Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Ευχή...Χρόνε ακούς?...




Να μας βρει η Νέα Χρονιά
Πεινασμένους για Ιδέες, Σκέψεις, Δημιουργία...

γιατί...

όταν φλέγεται από Ανάγκη το Είναι μας,
τότε αξιοποιείται δημιουργικά
η Κάθε Πολύτιμη Στιγμή της Ζωής..

Καλή και Μαγική Νέα Χρονιά
με 2011 παιδικές Ευχές,
γιατί τα παιδιά ΔΕ συμβιβάζονται και τα Θέλουν ΟΛΑ....


Αμέτρητα Γιορτινά Φιλιά....
Όλα δικά σας...



Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

~Ξε-στολίζω...Στολίζω~





Χαίρομαι την εορταστική ατμόσφαιρα..
η μπλοκόσφαιρα ντύθηκε τα καλά της...

μα....

Επιτρέψτε μου.....

ΗλιούΓεννα, λέει ο Άθεος...

Χάθηκε το Φως, επισημαίνει ο Μαγος..

κι εγω αναρωτιέμαι:

Πως θ' ανάψουν τα αστέρια μας σ'αυτες τις Γιορτές?...
σαν τεχνητά φωτακια στα Δεντράκια μας?...

Μήπως να πάρουμε την υποθεση του κάθε Εορτασμού στα χέρια μας?...

Μήπως ήρθε η Ώρα να πεισμώσουμε
και να μετατρέψουμε επιτέλους Κάθε Στιγμή σε μια Γιορτή Ζωής?...

μήπως?..



Επιμένω να μη στολίζω το Δέντρο... ούτε το σπίτι..

Παλεύω ακόμη για να στολίσω την Καρδιά μου....
σχεδόν αγκομαχώ...


Δε στολίζονται εύκολα οι Καρδιές.....



Αφήνω εκατομμύρια φιλιά για Όλους,
συντροφιά με Σκέψεις σκόρπιες στον Εορταστικό Αέρα...
σαν αστέρια αυτόφωτα στον Ουρανό που μας αναλογεί...




Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

~Βρεφάκι Χρονικό Φιλί~





Ο καιρός μου κατέρρευσε...
ντόμινο σε χέρια παιδικά...
μα ακόμη στήνω τα τουβλάκια μου
στο επιτραπέζιο του Έρωτα της Ζωής...

Συναρμολόγησα στιγμές,
που έσπασαν σαν τη Σιωπή μου...

Χρυσάφι εξόρυξα
απ'τη φλέβα που πάλλεται
πάνω στο ρυθμό της Εναλλαγής...

Αλλάζουν θέση τα χρόνια μου...
Εγώ στατικός θεατής
εκθρονίσεων και ενθρονίσεων...

Με ένα γέλιο για σπαθί
χαράζω ονόματα
στις γυάλινες κούνιες,
που οι Μαίες νανουρίζουν τις Στιγμές μας..

Στιγμή Δική μου..
Στιγμή Δική σου..


Βρεφάκι χρονικό φιλί,
αντανάκλασης είδωλο σε χρονικό καθρέφτη...
χάραξέ μου τον Ήλιο
στο κατώφλι του Νέου Αιώνα,
να έχω ένα Θεό ν' αρνιέμαι...
έναν Εαυτό να πιστεύω...

και μέσα στη σχισμή των χειλιών
θα ζεσταίνω τα χαμόγελα,
να λιώσουν επιτέλους τα ανέκφραστα χρώματα,
να γεμίσει το Τοπίο ροές,
ποτάμια, υδάτινους πίδακες,
συντριβάνια συναισθηματικής εντροπίας...

Ο Χρόνος τρυπά τον παλμό μου
μπερδεύοντας το τικ τακ του ρολογιού
με τον χτύπο της Καρδιάς μου...
Με βρίσκει πιο κόκκινη απ' το φιλί,
λιωμένη στο Φως,
αναδυόμενη στο συντριβάνι της Ανυπακοής
να χορεύω με επιδεικτική Ευτυχία
πάνω στη Σκηνή, όπου εναλλάσσονται οι Εποχές..

Δε θλιβομαι που τα Χρόνια περνούν..
Μία ευτυχία καταναλώνω στον Μπουφέ σας
και μεθάω με τις Ροές
μεγαλώνοντας Χρόνο με το Χρόνο το μεγεθος της Καρδιάς μου....

να χωρά Πάθη Εσταυρωμένου Έρωτα
και όλο πιο πολύ να αντέχει
ν'αγαπά και ν' αγαπιέται...

Δε θλίβομαι που τα Χρόνια περνούν....

τη Νιότη τη φύλαξα στης φλέβας τον Παλμό...

Βρεφάκι πίνω χρονικό φιλί...
κι ακόμη ερωτεύομαι...
στο κατώφλι κάθε Νέου Χρόνου
που επιμένει να έρχεται με άδεια χέρια..



Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

~Μετα..Φυσικά Κινούμενη~





Μεταμορφώθηκαν οι Απαιτήσεις...
Ρεαλισμός που εκπληρώνει, δεν Υφίσταται..
και θυμήθηκα ξανα τα Ξόρκια μου...

Στο Σεληνιακό Τοπίο των Ψευδαισθήσεων
ένα στιχάκι παράνομης μαγείας
εκτινάσσει τις Επιθυμίες στο Κατακόρυφο της Άνω Διαδρομής...

Εκει που είχα οραματιστεί να Κατακτήσουμε τον Κόσμο..
να σε φιλοξενήσω Εντός μου...
με ένα άγγιγμα να ταράξουμε τις Θάλασσες...
να στερεοποιήσουμε υγρασίες και να φτιάξουμε Ιδιόκτητα Νησιά...

Τώρα σε ψάχνω..
Κρυμμένος σε μία Αναστάτωση, μία Αδυναμία..

μα στα μάτια μου παντα Προβάλεις Κυρίαρχος..
Ετσι σε Θέλουν οι Αισθήσεις...

Μην κλεινεις τα ματια..
μην τα χαμηλώνεις απ'το Ουράνιο Στερέωμα...
το ξόρκι θα πιάσει..
είμαστε καταδικασμένοι να πιάσει...

Τα Βράδια γυρνώ στους Δρόμους της Γειτονιάς σου
φορωντας για ρούχα ενθύμια Μέλλοντος
και σε ψάχνω
μέσα σε μιας Ιδανικής Συγκυρίας της παρόρμηση
να γίνουν τ' Αδύνατα Δυνατά....

κι αν όχι με τη Φυσική Επιστημών,
τότε με Μεταφυσική Αθεράπευτων Οραματιστών....

παλι....
μειναμε Εγω κι Εσυ...
μα σε άλλο Τοπίο....
αλλαξαμε Έργο, μάτια μου.....

Σεληνιαστήκαμε Επιτυχώς.....


Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Έξω κάνει Φτώχεια....Μέσα κάνουμε Επανάσταση...






Μάθαμε, μάτια μου, τρύπια να φοράμε παντελόνια...
μ'ανέμου διαπερατότητα να γεμίζουν οι τσεπες στο μπουφάν μας..
Φθοράς βήματα να δένουν τα κορδόνια στα παπούτσια μας...
μισό το πιάτο να γεμίζει στο τραπέζι...

Συμφωνήσαμε να είμαστε λιτοδίαιτοι...
Υγιεινή Διατροφή σε Μικρές Δόσεις,
αφού δεν καταφέραμε Μικρές να είναι οι Δόσεις του Δανείου....

Κοίτα!....
έξω χιονίζει....
χιονίζει Φτώχεια πολυτελείας...
Δεν κάνει διακρίσεις ο Καιρός..

Αργησε ο Χειμώνας, μα μας θυμήθηκε...

Βγάλε το κασκόλ απ'το συρτάρι...
έλα να τυλίξουμε τον Ερωτα....

Έξω κάνει Φτώχεια...
Μέσα κάνουμε Επανάσταση...

Φοράω κόκκινα περιτυλίγματα απ'τα περσινά Δωρα Χριστουγεννων....

Ντύθηκα το Δωρο που ζήτησες απ'τον Παιδικό μας Άι Βασίλη....

Το γιορτινό μας Δείπνο έχει Εκτονώσεις, Πορείες, Φωνές, Διεκδικήσεις...
κι όσο δε μας ακούν οι Εξουσίες των Ανθρώπων
θα κανουμε Ινκόγκνιτο Επαναστάσεις.....

Μία Συσπείρωση, μάτια μου, στο μικρό μας δωμάτιο...
το χέρι μου στο χέρι σου....
οι δυο μας ΕΝΑ...

Κόντρα στο Λίγο που μας προσφέρουν,
θα αντιπαρατάξουμε το Πολύ μας, που ξεχειλίζει....
Και θα αντέχω για Σενα...
και θα αντέχεις για Μένα...

κι όση Αγάπη έχουμε στις τσεπες της Καρδιας
δεν θα μπορούν με μαεστρίες Νομοσχεδίων να μας την Κλέψουν...

κι όσο Όνειρο κρύβουμε τα Βράδια στις αγκαλιές μας
δεν θα μπορεί να μας το Στερήσει κανείς...

Στο Τελος θα μείνουμε

Εγω κι Εσυ
η Αγαπη και τ' Όνειρο....

μας φτάνουν μωρό μου?......
πες μου......



Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου 2010

~Ονειρο-κάματα~





Συνήθισα την ιδιοτροπία της υπερωρίας μου.
Δε δουλεύω τη μέρα, ούτε τη νύχτα.
Ιδρώνω τις ώρες μου μέσα στα Όνειρα.

Στήνω μικροπωλητής τον πάγκο μου:

Χύμα οι Λέξεις...
Κάτι σπασμένες εικόνες ανολοκλήρωτης αυτοπραγμάτωσης...
Αναμνήσεις ενός Έρωτα, που γεώτρησε απαγορευμένα εδάφη επιθυμίας...
Ένα Λυχνάρι τριών ξεχασμένων ευχών, που δεν τόλμησε ποτέ κανείς...
Κάτι Δαχτυλίδια Μεταμορφωσεων αχρησιμοποίητης περιέργειας...
Ένα Στόμα, γυάλινο ενυδρείο αρχαίας γεύσης ερωτικής απόλαυσης...
και το Βλέμμα ενός Αερικού, που επιτυγχάνει ανεμοσκορπίσματα μαγείας στ' Αδυτα της Ψυχής....

Στέκω εκεί..
στην αυτονομία μιας αλλόθρησκης Αγοράς,
που εξαργυρώσεις δέχεται Συγκινήσεων...

Μη μου τείνεις το χέρι σου...
Πρόταξε την καρδιά σου...
Εκείνη ξέρει τις Τιμές στα Ονειρο-κάματα....


Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

~Μόλις αποκοιμηθώ, ξυπνάω αθόρυβα~




Τα βράδια,
μόλις αποκοιμηθώ,
ξυπνάω αθόρυβα.
Εγώ... η αληθινή...

Σηκώνομαι,
σκεπάζω απαλά το Σώμα μου
και πηδώ απ'το Κατάστρωμα του Ύπνου....

Εγκαταλείπω ακυβέρνητο το πλοίο...
με σχεδία της Ψυχής την Ανάσα
ξεμακραίνω σε ναρκοπέδιο άυλων Σωμάτων
και γίνομαι σκόρπισμα...

Ιστορία που ακούστηκε σιγανά
στο παρασκήνιο του Ύπνου
και ξεχάστηκε πριν η Συνείδηση
αναλάβει τον Εαυτό της Σκέψης...

Σε μια κρυσταλωμένη στιγμή,
πριν την έκρηξη της νάρκης,
αιωρούμαι σε παράλληλες Ζωές...

αλλάζω σχήμα...
ταυτότητα...
σύσταση...

Στην ατέρμονη λεπτογραμμή
του Υπαρκτού και του Ανύπαρκτου,
μιας επιφάνειας το κύμα
νανουρίζει με εκρήξεις
την αυτοσχέδια σχεδία μου....

μόλις στ'όνειρο αποκοιμηθώ
με ραγίσματα που ακουγονται
στη διαπασών της Ψυχης που τρίζει,
ξυπνώ πάντα με κρότο στις παλάμες,
από τις νάρκες που εξόντωσα
ή με εξόντωσαν...
-ποτέ δε θυμόμουν επακριβώς τα όνειρα-

...και ξυπνάω Εγώ...
η δεύτερη...
αυτή που εγκλωβίστηκε
να ζει στις πραγματικότητες...

μα...
πάντα μία γωνία υφάσματος στο σεντόνι μου
φέρει αλμύρα
ή φωτιά...

και έχω τα θρύψαλα της Υπόνοιας
πάνω στο Δουλικό μου Σωμα,
να μουρμουρίζουν Ελευθερίες
που δε θ' αγγίξει ποτέ η Ζωή μου....
μόνο τ' Όνειρο...
σαν νάρκες που διαλύουν τα κλουβιά
και πετάνε οι Ψυχες
πιο πανω...
πιο περα...
πιο βαθιά στο Άγνωστο....

εκεί απ'όπου ξεπήδησαν μία νύχτα
καποιου Απόκοσμου Ονείρου...


Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Είπες δε θυμάσαι ονόματα!...






Το Ποίημα γράφτηκε Αλληγορικά...
με παρομοιώσεις και περιγραφές που προσεγγιστικά αποδίδουν τα Πρωτότυπα..
τα ονόματα ξεχάστηκαν, είπες..
γιατί δε τα συγκρατείς ...
ο Βωμός ήδη καίει τις λέξεις...

μα.....

δε χρειάζονται ονόματα....
όποια κι αν ήταν αυτά..
στο βωμό όλα καίγονται με τον ίδιο τρόπο!..

ή μήπως όχι?....
Μήπως τα Ονόματα δεν είναι τόσο τυχαία επιλεγμένα και όντως χάνεται η Ουσία, όταν όλες τις Γυναίκες τις βαφτίζουμε Αφροδίτη ή Εύα και όλους τους άντρες Οδυσσέα ή Αδάμ?..

Λυπαμαι που δε συγκρατείς ονόματα....

Τα ποιήματα δε συγχωρούν τις παραλείψεις...

αλλιως θα ηχούσε ο στίχος, αν εμπεριείχε τις συλλαβες των Ονοματων που ξεχασες....
αλλιως θα καιγόταν η Αναγκη σου, αν στο βωμό είχες ως προσάναμμα το Όνομα που λησμόνησες......

Ζητώ απεγνωσμένα να δικαιωθούν τα Οσα Ξεχάσαμε στη Ροή του Χρόνου....

Νιωθω το Ποίημα συντάσσεται με το μερος της ευγενικής μου διαμαρτυρίας....


Ακόμη και τα φιλιά, που αφηνω πάντα να σφραγίσουν το λόγο μου, αν ήταν κύματα,
θα ειχαν άλλο ύψος, άλλη ταχύτητα, άλλη απόχρωση, άλλη ορμή
αν τα ονόματα που ξέχασες ήταν
-με Άναρχη Ταξινόμηση μιας ποιητικής εντροπίας-
στη Θεση που θα διάλεγε η Στιγμή της Συγγραφής!...


{αν θυμηθείς εκεινα τα μάτια,
ίσως το βλέμμα,
ακομη και μεσα από την ανάμνηση,
ψιθυρίσει το Όνομα,
εκείνο που σήμερα λείπει
κι αφήνει κενά να δημιουργούν ασυνέχειες...}




Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

~Παράξενος Συγκερασμός~



Κάποιες φορές η Σκέψη αθροίζει τα κίνητρα και εκ-ποιεί τις Αιτίες της...
(Θα μπορούσα να το χαρίσω στην Υπεροχη meggie, ως απάντηση στο τι μου αρεσει στο blogging...
και υπογραμμίζω πως ΔΕΝ υπαρχει κάτι που δεν μου αρεσει...
ίσως μικροπράγματα, μα ανάξια ν'αφιερώσω χώρο και χρόνο....

Απολαμβάνω το Συγκερασμό Ιδεων, τη Συμπραξη και τη Συμπόρευση όσο δε φαντάζεστε!!!
Σας ευχαριστω ΟΛΟΥΣ για την πολύτιμη συντροφιά 10 μήνες τωρα....)


Είναι που νόσησε επιτέλους η αποστειρωμένη Υγεία μας...
Είχα ασαλευτες πλαστικές σκέψεις στα αυτοφυή μου χέρια....
Όλο άνθιζε το άγγιγμα κι όλο έλειπε το ρίγος από τη μηχανική μου Σκέψη...
Μέχρι που το Ιδίωμα του Άνθους περασε σαν μικρόβιο στους πορους των Ιδεών..

Ρίγησα ολόκληρη....
Αναρριχήθηκαν οι σκέψεις.....
ξεχειλισαν τα εβένινα συρτάρια ταξινόμησης...

ενας κήπος σαρκοβόρος το δωμάτιο...
ετρωγε το σώμα μου και γιγάντωνε τα κλαδιά του....

Συναντηθήκαμε στο ορειβατικό σκαρφάλωμα προς το Ιδανικό μας....
τι υπεροχη συγκυρία!...
εκει οφείλουν ν'αγαπιούνται οι Σκέψεις...
στην Ανατολή και στη Δύση ενός Εύθραυστου Ήλιου, που ξέφυγε από τις επιστημονικές αναλύσεις και χώθηκε ερωτευμένος μεσα στα Ποιήματα...

Κλείσε τις λέξεις...
μην μας κλέψουν τον Ηλιο, οι μηχανες του Λογου..

Εμεις γεννηθηκαμε αλητες...επαναστατες...
ακομη κι αν καπου στα μισά το είχαμε ξεχασει στην απόπειρα προσαρμογής στον ευπρεπισμό που ήθελαν να μας επιβάλλουν..

Τωρα ξυπολητοι οργώνουμε το Συμπαν...

Εμεις κι οι Σκέψεις μας...
Σύνολα επί Συνόλων..
Σ'ενα Παραξενο Συγκερασμό δοσμένοι...

Οι ομάδες μας σύνολα υποσυνόλων μιας γενικής θεωρίας μισοσβησμένης από τον πίνακα, όπου το Χερι αποτύπωσε το προσχέδιο της δράσης μας..

Χαθηκα μεσα σε κύκλους αποφασεων και σε πρωτοβουλίες των πολλων..
αφησα αιφνιδιαστικά το χερι, που με κρατούσε,
και υπαγορευε λόγια δανεικα
να ψελλίσουν οι διεκδικήσεις μου....
Γιγαντωσα το Υψος μου,
πανω από το θεόρατο κύμα της επιβολής της Εξουσίας...

Έγινα Περιφέρεια ελαστική, που χωρα να περιφράξει των παιδιών μας τα όνειρα..

Πονάω καθως μεγαλωνουν τα Όνειρά τους...
γιατι τεντώνομαι επικίνδυνα για να τα προστατέψω....
και δίπλα μου ούτε ένα χερι προέκτασης..
μεχρι που εμφανίστηκες εσύ..

Ποίημα στο Ποίημα επανω...

και πιάστηκα από τον τελευταίο Στίχο...
εδεσα τον Πρωτο, τον δικό μου..
και μεγαλωσε πληθωρικά η Περιμετρος προστασίας των Ονειρων των Παιδιών μας...

εχω χωρο για χαμόγελα τωρα...

και σου οφειλω το πρωτο χαμογελο που γεννηθηκε από την Συμπραξη..




Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

~Η Μοίρα του Ήλιου~




Με αφορμή την πρόταση του Κένταυρου...


Η μοίρα του Ήλιου
που λάμπει σε δύο μάτια που ατενίζουν τα Όνειρα


Παίζανε τα παιδιά του Θεού με τη φωτιά και το χιόνι. Με φλεγόμενες ρίψεις στοχοποιούσαν τις ανθρώπινες καρδιές και έπειτα τις ρίχνανε στο άζωτο της συναισθηματικής ακινησίας, που απαλύνει τον πόνο από τις πληγές. Στο παιχνίδι τους επάνω, ένας πύρινος βώλος γλίστρησε απ’ τα χέρια του πιο μικρού παιδιού. Κατηφόρισε στο κεκλιμένο επίπεδο ανάμεσα στην Αλάνα του Παραδείσου και στο Χαοτικό Κενό… σαν βρεφική φλόγα στα σπάργανα του Σκότους… σαν πύρινη χιονοστιβάδα σε εξέλιξη, που παρασύροντας εύφλεκτα υλικά γιγάντωνε τη μάζα της.

Αχαλίνωτη τροχιά, δίχως φρένο…. να τρομάζει τις ισορροπίες και ν’ απειλεί τα στερεότυπα της Αιώνιας Νύχτας. Ώσπου απ’ το 9ο επίπεδο της Κόλασης αναδύθηκαν τα θερμομονωτικά χέρια κάποιου Δάντη, που ακινητοποίησαν και στερεοποίησαν τον Φλεγόμενο Γίγαντα στον Ορίζοντα των Ποιητών.

Από τότε σ’ ένα βάθος Χρόνου, ατελείωτο μπρος στις πεπερασμένες περιγραφές, ο Ήλιος ακολουθεί τη Μοίρα του:

… ανατέλλει μέσα από την ομίχλη των τελευταίων ονείρων της νύχτας..
…φλερτάρει της Σελήνης τ’ ολοκλήρωμα…
…τυφλώνει τις εστιάσεις, που ζητούν να του κλέψουν λίγη λάμψη…
…λιώνει το περίγραμμά του στη διαφάνεια του θαλάσσιου δειλινού…
Βασιλιάς… Κυρίαρχος κι Επόπτης της Ζωής… Ζωοδόχος, τα φωτεινά νήματα να κρατά του Γαλαξία.

Κύλησε, όμως, ο ανταγωνιστής Χρόνος στο κατόπι του. Μέσα σε μια στιγμή, κυοφορούσα Όνειρα, γεννήθηκε το Άλικο Κορίτσι.
Με φωτιές στα μάτια…
Κρασί στις φλέβες…
Ροδοπέταλα στα χείλη
και η θερμοκρασία της Ύπαρξής της
άγγιζε εργαστηριακά πειράματα ανάφλεξης.


Όμως, ο Ήλιος ασυγκίνητος την έλουσε με φως, ως όφειλε. Διατεταγμένος να σκορπά ζωή.
«Το άλικο πάθος της δεν αρκεί ούτε για ένα Joule θερμικής μου συμπύκνωσης!...», σκέφτηκε…
«Εξάλλου, είναι τόσο εύθραυστη μέσα στην θνητότητά της…»

Συνέχισε το Παγκόσμιο παιχνίδι του προκαλώντας το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας για παρατήρηση και αποτελέσματα:
Μέγιστη θερμοκρασία επιφάνειας
Πιθανά υλικά καύσης
Συχνότητα εκρήξεων
Διάρκεια Ζωής


Το Κορίτσι έξω απ’ τα πλαίσια της αυστηρής διατύπωσης των επιστημών, με αλληγορίες κλεμμένες από τον παραλληλισμό του Εσωτερικού της Κόσμου με τον εξωτερικό, εξιστορούσε περιλήψεις φανταστικών γεγονότων.

Κάποια στιγμή μέσα από τις αλληγορίες προκάλεσε τη Μοίρα της. Εκείνη ανταποκρίθηκε. Λατρεύει τις προκλήσεις η Μοίρα! Και το Κορίτσι ερωτεύτηκε παράφορα.
Το κλικ του φωτογραφικού συνειρμού της καρδιάς της συνέβη ένα ζεστό δειλινό καλοκαιρινής μαγείας. Η Νύχτα φωτίστηκε από αντανακλάσεις ιριδίζουσας ματιάς.
Ο εσωτερικός της ψυχισμός υγροποιήθηκε και κύλησε σαν κύμα από κάθε πιθανή ρωγμή του κορμιού της. Πλημμύρισε το Σκοτάδι αρώματα ρευστής Γυναικείας αειφορίας.
Ένας Έρωτας… Μία Νύχτα… Μια Ζωή…


Ο ξέφρενος χορός της κρεμάστηκε απ’ της Σελήνης τη μουσική. Γαλαξιακή ενορχήστρωση στο Ταξίδι της Καρδιάς. Συνωμότησε ο κύκλος των Χαμένων Ποιητών και όλα τα άψυχα προσωποποιημένα συμμετείχαν στη συγκίνηση και γίναν μάρτυρες της Ερωτικής Επαφής.
Διαταράχτηκε ο ύπνος του Ήλιου στο κρυμμένο Ημισφαίριο των Μοναχικών Ονείρων… Εδώ, στο ημίφως της σαγήνης, στο Ημισφαίριο των Ερωτευμένων η Κοπέλα ηγείται του χορού κι η Νύχτα ήδη άπλωσε το βελούδινο χαλί της.
Ο Κόσμος Δικός Της…
Για πάντα…
Για πάντα?...

Η Νύχτα πεπερασμένη…
… το ίδιο κι η Ζωή…
… κι ο Έρωτας επίσης…


Όλα υποταγμένα στην Καμπύλη της Μοίρας. Μετά το Μέγιστο της Κορύφωσης… η Πτώση…
Το Κορίτσι ήταν πιο εύθραυστο απέναντι στις απώλειες, παρά στη θνητότητά της, όπως της καταλογίσε ο Ήλιος.

Κοντά στη Λυκαυγή ο πρώτος αποχωρισμός. Το πρώτο δάκρυ έπνιξε το τελευταίο αστέρι…. φως πια σβησμένο...
Ο Ορίζοντας που τόλμησε να ντυθεί στα χρώματα της Αυγής, βούλιαξε ολόκληρος στο βουρκωμένο βλέμμα της. Ο Ήλιος αγέρωχος μέσα στην Παντοδυναμία του αποπειράθηκε να ξημερώσει την πρώτη μέρα, μετά το Χωρισμό…

Τι Λάθος εκτίμηση!...
Ας παραδεχόταν πρώτη φορά την Αδυναμία του μπροστά στο Πάθος των Πληγωμένων κι ας έμενε κρυμμένος πίσω απ’ τα σύννεφα της μελαγχολίας… Μόνο για σήμερα…. Το αιώνιο κι ατελείωτο σήμερα, μετά το Χωρισμό..

Στο στιγμιαίο άγγιγμα της Χαραυγής γύρισε η Κοπέλα το ραγισμένο βλέμμα της προς τον Ήλιο κι εκείνος ολόκληρος χώρεσε μέσα στο βάθος της ρωγμής του…

Τεμαχίστηκε το είδωλό του στα δυο της μάτια…
Κομμάτια οι φλόγες…
Όλη η βροχή των δακρύων, τις έσβησαν μία μία… πνιγμένες φωτιές… κι ο Ήλιος έσβησε μέσα σε Δύο Μάτια που κάποτε ατένιζαν τα Όνειρα…


Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Η ερωμενη του καλλιτέχνη!..






Έχω εκθειάσει την ανάγκη να αγγίξουμε την πτώση και την πληγή μας. Από το μέγιστο της συναισθηματικής καμπύλης πάντα ρέπω προς την ολίσθηση, μόνη μου.. πριν με σπρώξει η απώλεια ή η έλλειψη...

Είναι το πρόβλημα που ο καθένας κουβαλά που πιάνει το χέρι μας και γράφει..

Λέει ο ασθενής καλλιτέχνης...
-Με κατατρέχει μία μανιοκατάθλιψη.... Κλείνω τα μάτια και σπάνε οι καθρέφτες, κόβομαι, κάθε κομμάτι μου αυτονομείται και με πολεμά ή μ’ ερωτεύεται… Κι εγώ μία νιώθω απαθής και μία λιώνω σα μάγμα έκθετο σε λάβα ηφαιστείου!

Απαντά ο καρδιακός φίλος που τον συμπονεί ...
-Υπάρχει τρόπος να απαλλαγείς...

Αποκρίνεται ο καλλιτέχνης..

-Μα, δε θέλω να απαλλαγώ... Η μανιοκατάθλιψή μου είμαι εγώ... εκείνη ζωγραφίζει στον καμβά μου τις σουρεαλιστικές μου εικόνες και με γλιτώνει απ’ τον εαυτό μου κάθε που με σκοτώνω, κάθε που πέφτω... πέφτω... πέφτω στο κενό της απόγνωσης, κάθε που εξατμίζομαι και δεν υπάρχω.... Αν την χάσω, τι θα μου μείνει;... άδειοι αντίλαλοι.... κλειστά παράθυρα...κούφιες σκέψεις….. ΟΧΙ!... κατηγορηματικά ΟΧΙ.... αρνούμαι να απαλλαγώ από την ασθένειά μου..... Εγώ και η ασθένεια είμαστε ένα... και το νόημα το σεντόνι που αγκαλιαζόμαστε...... στις ώρες της άγριας σιωπής.

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

~Παράκτιο Φιλί~





Μες στο Παράκτιο περπάτησες Φιλί,
στο ενδιάμεσο...στο κύμα και στην άμμο,
στη Δισυπόστατη Γυναικεία Αφορμή,
που ακουμπά τον Κορεσμό στη Δίψα επάνω.

Κι όλο σκαρφάλωνε η Στάθμη στο κατάρτι σου
το κέλυφος του Απόμακρου Εαυτού σου να διαβρώσει.
Ασάλευτο σαν είδε τον Άγριο Μάρτη σου
ορκίστηκε πως δύναται να τον εξημερώσει.

Ψυχανεμίστηκε ο Θεός την Αιώνια Μάχη
σαν κατακόκκινη την είδε τη Σελήνη
σε μια αντανάκλαση μες στην Υγρή σου Στάχτη
κι Ένοχη κατέδειξε Εκείνη.

Εκείνη που...

...τράβηξε ίνα απ' της φλέβας σου κλωστή
και σε ξηλώνει κάθε νύχτα και σε ράβει,
σαν να 'σαι υδάτινο στο σώμα της πανί
απ' τον Παράδεισο απλωμένο ως τον Άδη.

Στο 'χαν ψελλίσει οι παλιοί οι Ναυτικοί
όταν σε είδαν να παίζεις με κοχύλια
πως το Παράκτιο του Έρωτα Φιλί
κρύβει πνιγμούς ... από Γυναίκας Χείλια.



Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

~Ο Ναός~





Στον πιο βαθύ ύπνο των Αγγέλων
υπνοβατεί το προσχέδιο
έξω από την εποπτεία της Αγνότητας.
Μελέτη κατοχυρωμένη από την Αδυναμία,
με την εποπτεία της καρδιάς.

Σηκώνω θεμέλιο τις μικρές ώρες
με δομικά υλικά ερωτοκατασκευής
σε άσβεστο καμίνι δουλεμένα.
Σαρκικές στήλες Ταμάτων,
υγροποιούνται για εκπληρώσεις.

Με Αναμονές χτίζονται οι Ναοί.

Άρνησης Ευαγγέλιο
στην προσευχή του πλανόδιου προσκυνητή...
η Ιερή Kατάφαση υμνείται μόνο
στο δικό σου Ανάγνωσμα.
Άβατο το Αφανέρωτο Ιερό.
Τα κεριά αναμμένα αναμένουν αναμάρτητη Ιεροτελεστία.
Κάτω από τα μανουάλια
σιγοκαίγεται η Πίστη μου.
Η Ύψιστη θεότητα, μέσα απ'τις στάχτες,
τα σκήπτρα Λατρείας παραδίδει.
Σε πρώτη θεοποίηση ο Προσκυνητής.

Άλλαξε σελίδα ο ύπνος των Αγγέλων
καθως άλλαξε τ'Όνειρο πλευρό
ταράζοντας τη λίμνη
που Έρωτα βαφτίζω τη Ζωή μου
και Ναό μού προσφέρεις το Σώμα σου,
στον πιο βαθύ ύπνο των Αγγέλων.





Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

~Ο Κήπος~




Περνούσα αιώνες
έξω από τους φράχτες σου
φορώντας πολύχρωμα υφάσματα....


Εσύ σκυφτός σκάλιζες τον Κήπο...

Επέστρεφα για αιώνες
έξω από τους φράχτες σου
γυμνό κορμί, έτοιμο προς καλλιέργεια...


Εσύ σκυφτός πότιζες τον Κήπο...

Ξημέρωνα τις βόλτες μου αιώνες τώρα
έξω από τις Εποχές σου
υγρή περιπέτεια σταλίδας συναισθήματος..


Εσύ σκυφτός κλάδευες τον Κήπο....

Νύχτωνα τις ΣΚέψεις μου για αιώνες
έξω από το Σύνορό σου
προς Αφαιρετική Συλλογή των Άπιαστων Ιδεών....


Εσύ σκυφτός μύριζες λουλούδια....

Και μια μέρα
στιγμή, κουκκίδα στο τοπίο του Χρόνου
κατάλαβα....

Πέρασα ανοχύρωτη Ύπαρξη
δίχως ρούχα
δίχως κορμί
δίχως συναίσθημα
δίχως Ιδέες
μόνο Εγω, στην Καθαρή Μορφή μου.....
εκείνο το ατόφιο Υλικό
που συνθέτει τον Πυρήνα μου..


και γύρισες να με μυρίσεις.....



Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

Προσεχώς το Έργο της Ζωής μου....






-Μπορω να είμαι Ολα... και Τιποτα...., ειπε η πρωτοεμφανιζόμενη Ηθοποιός...

Η ηρωίδα μου σπούδασε θέατρο στο σκαλοπάτι της ζωής....
με επελεξε σεναριογραφο και σκηνοθετη...

Της ειπα εξαρχης:

"Κούκλα, είμαι δύστροπη... το ρομαντζο για μενα δεν είναι αποτύπωμα ωραιων τοπίων... είναι φιλοσοφία .... δεν επενδύω σε χρημα.. ρακενδυτη θα σε εχω.. θα σε ωθησω σε οριακό ξέσπασμα.. θα σου μπήξω το μαχαιρι να ματωσεις κι ίσως πεθανεις προωρα... θα σου φιμώσω τα λόγια, όταν θα έχεις δικιο.. θα σε μαστιγώνω, όταν τρυφερα κοιμασαι.... θα σε αφηνω μονη σε άδειους σκηνοθετημενους δρομους.... θα σου σβηνω τ'αστερια... θα σε κρεμαω από γεφυρες αυτοκαταστροφης.... θα σου παρουσιάζω ξεφτισμενους θεούς και ωραιοποιημενους ήρωες-δολοφονους να δοκιμασω την κοριτσιστικη πίστη σου... θα σε ταΐζω αποφάγια ποιητικής σχιζοφρενειας..... θα σε ποτίζω αρσενικό σε μορφή δηλητηρίου.. θα αποζητας αρσενικό με σαρκες να το φας για να χορτασεις..... θα σε λούζω στην οξινη βροχή του μολυσμενου μελλοντος.... και αν αντεξεις θα σε αποζημιώσω με αποθέωση ισορροπίας που θα πλάσει έναν Ιδιωτικό παραδεισο Ανθρωπιάς.... μιας και Ανθρωπιά σημαινει να μαθεις να αγαπάς Εμενα που σε τυραννησα τοσο για να σου μεταδωσω τα Μεγαλα Μαθηματα.... κι άντεξες.. κι αντεξα........ και στο Τελος θα ξερω.. πως αν γυρίζαμε ξανα το εργο της Ζωής μας εγω θα διάλεγα ΕΣΕΝΑ ηρωίδα-πρωταγωνίστρια... κι εσύ ΕΜΕΝΑ σκηνοθετη και σεναριογραφο σου... και θα με λατρεψεις Βαθια και Ισόβεια..."



Πρωταγωνίστρια του Έργου της Ζωής μου: Εγώ
Σκηνοθέτης: ο Εαυτός μου
Σεναριογράφος: το Alter Ego που κρύβω μέσα μου...



Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Σαφάρι........





Άγρια Γη
παρθένο ξημέρωμα
με δίχως Ήλιο να δαμάζει το φως.
Αρκεί των ματιών της η σπίθα
κι ανατέλλουν οι μέρες
στην Ήπειρο της Έλξης.

Σ’ αθόρυβη σύνταξη,
οι εντός κυνηγοί μου,
συστοιχία δυνάμεων
σ’ αρσενικό σπείρωμα
μιας πολιορκίας φθίνουσας διαμέτρου
γύρω απ’ τ’ απάτητα Δάση της.

Ανύποπτα.
Μέσα στον Άγιο Ύπνο της
η ζέστη του Ονείρου
γίνεται Κίνδυνος.
Κι εκείνη επιμένει να ονειρεύεται.

Ερπετό που σφυρίζει κατάκτηση
με γλωσσικές σαϊτιές
διχάλες στ’ άσπρο κορμί
εισχωρώ στ’ Όνειρό της.

Αόρατο χάδι μου
πώς την ξεσκέπασες
κι όλη η γύρη του κορμιού της
έπνιξε το στόμα μου?

Μία που πείνασα για το έδεσμά της
και μία που μαρμάρωσα,
αιχμηρό θαυμαστικό
καρφωμένο στο στήθος της.

Όλα τα βέλη μου βαθιά καρφωμένα
να εξασφαλίσω την Κυριαρχία
και μόλις λίγο ταράχθηκε ο Ύπνος της
ένα ένα
τα είδα ν’ ανθίζουν.

Τόσα χρόνια
καλλιεργώ το κορμί της
κι ακόμη δεν κατάλαβα
πώς μέσα σε ένα δευτερόλεπτο
με μεταμόρφωσε
από κυνηγό
σε κηπουρό παραδείσου.


Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

Κοριτσίστικος Μονόλογος....





Ποτέ δε φόρεσα το ροζ…
πάντα ντυνόμουν ένα τζίν σκαρφάλωμα
κι ένα μαύρο κολλητό μακό κυνηγητού …
προσπερνούσα τους κανόνες από δεξιά
και στην εκπνοή του κόκκινου
επιτάχυνα…
Είχα μία βέρα ασημένιας Υπόσχεσης
σφηνωμένη στον αντίχειρα:
«Δε θα προδώσω ποτέ το παραμύθι μου.»

Εκπαιδευμένη να κολυμπάω κόντρα… ίσως από βίτσιο…
να δραπετεύω από το παράθυρο προς τον αποπροσανατολισμό,
γεμάτη μισά ερωτηματικά με σκιές θαυμαστικού.
Να μουτζουρώνομαι σε υπόγεια Υψηλών Τάσεων,
επιδιώκοντας προσομοιώσεις κεραυνών.
Το πέτυχα!
Δέκα ατόφιο στη Διπλωματική!

Οι σελίδες του παραμυθιού γύριζαν αβίαστα…
χόρταινα ανταγωνισμό…
μα…
η πιο μεγάλη νοστιμιά:
να ξεπερνάω το όριό μου…

Τους καθρέφτες τους είχα σπάσει από μικρή…
πάντα έβγαζαν πιο όμορφες τις νεράιδες…
ποτέ δε γράφτηκε παραμύθι για τα «αλλόμορφα» κορίτσια…
εκείνα που ονειρεύονται να σκαρφαλώσουν στη φασολιά…
να ερωτευτούν τον Γίγαντα Θεό…
να κλέψουν από την τσέπη του το κλειδί του Παραδείσου…
να ψήσουν αμαρτίας εδέσματα στα κάρβουνα της Κόλασης…
να ξεφύγουν της τιμωρίας…
να μη μάθουν ποτέ το μάθημα νεράκι…

Όσο μεγάλωνα, ο κόσμος μίκραινε,
στένευε το Όνειρο
και ο ύπνος είχε ασυνέχειες.

Τίποτε ορατό δε φανέρωνε το κόκκινο που είχα εισπνεύσει..

ούτε το μαύρο που πύρωνε τα κάρβουνα της σκέψης
με ποιητική πλημμύρα μαύρου χρυσού, ασυναγώνιστης ασυναρτησίας!


Έψαξα κατά καιρούς το τραύμα μου..
Μάταια..
Λιπόθυμη απ’ τις ταχυπαλμίες μιας εγρήγορσης,
μόλις έβρισκα ξανά τις αισθήσεις μου
ξεχνούσα, σαν δευτερεύουσα προτεραιότητα, το αυτοερώτημα:
«Ποιο είναι το τραύμα μου?»

Σήμερα το υποψιάστηκα:

ΠΟΤΕ ΔΕ ΦΟΡΕΣΑ ΤΟ ΡΟΖ!!!

Σήμερα ξύπνησα άγρια από το ξυπνητήρι των Καθηκόντων…
36 πιά!
Ολόκληρη Γυναίκα….

Ανοίγω την ντουλάπα μου…
Θα ντυθώ στα ροζ!

Όμως, μαζί μου, μεγάλωσε και το χρώμα…
έγινε κόκκινο…

Τίποτε άλλο από κόκκινο…

Κόκκινο περιτύλιγμα η συσκευασία του Δώρου
και το περιεχόμενο πάντα ίδιο:



«Το παραμύθι μου, που δεν το πρόδωσα ποτέ…»



Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Δίχως Τίποτε.....μα με Όλα...





Απεραντοσύνη στο μπαλκόνι μου,
τυλιγμενο όλο το σύμπαν
σε μία βελούδινη κουβέρτα ...
Όλες οι λέξεις
μια γουλιά καφέ...

Κινήσεις μετρημένες
στον άβακα
που παιδικά μετράει ως το 9...
Κλείνω τα μάτια
κι εκεί ζωντανεύουν Όλα..
Όλα όσα δε χωράνε στην αγκαλιά μου..

οι ευτυχίες, που γλυκαίνουν τον καφέ μου...
οι περίπατοι, που μου έμαθαν τον Κόσμο σου...
οι εξομολογήσεις σου, που ακόμη ανάβουν τ'αστέρια...
οι πειρασμοί, που με αδέξια κόλπα,
χύνουν λίγες σταγόνες καφέ στην κουβέρτα.

Όμως, πάντα ξεχείλιζε το συναίσθημά μας..
πάντα έσταζε το κόκκινο του φιλιού
περίσσεμα αποχρώσεων
και γινόταν χάλια η Ζωή μας...

Σήμερα, δίχως Τίποτε.. μα με Όλα...
κουλουριασμένη γύρω από το Κέντρο του Εαυτού μου
μπροστά στο απέραντο γαλάζιο της θαλασσας,
σε νιώθω...
τριγυρίζεις ακόμη εδώ..

σαν βραχνή χροιά φωνής
στο παρασκήνιο των τραγουδιών...
σαν γεύση ονειροπόλησης
που βούλιαξε στον καφέ μου....



Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Παιδικό παραμύθι για Μεγάλους...





Κοιμήσου Κοριτσάκι μου
τα όνειρα βιάζονται να χτίσουν παλάτια…
Ήρθαν... υπνοβάτες Ζωής
σεργιάνι να σε πάνε
στων Ιπποτών τα Οράματα…

Νανουρίσου Κοριτσάκι,
τ’ αστέρια ξετύλιξαν τις αιώρες παραδείσου
στους Αγγέλους να φτάσει το αέρινο βήμα σου…

Μικρή μου, τρυφερή, κρυστάλλινη Ύπαρξη..
Νεραϊδίτσα μου εύπλαστη
ψιχουλάκια ακολούθησε
νυσταγμένου παραμυθιού….

Ονειρέψου Κοριτσάκι
Ταξίδια σ’ Ορίζοντες εκπλήρωσης…
Παιχνίδια στην αλάνα του Γέλιου…
Κήπους μ’ ανθισμένους αναστεναγμούς…

σσσσσσσσττττττττττττττττ…… το Κοριτσάκι μου κοιμάται…

σσσσσσσσσσσσσσστττττττττττττττ…

Ξύπνα Κοριτσάκι
το Τρένο της Ζωής μόλις πέρασε,
κι εσύ ακόμη παίζεις με τα Όνειρα...
Οι κήποι τσιμενοποιήθηκαν…
χτίσανε οι εργολάβοι το οικοδομικό τετράγωνο της Ζωής σου…
Κάποιος έκοψε τα νήματα της αιώρας,
θα πέσεις απ’ τ’ Όνειρο…

Κοριτσάκι μου... ξύπνα γλυκά...
περνά η ώρα...
θ’ αγριέψει το ξυπνητήρι των Καθηκόντων…
άκου….
αχνός σιωπής ο ύμνος των Αγγέλων…
η άγρια φωνή της Υποχρέωσης
χαϊδεύει με μαστίγια τ’ όνομά σου…

Ξύπνα Κοριτσάκι μου…
σου κλέψανε το Όνειρο…

Μεγάλωσες.......



Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Σκεπτόνια...Ερωτόνια...Αλητρόνια..




Ιδιαζόντως ορισμένα κάτω από το πρίσμα της ατομικής μου Ιδιαιτερότητας...

Στόχος ο εμπλουτισμός των ορισμών και η καταγραφή της αντιγνωμίας των Υλιστών, που εμμένουν να αποδέχονται κυριως όσα βλέπουν και αγγίζουν δια της αντικειμενικής οράσεως και της γυμνής αφής....


Ερωτόνια:
Ευδοκημούν σε φορτισμένα πεδία ελκτικοαπωθητικών δυνάμεων. Παρουσιάζουν χαρακτήρα αυτοφορτιζόμενων ιόντων. Δεν απαιτείται τριβή, ηλετρισμός ή επαγωγή για τη φόρτιση, παρα μόνο συνύπαρξη δευτερολέπτων, για να αναπτυχθεί το φορτίο τους και να ενεργοποιηθούν οι πεδιακές δυναμεις, που το μέτρο τους είναι ανάλογο του Τετραγώνου της αρτηριακής πίεσης των ατόμων που εμπλέκονται, και αντιστρόφως ανάλογο του τετραγώνου της μεταξύ τους απόστασης. Ανηκουν στη διευρυμένη οικογένεια των αλητρονίων.

Σκεπτόνια:
Ευδοκημούν και εξελίσσονται με γεωμετρική πρόοδο σταθερού βηματος, μέσα σε πεδίο που διακατέχεται από την αδρανή κατασταση των ερωτονίων, ενώ αντιθέτως χανουν την ισορροπία τους όταν τα ερωτόνια αρχίσουν να κινούνται με τυχαίως επιταχυνόμενη κίνηση, καθως συγκρούονται ακανόνιστα με αλητρονια που υπαρχουν αδεσμευτα στο πεδίο δρασης του ατομου!....

Αλητρόνια:
Παρασιτικά Ζιζάνια σε μορφή αναρχικού Ιόντως, που μεταλλάσσουν το φορτίο τους από θετικό σε αρνητικό και το αντίθετο, με ακαθόριστο αίτιο και με μόνο γνώμονα το κατά το πώς τους ωθήσει η Επαναστατική τους Φύση. Ευδοκημούν παντού και προκαλούν αναίρεση της συμβατικής δομής των ατόμων. Δημιουργούν επικίνδυνο τελικό προϊόν, όταν αντιδράσουν με τα ερωτόνια, και σε αυτή την περίπτωση εξουδετερώνουν πλήρως τα σκεπτόνια.

Και τα τρία σωματίδια ενυπάρχουν, σε πρωτογενή μορφή, εντός του καθενός. Ανάλογα με την αλληλεπίδραση των εσωτερικών συγκρούσεων του ατόμου με το εξωτερικό περιβάλλον αναπτύσσονται τα μεν ή τα δε.

Επίσης, συχνά παρατηρείται η επίδραση καταλυτών, όπως μύηση του ατομου σε διάφορες Θεωρίες και Φιλοσοφικές τάσεις, που ταχύτατα πολλαπλασιάζουν μονομερώς κάποια σωματίδια εναντι των άλλων.

Πάντως στην πλειοψηφία τα ερωτόνια συνυπάρχουν με τα αλητρόνια και αντιμάχονται τα σκεπτόνια, που αγχομένα καθε φορά διεκδικούν το χώρο τους στο πεδίο δρασης του ατόμου.


Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Αναλφάβητη.... Εγώ...





Παραδοσιακά σου χαρίζομαι
να με διαβάσεις δεξιόστροφα
σ'ένα σπείρωμα ανίχνευσης
που ηλετροτεχνικά φορτίζει το βλέμμα..

Το συν και το πλην
φτωχό μου συμπλήρωμα
σε κάθε μου πόλο
που μονομερώς φανερώνεται...
Χρειάζομαι επέκταση..
Πάλεψα μισή Ζωή για το εύπλαστο..
Το ηλεκτρόνιό μου διπλής φύσης
ενέργεια και κύμα
σε πείραμα διπολικής ερμηνείας...
ξεφεύγει....{από τον Εαυτό του}

κι εγώ φορτίζομαι ανομοιόμορφα
από το βλέμμα που κυλάει ακομη
πανω στο αδέξιο ίχνος μου...

Ξέρεις... εύκολα δε χωράω..
Απορείς.. πώς άντεξα τόσο!...

Βραχυκυκλώνω τους νευρώνες
κι αχρηστεύω το Νου..
Ενέσιμα διεισδύω μία εκτόξευση στο αίμα μου...
Τρελαίνω τη σύμβαση
στην κίνηση των δεικτών...
Χάνω το Ηλιοβασίλεμα και την Ανατολή ..
Χορεύουν οι πυξίδες....

Δεν αρκούν οι διαστάσεις
ν'απλώσω τον παλμό μου...

Λίγα τα γράμματα...

24 σπηλιές...
όλες κατειλλημένες...

24 άστρα...
όλα φορτωμένα ευχές..

24 δρόμοι...
όλοι περπατημένοι...

24 κεφάλαια Ζωής...
όλα βιώσιμες επαναλήψεις...

Αναλφάβητο πάθος
που δεν εξημερώνεται με 24 ουρές
βελούδινου μαστιγίου
που συλλαβίζει παιδικά τραύματα...

Πέτα την πένα..
χύσε το μελάνι..
σβήσε το γνώριμο βλέμμα ανάγνωσης..

Αναρχικά σου χαρίζομαι...
να με διαβάσεις αλλόκοτα.. απροσάρμοστα...
μέσα από άναρθρες κωδικοποιήσεις,
στον τοίχο μιας βροχής αστεροειδών,
εκεί που η Ψυχή μου χαράζει
ρευματοφόρες ουρίτσες και μπαστουνάκια γραμμάτων....
παθογόνων στοιχειων του Αναλφαβητισμού μου...

Χειρόγραφα σημειώματα
αταξινόμητα
σε βιβλιοθήκης ραφάκια
με πεπερασμένη χωρητικότητα...
Δεν μπορώ να βολέψω
το αγριο Ιδίωμα αυτής της Διαλέκτου...

Αναλφάβητη..
εξω από τα 24 σενάρια αποτύπωσης..

Αρνούμαι....
κάθε γραμμα ενα ψέμα..

μόνο την εκτόξευση στο αίμα μου δες...
και θα διαβάσεις όλα μου τα κείμενα..
κι όσα δεν έγραψα ακόμη...




Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

Woman...






Σχισμένα τα φωτα
κι ένα βλέμμα της παντα παρόν
στο θηλυκό ιδίωμα
των πραγματων που αγγίζεις.

Τυλιγμένη τον ίσκιο της σκέψης σου,
βαφτισμένη στη βαθιά σου στάθμη,
να αντέχει τον όγκο
της θαλασσινής σου αρπαγής...

Μέσα στο βράδυ
την ξυπνάς γλυκά..
της φοράς τις χνουδωτές παντόφλες
και την τρέχεις στο δρόμο σου...

Χνούδι χνούδι το βήμα
κι ο δρόμος κινείται μόνος του
κάτω από την απαλότητά της..

Βάρος αέρινο,
μία Γυναίκα
στο Σταθμό της Ζωής..
Μόλις έφτασε
φορτωμένη αναμνήσεις..

θα την υποδεχτεί κανείς?..



Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Μέρος Μαγικό!....






Σκέψου...
μία άδεια πλατεία
ερειπωμένου χωριού,
κυκλωμένη με αναμνήσεις.
Ο χρόνος περαστικός
αφήνει βήμα μοναχικό
με αντίλαλο που μελαγχολεί.
Μείνε λίγο μαζί του!

.............
.............
.............
.............


Τώρα φτάνει τόσο κενό...
Ξημέρωσε...
Είναι η μέρα που το χωριό έχει πανηγύρι.

Σκέψου..
Η πλατεία γεμάτη κούνιες του Λούνα Παρκ..
γεμάτη πάγκους με πολύχρωμα ζαχαρωτά...
γεμάτη παιδιά ... γονείς... παππούδες... γιαγιάδες..
ζευγαράκια ερωτευμένων..
γέλια..
φωνές..
τραγούδια στο μεγάφωνο της μπαλαρίνας...
εισιτήριο....
Ζάλη..
Παραζάλη....
.............

Τώρα σκέψου:


Από πού ξεπήδησαν όλα αυτά???...



Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Τσιγγάνα....





Πιάστηκε το φόρεμα
σ' ένα καρφί αρραβώνα.
Σκίστηκε το κόκκινο,
γέμισε ο αέρας
γονίδιο Φυγής
κι έμεινε δίχως αναχωρήσεις,
δεμένη στου Έρωτα την πατρίδα,
η Τσιγγάνα....

Σε διακλαδώσεις χωμάτινης ρίζας
μπλεγμένα τα εβένινα μαλλιά της
κι ας το βλέμμα διασχίζει ταξίδια στο φως...

Σ' έναν οργασμό τυλιγμένο αιώνια
στο δέντρο της Δέσμευσης,
ασάλευτη να ημιανθίζει σε στάσιμα νερά..
Μισός ανθός, μισο αγκάθι...
ζωή προσκήνυμα σ'αταίριαστο Θεό...

κι όλο της το κόκκινο σπασμένη νότα,
σε ένα ταγκο
που ξέχασε τα βήματα
προς την ανεξαρτησία της Ψυχής..

Ακονίζει το ψαλίδι των δαχτύλων
στον αέρα που μυρίζει ελευθερία από μακριά...
Σκίζει το ρούχο,
ξεριζώνει απ'το στήθος το θεμέλιο..
λουλούδι η αιμορραγία...
μα Ζωή το μουρμούρισμα της Απόδρασης....

Λυγίζει το καρφί...
Γυμνή, ντυμένη τα μαλλιά της,
γραφει με το βήμα το ακράτητο
δρόμους στη Γη του κόκκινου Φεγγαριού..

Την χώρεσε ολόκληρη η Σαιξπηρική μου ανακάλυψη:

"Η φαντασία έχει τρείς οπαδούς:
Τον ερωτευμένο
τον τρελό
και τον ποιητή..."


Κι εκείνη, παράξενα ντυμένη
γυμνή την Άνοιξη
εχει το βλέμμα του τρελού
που ερωτεύεται
τους Ποιητές...

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Φυλακισμένος σε ένα ΚΛΙΚ






Συλλέκτης στιγμών,
έγκλειστος στο Κλικ της αποθήκευσης.
Σιγής απόκτημα... η φωτογραφία..
Δράση βαλσαμωμένη..
κίνηση άεργη..
χαμόγελο, ρωγμή στο χαρτί
που ανασαίνει ακίνητο φύσημα..

Χαράζω ημερομηνία
μην λησμονήσω τη χρονική αντιστοίχιση...
Πάντα ένα παρελθόν..
ποτέ ένα μέλλον στο αποτύπωμα..

Ποια η αξία της φωτογραφίας, μάτια μου?..

Αγναντεύεις θάλασσες στατικές,
ένα κορμί αιώνια στραμμένο στον ίδιο ασάλευτο ορίζοντα,
μία πλατεία αλησμόνητης σιωπής,
τα χρόνια μας τα παιδικά..

Παιχνίδι σιωπής,
μα το παιχνίδι θέλει φωνή!...

Απολίθωμα συγκίνησης
κι η κορνίζα
αταίριαστο υλικό
δυσανάλογης αξίας
προς τη θωπεία της ροής του αέρα
που εγκλωβίζεται ανεπιτυχώς...

Απάνθισμα Άνοιξης
σε αναπηριας στασιμότητα...

Μία φωτογραφία στα χέρια μου..

ενέχυρο συναισθήματος..
τεκμήριο ζωής!..
{τι ψέμα, μάτια μου!...
Ζήσαμε ούτως ή αλλως...}
αντίγραφο πραγματικότητας..
μα..
δε φυλακίζεται η ενέργεια του παλμού μας!..

Μία φωτογραφία
κουκίδα Ζωής
και πώς να συναρμολογήσω το Όνειρο?...

Κρυσταλλωμενες αποχρώσεις
στο φόντο της κιτρινισμένης αποθήκευσης!..

Διχως το λαχάνιασμα της σκέψης
και της μνήμης το Έργο,
που σφραγίζει τ'Αρώματα και τις Γεύσεις
στο μπουκαλάκι της Νοσταλγίας,
μοιάζει σαν μία μόνο νότα
απ' όλο το τραγούδι...

Σου δίνω μία νότα..
Τραγούδησέ μου άρτιο το τραγούδι..
Μπορείς, μάτια μου?...

Ποια η αξία της φωτογραφίας, λοιπόν?..

Χαράζω οπή στο χαρτινο Φεγγάρι
κι η φθορά της πραγματικότητας που ρέει
παρεισδύει στο τοπίο που μου χάρισες
για να θυμάμαι..

μα θυμάμαι, μάτια μου..
έτσι κι αλλιώς!...


Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

Ο καθρέφτης του Χρόνου...





Εκείνο το ασχημάτιστο είδωλο
ήξερε να εφάπτεται στο σώμα σου...

Κάθε που κοιταζόσουν γυμνή στον καθρέφτη
μία αρχαία σκιά αντρικής κυριαρχίας
τύλιγε τους χάρτες σου...

και ο αρχαιολόγος Χρόνος
ξαναζούσε όλου του Κόσμου τους Έρωτες
μαζί σου!....


Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

Οπτασία...



Στάθηκε μπροστά στον Ήλιο μου...
"Μη μου στερείς αυτό που δεν μπορείς να μου προσφέρεις" της είπα..

Γύρισε αέρινη και με κοίταξε...
Ένας ηλιος μέσα στα μάτια της!
Τυφλός από οράματα, ειδα το φως..

Μία Οπτασία..
Στα μαλλιά της μπλεγμένες ιδρωμένες φλόγες εμπρηστικής εντύπωσης,
να πυρώνουν τον άνεμο
και να φτάνει σε μένα λίβας ερωτικού αναστεναγμού...

Πριν ανασάνω ένα "αχ" ονειροπόλησης
έσβησε το περίγραμμά της,
μέσα στη σκόνη που σήκωσε ο εσωτερικός μου καλπασμός..

Έφυγε, όπως φεύγουν οι Γυναίκες των ποιημάτων..
δίχως ίχνη στο χώμα...
αφήνοντας ίχνη στην καρδιά μου...


Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010

Ψυχές Αιώνιες...





Βόρειο Σέλας..
Νυχτωμένο κόκκινο σε μία Δύση που ίπταται...
δε βυθίζεται στον ορίζοντα... ίπταται..
μαζί με πράσινες φλόγες αειφορίας...

Στοιχειώνεται ο Ουρανός από ίχνη Ψυχών
που ξέχασαν αναμένο το Φεγγάρι,
που δε λησμόνησαν το μονόδρομο προς το Θανατο
και ακολουθώντας ψίχουλα φωτός
επέστρεψαν δίπλα στην αστρική ενέργεια
να παιξουν με τη θνητή μας αθωότητα,
που δεν υποψιάζεται όλες τις Διαστάσεις
και σαστισμένη μπροστά στο Ανεξήγητο
ερμηνεύει Θεών βήματα,
σε επεξηγηματικές ιχνηλασίες ανούσιας θεολογίας..

Γράφει η Ψυχή τα ιερογλυφικά της στη στρατόσφαιρα...
καίει το ίχνος της, καθώς αγγίζει τ'οξυγονούχο διάλυμα της κομμένης μας ανάσας...

Μην αναπνέετε!..
μονο θαυμάστε εκστασιασμένοι
τον πολύχρωμο χορό των Ψυχών..
σε μία διαγαλαξιακή διάλεκτο ενεργειακής ανακύκλωσης...

Ψυχή που γίνεται Φως.....
Φως ορατό στο παιχνίδισμα του Βόρειου Σελαος
κι όταν στάξει υγρό το σημάδι,
μία ρευστοποίηση αέρινης ζεστασιάς
πιστοποιεί την Αλήθεια:

Κάποιες Ψυχές δεν εγκλωβίζονται στο χρονικό τους περίβλημα..
δε χωράνε στο χωροταξιακό τους Ταξίδι..
Σκάβουν το κενό και παρεισδύουν...
γίνονται χαρταετοί άχρονης πτήσης....
Το Ελεύθερο αποτύπωμά τους
ένα Βόρειο Σέλας πολύχρωμης κίνησης,
σαν ρεύμα οπτικού ανέμου
που σ'αγγίζει και ηλεκτρίζεσαι...

Ψυχές Αιώνιες...


Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

Αόρατη τοιχογραφία...


Δίψασα για εκείνο το ψήγμα
που γεννά ιδρώτα
στ’ απολιθώματα της σκέψης…

Κάποιοι το φυλάκισαν
σε μιας σπηλιάς την τοιχογραφία
μ’ όνομα να το συνοδεύει ιερογλυφικό…
να γλύφει υγρασία από το βράχο,
να φυτρώνει τη ρίζα του
πάνω στο κάρβουνο που το δημιούργησε…

Κρύβει φωτιά το σχέδιο..
κρύβει και υγρασία..
μα όσα επιβίωσαν της Λήθης,
τ’ απογύμνωσε με αναλύσεις
ο αρχαιολόγος ερευνητής σ’ ένα βαρύ βιβλίο…

Γι’ αυτό πρέπει να καις τη σπηλιά
πριν την εγκαταλείψεις…


Γιατί τα ψήγματα, τα ίχνη και τα στίγματα
δεν τ’ αγγίζουν όλοι με μεταμορφωτική μαγεία ερμηνείας…
Κάποιοι με αποστειρωμένα γάντια
τ’ απογυμνώνουν από το παραμύθι τους…

Βάζω φωτιά…
καίω το ποίημα…
υδατογράφημα καπνού στον τοίχο της Ψυχής μου…


Μόνο οι ανειδίκευτοι ερασιτέχνες
που ακόμη γοητεύονται, θα το αναγνώσουν…

Οι ερευνητές θα βρουν τον τοίχο μου
άδειο… απολίτιστο… ανέκφραστο… κενό…



Σάββατο, 19 Ιουνίου 2010

Χίλια Ονόματα...



Είμαι ένα σημείο στο χάρτη των Κοινωνικών προεκτάσεων… άλλο ένα είσαι εσύ..
Η αντιστοιχία που με συντροφεύει είναι ένα προς χίλια.

Το γνήσιο όνομα, που με αντιπροσώπευε το έσβησα αυτόβουλα. Το θεώρησα υποκρισία πλέον να υπάρχει, αφού για τον κάθε χώρο στον οποίο ελίσσομαι και υπάρχω έχω κι ένα κωδικοποιημένο όνομα και σε εξαιρετικές περιπτώσεις με ταυτίζουν με έναν αριθμό.

Πριν ακόμη βαφτιστώ ένας αριθμός δημοτολογίου κόλλησε πάνω μου. Στο Δήμο με βρίσκουν πιο εύκολα με αυτό το νούμερο 435/Β/25/3 παρά με τ’ όνομά μου.
(Γλίτωσα από το μητρώο αρρένων βέβαια… όντας κοριτσάκι)

Επόμενος ο αριθμός μητρώου ως μαθήτρια, ως φοιτήτρια, ως καθηγήτρια, ως ασφαλισμένη στο ΤΣΜΕΔΕ, ως μέλος στο ΤΕΕ, αριθμός Α.Τ., πρόσφαλα απέκτησα και ΑΜΚΑ, ενώ πολλαπλασιάζονται οι αριθμοί Τραπεζικών λογαριασμών λόγω καρτών, δανείων σε αντιδιαστολή με εκείνον των πληρωμών που πεισματικά παραμένει ένας και σταθερός.
Τραπεζικές ταυτότητες, λοιπόν, με ένα νούμερο στη θέση του ονόματος που με ορίζει επαρκώς, χωρίς ο υπάλληλος να ζητά επιπλέον στοιχεία για να καταλάβει ποια είμαι!...

Αλλάζουμε πορεία και πεδίο.
Αριθμοί τηλεφώνου. Ο φανερός και ο κρυφός!... (γελάς?.... εσύ μόνο ένα έχεις?.. Ναι???.... μα τι γλυκός ψεύτης που είσαι!...)

Επόμενο το όνομα με το οποίο με έχεις αποθηκευμένη στη λίστα των επαφών σου…
Αλήθεια πώς?...
Αριθμημένη με νούμερο κι εσύ?
Με λυρικό όνομα ποιητικής ονειροπόλησης?
Με παραπλανητικό όνομα ενός υδραυλικού?
Δικαίωμά σου… δε μου πέφτει λόγος!.. Εσύ με βάφτισες, η επιλογή σου ανήκει!...

Τα usernames που συνοδεύουν τα mail μου… (πόσα είναι αλήθεια?.. έχασα και τον αριθμό!...)

Τα nicknames με τα οποία θα με βρεις να εμφανίζομαι με τοποθετήσεις σε φόρουμς, μπλοκς, προφιλάκια…

Κι έτσι διχάστηκα…

Έχασα την αληθινή μου ταυτότητα… Ποιος νοιάζεται εντέλη?..

Μήπως τα γραπτά μου δε με καθορίζουν και δε με προσδιορίζουν πλήρως?.. Τι το θέλεις το όνομά μου?... Αν με διαβάσεις, με μαθαίνεις πολύ καλύτερα… και υιοθετώ, αυτόβουλα ξανά, σαν όνομα στιγμιαίου προσδιορισμού τον τίτλο της κάθε μου ανάρτησης!...

Χίλια ονόματα...
Χίλιοι Εαυτοί...
Κομμάτια δικά μου...
Ένα παζλ ανθρώπινης προέκτασης… ένα παζλ σκέψης… συναισθημάτων… Τρέλας…


Μία κινούμενη εικόνα που δεν είναι πλήρης αν της στερήσεις ένα κομμάτι…
Δεν είναι πλήρης σε κανένα από τα μεμονωμένα κομμάτια της …

Είμαι πλήρης κάθε πρωί που καλημερίζω τον εαυτό μου με τ’ όνομά του… το αληθινό…

Είμαι πλήρης κάθε βράδυ, που μαζεύονται γύρω μου.. μέσα μου… όλα τα κομμάτια αποζητώντας ίχνη ασφαλούς ολοκλήρωσης…

Μπορεί να έσβησα το βαφτιστικό μου, μα η συνείδηση θρέφει τις συλλαβές και νανουρίζει όλες μου τις προεκτάσεις ψιθυρίζοντας το όνομά μου… Όχι για τίποτε άλλο, αλλά για να εμπεδώσει το υποσυνείδητο ότι δεν είμαι ένας αριθμός, όπως με θέλει η εκάστοτε εξουσία… ούτε ένα nickname, όπως με θέλει η ψηφιοποιημένη κοινότητα…

Είμαι Εγώ, παρούσα, πλήρης, μέσα από χίλιες προβολές μου, μα πάντα ίδια:
Η Κάκια που γνώρισες…


Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

Δίχως Όνομα...


Δίχως όνομα…
αυτό το κορμί αρνείται τις ετικέτες…

Δίχως ρούχα…
αυτό το κορμί αρνείται τη συγκάλυψη..

Ένα ίχνος νωπής επιβίωσης
στο ημικύκλιο του Ανατέλλοντος Ονείρου
επιβεβαιώνει το πέρασμά του
από τη χώρα της Εμπειρίας…

Ήρθα από μία ανάγκη χθεσινή,
που γρήγορα ενηλικιώθηκε…

Το κορμί αλλάζει…
οι σκέψεις πιο πολύ…
Γιατί όχι το όνομα?
Γιατί αυτό επιμένει σε μία αδιάλλακτη στασιμότητα?

Το ξεκολλάω από πάνω μου..
Ρούχο καλοραμμένο στη σάρκα της συνείδησης…

Ένα ένα τα ράμματα…
Πληγή υποσυνείδητου,
ο αποχωρισμός από το Οικείο…

Αστάθεια…
Πτώση στο χάσμα ανάμεσα στην αναγνώριση και στην ταυτοποίηση…

Επιμένω…
Το κορμί διψά για Ανεξαρτησία…
Παραιτούμαι του συμβατικού Εαυτού μου…
Δεν είμαι Εγώ που ήξερες…

Δίχως όνομα…
Πιο Ελεύθερη από ποτέ…


Αδέσμευτη, στο Ολοκλήρωμα της Αναίρεσης…
Δύσκολη πράξη…
Στο μέγιστο της κυματομορφής
αγγίζω το άνω Όριο της εκπαίδευσης:

Αυτοαναίρεση…

Τεχνητός θάνατος
κι ένας Νέος Εαυτός
στη χαραυγή των Μελλοντικών Υποσχέσεων…




Παρασκευή, 4 Ιουνίου 2010

Η κούκλα


Καταπίνω πνιγμένες συλλάβες ρομποτικής αμηχανίας....
Φωλιάζω στα άδεια κουτιά των παιχνιδιών...
Μία απουσία με κατατρέχει..

Δεν είμαι εδω!...
Πείτε τους ότι με πήραν οι ανασφαλείς..
Σήμερα το πρωί με κλείσαν στην αποθήκη των ανθρώπινων παιχνιδιών....
Μη μιλας...
θα παριστάνω την κούκλα..
Αψυχη..... όμορφη.... χαζή.... χιλιοονειρεμένη πως μπορεί να ζωντανέψει....
αλλα ουσιαστικά νεκρή.....

Κόψε μου τα μαλλια......
χαραξέ μου το στήθος...
Κοιτα! δεν έχω καρδιά...
Πες ότι μου την έκλεψαν οι ανασφαλείς.....
Μη μου την αντικαταστήσεις με τσιπάκι....
Η καρδιά είναι παλμός..... είναι ζωή..... είναι φλέβα που χτυπάει.....
Καταδίκασέ με στην καταρραμένη απραξία των παιχνιδιών...

Τι δυστυχία απόψε.....
Θελω να κουνηθω... να ζωντανεψω.. να φωνάξω.... να παίξω μόνη μου....
Μην κατευθύνεις τα χερια μου!...
Τον μισω αυτόν τον καταναγκασμό...
Δε θελω άλλο...... σφράγισε το κουτί..... αλλιως θα δραπετεύσω....
Θα βρω τη δύναμη..

Απόψε το φεγγαρι είναι γεμάτο...
Απόψε οι καταρραμένοι έχουν συναντηση..
Απόψε η φύση γεμίζει από πυχτή αμαρτία..
Εκει θα χωθω...
Απόψε θα σπασω τα δεσμα...
Θα ζωντανέψω....
Θα γινω ανυπάκουη.....
Μια κούκλα μεσα στα χερια σου που ανήκει στον εαυτό της.....
Χαλασέ με.... σπάσε με..... βγαλε μου τις μπαταρίες από την πλάτη μου......

αλλιως.....


Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

Λέξη Μικρή....



Πώς να μιλήσω
για όσα δε λέγονται?
Πού να σε χαράξω
Λέξη Μικρή?...

Τόσο ανεπαίσθητη
και τόσο ευαίσθητη,
δε σ’ εμπιστεύομαι
σε καμία στιγμή!...

Είναι που τρέμεις
κι εγώ που φοβάμαι
μην ξεψυχήσεις
στου καιρού τη ρωγμή…

Μα να σε πνίξω,
πάλι λυπάμαι,
μες στης σιωπής μου
την υγρή πληγή…

Θα σε κρύψω
μες στα ποιήματα…
Μεταμορφωμένη
σε σταγόνας την πτώση…

και μόνο μπροστά
σε ματιών τα κύματα
υγρασίας συγκίνηση
θα σε αναγνώσει!...

Τόσο ανεπαίσθητη
και τόσο ευαίσθητη
Κι όμως το Είναι μου
έχεις διαβρώσει!...


Λέξη Μικρή..
τώρα εισχώρησες
στη ματιά του αναγνώστη!....






Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Το σκίρτημα της Πεταλούδας...


Η σημερινή μου αναρτρηση είναι ένα ποίημα γραμμένο από την κόρη μου Αμανατιάδου Ιφιγένεια {ο θησαυρός μου} μαθήτρια της Β' Γυμνασίου, με το οποίο κέρδισε το Πρώτο Βραβείο στον 15ο Διαγωνισμό Μαθητικής Ποίησης που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βορείου Ελλάδας για το 2010...

Πρόθεση της ανάρτησής μου δεν είναιη προβολή της μικρής, αν το αξίζει θα τύχει προβολής μέσω της δουλειάς της στο μέλλον...
Στόχος μου είναι να τονίσω ότι τα σημερινά παιδιά που τα κατηγορούμε ότι ασχολούνται αποκλειστικά με το facebook, τα κινητα, παραποιώντας την Ελληνική Γλώσσα με συντομογραφίες, greeklish και φράσεις ασυνάρτητες για μας, ΑΥΤΑ τα ίδια παιδιά διαπρέπουν όταν έχουν τη στήριξη και την ενθάρρυνση προς την κατευθυνση της δημιουργικότητας...





Ακατάληπτο το πετάρισμα της πεταλούδας…
Νήμα αραχνοΰφαντο οι σκέψεις,
Χείμαρρος κρυσταλλωτών δακρύων οι λέξεις
Και φαντασία που οργιάζει.
Η τελευταία πινελιά στον καμβά μου
Η εμπειρία.
Θαλασσοβρεγμένες ελπίδες και
Σεληνοειδή όνειρα.
Προορώ σε κάτι άγνωστο, ταυτόχρονα, όμως
Ελκυστικό.
Παρέσυρέ με σε κάτι ξεχωριστό.
Ρίσκαρε και παραμέλησε το αμιγές.
Νιώσε, άγγιξε το παραμεθόριο συναίσθημα.
Ζήσε τη σαγηνευτική γοητεία της απεριόριστης δράσης.
Ονειρεύσου, γιατί μόνο όταν ονειρεύεσαι, μπορείς να πετάξεις.
Και κάπου εκεί θα ανακαλύψεις τη μαγεία.
Θα ‘ναι η στάμπα, που από ωχρόφαιη θα γίνει ασημένια.
Το ύφασμα που θα μεταμορφώνεται σε μετάξι από κασμίρι.
Έφτασες στο στόχο σου,
Πήρες μια γεύση απ’ τη ζωή.
Ένιωσες, προσπέλασες αυτό που ποτέ δεν πίστεψες ότι θα πλησιάσεις.
Τόλμησες, πίστεψες, κυριάρχησες, ελευθερώθηκες.
Ανακάλυψες το νόημα της ζωής.
Μπορείς πλέον να αφουγκραστείς το σκίρτημα της πεταλούδας!


Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

Ο ζητιάνος



Στην άκρη του κόσμου
με χέρι απλωμένο
ένας ζητιάνος εντός μου
με κορμί σκορπισμένο
επαιτεί ολοκληρώσεις
στην εκπνοή του χρόνου
κι ανθρώπινες μονώσεις
στην πληγή του πόνου.

Μεταλλικές απολήξεις
τ’ ακροδάχτυλά του
αν προβείς να τ’ αγγίξεις
η σκιά ενός θανάτου
σου βαραίνει τους ώμους
και τραβάς την αφή σου..
τον αφήνεις στους δρόμους
της χαμένης Αβύσσου…

Μία νεκρή Ατλαντίδα,
που δε βρέθηκε ακόμη,
η δική του πατρίδα…
το ασαφές σταυροδρόμι…

Η δική του αγωνία
ρίγος στη δική μου γραφή…
του χεριού του η επαιτεία
προεξέχει απ’ το δικό μου κορμί…



Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

Κήπος...


Αυτοφυής συνειρμός
Κήπος ο νους μας ιδανικός,
πολύχρωμες ρίμες σε μίσχο σιωπής
ν’ ανθίζουν απίστευτα ευθυτενείς
στο θρόισμα της σκέψης,
στην άκρη του ονείρου,
σαν θες να διαψεύσεις
το αχανές του Απείρου.
Πλαταίνουν τα όριά μας
πλαταίνουν τα παρτέρια,
κόβουμε τα όνειρά μας
τριαντάφυλλα στα χέρια
κι όλο το άρωμά τους,
στάλα ευαισθησίας,
ποτίζει κάθε λέξη,
στην όχθη της φαντασίας.
Χωμάτινη ελπίδα
να θρέφει εμμονές
κι η πίστη ηλιαχτίδα
μέσα στις φυλλωσιές.
Κράτα κλειστά τα μάτια
κι όλες σου οι αισθήσεις
στου κήπου τα μονοπάτια
γεύονται ψευδαισθήσεις.
Αυτοφυής συνειρμός
μπροστά στο γιατί και στο πως
κι όλη η τάση μας για ελευθερία
στον κήπο της Ζωής, μετάλλαξης εντροπία.


Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

Τα λημέρια μου...


Εκεί που η σκέψη μου αφήνει ίχνη,
εκεί που πέφτει της κάθε λέξης μου η σκιά,
εκεί που γεννιούνται οι αμφιβολίες μου,
εκεί που φτάνει ο αντίλαλος της πλάνης μου,
εκεί που ζητιανεύω για λίγη έμπνευση,
εκεί που εκβάλλει το κίνητρο, σαν ποτάμι,
εκεί που πνίγω τους ενδοιασμούς μου,
εκεί που απαρνιέμαι όσα κέρδισα,
εκεί που χτίζω νέες εκκινήσεις,
εκεί που ταυτίζομαι με το θεό και το δαίμονα,
εκεί που η ανυπακοή επιβραβεύεται,
εκεί που οι κανόνες αναιρούνται,
εκεί που το αδέσμευτο γίνεται ιδανικό,
εκεί που η ζωή συναντά τον αρχέγονο εαυτό της,
εκεί που ο κίνδυνος είναι ζωή,
Είμαι στο πουθενά και στο παντού,
εκεί που όλα είναι τίποτα
και το τίποτα είναι όλος ο κόσμος.



Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2010

Βασίλισσα σκέψη


Βασίλισσα σκέψη γεμίζει το χώρο εικόνες στου νου τις αντανακλάσεις, εκεί που το κύμα ησυχάζει καιοι λέξεις καθρεφτίζονται στη διαύγεια του νου. Χώρεσα να μεταμορφωθώ σε γοργόνα παραμυθιού. Η πιο εύθραυστη. Η πιο μικροσκοπική. Δε θα με νιώσεις ποτέ. Η παρουσία μου, στάλα απουσίας σε ένα τοπίο ψευδαισθήσεων, όπου το βλέμμα γίνεται νήμα ακροβασίας και η σκέψη, βασίλισσα του τσίρκου, κλέβει την παράσταση και το χειροκρότημα του πιο δύσπιστου στα θεάματα παιδιού:
της ψυχής μου…