχρονα μία προσπάθεια να ξεπεράσεις το πατρικό πρότυπο. Μάταια. Ο πατέρας πότισε το Είναι σου με την επιβολή του. Σού ασκεί υποσυνείδητα τόση εξουσία, όση ασκεί ο πατέρας Θεός στους ανθρώπους, που δεν ξέρουν καν αν υπάρχει ή δεν υπάρχει, μα εύστοχα δομήθηκε πάνω στην πατρική φιγούρα, σε χρόνια αυστηρής πατριαρχίας, όπου οι γυναίκες ήταν δούλες ή Μαρδαληνές με μία μόνο Παναγία.

Στη νοσταλγία όλοι είναι άγιοι, αρεστοί, πολύτιμοι στο ρόλο τους.

Ο πατέρας πέθανε. Ήταν τόσο καλός άνθρωπος. Ξέχασε η κόρη  το άγριο βλέμμα του. Ναι, το χρησιμοποιούσε για το καλό της. Ξέχασε η γυναίκα του το βαρύ του χέρι. Ναι, ήταν για το  καλό της. Ξέχασε ο γιος τη βαριά του αμφισβήτηση. Ναι, ήταν για να προφυλάξει το χώρο του. Η αγέλη δεν μπορεί να έχει δύο αρσενικά για αρχηγούς. Μία η θέση, ένας ο ρόλος. Κι ανήκει στον πατέρα. Μα τώρα, ο πατέρας πέθανε. Περάσαμε σε νέα εποχή.  Ξεχάστηκαν τα λόγια, οι συμπεριφορές, οι νοοτροπίες. Ξεχάστηκε το πείσμα του να υψώνει τη σκιά του σε κάθε σου απόφαση, σε κάθε σου βήμα, σε κάθε σου επιλογή.

Όλοι φροντίσαμε τον πατέρα. Σαν αρρώστησε μάς κατάπινε με την αβάσταχτη αδυναμία του κορμιού του. Είναι ασύλληπτο να έχεις γνωρίσει τον Γίγαντα και  ξαφνικά να βρίσκεσαι να τον φροντίζεις μέσα στην ανάγκη του. Δεν μιλά. Έχει επίγνωση πως άλλαξαν οι ρόλοι. Δεν τού  αρέσει. Γίνομαι η Μάνα του. Την έτρεμε περισσότερο από τον Πατέρα του. Δεν το έδειχνε. Μα την έτρεμε. Όχι από φόβο, μα από εκείνο το οιδιπόδειο «Μην πάθει τίποτε η μάνα.» Έγινα η Μάνα σου, μπαμπά. Αν υπάρχει πατέρας θεός, παίζει παιχνίδια με τις ζωές μας. Αλλάζει τους ρόλους. Είμαι αυστηρή κι απόλυτη. Όπως ήσουν. Είμαι σταθερή και ακλόνητη. Όπως ήσουν. Είμαι καλή σε όλα, όπως με ήθελες. Μα τα βράδια μαστιγώνομαι, όπως φώναζαν το όνομά μου τα λόγια σου όταν επικριτικά τόνιζες τα λάθη μου.

Είχα κι άλλα λάθη να κάνω, μπαμπά. Τώρα που φεύγεις, τα κάνω μαζεμένα. Κι όμως ξέρω να τα κρύβω. Όπως κι εσύ. Ποτέ δεν σε είδα να σφάλλεις. Ποτέ δεν σε είδα να κλαις. Ποτέ δεν σε είδα να πέφτεις. Έμαθα να κρύβομαι, μπαμπά. Σού μοιάζω σε όλα.

Και έπαψα να σε ψάχνω στον Άντρα που έχω δίπλα μου. Δεν είναι ότι σε.. ξεπέρασα. Είναι που σού μοιάζω αφόρητα. Είμαι ο μπαμπάς.. και είναι τόσο εξαντλητικό για μία γυναίκα να παλεύει μία ζωή να νικήσει τη σκιά του Πατέρα, να αμφισβητεί την αρσενικότητα του Θεού και τελικά να γίνεται αυτό που πολεμούσε.

Γιορτάζουμε σήμερα, μπαμπά. Χρόνια μας πολλά.







Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2020

Ξωτικό




Μέσα πυκνή συστοιχία

ένα δάσος που τρέμει.

 

‘Έξω νυχτώνει

τα δέντρα ψηλώνουν

τα κορμιά τους μαγνήτες

με τρυπούν με πευκοβελόνες

κλαίω ρετσίνι

κολλάς πάνω μου

τυλίγεσαι γύρω από τη μουσική

που γεννιέται στο κεφάλι μου

και με το γέλιο σου

με αποσυντονίζεις

μην και μ’ αποπλανήσουν

τα ξωτικά.

Επαναλαμβάνεις το όνομά μου.

Σύνθημα και παρασύνθημα

και με τα φωνήεντα

σπάς το σκοτεινό κέλυφος

και νεογέννητα φωτάκια

χορεύουν γύρω μου.

Ξυπνάω.

Νικάς.

Το δάσος παραιτείται

με αφήνει στα χέρια σου

με έναν υψηλό πυρετό

επιστροφής στην πραγματικότητα.


Μού μιλάς με φως

σού απαντάω με μαύρο.

Περιμένω να με κρατήσεις απ’ το χέρι

όπως ο κηδεμόνας το παιδί

που βρέθηκε μετά από εξαφάνιση,

μα με αφήνεις ελεύθερη

κι όλο έρχομαι κολλάω δίπλα σου

σαν να ‘χω γίνει ξωτικό

που ενώ το γλίτωσες απ’ τα ξόρκια

παλεύει με τη σειρά του

να σε πλανέψει.






Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2020

Άμπωτη



Είναι κάτι βράδια που η θάλασσα μαζεύει τα νερά της και ψάρια, πλοία, καπεταναίοι χάνουν την άνωση, τα αφρόψαρα την τροφή τους και ακόμα κι οι ναυαγοί χάνουν τον προσανατολισμό τους προς τη σωτηρία.... μα.. έχει κι η θάλασσα το δικαίωμα, κάποιες φορές, να βουλιάζει μέσα της..





Σάββατο, 6 Ιουνίου 2020

Ευχαριστίες..



[..]Ευχαριστώ όσους δεν πίστεψαν σε μένα και μού προέβαλαν εμπόδια. Μού ενίσχυσαν το πείσμα και τη δύναμη για να σκαρφαλώσω.... όμως, δεν γνωρίζουμε που θα είχα φτάσει, αν αντί για αμφισβήτηση και εμπόδια είχα συναντήσει... πίστη και ενθάρρυνση.[..]

~το παιδί~




Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2020

Ερασιτέχνης



 Ο ερασιτέχνης δεν μπορεί να δουλέψει με.. παραγγελίες. 
Ξεκινά τη δημιουργία σε χρόνο ανύποπτο, ακολουθώντας ένα ένστικτο που.. δεν ξέρει πού θα καταλήξει. 
Δεν έχει αρχικό σχέδιο. Πέφτει στη θάλασσα και αφήνεται έχοντας εμπιστοσύνη στα κύματα ακόμη κι αν αμφισβητεί τον εαυτό του. 
Δεν μπορείς, όμως, να του 'χεις εμπιστοσύνη πως θα επιστρέψει με τα δίχτυα γεμάτα. 
Μην ποντάρεις την πείνα σου στη βουτιά του. Δεν είναι επαγγελματίας να φανεί συνεπής στις.... ορέξεις σου..
Κι αν δελεαστείς να κατοχυρώσεις για δικό σου το αμφιλεγόμενο Έργο του, κρίμα.. γιατί ο ερασιτέχνης δεν πουλάει τα κομμάτια του εαυτού του. 




Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2020

Ο ήρωας


Δεν έγραφε

άφηνε μόνο

κάτι ορνιθοσκαλίσματα εαυτού

στις επιφάνειες

για να την διαβάζεις

δίχως να καταλαβαίνεις λέξη

σαν όλα να είναι μυστικά βήματα

ενός σχεδίου ζωής

αφηρημένης τέχνης.

 

Ούτε  καθάριζε

ήθελε τ’ αποτυπώματα και τα ίχνη σου απολιθώματα

πάνω στα έπιπλα

το DNA σου στα καλύμματα, στα σεντόνια, στις πετσέτες του μπάνιου

αποδεικτικά στοιχεία

πως την διάβασες και την αγάπησες πολύ.

 

Έστρωνε τραπέζι

μ’ άδεια πιάτα

τσιμπούσε τη σάρκα της με το πιρούνι

σε τάιζε στο στόμα

κι εσύ μασούσες και κατάπινες

μία πραγματικότητα βγαλμένη από ταινία

και δεν σ’ ένοιαζε που οι απέναντι

σάς κοιτούσαν με κείνον τον οίκτο των ανθρώπων

που δεν καταλαβαίνουν,

δεν σ’ ένοιαζε που οι φίλοι

είχαν γυναίκες της προκοπής.

 

Άρχισες να μπαίνεις στην πλοκή

του γρίφου της

και να μεταφράζεις

τη μυθιστορηματική συνομωσία των αντικειμένων

των μεταξύ τους θέσεων και σχέσεων

τίποτε αθώο

τίποτε ίδιο με χθες

όλα μία αθόρυβη αναρχία

που ξεπηδούσε από το κεφάλι της.

 

Κι εσύ είχες ήδη φτάσει τόσο κοντά

που μπορούσες να δεις πώς γεννιούνται οι ιδέες

στο μυαλό της

πώς δένουν μέσα της τα ασύνδετα

πώς αδειάζει τα συναισθήματα στο βάζο με τα λουλούδια

πώς αλλάζει το δέρμα της όταν δεν την κοιτά κανείς

πώς τρώει τον εαυτό της

και πώς τον αναγεννά.

 

Εκείνη δεν πίστευε πως υπάρχεις.

Οι άνθρωποι γκρινιάζουν,

πεινάνε,

κουράζονται,

κοιμούνται στην ώρα τους,

πηγαίνουν στη δουλειά,

πληρώνονται, ξοδεύουν,

εαυτό, χρήμα και χρόνο,

βρίσκουν δικαιολογίες,

αιτίες, αφορμές

φεύγουν, δε μένουν,

κυνηγούν, κερδίζουν, ξοδεύονται.

Εσύ όχι.

 

Σε ζει

μα δεν πιστεύει πως υπάρχεις

και κάθε που γυρίζεις το κλειδί στην πόρτα,

δίχως να το ξέρεις, τρέμει ολόκληρη

μην και έρχεσαι σαν άνθρωπος

από κείνους που γκρινιάζουν,

πεινάνε, κουράζονται, βρίσκουν δικαιολογίες

κι εσύ με το που μπαίνεις

γυρίζεις τη σελίδα στο ημερολόγιό του εαυτού της

και ξεκινάς να διαβάζεις την κάθε σημερινή εκδοχή της

προκαλώντας την να δελεάσει

την ακονισμένη σου περιέργεια

βεβαιώνοντας πως κεντρικός ήρωας

είναι αυτός που από τη θέση του αναγνώστη

επηρεάζει ανεπανόρθωτα την ..πλοκή της ιστορίας.



Πέμπτη, 14 Μαΐου 2020

Ένορκος




Είμαι ένορκος. Ούτε ο θύτης, ούτε το θύμα, ούτε η εισαγγελέας, ούτε οι συγγενείς κανενός. Είμαι τοποθετημένος στο κέντρο του κύκλου και ρόλος μου είναι να είμαι δίκαιος. Όχι εκδικητικός, όχι επιεικής, όχι συναισθηματικός. Δίκαιος. Είμαι ο επίτονος που απορροφά τους κραδασμούς όλων των δυνάμεων.
Οι συγγενείς των δραστών και οι συνήγοροί τους ασκούν τιτάνιες δυνάμεις εξυπηρετώντας το δικό τους σκοπό. Οι συγγενείς του θύματος ασκούν τις δικές τους δυνάμεις για δικαιοσύνη στη μνήμη του θύματος.  

Ο ρόλος μου είναι να συλλέξω όλα τα στοιχεία που οδηγούν στην αλήθεια, να μην παρασυρθώ από τυχόν παιχνίδια των συνηγόρων, να μην παρερμηνεύσω κάτι που άκουσα, να υποψιαστώ συγκαλυμμένες συνομωσίες, να ζητήσω κρυμμένα κομμάτια αλήθειας, έχοντας κατά νου πως η αλήθεια είναι μία και ορίζεται από τα χειροπιαστά γεγονότα, από τις αόρατες προθέσεις, από τις πρώτες και δεύτερες σκέψεις των εμπλεκομένων. Και όταν στέκεσαι μπροστά σε ένα έγκλημα η ίδια η δικαιοσύνη είναι μία και οφείλει να είναι ανεπηρέαστη, αχρημάτιστη, ανόθευτη.

Έχω τον πιο δύσκολο ρόλο. Η θέση μου δεν επιτρέπει λάθη. Ένα λάθος μου μπορεί να σκοτώσει δεύτερη φορά το θύμα. Μπορεί να δολοφονηθεί ξανά η Ελένη; Ναι, μπορεί. Επίσης, δεν σκοπεύω να ενοχοποιήσω περισσότερο τους δράστες απ’ όσο τους ενοχοποιούν οι πράξεις και οι προθέσεις τους.

Έχω απέναντί μου δύο πατεράδες.
Ο ένας αγωνιά να σωθεί ο γιος του από την εσχάτη των ποινών.
Ο άλλος παλεύει να δικαιώσει την νεκρή κόρη του.
Μπαίνω στη θέση του καθενός και κυοφορώ ερωτήσεις σχετικές με το κατηγορητήριο.

Πώς ένας νέος φτάνει στο έγκλημα..?
Τί προηγήθηκε..?
Τί επηρέασε τη ζωή του…?
Θεωρείται ηθικός αυτουργός ο γονέας για την παραβατική, εγκληματική δράση του παιδιού του..?

Πιο καταιγιστικές οι διαπιστώσεις μου.
Δεν ξυπνά κάποιος ένα πρωί και γίνεται βιαστής και δολοφόνος.
Η κοινωνία δεν είναι αγγελικά πλασμένη. Στο κάθε αδιέξοδο ο καθένας επινοεί τρόπους διαφυγής, όσο κι αν τού κοστίσουν.
Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν το παν για να ελαφρύνουν μία κατάσταση που ρέει εις βάρος τους. Όταν μπλέκεις με δικηγόρους, λέει ο λαός, ή με γιατρούς, θα χρειαστεί να βάλεις βαθιά το χέρι σου στην τσέπη. Και τότε θα πετύχεις αρκετά, αν όχι πολλά, από αυτά που εξαρχής φαινόντουσαν αδύνατα.
Στον αντίποδα, υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν να απαλύνουν τον πόνο μιας άδικης απώλειας. Εδώ το χρήμα δεν βοηθά. Εδώ βοηθά μόνο η αλήθεια και η απόδοση δικαιοσύνης.

Αποδίδω δικαιοσύνη σημαίνει κρατάω  άμυνες απέναντι στα παιχνίδια των εντυπώσεων.

Ζω την ιστορία όπως εξιστορείται μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου. Απουσία του θύματος, οι περιγραφές που έχω προκύπτουν από τα λεγόμενα των δραστών. Αυτό που ζω δεν είναι ταινία. Εδώ επιδιώκεται η καταγραφή της Ιστορίας των γεγονότων και των συνεπειών τους και θα αποτελέσει προηγούμενο για όλες τις επόμενες  απόπειρες βιασμών και δολοφονιών μιας επόμενης Ελένης. Η Απόφαση αυτού του δικαστηρίου θα αποτελέσει προηγούμενο για όλες τις απόπειρες συγκάλυψης της αλήθειας, για όλες τις βεβιασμένες απόπειρες χρήσης ελαφρυντικών σε περιπτώσεις κακουργηματικών πράξεων.

Από μένα εξαρτάται, σε έναν βαθμό, τί θα παραδοθεί στα χέρια της Ιστορίας της Δικαιοσύνης. Σε κάθε έγκλημα, δικάζεται ο εν λόγω δράστης, μα και όλοι οι επίδοξοι δράστες. Μέσα από την εκδίκαση της κάθε υπόθεσης το εν λόγω θύμα, και το κάθε επόμενο θύμα, ζητά Δικαιοσύνη.
Έχουν εξαντληθεί όλες οι περιγραφές, αναφορές, καταθέσεις, και ήρθε  η στιγμή που κάθομαι απέναντι στο θύμα κι απέναντι στους δράστες. Τούς τοποθετώ δίπλα δίπλα και ταυτόχρονα τους κοιτάω στα μάτια.  

Είναι η στιγμή της Απόφασης. Είναι η στιγμή που καλούμαι να ξεχάσω ακόμη και το όνομά μου.
Με λένε Ελένη και θα  μπορούσα να είμαι στη θέση του θύματος, μα κληρώθηκα να είμαι εδώ, ένορκος σε μία δίκη που αφορά την παραπλάνηση, την κακοποίηση, τον βιασμό και τη δολοφονία της Ελένης που η μορφή  της πάντα θα εκφράζει το κάθε κορίτσι που δίνει πανελλήνιες, περνά στη σχολή, γιορτάζει την επιτυχία της, μετακομίζει, ζει μόνο του, παλεύει να πάρει τη ζωή στα χέρια του και εκτίθεται στον κίνδυνο να βρεθεί ένας ή περισσότεροι δράστες που θα παίξουν τη ζωή της σε ένα στοίχημα κυριαρχίας και στη συνέχεια διαφυγής από την εσχάτη των ποινών που αντιστοιχεί στα όσα θα έχουν προηγηθεί.

Δεν είμαι εκδικητική.
Η Απόφασή μου στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα σε όλους τους επίδοξους επόμενους δράστες που θα επιχειρήσουν να στοχοποιήσουν την επόμενη κοπέλα για να κάνουν το «κομμάτι» τους.










Εξ αίματος




Αν με ρωτήσεις.. δεν πιστεύω στην εξ αίματος συγγένεια. Με τους ανθρώπους της Ζωής μου με δένει κάτι πιο βαθύ. Κάτι που το δημιούργησα με μία υποσυνείδητη ή συνειδητή μου επιλογή.

Τον πατέρα μου τον πολέμησα, τον μίσησα πολύ για τη δύναμή του, το γόητρό του, τη θέση εξουσίας του, την κυριαρχία του στην οικογένεια, την ικανότητά του να έχει σε όλα δίκιο.. πριν φτάσω να τον αγαπήσω βαθιά. Σήμερα, αν μού πεις πως δεν είναι ο πραγματικός μου πατέρας δεν θα μού αλλάξεις τίποτα απ' τα εγγεγραμμένα στο υποσυνείδητό μου βαθιά συναισθήματα που του θρέφω.

Την μητέρα μου, ως γυναίκα, φυσικά την είχα αντίζηλο, φυσικά την πολέμησα. Ως γυναίκα προς γυναίκα την εχθρεύτηκα για την θέση της δίπλα στον μπαμπά μου.. πριν την γνωρίσω, την καταλάβω και την αγαπήσω βαθιά. Δεν την κατάλαβα στον ρόλο της ως μάνα, την κατάλαβα ως άνθρωπο. Ένιωσα, στο βαθμό του δυνατού, την υπαρξιακή της αγωνία κι αυτό μάς ένωσε. Σήμερα, αν μού πεις πως δεν είναι η βιολογική μου μητέρα δεν θα αλλάξεις τίποτα απ' τα εγγεγραμμένα στο υποσυνείδητό μου βαθιά συναισθήματα που της θρέφω.

Υπάρχουν συγγενείς εξ αίματος που ζουν κάτω από την ίδια στέγη, γιατί έτσι ορίζει ο θεσμός της οικογένειας, μα δεν έχουν γνωριστεί ποτέ. Όχι ως γονιός και παιδί. Ως άνθρωποι. Να καθίσουν σαν φίλοι, (θεέ μου, τί υπέροχο δεσμό που έχουν οι φίλοι - από επιλογή μαζί, όπως οι εραστές) να μιλήσουν για τις αγωνίες τους, τους φόβους, τις προσδοκίες, τους στόχους ζωής, τις απογοητεύσεις, να συζητήσουν για την υπαρξιακή προέκταση του Εγώ, να μοιραστούν τις μάχες που μαίνονται μέσα τους, τον πόνο και την ευτυχία τους.

Και υπάρχουν άνθρωποι, δίχως δεσμούς αίματος, που δέθηκαν άρρηκτα στη ζωή, μέσα από αρτηρίες ζεστής ροής ανθρώπινης αμεσότητας, ειλικρίνειας κι αλήθειας. Με εκείνο το μοίρασμα Εαυτού που πολλές φορές φανερώνει όλα σου τα ελαττώματα και σε αφήνει γυμνό μπροστά στα μάτια του άλλου, που ως εκ θαύματος δεν εκμεταλλεύεται το να γνωρίζει τις αδυναμίες σου και σε στηρίζει να γίνεις πιο δυνατός, να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου και τον κόσμο. Είναι αυτός ο ξένος που δεν έχει να κερδίσει τίποτα και όμως πάντα θα είναι εκεί.
Ο δεσμός αυτός είναι καθαρός από τον δεδομένο χαρακτήρα που έχουν οι δεσμοί εξ αίματος.

Αυτή είναι μία τεράστια παγίδα των ανθρώπινων σχέσεων: Να θεωρείς τη σχέση δεδομένη. Χάνεις τη μαγεία. Η αγάπη της μάνας θεωρείται δεδομένη. Και να σκοτώσεις, φίλε, η μάνα σου θα σε λατρεύει, γιατί είσαι το παιδί της. Ναι, μα ξέρεις...? Δεν χρειάζεται να την κομματιάσεις, γνωρίζοντας το δεδομένο της αγάπης της. Αγάπα την. Αγάπα την, σαν να μην είναι δεδομένη. Όπως την ερωμένη σου, όπως τον φίλο, όπως τον θεό σου, που ξέρεις πως δεν θα σού χαριστεί και πρέπει να κάνεις αγώνα να αποδείξεις πως αξίζεις την αγάπη και τη θυσία του.

Αν με ρωτήσεις.. δεν πιστεύω στους δεσμούς εξ αίματος.
Με όλους τους ανθρώπους της ζωής μου με δένει κάτι πιο βαθύ από το αίμα.
Με δένουν ενεργειακές αρτηρίες που κάνουν τον Πυρήνα της Ύπαρξης να πάλλεται, όπως η καρδιά κινεί το σώμα.
Σ' αυτούς τους ανθρώπους ανήκει και μία μικρή που μεγαλώνει θεσπέσια, που αν και δεν είναι παιδί μου, μού μοιάζει απίστευτα και στα δώδεκά της χρόνια, μέσα από την αιχμηρή της εσωστρέφεια ξεπηδά μία καλλιτεχνική φύση που με μαγεύει. Η Μαρία, τυχαίνει να είναι ανιψιά μου. Δεσμός αίματος θα μού πεις. Μα όχι. Δεν δένομαι με το αίμα εγώ. Πρέπει να με κερδίσεις. Είμαι άλογο που κλωτσάει. Και η Μαρία το ίδιο. Ατίθαση, αγριεμένη όσο κι αν ακολουθεί τους κανόνες. Δεν την συναντώ συχνά. Μα όταν σμίγουμε, στον λιγοστό χρόνο που περνάμε μαζί, υπάρχει μία αόρατη επικοινωνία. Λέμε λίγα που σημαίνουν πολλά. Η μαγεία της ουσιαστικής αλληλεπίδρασης δεν χρειάζεται λόγια.

Η πρόταση ήρθε σήμερα. Στο επόμενο βιβλίο μου το εξώφυλλο θα το σχεδιάσει η Μαρία. Έτσι, θα δημιουργήσουμε μία ακόμη ενεργειακή αρτηρία που θα μάς δένει πέρα από το γήινο ΓιαΠάντα. Γιατί τα βιβλία είναι αθάνατα, ακόμη κι αν οι συντελεστές τους πεθάνουν. Ακόμη κι αν μείνουν ακίνητα στο ράφι μιας βιβλιοθήκης. Μένουν πέρα από το ΓιαΠάντα και φυσικά η σχέση που δένει το βιβλίο με τους δημιουργούς του δεν είναι σχέση αίματος. Είναι μία σχέση πιο βαθιά. Σχέση Ψυχής.
Για την ώρα, τα έργα της κοσμούν το σαλόνι μου....
















Σάββατο, 25 Απριλίου 2020

Οι Δυο μας




Όταν όλοι πέσουν για ύπνο, μείνε λίγο ακόμη μαζί σου, πιάσε σου κουβέντα για κείνα που δεν συζητιούνται μπροστά σε τρίτους.. πες τις αλήθειες σου.. εξήγησε τα Επειδή που σε έφεραν ως εδώ.. στήριξε τα σωστά και τα λάθη σου.. ο μόνος εχθρός που έχεις να φοβάσαι είσαι εσύ κι ο μόνος σύμμαχος που χρειάζεσαι είναι ο εαυτός σου.. βρείτε τα.. κοιταχτείτε στα μάτια.. μαλώστε, βάλτε τα κλάματα, αγκαλιαστείτε, κάντε έρωτα.. Δύσκολο ε..? Πώς κάνεις έρωτα στον εαυτό...? Σίγουρα όχι με φαντασιώσεις κι αυτοϊκανοποίηση. Περνάς απ' όλα τα στάδια της αυτοκριτικής, της αμφισβήτησης, της απόρριψης, της άρνησης, του πολέμου, της ανακωχής, της αποδοχής, της κατανόησης, της αγάπης για να φτάσεις ως τον έρωτα. Κι όσο θα ερωτεύεσαι τόσο πιο άγριες θα είναι οι μάχες που θα συμβαίνουν μέσα σου, γιατί θ' αρχίζεις να διαπραγματεύεσαι πιο δύσκολα ζητήματα απ' τα καθημερινά σου σωστά και λάθη.................... και οι νύχτες, πλέον, θα μοιάζουν τόσο μικρές για να λύσεις όλους τους γρίφους σου...
..όπως και η Ζωή η ίδια.







Παρασκευή, 17 Απριλίου 2020

Τελεσίδικο




Δεν θα βγω απ’ τον Τάφο.
Έχω τρεις μέρες να κάνω τον απολογισμό μου
κι αν δεν μού φτάσουν θα ζητήσω παράταση..
Έχω να μετρήσω τις φορές που σταυρώθηκα
-          δικαίως ή αδίκως -
που αναστήθηκα ματαίως
δίχως ν’ αλλάξω τον κόσμο
ή τον Εαυτό μου
κι έδωσα ευκαιρία να συνεχιστούν οι Φαύλοι Κύκλοι.

Έχω να φυλλομετρήσω τ’ αγκάθια στο στεφάνι μου
πάνω στο «μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά» η Ζωή.
Έχω να απολογηθώ που παρέχω πέρασμα
στους εισβολείς
και με τα 30 αργύριά τους με εξαγοράζουν
και με πουλούν στους επόμενους
κι όλο αλλάζω χέρια αγοραστών.

Δεν αρκεί τόσο σκοτάδι για να σκεφτώ.
Χρειάζεται να προχωρήσω πιο κάτω,
πιο βαθιά,
πιο μέσα.
Στους πιο παλιούς νεκρούς.

Να μεταφράσω τον φόβο και τον θρήνο
να βυζάξω τις ρίζες του δέντρου
όπου κρέμονται αυτοκτονικά οι τύψεις των ανθρώπων
με το χώμα του να θρέφεται απ’ το λίπασμα των νεκρών
που δεν αναστήθηκαν ποτέ.

Η δύναμη βρίσκεται μπροστά στο τελεσίδικο.

Ελάχιστα πριν σφραγιστεί το φέρετρο
πριν βαρύνει το χώμα
πριν κοπεί το νήμα
πριν τελειώσουν τα Ποιήματα
τότε που θα πεθάνω στ’ αλήθεια,
δίχως ελπίδα Ανάστασης,
τότε
θα έρθει η σειρά σου ν’ αναστηθείς
δίχως να περιμένεις κάποιον άλλον
να έρθει να σε σώσει.







Λάθος μάθημα





Αν σού 'χαν διδάξει πως υπάρχει κι άλλος τρόπος από τη διαδοχή Προδοσία – Σταύρωση – Ταφή κι Ανάσταση, δεν θα ήσουν τόσο ανεκτικός με τα Βάσανα της Ζωής σου, ανθρωπάκο…
Δεν θα υπέμενες τα πάνδεινα περιμένοντας μια Ανάσταση. Θα διεκδικούσες Παράδεισο κάθε φορά που κάποιος θα σού άρπαζε το "μήλο" από το στόμα.




Παρασκευή, 3 Απριλίου 2020

Η εξ αποστάσεως διδασκαλία αναιρεί τον Δημόσιο και Δωρεάν χαρακτήρα της Εκπαίδευσης



Η εξ αποστάσεως διδασκαλία αναιρεί τον Δημόσιο και Δωρεάν χαρακτήρα της Εκπαίδευσης, μιας και αρκετοί μαθητές και των δυο βαθμίδων απέχουν από τη σύγχρονη και ασύγχρονη διαδικασία, είτε λόγω ανεπαρκούς υλικοτεχνικής βάσης, είτε λόγω έλλειψης στοιχειώδους τεχνογνωσίας και αδυναμίας βοήθειας από το γονιό, οπότε οι διαδικασίες τηλεκπαίδευσης δεν εξυπηρετούν στην αναπλήρωση χαμένων ωρών, παρά μόνο στο να διατηρηθεί επαφή του μαθητή (που θα καταφέρει να συνδεθεί) με το σχολείο, τον καθηγητή, το γνωστικό αντικείμενο με ασκήσεις και μαθήματα στα οποία ΔΕΝ θα παίρνουν απουσίες και δεν γίνεται να αξιολογηθούν για το Β τετράμηνο, όπως και δεν γίνεται να προχωρήσουν στην ύλη.

Τόσες ώρες προγραμμάτων κατά του BULLYING εστίαζαν στον Κοινωνικό Αποκλεισμό, και να που ήρθε η στιγμή να τον υλοποιήσουμε επίσημα, ως Εκπαιδευτικό Σύστημα...

Απολαμβάνω την διαδικασία. Λατρεύω την επαφή με τα παιδιά μου, μα ειλικρινά θλίβομαι και εξοργίζομαι μαζί μου, με το σχολείο μου, με τη ΔΔΕ, με το Υπουργείο, σαν σκέφτομαι τον ΕΝΑΝ , έστω έναν, μαθητή μου που λείπει από αυτό το...... ιντερνετικό πάρτι!...

Μικρόφωνα, καζούρα, κάμερες κλειστές, φωνές παιδιών, απορίες, εξηγήσεις, ανάθεση εργασιών, οργασμός αλληλεπίδρασης, mail, πλατφόρμες ασύγχρονης, κυψέλες, τοίχοι ανακοινώσεων, ιστολόγια κυψέλης...... και από ένα μόνο τμήμα μου 7 άτομα απόντα...

ΔΕΝ Με νοιάζει η απουσία από το μάθημα. Με νοιάζει η απουσία από την ΟΜΑΔΑ! Ξαφνικά Όλοι μαζί και κάποιοι, ως μονάδες, είναι Εκτός..

Εξήγησα στα παιδιά που συνδέθηκαν στο Webex πως ό,τι λέω εδώ, μόλις ανοίξουν (αν ανοίξουν) τα σχολεία θα το ξαναπώ για ΟΛΟΥΣ, γιατί ΔΕΝ είναι δίκαιο να λείπει ΟΥΤΕ ένας μαθητής από την διαδικασία!... Τούς εξήγησα πως ΔΕΝ θα βαθμολογηθούν στέλνοντας τις εργασίες.. Θα τις αξιολογώ, θα τους επισημαίνω τυχόν λάθη, θα τους τονίζω τί να προσέξουν, μα ΔΕΝ ΘΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΘΟΥΝ!....
Απάντησαν "και γιατί να τις κάνουμε..?" "Τώρα τις κάνετε για να ακονίσετε το μυαλό σας μέσα στην αδράνεια του εγκλεισμού, για να μην ξεχάσετε όσα μάθαμε, για να μείνετε σε εκπαιδευτική εγρήγορση..!..."

Δυστυχώς, η εικόνα των 7 του τμήματος που απέχουν, λείπουν, απουσιάζουν, μού αμαυρώνει όλη την χαρά της επικοινωνίας.

Είμαστε περήφανοι που προχωράμε μπροστά ως Εκπαιδευτικό Σύστημα.
ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ως εκπαιδευτικός και ως Κάκια που προχωράμε μπροστά αφήνοντας κάποιους πίσω... (στην παρούσα φάση, τουλάχιστον....) :(

Πριν χρόνια υπηρετούσα στο 2ο Γυμνάσιο Γιαννιτσών. Είχαμε μαθητές από τα γύρω χωριά, ελληνάκια, ρομά και αλλοδαπούς.
Κάποια στιγμή διαπιστώθηκε πολυήμερη απουσία ενός μαθητή από ένα διπλανό χωριό. Επιχειρήθηκε τηλεφωνική επικοινωνία. Μάταια. Εστάλη ταχυδρομικώς ενημερωτικό σημείωμα απουσιών. Μάταια. Ο διευθυντής (Μωυσιάδης Παντελής) με ρώτησε (εμένα, γιατί είχα σχέση με το χωριό του μαθητή) αν γνωρίζω κάτι, αν συμβαίνει κάτι στο σπίτι, στην οικογένεια.. Απάντησα αρνητικά. Δεν ήξερα τίποτα. Μού είπε, ανθρώπινα από τη θέση ευθύνης του, "Θα αναλάβεις να έρθεις σε επαφή με τους γονείς και το παιδί. Έχουμε ευθύνη. Δεν γίνεται να λείπει ένας μαθητής μας από το σχολείο και να μην αναζητήσουμε το λόγο. Πού είναι αυτό το παιδί...? Τί συμβαίνει...?"
Την επόμενη μέρα πήγα στο σπίτι του παιδιού. Ναι, υπήρχαν οικογενειακά προβλήματα. Καταφέραμε το παιδί να επιστρέψει στο σχολείο. Είχαν μείνει 2 περίπου μήνες ως τη λήξη της χρονιάς, της Γ' γυμνασίου. Το παιδί τελείωσε.
Και τί έγινε θα μού πεις...?
Δεν καταφέραμε να λύσουμε τα προβλήματα της οικογένειας. Όχι. Μα το παιδί ένιωσε πως η σχολική κοινότητα ενδιαφέρεται γι’ αυτόν, πως δεν μάς ήταν αόρατη η παρουσία και η απουσία του. Οποιοσδήποτε άνθρωπος, σε οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση, όταν νιώσει κάποιον να εστιάζει πάνω του, διδάσκεται πως είναι να δέχεσαι συμπαράσταση, να μην αισθάνεσαι μόνος, να έχεις κάποιον που είναι εκεί και σε υπερασπίζεται.
Η εστίαση του Διευθυντή μου, μού δίδαξε πώς δεν μπορώ να είμαι αδιάφορη προς καμία απουσία μαθητή μου.

Πίσω από κάθε παιδί που αργεί ή λείπει υπάρχει μια Ιστορία που δεν θα ψάξει ποτέ κανένα Υπουργείο. Μόνο ο άνθρωπος, πίσω από το ρόλο του δασκάλου / διευθυντή, μπορεί και οφείλει να ψάξει, για να μην λείψει κανένα παιδί από την Εκπαιδευτική Διαδικασία.
Δίπλα στο δάσκαλο και στο διευθυντή του κάθε σχολείου, ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων καλείται και οφείλει να υπερασπιστεί το δικαίωμα ΟΛΩΝ των παιδιών για Ισότιμη Συμμετοχή στην διαδικασία μάθησης, με όποιον τρόπο κι αν αυτή υλοποιείται.

Για το Υπουργείο που στέλνει οδηγίες για 4ωρη ζώνη τηλεκπαίδευσης στο Γυμνάσιο, 8 -12, με οργανωμένο ωρολόγιο πρόγραμμα, οι μαθητές που λείπουν απ τη διαδικασία είναι απλά νούμερα. Απ’ τους 300.000 μαθητές οι 230.000, είπε με καμάρι η υπεύθυνη τηλεκπαίδευσης διευθυντών και ομάδων συντονισμού, είναι μέσα στις πλατφόρμες του ψηφιακού σχολείου. Νούμερα. Στατιστικά στοιχεία σε μία οθόνη.

Για μένα οι μαθητές μου που λείπουν έχουν όνομα, πρόσωπο, συναισθήματα.. και τούς θέλω στην τάξη. Και πιστεύω σ αυτό το εγχείρημα, που μ’ έναν τρόπο πλήττει το δικαίωμα του κάθε μαθητή για Ισότιμη Συμμετοχή στην Εκπαιδευτική Διαδικασία, θα πρέπει οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων να πάρουν μία θέση. Ως γονείς και κηδεμόνες δεν αρκεί το παιδί μας να έχει πρόσβαση, μα και το παιδί του γείτονα. Η συλλογικότητα θα δοκιμαστεί, όπως δοκιμάζεται πάντα.

Σ αυτό το συλλογικό δικαίωμα, το δίχως εξαιρέσεις, στηρίζεται η Δημοκρατία.
Ποιά Δημοκρατία, θα μού πείτε τώρα, ε...?
Μέσα σε περίοδο έκτακτων μέτρων, απαγορεύσεων υπέρ του καλού της δημόσιας υγείας, η Δημοκρατία έρχεται σε δεύτερη μοίρα.


Συγχωρέστε με. Διαφωνώ.










Κυριακή, 29 Μαρτίου 2020

Εγκλεισμός - 1ο σύμπτωμα





Από το πάνω διαμέρισμα ακούγεται λαχανιασμένο κυνηγητό. Βήματα που τρέχουν οργώνοντας το πάτωμα, το ταβάνι μου. Τα φωτιστικά τρέμουν σαν να γίνεται σεισμός. Στήνω αυτί, να ακούσω αν είναι παιχνίδι ή κανένα τρομαχτικό σενάριο κακοποίησης. Ακούγονται πνιγμένα φωνήεντα σε λέξεις κομμένες. Ξαφνικά παγώνουν όλα. Μία μακρόσυρτη σιωπή. Κενό. Κρατάω κι εγώ την αναπνοή μου. Θέλω να ανεβώ να δω τί συμβαίνει.…να παρέμβω... να το σταματήσω...
Ανοίγω την πόρτα, βρίσκομαι στην κοινόχρηστη σκάλα… μα…… για στάσου!.... Δεν έχω επάνω διαμέρισμα. Επάνω μου είναι μόνο……..… η ταράτσα!....................................








Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2020

Fear...


Δεν είναι η καραντίνα, η ασθένεια, η παύση, η αναμονή, η απαγόρευση, ο περιορισμός, οι άδειες εξόδου, τα πρόστιμα, η απουσία, η επιβολή, η πληροφόρηση, η παραπληροφόρηση, η συμμόρφωση, η νέα τάξη πραγμάτων.

Είναι ο φόβος.
Ο φόβος του θανάτου.
Ο φόβος της ασθένειας.
Ο φόβος της τιμωρίας.
Ο φόβος της απώλειας.

Όχι πως δεν ζούσες ήδη μαζί του.. μα η εκθετική αύξηση πάντα έχει εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Όπως και η αιφνίδια στέρηση. Ο αιφνιδιασμός είναι στρατηγική μάχης και η στέρηση σε κάνει να εκτιμάς τα απλά, τα λίγα, τα ελάχιστα. Το ξέρει αυτό το λόμπι του Συστήματος. Έτσι, όταν θα τραβήξει η παλίροια τα νερά της και θα έρθει η άμπωτη και ίσως η ξηρασία, εσύ ήδη θα έχεις μάθει να νιώθεις Ευτυχία με μία σταγόνα νερό. Θα σου δίνουν κατακερματισμένες ημιαπασχολήσεις και θα προσεύχεσαι να ευχαριστήσεις το Θεό που ζεις, που δεν σε άφησαν να πεθάνεις από τον θανατηφόρο ιό και θα αντέχεις τον ανήφορο. Αποφεύφθηκε ο θάνατος.

Και κάπου λίγο πριν κοιμηθείς θ' αναπολείς τις μέρες προ κοροναϊού, όπως αναπολούσε κάποιος τις μέρες προ της πτώσης των Διδύμων Πύργων..... πριν τα παγκόσμια ψηφίσματα της νομοθεσίας κατά της τρομοκρατίας καθιστώντας τον καθένα μας υποψήφιο... τρομοκράτη..

Ίσως, έπρεπε οι δάσκαλοι να σου είχαν μάθει να βλέπεις λίγο πιο μακριά από την μικρή σκιά γύρω από το κάθε γεγονός. Ίσως να είχαν προσπαθήσει... μα τους αμφισβητούσε η εφηβεία σου και τώρα που ενηλικιώθηκες εξακολουθείς να αμφισβητείς τις προεκτάσεις... Είναι εύκολο να θρέφεσαι με ό,τι σού σερβίρουν. Το να χορτάσεις την περιέργειά σου μόνος σου απαιτεί χρόνο. Απαιτεί έρευνα, διασταύρωση πηγών, κριτική σκέψη και αποχή από το ιντερνετικό τρολάρισμα... Θα χάσεις όλον τον χαβαλέ ρε φίλε... Και τί μένει σ' αυτόν τον κόσμο...? Λίγο γέλιο βρε αδερφέ.... διακωμώδηση του τρομαγμένου εαυτού... αναπαραγωγή κάθε φτηνού προϊόντος αποχαύνωσης...

Θεωρείς τυχαίο που σε έβαλαν τώρα σε καραντίνα και όχι πριν χρόνια, στην πρώτη γρίπη των χοίρων, των πτηνών, στα κουνούπια τίγρης ή..... έστω μετά την έκρηξη του ..... Chernobyl...?

Μα.... τότε δεν είχες το net να σε αποχαυνώνει, να σε υπνωτίζει, να σε κάνει άρρωστα να ξεχνιέσαι..

Ρίξε μια ματιά, όσο προλαβαίνεις, στον καθρέφτη.. στο είδωλο του παλιού σου Εαυτού. Όσο περνούν τα χρόνια, θ' αποτελεί ανάμνηση. Ο παλιός Εαυτός.. που διεκδικούσε ασφάλεια, αλήθεια, σταθερότητα, ανεξαρτησία, εργασιακή αξιοπρέπεια..

----------------------------------------------------------------

Στον Εαυτό που αφήνουμε πίσω.... και ίδιος δεν θα υπάρξει ποτέ. Ο φόβος αλλοιώνει χαρακτηριστικά και νοοτροπίες....

«Το κομμένο σχοινί
μπορείς να το ξαναδέσεις
θα κρατήσει πάλι, ωστόσο
θα ‘ναι κομμένο.
Ίσως πάλι ν’ ανταμώσουμε
μα εκεί που μ’ άφησες
δεν πρόκειται ποτέ
να με ξαναβρείς.» Μπ. Μπρεχτ


Why do flowers die...?










Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2020

One way



Δεν αρκεί απλά να προσπαθήσεις να αλλάξεις μία κατάσταση. Πρέπει από πριν να έχεις χρονοδιάγραμμα και μία απόφαση για το τί θα κάνεις αν δεν αλλάξει η κατάσταση.
Μένεις και υπογράφεις συμβιβασμό ή φεύγεις..?

Είναι φορές που πρέπει να δεχτείς πως κάποιες καταστάσεις τις αλλάζεις μόνο.... φεύγοντας.




Repeat



Υπάρχει κάτι ύποπτο εδώ.
Τα έπιπλα τοποθετημένα δίχως συμμετρία
μοιάζει κάτι να κρύβουν.
Σκάβω κάτω από τα μαξιλάρια.
Πέτρες και βράχοι.
Κάποιος πριν από μένα
κρύφτηκε πιο βαθιά.

Σέρνω τον καναπέ.
Το χαλί κρύβει την κρύπτη.
Ξέρω πως είναι εκεί
μα δεν κοντεύω ακόμη
χρειάζομαι προετοιμασία.
Θα 'ναι πιο άγριος από μένα
πιο πεινασμένος ίσως
πιο μόνος
πιο ξεχασμένος
πιο υγιής ή πιο άρρωστος
πιο τρομαγμένος ή πιο ήρεμος.
Θα 'χει συνηθίσει την φυλακή του
και θα 'ναι έτοιμος να αμυνθεί.
Ντύνομαι τα ειρηνικά μου.

Σηκώνω το χαλί
ξεμοντάρω τα πλακάκια
παίρνω εργαλεία και χαλάω το πάτωμα.
Κάτω απ' τα πόδια μου
δεν υπάρχει πρώτος όροφος
μόνο μία καταπακτή
που οδηγεί σ' όλα τα κρησφύγετα του κόσμου.
Άνθρωποι τυφλοί κι αφιλόξενοι
μ' ανήλιαγα φωνήεντα σιωπής
αποτραβιούνται πίσω
κι αν κοντέψεις
καμπουριάζουν και πετούν αγκάθια στην πλάτη
εξελιγμένη άμυνα φοβισμένου ανθρώπου.

Δεν μιλώ.
Το νιώθουν πως είμαι η νέα φουρνιά
που έρχομαι συστημένη να προστεθώ
στις απομονώσεις.
Πλέον δεν με σέρνουν με το ζόρι.
Δεν είμαι αιχμάλωτη, ούτε εξορισμένη.
Έρχομαι με τη συγκατάθεσή μου.
Μονόδρομος.
Για να χαρώ τη ζωή, πρέπει να πάψω να ζω.
Ίσως εγώ να κληρώθηκα να πληρώσω
το τίμημα της κακοποίησης.

Σ' όλα τα σκοτεινά τους δωμάτια
υπάρχει εικόνισμα μιας μικρής Ζωής
κοριτσάκι που οι τυφλοπόντικες άνθρωποι
το λατρεύουν σαν θεότητα.

Εις το όνομά της με δέχονται.
Κάθομαι γύρω από το φως του κεριού.
Το κοριτσάκι, λέει, το βρήκαν μισοπεθαμένο
κακοποιημένο υπαρξιακά
απ' το φουστάνι του σέρνονταν δαίμονες
που θέλαν μερίδιο γονιμότητας.
Μια χούφτα παιδιά, αιώνες πριν,
την άρπαξαν απ' τα χέρια τους
σκάψανε το πάτωμα
ως τα θεμέλια της οικοδομής
ως τα θεμέλια του κόσμου
και μείνανε κρυμμένοι
επί γενεές γενεών
από μένα κι από σένα.

Τώρα ήρθε η δική μου σειρά
να αρπάξω απ' το χέρι
την μετενσάρκωση αυτού του κοριτσιού
που ζει μέσα μου
και να το σύρω στ' αποστειρωμένα υπόγεια
μην μολυνθεί απ' το μικρόβιο του ανθρώπου.

Το  κερί έσβησε.
Οικονομία για να' χω κι αύριο λίγο φως.
Κλείνω τα μάτια.
Σ' αυτό το σκοτάδι
αγιοποιείσαι ή δαιμονίζεσαι.
Άνθρωπος δεν είσαι πια.
Βλέπει ο νους.
Διαβάζει και γράφει το παρόν και το μέλλον
στον τοίχο αυτής της σπηλιάς
γνωρίζοντας πως
όταν φτάσει ο άνθρωπος εδώ
θα καταστρέψει όλες τις ιστορίες και τις μνήμες
..κι όλα θα επαναληφθούν.

Ξυπνώ σαν από λιποθυμία υψηλού πυρετού
πάνω στο χαλί του σαλονιού
ένας συναγερμός ακούγεται απ' όλες τις οθόνες
"Ο κίνδυνος πέρασε.
Όσοι είσαστε ζωντανοί βγείτε από τις κρυψώνες σας."

Το μήνυμα επαναλαμβάνεται.
Μία φάρσα ακόμη..
Ποιος στέλνει το μήνυμα..?
Ποιος με περιμένει εκεί έξω..?















Κυριακή, 8 Μαρτίου 2020

Ευπειθώς αναφέρω..



Σε μία εποχή που επαναπροσδιορίζει τον εαυτό της, που γκρεμίζει στερεότυπα, που αναγνωρίζει τα λάθη της ακόμη κι όταν επιμένει σ' αυτά, που αλλάζει τις προτεραιότητές της και επαναδοκιμάζει την ισχύ των αξιών της, που έχει φανατικούς να υπερασπίζονται όσα δοκιμάστηκαν κι απέτυχαν και οραματιστές που μιλούν για ένα ενοποιημένο αύριο..σ' αυτήν την αμφιλεγόμενη εποχή με ρωτάς αν είμαι Γυναίκα ή Άντρας. 

Μού χρεώνεις το βιολογικό μου φύλο, τις μάχες που δόθηκαν για να κερδίσω ισότητα και θέλεις ν' ακολουθώ το ρεύμα γιορτάζοντας την γυναικεία μου φύση. 

Αν με μελετούσες μ' ενδιαφέρον θα διαπίστωνες πως δεν είμαι απλά Γυναίκα. Έχω τεράστια γονιδιακή κληρονομιά απ' τον μπαμπά μου. Μυϊκή, εγκεφαλική που ξεπερνά το όριο αγύριστου κεφαλιού, ορθολογιστική στη δομή μαθηματικού αλγορίθμου. Εξοικειώνομαι με την χρήση των εργαλείων και παθιάζομαι με τ' αποτέλεσμα. Δεν περιορίζομαι, δεν δέχομαι οδηγίες και ο αρσενικός εαυτός μου έχει έναν τρόπο να δίνει τουλάχιστον μία λύση στα προβλήματα, που όταν προκύπτουν κλείνομαι στην σπηλιά μου,  δεν δέχομαι επισκέψεις, δεν συζητώ, δεν αλληλεπιδρώ μέχρι να λυθεί ο κόμπος μου. Δεν έχω πάει φαντάρος, μα οργανώνω στρατιές μέσα μου κι έχω ροπή στις μάχες. 

Και στον αντίποδα είμαι Γυναίκα. Ευαίσθητη, τρυφερή, κυοφορούσα, προστατευτική, μητρική. Περιθάλπτω τις πληγές και τα παιδικά τραύματα. Κάθομαι ν' ακούσω τον εσωτερικό λυγμό του ανθρώπου δίχως να τον κρίνω. Όλα τα παιδιά της Γης είναι παιδιά μου κι όλοι οι ενήλικες στα μάτια μου είναι δύστροπα παιδιά που χρειάζονται αγάπη. 

Και μέσα στην διπολική μου φύση, σ' αυτό το εμφύλο γιν γιανγκ που βιώνω μέσα μου, παρουσιάζω την ανατομία μου και σού αποδεικνύω πως δεν φτιάχτηκα από το πλευρό κανενός άντρα. Είμαι αυτοτελής, όπως ο κάθε άνθρωπος μέσα στη μοναδικότητά του. Αντιμάχομαι την πατριαρχική  νοοτροπία και τα κατάλοιπά της, όπως και κάθε είδους μητριατρικής αυστηρότητας που την μιμείται. 
Δεν χωράω στα προνόμια που μού παραχωρήσατε για ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση, στη δουλειά, στο ψηφίζειν και ψηφίζεσθαι, στη Ζωή, ενώ επιμένετε σε έναν αρσενικά ανθρωποκεντρικό Θεό Πατέρα, Δημιουργό και Κριτή των πάντων. Δεν χωράω μέσα στο αρσενικό ουσιαστικό του Ανθρώπου. Ίσως να μην είμαι απλά και μόνο άνθρωπος. Ίσως να 'μαι, όπως κι εσύ, απ' το υλικό των άστρων, μία σύνθεση αρχαίας συμπαντικής μνήμης που πειραματίζεται στους συνδυασμούς των γονιδίων και των βασικών χημικών στοιχείων δημιουργίας της Ζωής και στην κλίμακα με άκρα την απόλυτη Αρρενωπότητα και την απόλυτη Θηλυκότητα να ταλαντεύομαι κάπου στη μέση, με τα θηλυκά και τ' αρσενικά χαρακτηριστικά μου να εναλλάσσονται ανάλογα με τις συνθήκες και συγκυρίες της Ζωής μου... και δεν χρειάζομαι υπενθυμίσεις επετείων για να μην ξεχνώ να αγωνίζομαι για να με αποδέχεστε, να με σέβεστε, να μού δίνετε ίσες ευκαιρίες και να με αγαπάτε όπως είμαι.




Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2020

..μέσα από τα κάγκελα




Πλησίαζαν στο όριο του κελιού και μάς πετούσαν από τα κάγκελα τρόμο, έναν θάνατο, έναν πόλεμο, μία αρρώστια. Τούς κοιτούσαμε με οίκτο μέσα από τα κάγκελα και ξέραμε πως …αυτοί ήταν οι φυλακισμένοι.  Εμείς ήμασταν ευτυχισμένοι με τ’ αυτονόητα και δεν μάς άγγιζαν οι επιδημίες τους.







Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2020

Άγριες αγέλες





Καθόταν εκεί που συχνάζουν οι άνθρωποι. Διακριτικά ήρεμη κι ανεπαισθήτως νευρική, μα το έκρυβε με τέχνη κάτω από τις βλεφαρίδες και τα νύχια της. Διατηρούσε τον έλεγχο των χτύπων της καρδιάς έξω από το φάσμα του κινδύνου. Όλα έμοιαζαν φυσιολογικά και άνετα καθόσουν δίπλα της.  Αν διατηρούσες τη συχνότητα των ανθρώπων που βγαίνουν για ποτό ή καφέ, εκείνα τα ακίνδυνα Hz των επιδερμικών συζητήσεων και των εντυπωσιασμών, δεν θα κινδύνευες από τίποτε. Αν συγχρονιζόσουν, έστω στιγμιαία, με τα υπόγεια ρεύματά της, θα ένιωθες τους υπόκωφους κραδασμούς ενός φυλακισμένου σε απόπειρα απόδρασης. Τότε, θα γινόσουν υποψήφιος εχθρός, γιατί άρχιζες να καταλαβαίνεις περισσότερα από τα προφανή. Αυτό θα άλλαζε την κατάσταση. Τα αγγεία γύρω από το στόμα της, που συγκρατούσαν τα σήματα μορς του υπόγειου αιχμαλώτου, θα άρχιζαν πλέον να κάνουν συσπάσεις γκριμάτσας και να προειδοποιούν για την έκρυθμη ισορροπία. Εκείνη θα υποκρίνεται σταθερότητα και βεβιασμένα θα φέρεται φυσιολογικά, όπως όλα τα κορίτσια τριγύρω. Παρατηρεί κι αναπαράγει. Σοβαρότητα στο μέτρο του ανεκτού, αστεϊσμοί στο μέτρο της αποδοχής, απόμακρη στο μέτρο της πρόκλησης, οικεία στο μέτρο της συμπάθειας, διαλεκτική στο μέτρο του απλού ενδιαφέροντος.  Αν ήσουν όντως υποψιασμένος για να την μελετήσεις κι έφτιαχνες νοερά την γραφική της παράσταση, στο πέρας της ώρας θα σημείωνες πτώση στην καμπύλη αυτοκυριαρχίας της. Είναι που οι αμπαρόπορτες δεν κρατούν για πολύ τις δυνάμεις εξέγερσης των σκοτεινών εαυτών. Αρχίζουν να σκαρφαλώνουν οι αγέλες και στα μάτια της, που για όλους μοιάζουν ίδια, θα διέκρινες μία σκοτεινιά πολέμου. Δίνει αγώνα να μείνει στις επίκαιρες συζητήσεις της παρέας, να γελάσει φυσιολογικά με τ’ αστεία των παρευρισκομένων, να πιάσει (αυτό το απλό) την κούπα με τον καφέ,  να την φέρει στο στόμα της, να πιεί μια γουλιά και να την ξανακατεβάσει ήρεμα κι ατάραχα στο τραπέζι. Δίνει μάχη να μην ρίξει ένα σπίρτο στο ποτό και να το πιει μονορούφι, να ρίξει οινόπνευμα και φωτιά, να κάψει τους αντιρρησίες της που φτάσανε πλέον να σκαρφαλώνουν στον οισοφάγο και φτάνοντας στις φωνητικές της χορδές θα χρησιμοποιήσουν την γλώσσα της για να ουρλιάξουν συνθήματα κατά του θεατρικού θεάρεστου εξωτερικού εαυτού της.  Τα ηνία των αλόγων γυαλιστερές φλέβες που γλιστράνε από τα χέρια της και τής τα κλέβουν οι εξεγερμένοι εαυτοί. Είναι η στιγμή που πρέπει να φύγει. Πληρώνει, της τα κερνά η παρέα, δεν έχει σημασία. Φεύγει. Την περιμένει ένα πεδίο μάχης κεκλεισμένων των θυρών. Πάντα. Κι εδώ μπορεί να γίνει το λάθος. Ίσως μπεις στον πειρασμό να την ακολουθήσεις. Ή να διακόψεις τις μάχες της με τηλεφωνήματα για να διαπιστώσεις αν είναι  καλά, γιατί την είδες ή την άκουσες λίγο παράξενα. Και εκεί γίνεσαι σύμμαχος με τους εσωεχθρούς  της, γιατί καθώς της μιλάς στο τηλέφωνο της αποσπάς την απόλυτη προσοχή που απαιτεί ο αγώνας της και ο εχθρός της κερδίζει πολύτιμο έδαφος. Σε  μισεί γι’ αυτό το πλεονέκτημα που του δίνεις κι όσο επιμένεις να κρατάς ανοιχτή την γραμμή και να ιστορείς την εξέλιξη των συζητήσεων και των συμβάντων στην παρέα αφότου  εκείνη αποχώρησε, τόσο δυσχεραίνεις τη θέση σου. Έχει τιτάνια υπομονή όμως. Δεν σε διακόπτει. Πού και πού κάποια έκρηξη φωνηέντων αρθρώνει κάποιες προτάσεις και μετά σού δίνει τον χρόνο να ολοκληρώσεις τη σκέψη σου. Ταυτόχρονα κρατά την αναπνοή της προκαλώντας τεχνητό εμπόδιο στον εσωεχθρό της. Χωρίς οξυγόνο μουδιάζει ο Νους και οι στρατιές που έρχονται από εντός κάνουν παύση και κρατούν δυνάμεις. Δίνει μικρή αναβολή στο επερχόμενο. Η ώρα είναι περασμένη και έτσι κι αλλιώς θα καληνυχτίσεις, θα κλείσεις το τηλέφωνο και θα πέσεις για ύπνο ή θα δώσεις τις δικές σου μάχες. Κι εκείνη θα ξεκινήσει την ιεροτελεστία της δικής της σύγκρουσης. 

Το πρωί θα ‘ναι ζωντανός ο εαυτός της που θα ‘χει επιβιώσει της μάχης.
Αν επικοινωνήσεις μαζί της θα πρέπει να έχεις τον Νου σου να καταλάβεις με ποιον απ’ όλους μιλάς.

Τεντώνεται κάτω από τα σκεπάσματα. Ξυπνάει νομίζω. Καλή τύχη, φίλε. Εισέρχεσαι με δική σου ευθύνη γνωρίζοντας πως είναι απ’ αυτούς που δεν έχουν ένστικτα εξημερωμένου ανθρώπου, μα άγριου ζώου.
Ίσως θα ‘ταν καλύτερα να απομακρυνθείς.
Μα.. ίσως θα είχε άπειρο ενδιαφέρον να… μείνεις.







Σάββατο, 29 Φεβρουαρίου 2020

Δείκτης Ευτυχίας



Η Επιθυμία φτιάχνει την Πραγματικότητα.
Και η Ανάγκη φτιάχνει την Πραγματικότητα.
Δείκτης Ευτυχίας: να επιλέγεις από Επιθυμία κι όχι από Ανάγκη, με μόνη εξαίρεση η Επιθυμία σου να σού έχει γίνει Ανάγκη.