Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010

Ανολοκληρώσεις




Με "λάθος" αφορμή κλεμμένη από τον  vagnes, από τον οποίο εκλάπη και η περίτεχνη Εικόνα....

ΒΙΒΛΙΟ "Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου", ΑΝΕΜΟΣ Εκδοτική, 2012


Σκηνικό
λεωφόρος χρωμάτων,
εκεί που τα φώτα τρέχουν με ταχύτητες ανθρώπινες
και προλαβαίνεις να δεις μέσα τους
την κίνηση των σωματιδίων της κοσμικής σκόνης
και μεταφρασμένη όλη την Ιστορία της Ζωής.

Εκεί μία μισοτελειωμένη ιστορία
αναθεώρησε το λόγο ύπαρξής της
και απέδειξε στο τυχαίο
πως υπάρχουν παντού απαντήσεις.

Χάραξε με υγρασία στο τραπέζι
το όνομά της.

Σμιλευμένο το γιατί
με χρώμα που απορροφάται απ' το ξύλο
και καθώς ρουφά εκείνο τη σταγόνα
μεθάνε τα δ'εντρα που κόπηκαν
για να φτιαχτεί το τραπέζι
που φιλοξένησε τη συνάντησή μας με το πεπρωμένο.

Μεθυσμενη Φύση
η φύση μου.
και ο χορός
μονοπάτι στα "νερά" του αρχαίου ξύλου
που καίμε για να ζεστάνουμε τις σάρκες των Θηρίων
που ευαίσθητα μέσα μας
ώρες ώρες βιώνουν το κοσμικό κρύο της άρνησης.

Μα...
η κατάφαση πίνει ένα σφηνάκι ζωής ακόμη.
Κοχλάζει το αίμα
και η επόμενη στροφή μας
πιο αρμονική φαντάζει
στο στερέωμα του λείου επιπέδου της συναναστροφής μας.

Χίλια ονόματα.
Μέσα σε όλα εγώ κι εσύ
κι ας είμαστε σκόνη,
ερωτήσεις με απάντηση γραμμένη στη μέθη της στιγμής.
Εκεί που όλα όσα θέλουμε
πάντα μισοτελειωμένα μένουν,

γιατί όλο και θέλουμε περισσότερα.