Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

~Παράξενος Συγκερασμός~



Κάποιες φορές η Σκέψη αθροίζει τα κίνητρα και εκ-ποιεί τις Αιτίες της...
(Θα μπορούσα να το χαρίσω στην Υπεροχη meggie, ως απάντηση στο τι μου αρεσει στο blogging...
και υπογραμμίζω πως ΔΕΝ υπαρχει κάτι που δεν μου αρεσει...
ίσως μικροπράγματα, μα ανάξια ν'αφιερώσω χώρο και χρόνο....

Απολαμβάνω το Συγκερασμό Ιδεων, τη Συμπραξη και τη Συμπόρευση όσο δε φαντάζεστε!!!
Σας ευχαριστω ΟΛΟΥΣ για την πολύτιμη συντροφιά 10 μήνες τωρα....)


Είναι που νόσησε επιτέλους η αποστειρωμένη Υγεία μας...
Είχα ασαλευτες πλαστικές σκέψεις στα αυτοφυή μου χέρια....
Όλο άνθιζε το άγγιγμα κι όλο έλειπε το ρίγος από τη μηχανική μου Σκέψη...
Μέχρι που το Ιδίωμα του Άνθους περασε σαν μικρόβιο στους πορους των Ιδεών..

Ρίγησα ολόκληρη....
Αναρριχήθηκαν οι σκέψεις.....
ξεχειλισαν τα εβένινα συρτάρια ταξινόμησης...

ενας κήπος σαρκοβόρος το δωμάτιο...
ετρωγε το σώμα μου και γιγάντωνε τα κλαδιά του....

Συναντηθήκαμε στο ορειβατικό σκαρφάλωμα προς το Ιδανικό μας....
τι υπεροχη συγκυρία!...
εκει οφείλουν ν'αγαπιούνται οι Σκέψεις...
στην Ανατολή και στη Δύση ενός Εύθραυστου Ήλιου, που ξέφυγε από τις επιστημονικές αναλύσεις και χώθηκε ερωτευμένος μεσα στα Ποιήματα...

Κλείσε τις λέξεις...
μην μας κλέψουν τον Ηλιο, οι μηχανες του Λογου..

Εμεις γεννηθηκαμε αλητες...επαναστατες...
ακομη κι αν καπου στα μισά το είχαμε ξεχασει στην απόπειρα προσαρμογής στον ευπρεπισμό που ήθελαν να μας επιβάλλουν..

Τωρα ξυπολητοι οργώνουμε το Συμπαν...

Εμεις κι οι Σκέψεις μας...
Σύνολα επί Συνόλων..
Σ'ενα Παραξενο Συγκερασμό δοσμένοι...

Οι ομάδες μας σύνολα υποσυνόλων μιας γενικής θεωρίας μισοσβησμένης από τον πίνακα, όπου το Χερι αποτύπωσε το προσχέδιο της δράσης μας..

Χαθηκα μεσα σε κύκλους αποφασεων και σε πρωτοβουλίες των πολλων..
αφησα αιφνιδιαστικά το χερι, που με κρατούσε,
και υπαγορευε λόγια δανεικα
να ψελλίσουν οι διεκδικήσεις μου....
Γιγαντωσα το Υψος μου,
πανω από το θεόρατο κύμα της επιβολής της Εξουσίας...

Έγινα Περιφέρεια ελαστική, που χωρα να περιφράξει των παιδιών μας τα όνειρα..

Πονάω καθως μεγαλωνουν τα Όνειρά τους...
γιατι τεντώνομαι επικίνδυνα για να τα προστατέψω....
και δίπλα μου ούτε ένα χερι προέκτασης..
μεχρι που εμφανίστηκες εσύ..

Ποίημα στο Ποίημα επανω...

και πιάστηκα από τον τελευταίο Στίχο...
εδεσα τον Πρωτο, τον δικό μου..
και μεγαλωσε πληθωρικά η Περιμετρος προστασίας των Ονειρων των Παιδιών μας...

εχω χωρο για χαμόγελα τωρα...

και σου οφειλω το πρωτο χαμογελο που γεννηθηκε από την Συμπραξη..