Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2019

Εκ προμελέτης




Και ξέρεις.. ίσως εγώ να φοβάμαι περισσότερο, καθώς σε βλέπω να έρχεσαι ατάραχος πάνω στα θηρία μου. Να διασχίζεις σώος τις λίμνες γύρω από τις προστατευτικές μου απομονώσεις, που τις έχω γεμάτες σαρκοφάγα ποιήματα. Να κατευθύνεσαι ευθύγραμμα πάνω στα μαχαίρια μου, που τόσο καιρό τ' ακόνιζα στις φλέβες μου. Να μην τραυματίζεσαι από τις αυτοκαταστροφικές μου εκρήξεις, που πάντα συντάρασσαν τον κόσμο γύρω μου. Να με βρίσκεις, όταν εξαφανίζομαι. Να με αναγνωρίζεις, όταν αλλάζω.Να πλησιάζεις δίχως να αποκλίνεις από μένα. Να με φτάνεις, όσα βήματα πίσω κι αν έχω κάνει. Να μένεις, όσο κι αν δεν σερβίρω καφέ, φαγητό, κέρασμα, εαυτό. 

Ξέρεις...... ίσως εγώ, παρόλο που σε κάλεσα, να φοβάμαι περισσότερο από σένα τις αλλαγές που συνεπάγεται αυτή η επίμονη και παρατεταμένη επιθυμία δολοφονίας της μοναχικότητας. 





Επιστροφή



Μέσα φυσά.
Έξω άπνοια.
Ρούχα, μαλλιά, βλέμματα
ασάλευτες προεκτάσεις ύλης.
Κάποιες Ψυχές μόνο 
σπαρταράνε στην ατμόσφαιρα
απ' αόρατες συγκινήσεις.
Έπαψα να σού απαγγέλω.
Κρατώ τους στίχους στο στόμα μου.
Τους μασάω και τους καταπίνω.
Με ντύνουν από μέσα
και κάθε που έρχεσαι
φορώ τα μέσα έξω μου
και σου παρουσιάζω όλα μου τα πρόσωπα.

Κι εσύ επιμένεις να φυτεύεις στην αυλή μου
γειωτές και αλεξικέραυνα.
Με προστατεύεις από μένα
ενώ ατάραχος εκτίθεσαι 
στους Εαυτούς μου.

Κουρνιάζω στη φωλιά μου.
Οκλαδόν μαγειρεύω ποιήματα
μα σαν ακούω το βήμα σου
σκίζω το χαρτί
μουτζουρώνω με χαρακιές τους τοίχους
καίω τις σκέψεις μου
και αθώα σε περιμένω 
να με φωνάξεις με τ' όνομά μου
να ξυπνήσω απ' τον ποιητικό μου λήθαργο
να μ' αγγίξεις
να με επαναφέρεις στην πραγματικότητα
να  με ντύσεις για να μοιάσω άνθρωπος
να διώξεις τις σκιές μου 
να σαμποτάρεις όλα μου τ' αόρατα
να διώξεις τις φωνές που μού υπαγορεύουν 
να με κοιτάξεις 
και να νιώσω πώς είναι η Αλήθεια
να σε διαπερνά
να απαρνηθώ τους θανάτους, τους λαβυρίνθους και τα ποιήματα
και να επιστρέψω από το υπερπέραν 
των απολεσθέντων ανθρώπων.

Για χάρη σου.