μία καθημερινή

..κι αν είσαι Κυριακή, ας είσαι μια καθημερινή Κυριακή. Γιατί η Ζωή δεν είναι οι αργίες, οι εκδρομές και τα πάρτι. Δεν είναι η έξοδος φορώντας τα καλά σου ένα ξημέρωμα Κυριακής. Δεν είναι μία γιορτή για την οποία ετοιμάζεσαι μέρες. Ζωή είναι οι καθημερινές. Είναι η ίδια η προετοιμασία για ένα γεγονός, όχι το γεγονός. Είναι το τζιν, οι φόρμες, οι πυτζάμες. Η ρουτίνα που επιλέγεις να επαναλαμβάνεις καθημερινά, σε βάθος χρόνου. Οι παύσεις τα βράδια που σε βρίσκουν να κοιτάς το ταβάνι. Οι σιωπές που σ' αφήνουν να ακούς τί συμβαίνει μέσα σου. Ζωή δεν είναι η φράση "Πάμε για μια μπύρα..". Κυρίως είναι η φράση "Πού πάμε, αλήθεια?".. Είναι όσα φοβάσαι καθημερινά. Οι μικρές νίκες που πετυχαίνεις και δεν τις μαθαίνει κανείς. Είναι ό,τι κάνεις τελευταίο το βράδυ πριν κοιμηθείς και πρώτο το πρωί σαν ξυπνάς. Είναι οι λέξεις που χρησιμοποιείς περισσότερο μέσα στη μέρα. Είναι οι σκέψεις που επιτρέπεις να κάνουν αντίλαλο μέσα σου. Είναι τα ανείπωτα που ξεπηδάνε κάθε βράδυ στα όνειρά σου. Ο τρόπος που σού φέρεσαι κάθε μέρα, στις ήττες, στις αστοχίες, στις προσπάθειες, στις νίκες σου. Είναι τα  συναισθήματα που καθημερινά εκφράζεις ή καταπίνεις. Είναι ό,τι υπάρχει πίσω απ'το χαμόγελο που φοράς στις φωτογραφίες για ανάρτηση στον τοίχο σου. Είναι όλες οι φωτογραφίες που δε θα αναρτήσεις ποτέ. Όλες οι φωτογραφίες που δεν τράβηξες. 

Ζωή είναι ό,τι μένει μέσα και δίπλα σου μετά το τέλος μιας γιορτής, όταν σβήσουν τα φώτα, όταν φύγουν όλοι, την ώρα που εσύ αντί να πας για ύπνο ξαγρυπνάς πάνω στη σκέψη: Τί είναι τελικά η Ζωή..

στροφή

Έρχεται η στιγμή της επανάστασης του ατόμου. Του ατόμου ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, ταυτότητας.

Έρχεται η στιγμή που θα καταργηθούν οι παγκόσμιες ημέρες της γυναίκας, των παρελάσεων υπερηφάνειας, της ψυχικής υγείας του άντρα, των δικαιωμάτων του παιδιού, των δικαιωμάτων των ζώων.

Τότε, καμία και κανένας δε θα είναι θύμα καμιάς πλειοψηφίας, καμιάς εξουσίας, καμιάς φυσιολογικότητας. 

Θα αναγνωριστεί και θα κατοχυρωθεί η διαφορετικότητα από πλάσμα σε πλάσμα και η ύπαρξη θα ξεδιπλώνεται ελεύθερη μέσα στις ανάγκες και τις επιθυμίες της. Η μόνη υποχρέωση που θα έχουμε προς το Σύνολο θα είναι ο σεβασμός στην ελευθερία της-ου άλλης-ου. Καμία επιταγή συμμόρφωσης σε νόρμες σχεδιασμένες από ρεύματα ιδεολογιών. 

Πλησιάζει η στιγμή όπου θα γκρεμιστούν όλες οι αόρατες φυλακές. Το μόνο που θα μείνει θα είναι με σεβασμό κι ευθύνη να διαχειριστούμε την ελευθερία μας.

Υπογεννητικότητα, όριο αναπλήρωσης..

 

«όριο αναπλήρωσης»: 2,1 παιδιά όχι ανά ζευγάρι, ούτε ανά άντρα. 2,1 παιδιά ανά γυναίκα. 

Φυσικά και η μητρότητα κατέχει ιερή θέση στο υποσυνείδητο της κοινωνίας, ακόμη και του επιστήμονα που μελετά το όριο αναπλήρωσης. Κατανοούμε πως ο άντρας γονιμοποιεί και η γυναίκα τίκτει, όμως συζητώντας για το πρόβλημα της υπογεννητικότητας η εισήγηση θα έπρεπε να ξεκινά με μία αναφορά που να συμπεριλαμβάνει το ζευγάρι. 

Ίσως το πρόβλημα να κορυφώνεται επειδή η γυναίκα μετατοπίζεται, διεκδικεί μία ζωή με επιλογές που την αφορούν, όπως σπουδές, επαγγελματική εξέλιξη, ελευθερία προγραμματισμού προσωπικού χρόνου και παύει να τη στοιχειώνει το θεμελιώδες «εγώ πότε θα γίνω μάνα?». Η γυναίκα πλέον δε ζητά αποκατάσταση. Αποκαθιστά μόνη της τον εαυτό της. Δεν καταγράφει στο συνειδητό της πως της αναλογεί να γεννήσει πάνω από 2,1 παιδιά για να αυξηθεί / ανανεωθεί ο πληθυσμός της χώρας της. Αποποιείται της ευθύνης για τη δημογραφική γήρανση του πληθυσμού. Η καταξιωμένη στο χώρο της Χάρις Κατάκη, διδάκτωρ Ψυχολογίας και ιδρύτρια του Εργαστηρίου Διερεύνησης Ανθρωπίνων Σχέσεων, εδώ και δεκαετίες μελετώντας την Ελληνική Οικογένεια κατέγραψε μία μετατόπιση της γυναίκας, η οποία ως άμεσο αποτέλεσμα έχει την μετατόπιση του άντρα. Ο άντρας εδώ και χρόνια καλείται να υιοθετήσει νέα ταυτότητα, πέρα από τον πατριαρχικό του ρόλο ο οποίος εξαλείφεται. Αυτές οι μετατοπίσεις, φυσικά, επηρεάζουν και τη δομή της οικογένειας. Οι πολύτεκνες οικογένειες απαιτούσαν από τη μητέρα να μην εργάζεται για χρόνια και να αναθρέφει τα παιδιά για όσο χρειαστεί. Έπειτα, να διεκδικεί ξανά έναν ενεργό ρόλο στην αγορά εργασίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται όσον αφορά τη ζήτηση, τον ανταγωνισμό κ.α. Δε γίνεται να παραλείψουμε και το δεδομένο των διπλών υποχρεώσεων (οικογένεια, εργασία) για όσες μητέρες συνεχίζουν να εργάζονται καθ’ όλη τη διάρκεια ανατροφής των παιδιών τους. 

Η γυναίκα έζησε αιώνες μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο. Σήμερα μετατοπίστηκε. Διεκδικεί ενεργή εμπλοκή του πατέρα στην ανατροφή των παιδιών. Οι άντρες ανταποκρίνονται, όμως, εδώ έρχεται το νέο ερώτημα: «Αντέχει ο νέος #πατέρας στο βάρος των διπλών υποχρεώσεων οικογένειας και εργασίας?». Ο ρόλος του νέου πατέρα είναι πιο απαιτητικός από τον ρόλο του δικού του πατέρα. Διευρύνεται πολύ πέρα από το να είναι ο «κουβαλητής» του σπιτιού και λόγω αυτού του πάλαι ποτέ εξέχοντος ρόλου να έχει τα προνόμια των καθημερινών εξόδων με ανδροπαρέες για να ανακτά δυνάμεις για την επόμενη ημέρα ατελείωτων ωρών στη δουλειά, που σχεδόν ήταν αυτοσκοπός.

Οι νέοι άνθρωποι, άντρες και γυναίκες, έχουν να αντιμετωπίσουν νέα δεδομένα οικογενειακής ζωής. Επιλέγουν αυτή τη συνθήκη ή δίνουν προτεραιότητα στο να ζήσουν τη ζωή τους ικανοποιώντας προσωπικές προσδοκίες; 

Ερωτημάτων συνέχεια. Πόσο τα κατοικίδια ικανοποιούν το αίσθημα μητρότητας και πατρότητας με το πλεονέκτημα των μειωμένων υποχρεώσεων σε σχέση με τις υποχρεώσεις που θα γεννούσε στους γονείς ένα παιδί;

Πόσο παραπλανεί η βελτίωση της ποιότητας ζωής που κρατά τους ανθρώπους λαμπερούς και φαινομενικά ακμαίους μέχρι τα προχωρημένα 30, δηλαδή σχεδόν τα 50 τους χρόνια? 

Πόσο επηρεάζουν τις επιλογές των νέων τα social media που καλλιεργούν το πρότυπο του ατόμου που ως αυτοσκοπό αυτοφροντίζεται, υιοθετεί slow living, είναι zen, γυμνάζεται συστηματικά, ακολουθεί συγκεκριμένη διατροφή και συντηρεί μία δελεαστική εικόνα; Πόσο εύκολα χωρά ένα παιδί μέσα σ’ αυτό το ειδυλλιακά αυτοπροσανατολισμένο τοπίο;

Από την άλλη, ίσως τελικά ολόκληρος ο κόσμος να βιώνει μία μετατόπιση. Από παντού βαλλόμαστε με προειδοποιήσεις που αφορούν την κλιματική αλλαγή, τη ραγδαία κατανάλωση των πόρων του πλανήτη που είναι πεπερασμένοι, από εικασίες για το ενδεχόμενου ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου με αφορμή το.. πολύτιμο νερό. Τα μεταλλαγμένα τρόφιμα μπήκαν στο προσκήνιο με τις ευλογίες της παγκόσμιας οικονομίας για να καλύψουν την ανάγκη της πείνας τόσων δισεκατομμυρίων ανθρώπων. 

Τελικά μειώνεται ο πληθυσμός της γης ή αυξάνεται;

Είναι αυτοαναφορικός ο προβληματισμός για τη μείωση του πληθυσμού; Μας ενοχλεί που δεν αυξανόμαστε εμείς και αυξάνονται κάποιοι άλλοι; Νιώθουμε απειλή; Κι αν ναι, ποιες είναι οι υποδομές για να αλλάξει αυτή η κατάσταση; 

Ποια βοήθεια προσφέρεται στους νέους γονείς; Ποιες οι κρατικές υποδομές για παιδικούς σταθμούς και διευκολύνσεις που συνδυάζουν ωράρια εργασίας και οικογένεια; Ας σημειωθεί πως οι γιαγιάδες και οι παππούδες πλέον όλοι εργάζονται ως τα 67 με πρόταση να επιμηκυνθεί η εργασιακή ζωή τους μέχρι τα 74! Οπότε η βοήθεια που προσέφεραν στην ανατροφή των παιδιών των παιδιών τους δεν υπολογίζεται. 

Οικονομικά, πόσο εύκολα μπορεί ένα ζευγάρι να αποκτήσει παιδί, δίχως να στερηθεί τη ζωή του; Δίχως να τα βγάζει πέρα με επιδόματα; Αν και ανέκαθεν, στα κεφάλαια της ιστορίας, οι πολύτεκνοι ήταν οι φτωχότεροι οικονομικά. Άλλες προτεραιότητες!

Επίσης, στην νέα αυτή εποχή καταγράφονται αρκετές ψυχολογικές δυσλειτουργίες. Η προσπάθεια που γίνεται για να αντιμετωπιστούν, θεραπευτούν ή να προληφθούν συμπεριλαμβάνει προτροπές προς το άτομο να ζήσει τη ζωή του όπως επιθυμεί, παραβλέποντας για πρώτη φορά ιστορικά τις επιταγές των γονιών του, την κοινή γνώμη και τις προσδοκίες της κοινωνίας.

Το θέμα της Γλώσσας έθιξε ένα πρόβλημα που μας αφορά όλους. Ο πρωταγωνιστής όλων, όμως, είναι ο νέος άνθρωπος που καλείται να κάνει επιλογές με βάση τις ανάγκες και τις επιθυμίες του. 

Το ζητούμενο είναι αν αυτές οι ανάγκες και οι επιθυμίες που παρατηρούνται είναι όντως δικές του ή αντανακλάσεις του νέου τρόπου ζωής που τον επηρεάζει αναπόφευκτα. Ας αναρωτηθούμε πόσο ανήκουμε στον εαυτό μας. Τελικά, θα έπρεπε να ανήκουμε στον εαυτό μας ή στο σύνολο; Ποιες ανάγκες έχουν προτεραιότητα; Οι συλλογικές ή οι προσωπικές;

Ο ρόλος της γυναίκας αλλάζει και προκαλεί αλλαγή στον κοινωνικό ιστό, επηρεάζοντας μη αναστρέψιμα το σκηνικό των γεννήσεων.

Χρειάζεται να επιστρέψουμε τη γυναίκα στους παλιούς καιρούς για να ισορροπήσει ο αριθμός γεννήσεων και να καταγραφεί αύξηση του πληθυσμού; Ή μπορεί να επιτευχθεί και με άλλον τρόπο;

Προσωπικά, ακόμη κι αν συρρικνωθεί η ανθρωπότητα, δε θα νιώσω θλίψη. Το στίγμα του ανθρώπου είναι πληγή πάνω στον #πλανήτη. Ίσως, με μείωση να έρθει η κάθαρση. Η φύση να αναπνεύσει και να ιαθεί. Θεωρώ, στην Στρογγυλή Τράπεζα θα έπρεπε να τεθεί το ζήτημα «Άνθρωπος – Φύση» και όχι η μείωση του πληθυσμού 66 χωρών του πλανήτη, μία μείωση που θα επηρεάσει την παραγωγικότητα και θα απειλήσει με κατάρρευση την παγκόσμια #οικονομία, μιας και.. ποιος θα δουλεύει για τις πολυεθνικές σε μερικές δεκαετίες; Ποιοι θα πληρώνουν φόρους; Ποιοι θα ψηφίζουν τους αετονύχηδες που λυμαίνονται τη χώρα;

έγχορδη

Φορώντας στο πρόσωπο το ανέκφραστο "Όλα καλά" των καθημερινών ανθρώπων βυθίζει τα δάχτυλα στο δέρμα. Γίνεται έγχορδη και γρατζουνά αγγεία και φλέβες με αδέξιες κινήσεις κάποιου πρωτάρη ερασιτέχνη. Δίχως φωνή μελοποιεί τις κραυγές των δαιμόνων που της σφίγγουν το λαιμό. Πάντα γλιτώνει τον πνιγμό και παίρνει ανάσες κάτω από την ανέκφραστη επιφάνεια των πραγμάτων χορεύοντας άγρια πάνω στις πρωτόλειες παρτιτούρες της από σάρκα και αίμα. Κι όλα συμβαίνουν αθόρυβα, κάτω από το επίσημο ένδυμα του καθημερινού εαυτού της μέσα στα πλήθη των ανυποψίαστων ανθρώπων που κι αυτοί μέσα τους αγωνίζονται για τη δική τους ολοκληρωτική επιβίωση.

after rain

 

Πόσους ουρανούς θα περπατήσω
και σε πόσες χούφτες νερό θα πνιγώ?
Δεν υπάρχουν ουρανοί μέχρι να βγάλεις φτερά.
Δεν υπάρχουν θάλασσες πριν μάθεις να κολυμπάς.. ή να πνίγεσαι..

δεθ

Τα στόματα μπροστά στα μικρόφωνα συνδέονται με τρύπια στομάχια που έχουν κατεστραμμένο δείκτη κορεσμού. Σερβίρουν πολιτικές συνταγές μαγειρικής για να φάνε το μεδούλι του λαού ρίχνοντας δολώματα ώστε να πιαστεί ξανά στη φάκα ο νόστιμος ψηφοφόρος και ο ακόμη πιο νόστιμος πολίτης της χώρας που δηλώνει απολιτίκ και αρχίζει πάλι να μυρίζει καψαλισμένη ανθρώπινη σάρκα στα οργασμικά τραπέζια των πεινασμένων για εξουσία..

αναγκαιότητα

Όχι.. το αναγκαίο δεν είναι να μάθεις. 

Είναι να καταλάβεις. 

Απλά, για να καταλάβεις 

χρειάζεται να μάθεις.

κατοικίδια

Στις ηλιόλουστες μέρες 
αδέσποτη να 'μαι
μα στους κατακλυσμιαίους καιρούς 
άσε με κατοικίδια 
να 'ρχομαι μέσα σου.

εις το όνομα

Όλα τα ξύλα 
τίμια 
κι εσταυρωμένα..

[ούτε λίγος θεός
για να πιστέψει 
η φύση]

Φαύλος κύκλος

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Αν κάθε φορά που ανασταίνεσαι
συνεχίζεις τη Ζωή
από εκεί που την άφησες,
είσαι καταδικασμένος να ζήσεις
τους ίδιους θανάτους.. 

Θεμέλια

 

Αν γνώριζες τα θεμέλια στα οποία στηρίζεται η Ζωή σου, δεν θα ζούσες μία μικρή ζωή.

Only You

 

Δεν αντέχεται ο πόνος του κόσμου, εκείνος ο βουβός. Που τον υπομένουν οι άνθρωποι αθόρυβα και μέσα τους αντέχουν με ένα αδιάκοπο «λίγο ακόμη». Που κρύβεται πίσω από τα καθημερινά λόγια, τις μηχανικές κινήσεις της ημέρας, και το βράδυ από σκιά γίνεται άνθρωπος. Ο πόνος. Κάθεται δίπλα και σωπαίνει, κι όταν ο έξω θόρυβος κοπάσει, αρχίζει να μιλά την αλήθεια. Έχοντας από καιρό πάψει να υψώνει τη φωνή. Μόνο με ψίθυρους πια. Ψίθυροι και σταγόνες φτάνουν ως το κόκκαλο με ένα βασανιστήριο αιωνιότητας. Από κείνη την αιωνιότητα που κρύβουν οι δύσκολες στιγμές που λες δεν περνάνε…

Οι άνθρωποι εξασθενίζουν. Συστήνονται δυνατοί, μα μέσα τους ξεθωριάζουν, σβήνουν, αφήνονται, πέφτουν. Λεπταίνουν.. σαν τα σκοινιά που μόνιμα καλούνται να ισορροπήσουν αντίρροπες δυνάμεις. Λεπταίνουν οι φλέβες, οι μύες και οι αντοχές των ανθρώπων υπό συνεχή πίεση. Λυγίζουν τα κόκκαλα και η σκέψη. Ζητείται βοήθεια, μα δεν υπάρχει ένας υγιής που να έχει απόθεμα προσφοράς εαυτού.

Υπάρχεις μόνο εσύ. Εσύ που πονάς. Στις απομονώσεις, στις νύχτες, στις σιωπές, στους φαύλους κύκλους, στα βυθίσματα, στα αδιέξοδα, στις κακοκαιρίες, στη λειψυδρία, στα στερητικά σύνδρομα υπάρχεις μόνο εσύ κι ο εαυτός σου. Τίποτε άλλο. Αν χορέψεις, χορεύει η Υφήλιος. Αν βουλιάξεις, βουλιάζει ο κόσμος. Αν παραιτηθείς, το παιχνίδι τελειώνει. Αν αγαπηθείς, αγαπιέται το Σύμπαν. Δεν υπάρχει ξόρκι. Μήτε άλλη γιατρειά. Εσύ η αρρώστια σου. Εσύ και το φάρμακο. Εσύ ο θάνατός σου. Εσύ η ζωή σου.

Έξω πάντα γινόταν πόλεμος. Μέσα οι άνθρωποι άλλοτε κάναν έρωτα κι άλλοτε αυτοκτονούσαν εις το όνομα μιας απελπισίας ή μιας παραίτησης. Τα όπλα ποτέ δεν είχαν σφαίρες. Το όπλο πάντα είναι ο τρόπος που στέκεσαι απέναντι στον πόλεμο και στη ζωή. Μόνος σου διασχίζεις το σενάριο και το σκηνικό. Μόνος σου επιλέγεις το ρόλο κι ενσαρκώνεις τον εαυτό σου. Ο πόνος είναι ένα σύμπτωμα μιας ασθένειας που ξεκινά ή εξελίσσεται. Υπάρχει ως προειδοποίηση πως κάτι δεν πάει καλά. Άλλαξε τις νοοτροπίες που σε αρρωσταίνουν. Έτσι θα εξαλείψεις τον πόνο. Δεν υπάρχει διάγνωση. Δεν είναι το σώμα που πονά. Είναι η ύπαρξη που κουτσαίνει και κάνει το σώμα σου να πονά. Άλλαξε τον τρόπο που υπάρχεις. Αυτή είναι η γιατρειά του πιο αρχαίου, του πιο σύγχρονου και του πιο μελλοντικού κόσμου απέναντι σε κάθε ασθένεια.

αυτοπροστασία

 

Το να προσπαθείς να ξεφύγεις από την παγίδα..

είναι η παγίδα.

περί φόβου

Όταν ουρλιάζεις σε ένα παιδί, τού μαθαίνεις να ουρλιάζει ή να φοβάται. Ανάλογα με το χαρακτήρα του.

Όταν απειλείς ένα παιδί, τού μαθαίνεις να απειλεί ή να φοβάται. Ανάλογα με το χαρακτήρα του.

Όταν εκβιάζεις ένα παιδί, τού μαθαίνεις να εκβιάζει ή να φοβάται. Ανάλογα με το χαρακτήρα του.

Όταν επιτίθεσαι σε ένα παιδί (σωματικά ή λεκτικά), τού μαθαίνεις να επιτίθεται ή να φοβάται. Ανάλογα με το χαρακτήρα του.

Όταν ασκείς εξουσία σε ένα παιδί, τού μαθαίνεις να ασκεί εξουσία ή να φοβάται. Ανάλογα με το χαρακτήρα του.

Ο φόβος δεν φυτρώνει ξαφνικά στην κοινωνία, ως μέσο χειραγώγησης. Ξεκινά από το σπίτι και το σχολείο. Δυστυχώς.

Μεγαλώνουμε παιδιά που.. ή θα φοβίζουν ή θα φοβούνται ή θα παρατηρούν χαμένα, παθητικά και αδιάφορα τα.. φοβικά δρώμενα. 

μπαστ.... αλλήθωρος

 

Αυτός ο μπάσταρδος κόσμος μας 
πώς λατρεύει τα αλλήθωρά μας μάτια 
που  βλέπουν μόνο αποτελέσματα 
και παύουν να διακρίνουν τις αιτίες.

Ύπνος

 

Έχουμε ανάγκη από ύπνο,
όχι γιατί είμαστε κουρασμένοι,
μα γιατί στα όνειρα ξυπνάνε
οι ανομολόγητες επιθυμίες και οι μεγαλύτεροι φόβοι μας.
..όσα χρειάζεται η Ψυχή, δηλαδή, για να νιώθει ζωντανή.

Μεταπολεμικό

Όταν τα πλήθη ξεκινούν λιθοβολισμούς με πέτρες και λόγια στο ναρκοπέδιο των αλλόθρησκων προσευχών τους, εγώ προσκυνώ το σώμα σου, αυτό που κατοικείς απ’ τη γέννα, παιδί κάποιου έρωτα που ξεχάστηκε με τα χρόνια, μα στα μάτια σου, όπως σ’ όλων των ανθρώπων τα μάτια που αγαπιούνται, αστράφτει εκείνο το big bang της δημιουργίας, που τοποθετεί όλους τους θεούς και τις θεές που επινοήθηκαν επί γης σε μία χούφτα επαφής. Εκεί που ο άνθρωπος ξεζεύει το άλογο και το τανκ, βγάζει απ’ τον ώμο του το όπλο και  το τόξο, λύνει απ’ τη μέση του το μαχαίρι και τη ζώνη με τις σφαίρες, ξύνει απ’ τη γλώσσα του τις βρισιές και τις κατάρες κι απ’ το  μυαλό του την εκδίκηση, χαλαρώνει τις γροθιές, χαμηλώνει το μπόι του και ξαπλώνει γυμνός στα πόδια της αγάπης. 

Δώσε όσους πολέμους αντέχεις. Σώσε όσους θεούς μπορείς.

Η Πηνελόπη περιμένει..

..μα να γνωρίζεις πως οι Οδύσσειες πλέον δεν καταγράφουν ως ένδοξα τα χρόνια επαναπατρισμού (σε πατρίδα κι εαυτό) απ’ τους πολέμους. Τα καταγράφουν ως χαμένα κεφάλαια απ’ την περιουσία της ζωής.

Και το όνομα αυτής....

Και το όνομα αυτής…..?

Φυλακή.

Δεν είναι όνομα αυτό.

Τα ονόματα είναι φυλακές.

Θα ήσουν άλλη αν σού είχαν δώσει άλλο όνομα..?

Πολύ πιθανό. Θα είχα κλειστεί σε άλλη φυλακή και θα είχα άλλη εσωτερική ταυτοποίηση. Το όνομα εξυπηρετεί το να συστηθεί ένα μωρό στον κόσμο. Εξυπηρετεί μία εξωτερική ταυτοποίηση που επηρεάζει τόσο την αυτοεπίγνωση και τον αυτοπροσδιορισμό του. Επηρεάζει το Εντός εξυπηρετώντας τη δομή της κοινωνίας. Βοηθά να το ξεχωρίζουν, να του απευθύνονται, να το σηκώνουν στο μάθημα, να του βάζουν απουσία, να το αξιολογούν, να του ταχυδρομούν λογαριασμούς και αλληλογραφία, να του αντιστοιχούν ένα μισθό, ένα επίδομα, μία φορολογία, δάνεια, χρέη, κέρδη από λαχεία, να τού αποδίδουν ιδιοκτησία, να τού καταλογίζουν αδικήματα, ευθύνες και υποχρεώσεις, να του αποδίδουν πτυχία, τίτλους, βραβεία, επαίνους, μούντζες, κατηγορίες, χαρακτηρισμούς, να το παντρεύουν, να το ψηφίζουν, να το θάβουν επωνύμως.

Το όνομα εξυπηρετεί την κοινωνία. Ο Θεός, αν υπάρχει, δε θα χρειαζόταν όνομα για να σε ξεχωρίσει. Δεν θα σε μπέρδευε με το σύνολο.

Και το όνομα αυτής… Κυριακή.

Θα μπορούσε να την έλεγαν και Αργία, μα βαφτίστηκε χριστιανή  και δεν υπάρχει Αγία Αργία. Αν είχε γεννηθεί από τους ίδιους γονείς σε άλλη εποχή και άλλη χώρα, ίσως την έλεγαν Κίρκη και ίσως γινόταν μάγισσα και μάθαινε να ορίζει τις εσωτερικές δυνάμεις του ανθρώπου με τρόπο ουσιώδη. Τώρα, αν και Κυριακή, αναλώνεται στα καθημερινά και αναρωτιέται γιατί οι γονείς δίνουν στα παιδιά τα ονόματα των παππούδων και χρεώνουν στο παιδί ενεργειακό στίγμα ενός άλλου ανθρώπου. (Μη χαθεί η ρίζα. Θα ήμουν άλλη αν είχα άλλη ρίζα..? Ναι ε..? Κι αν ανακάλυπτα πως είμαι υιοθετημένη…? Πως όντως έχω άλλη ρίζα, μα οι θετοί γονείς μου με πήραν 5 μηνών και με βάφτισαν με το όνομα της…θετής μου γιαγιάς..? Τότε… ποια είμαι…? ) Το μικράκι νιώθει ένα δέσιμο με εκείνον απ’ τον οποίο πήρε το όνομα. Και αρχίζει η αυθυποβολή. Υιοθετεί χαρακτηριστικά, μιμείται συμπεριφορές και εν τέλει συμβαίνει η αυτοεκπληρούμενη προφητεία της ομοιότητας. Κι όμως.. το παιδί δικαιούται μία ανεξάρτητη πορεία και ίσως δικαιούται να επιλέξει το όνομά του. Μα πώς θα ήταν δυνατό…? Πώς θα του απευθυνόταν η κοινωνία μέχρι να φτάσει σε ηλικία να επιλέξει όνομα….?

Επίσης, η υπαρξιακή δομή ενός ανθρώπου δίχως όνομα μήπως επηρεάζεται χειρότερα από την επιρροή που ασκεί η ….φυλακή ενός ονόματος που διάλεξαν οι άλλοι για σένα..?

Ποιο μωράκι θα δεχτεί να τού γίνει το …..πείραμα της διαπίστωσης..?

Οι αντιρρήσεις της κατάφεραν τη νοθεία.

Και το όνομα αυτής.. ξεχάστηκε.

Επικράτησε ένα υποκοριστικό που δε θυμίζει τον αρχικό συμβολισμό. Έπαψε το μικράκι να ακούει στο βαφτιστικό του. Εξανεμίστηκαν οι βαφτιστικές ευχές. Οι παπάδες την αφόρισαν. Έπρεπε να φτιάξει νέες ευχές και προσευχές βασιζόμενες στη δική της εσωτερική ταυτότητα. Και ακόμη χειρότερα. Αποποιήθηκε και το υποκοριστικό της υιοθετώντας nicknames με τα οποία την αναγνωρίζουν στους ψηφιακούς κόσμους, εκεί όπου δε χρειάζεται βάφτιση, ο Θεός δεν έχει πρόσβαση, οι πληροφορίες ρέουν αφιλτράριστες, δίχως ευλογία, κι ο καθένας είναι ό,τι δηλώσει. Διάλεξε το όνομά της. Reflection, κι ο συμβολισμός είναι άπειρα πιο ισχυρός από το συμβολισμό που φέρει το βαφτιστικό της όνομα.

Όλα είναι αντανακλάσεις του Νου στο επίπεδο της Πραγματικότητας.

 

Αν ξαναγεννηθώ να με ρωτήσετε.

Θέλω να με πείτε Κίρκη ή Reflection. Και δεν με νοιάζει αν θα ‘χω γιορτή, γιατί πλέον έχω εμπεδώσει πως γιορτή είναι η κάθε μέρα που διασχίζεις πάνω σ’ αυτόν τον άθλιο και συνάμα πανέμορφο πλανήτη. Θα κρατήσω μόνο τα γενέθλια για να θυμάμαι τη στιγμή που ανώνυμη εμφανίστηκα στον κόσμο σας και με αναγκάσατε να απαρνηθώ τη συμπαντική μου ανωνυμία…. Λες και Κάτι δεν υπάρχει μέχρι να του δώσετε όνομα. Κι όμως….. υπάρχουν τόσα ορατά και αόρατα που ακόμη δεν έχει καταφέρει να ονομάσει η αυτού εξοχότης Ανθρωπότητα.

λάθος

..και στο ξήλωμα

και στην κατεδάφιση

μπορούν να γίνουν

λάθη.

Εξαφάνιση

Θα 'ρθουνε στιγμές που θ' ακολουθήσεις τ' ανύπαρκτα ψίχουλα μιας πραγματικότητας που υπάρχει στις σελίδες ενός βιβλίου και δεν θα μπορεί να σε βρει.. κανείς.