Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2020

Άβατο



Εκείνο το αίσθημα της αυτοπροστασίας που συνοδεύεται από τον αβάσταχτο πόνο της απομόνωσης.. όταν ενεργοποιούνται οι Άμυνές σου και χτίζουν γύρω σου τείχη, κάθε φορά πιο ογκώδη, πιο σταθερά, πιο απροσπέλαστα, κάνοντας δυσπρόσιτη τη περιοχή σου και αποτρέποντας την πρόσβαση Θεών, Δαιμόνων κι ανθρώπων.





Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2020

λίγο πριν......



Μοιάζει να περιμέναμε το λίγο πριν του θανάτου για να πούμε τα όμορφά μας λόγια, να ποτίσουμε τους κήπους του κόσμου, να φυτέψουμε μια καλοσύνη, να υπερασπιστούμε το όνειρο, να λευθερώσουμε τις αλήθειες, να μετανιώσουμε για τους φόνους, να συγχωρέσουμε τους εχθρούς.. να παραπονιόμαστε πως δεν προφταίνουμε να ολοκληρώσουμε το έργο μας.
Θέλει τη φοβέρα του ο καλός εαυτός. Να νιώσει πως ο χρόνος τελειώνει. Το παραμύθι φτάνει στο τέλος του. Τότε, ξαφνικά, μ' έναν ευγενή καταναγκασμό, στριμώχνει όσα είχε από πάντα να δώσει  στα χέρια του άλλου, που, αν δεν βρίσκεται στο λίγο πριν ενός δικού του θανάτου, δεν είναι έτοιμος να μάθει να δέχεται..




Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2020

Πόνος στην πλάτη




Όχι, δεν είναι απ’ τα χρόνια.
Όχι πως δεν περνούν,
μα δεν είναι απ’ τα χρόνια.
Ούτε από το βάρος.
Ούτε απ’ την κούραση.
Ούτε από λάθος στάση σώματος ή … Ζωής.
Ούτε από τραύμα παιδικό.
Ούτε καν απ’ τις κακοκαιρίες
που έχει διασχίσει.

Είναι απ’ το καρφί
που την τρυπά στην πλάτη
κάθε που στριμώχνει
τον εαυτό της στον τοίχο.

Είναι από κείνο το άγριο σφίξιμο
στους μύες
να σταθεί ευθυτενής
την ώρα που καταρρέει..
να δέσει στη ραχοκοκαλιά
τα κομμάτια της
μην σκορπίσει γυάλινη
και κοπεί θανάσιμα
απ’ τις αιχμηρές αδυναμίες.

Είναι απ’ όσα ανείπωτα κατάπιε
σαν χούφτες χάπια
που τρυπούν το στομάχι
με ένα τραύμα διαμπερές
ως την πλάτη.

Οι ακτινογραφίες φυσιολογικές.
Οι ποιητικές τομογραφίες γεμάτες ενδείξεις
μα δεν έχει ειδικευτεί γιατρός
να τις διαβάσει
κι έτσι ο πόνος εμμένει..

..με τον καιρό έγινε σύντροφος
ένα δύστροπο κατοικίδιο
που σκάβει με τα νύχια του ως τη σπονδυλική της στήλη
λες και την αισθάνεται αιχμάλωτη
και προσπαθεί ν’ ανοίξει σήραγγα
να την λευτερώσει από μέσα της
και ν’ ακουστεί επιτέλους εκείνη η πνιγμένη κραυγή βοήθειας
 «Πονάω, μαμά….»


-----------------------------


Αποστρέφομαι τις τρυφερές μανούλες
που ‘χουν για όλα μια παρηγοριά
που στέκουν κάτω απ’ τον σταυρό σου
και σού λένε πώς να τον κρατήσεις καλύτερα
πώς να σφίξεις τα δόντια
και να αντέξεις τον πόνο.

Λατρεύω την μάνα
που έρχεται με τα εργαλεία της
που σε κοιτάζει κατάματα την ώρα που σφαδάζεις
που δεν σε ταΐζει στο στόμα σιρόπια, παυσίπονα κι ελπίδες
που δεν σε χειρουργεί
να βγάλει το αγκάθι, τη σφαίρα, την ιδέα
που σε πονά.
Κάθεται μπροστά σου
και σού διδάσκει την χρήση των εργαλείων.
Σού τα κληροδοτεί και απομακρύνεται
γνωρίζοντας πώς ο μόνος τρόπος να γλιτώσεις
είναι να μάθεις να γιατρεύεσαι μοναχός σου.