Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

ΑΝΘΡΩΠΟΥγεννα



Πρώτη αποτύπωση 23 Δεκεμβρίου 2011. Δεν άλλαξα ούτε κόμμα. Με ρωτάς αν πιστεύω. Πιστεύω στον Άνθρωπο και ακόμη περιμένω να γεννηθεί.


***

Πνιγμένη ατμόσφαιρα τόσης ευφορίας..
βαθιά φωταψία σε μάτια Νεκρά...
Όμορφες Βιτρίνες και πουλιέμαι
αγοράζομαι, ξετυλίγομαι Δώρο κι Αντι-Δωρο Ζωής...
Χέρια τρεμάμενα
κι ο Φτωχός που δεν πιστεύει στην τύχη του
με λίγα ψίχουλα Νομίσματος
αγοράζει Καρδιές και Θωπεία...

Νανούρισέ με, σαν αν είχα αιώνες ξάγρυπνη
περιμενοντας Εκεινον τον Χριστό
που με απαρνήθηκε πριν ο Πέτρος απαρνηθεί τρεις...

Χρειάζομαι Αλήθεια.
Κρυμμένη στη Βασιλόπιτα, το φλουρί μου..
Κόβω με ακονισμένη Υποψία
και πριν σκοντάψει η Κόψη στο Νόμισμα
Ολισθαίνει στο Χρηματιστήριο της ΖΩΗΣ
η τιμή της Αληθειας μου...
πού να επενδυσει η Τύχη?...

Πληγώνομαι...
Χιονίζει δάκρυα κρυσταλωμένα,
μελομακαρωμένα σιρόπια μιας δήθεν Ευαισθησίας...
ΚΛΑΙΩ να με ΔΕΙ...
ο Χριστός?...
ο Ανθρωπος?...
ο Εαυτός μου?...
ΕΣΥ?...

Απολογισμός...
Τόσα ΧΡΙΣΤΟΥγεννα να γεννιέται ο Χριστός
να βαδίζει Παραβολές και Ύμνους
να Σταυρώνεται να Ανασταίνεται ξανα...
κι ο Ανθρωπος πουθενά να χειροκροτήσει με ΨΥΧΗ
το Μέγα Σενάριο της Σωτηρίας....

Κουραστηκα...
Απαγορεύονται τα γελια...
Σβήνω τα λαμπάκια της Αγωνίας μου 
αν θα πουληθω και φετος ή Όχι!...
Κατεβαινω από την Βιτρίνα, το Σανίδι, το Καλάμι μου...

Σκάρτη Πρωταγωνίστρια μιας Κάλπικης Λίρας
που ζει ένα Deja vu Δραχμής...

Απογυμνώνομαι...
Μένω αστεΓΗ, διπλα σ'ενα Δέντρο Ανθρώπινης Ρίζας...
ΜΗΝ καλαντίσεις
Αν δεν έχεις σκοπό να το στολίσεις με την ΨΥΧΗ σου!!!!

Ζητείται Ανθρωπος για τα Φετινα ΑΝΘΡΩΠΟΥγεννα....

ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ?......

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

...με λίπασμα τη Ζεστασιά...



ΧειμωνιάΖει στο ημερολόγιο του Χρόνου
και το Κορμί ντύνεται ρύπους για ν' αντέξει...
το μετάξι  το απέσυραν στα ράφια τους οι Βασιλιάδες.

Στους αστραγάλους τυλιγμένες Ρίζες Ζωής...

Για να δώσει καρπούς αυτό το Φεγγάρι
θέλει λίπασμα Ζεστασιάς,
και το φυτέψαμε στις παγωνιές.

Πάντα κόντρα στο πολύτιμο
λες και με πείσμα δοκιμάζουμε τις αντοχές του.
Γνωρίζει τον τρόπο της αθανασίας,
μα και της ευθανασίας 
η Ζωή.

Στο μεταίχμιο που κινούμαι,
εκπροσωπώντας τον λιλιπούτειο στεναγμό των ποιημάτων,
χιονάνθρωπος που ταυτόχρονα κρυώνει και λιώνει
κρατώ μία Ζεστή Επιβίωση στην αγκαλιά
με μορφή Γυναίκας 
να υπομένει πόνους στείρας Ζωής,
που Ονειρεύεται γέννες σε μήνα Άνοιξης 
αειφόρου Χρόνου...


------------------------


Αειφόρα Χρονιά
η Νέα Χρονιά
~Τσιγγάνας Ευχή~

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

Παγκόσμια ημέρα ΤΙ???....



ΔΕΝ πιστεύω στις Παγκόσμιες ΗΜΕΡΕΣ...

Μισώ τις Παγκόσμιες ημέρες του τυποποιημένου Ημερολογίου Υπενθυμίσεων...
Σιχαίνομαι να πρέπει σήμερα να αγκαλιάσω, να χαϊδέψω, να φιλήσω, να μιλήσω, να χαμογελάσω, να θυμηθώ το ΠΑΙΔΙ...

ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ τον Εαυτό μου όταν θέλω καμπανάκια για να ΠΡΑΞΩ ως ΑΝΘΡΩΠΟΣ....

ΜΗ χτυπάς την πόρτα μου για να συμμετάσχω στον Έρανο Υπέρ του ΠΑΙΔΙΟΥ..... ΔΕΝ είναι ιδρυματοΠοιημένο το ΠΑΙΔΙ... ΔΕ θέλει Έρανο, του οποίου τα έσοδα θα είναι μέλι στο δάχτυλο που γλείφει ο κάθε τυχοδιώκτης που εμπλέκεται με ΧΡΗΜΑ....

ΔΕΝ θέλω να μου μιλάς ΣΗΜΕΡΑ για το ΠΑΙΔΙ...
ΘΕΛΩ κάθε μέρα να ΠΡΑΤΤΕΙΣ για το ΠΑΙΔΙ......

Είμαι η Μητέρα του Παιδιού... Πήρα το Παιδί μου Αγκαλιά...
Νανουριστήκαμε σε ένα Παραμύθι Ζωής, όπως το Ονειρεύονται οι ΑΛΗΘΕΙΕΣ, οι ΑΞΙΕΣ, τα ΙΔΑΝΙΚΑ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ....

ΜΗΝ μας Ξυπνήσεις αν δεν έχεις ΚΑΛΑ νέα να μας ΠΕΙΣ.....
και ειδικά πως το ΠΑΙΔΙ ΓιορτάΖΕΙ ΖΩΗ κάθε ΜΕΡΑ!.......


Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012

~Απο...ΣΤΡΟΦΗ~





ΑποΣτρέφομαι τους Συλλέκτες Στιγμών, Γυναικών, Αντικειμένων, Φωτογραφιών, Ποιημάτων, Ζωών, Θανάτων....

Ψάχνω τον Έναν
φτωχό
ρακένδυτο
με άδεια χέρια
Ερωτευμένο Μελλοθάνατο
που νικά όλους τους θανάτους του........


Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

~Εκείνοι~




Οι σπηλιές τους μυρίζουν από μακριά
υγρασία, ακινησία και αρρωστημένη εγκαρτέρηση.
Παραφυλάνε
το Φως, τον Αέρα και τη Σκέψη μου.
Μιλούν με συριγμούς καυτού θροΐσματος ενός λίβα
που καίει τις τρυφερότητες
και λοιδορούν με χειρονομίες τη Ζωή μου.

Εξαρτημένοι
κι όμως θρασύτατοι.
Δεν υφίστανται,
αν δεν ασχοληθώ μαζί τους.
Δεν ακούγονται,
αν δεν τρομάξω.

Μακριά τους.
Περιφέρομαι ανέμελα
στον προαύλιο χώρο της Ζωής.
Θρέφομαι με ψίχα σαρκοφάγων στιγμών
πετώντας τον χαρταετό μου
πάνω από τις κορυφές της κάθε Άνοιξης
και πέρα από τα χιόνια του κάθε Χειμώνα.
Ανέμελα.

Τις νύχτες όμως
τα σύνορα σβήνουν.
Οι πατρίδες μας μπλέκονται.
Ο στρατός τους εισβάλλει στον ύπνο μου
και σημαδεύει στον κρόταφο
όλα τα παιδιά που χωρά το παραμύθι μου.
Αιχμαλωτίζει την μικρή μου Ελένη,
που κάθεται και κλαίει
που γελάει αμήχανα,
που τρέμει,
που ψιθυρίζει
"Θα ξυπνήσω... Ξύπνησέ με... Μη με ξεχάσεις..."

Τα όνειρα συνωμοτικά
φαντάζουν ατελείωτα
και ο χρόνος τούς θρέφει
και γιγαντώνουν τις σκιές τους
πάνω από το πέταγμα του χαρταετού
που τυλίγεται στην ουρά του,
μπλέκεται στο χθες και στο τίποτα,
σκοντάφτει στον λίβα
και στις προσταγές των συριγμών τους.

Είναι τόσο κοντά,
Εκείνοι,
που ακόμη και η Σκιά τους  απλώνει τα χέρια
και ηδονικά εκμαυλίζει την ασφάλεια της Ζωής μου.

Μυρίζω το ρούχο τους
υγρασία, ακινησία και αρρωστημένη εγκαρτέρηση.

Έρχονται στο λαιμό μου οι Φωνές τους
και γλείφουν με πεινασμένους φθόγγους
την κομμένη μου ανάσα.

"Θα ξυπνήσω... Ξύπνησέ με... Μη με ξεχάσεις..."

Όταν Εγώ με ξεχνώ
Εκείνοι θεριεύουν.
Εξαρτημένοι
κι όμως θρασύτατοι,
οι Φόβοι μου......................................................


Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

~Χρόνος ΤΕΛΟΣ~



Περάσαμε πάλι ξυστά
από τον Έρωτα,
χωρίς να τολμήσουμε
Άγγιγμα,
από την Πολιτική,
χωρίς να τολμήσουμε
Ανατροπή,
από τη Ζωή,
χωρίς να τολμήσουμε
Αλήθεια...

Τολμήσαμε όμως Ποίημα...

Τι τόλμη!...
ΣκοποΒολή στο Νου των υποψιασμένων,
όταν οι ανυποψίαστοι είχαν ανάγκη θεραπείας.

Είναι νόσος η Φτώχεια,
η Αμάθεια,
η Δειλία...

Τα φάρμακα εξαιρέθηκαν από τη Λίστα..
τα ξόρκια μου χαρακτηρίστηκαν κομπογιαννίτικα..

ΠεριθωριοΠΟΙΗΘΗΚΑ στο τετράδιο των Ποιημάτων
ενώ η ΖΩΗ, ορφανή από Μαχητές,
παλεύει να σώσει τον γόνιμο Σπόρο της Επόμενης Γενιάς..

Η παρούσα πάει, χάθηκε...
Χρόνος ΤΕΛΟΣ...
η ΖΩΗ καταδικάστηκε επιτυχώς...
ΜΗΝ αγωνιάται πιά...
Σκύψτε να θαφτεί η συνείδηση στο άγιο χώμα,
δίπλα στους Ήρωες...

Τι θα πει Ήρωας?..
Ξέχασα...
Ξεχνάω εύκολα...
Γι' αυτο με κατατρέχουν τα λάθη...

Φεύγω...
Είχα κι ένα ραντεβού στην πλατεία Ερωτευμένων...
Ξεχάστηκα εδώ...
Αν ο Ερωτευμένος μου δεν ξεχάστηκε κι αυτός
-το 'χουν οι ερωτευμένοι να λησμονούν τα καθημερινά-
ίσως συναντηθούμε
να γράψουμε Ποίημα, στους τοίχους
και Ζωή, μες στην αγκαλιά μας....

Αποκομμένοι από τον Κόσμο
ενταγμένοι στον Κόσμο των Reflections of Feelings...

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

~Πόσο Χρόνο έχω ακόμη?~



Μέσα σε μία περίοδο Κρίσης, το πρώτο που πλήττεται είναι η Παιδεία. Η Παιδεία κρατά στο χέρι της το κλειδί των συνειδήσεων των Νέων Ανθρώπων.
Με την εξαθλίωση του εκπαιδευτικού, το τρομοκρατικό καθεστώς των απειλών για εφεδρείες κι απολύσεις , τις μειώσεις των κονδυλίων για τα λειτουργικά έξοδα και έξοδα συντήρησης των σχολικών μονάδων, απαξιώνουμε τον όρο Παιδεία, που απαιτεί επενδύσεις γιατί στα χέρια του κρατά το μέλλον του τόπου.

Όταν η εντολή είναι οι νέοι Άνθρωποι να είναι το επόμενο φτηνό εργατικό δυναμικό, τότε χάνεται η έννοια της επένδυσης στον Τομέα της Εκπαίδευσης, στο χώρο της μάθησης εισχωρούν χορηγοί  και γίνεται ένα εμπορεύσιμο προϊόν που κατευθύνει συνειδήσεις.
Το βιβλίο του Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού της Γ’ τάξης του Γυμνασίου στο δεύτερο κεφάλαιο καλεί τον εκπαιδευτικό να διδάξει στα παιδιά τους όρους: Εργασία, Ανεργία, Απασχόληση…

Όταν η Εργασία μπαίνει δίπλα στην Απασχόληση και η Γνώση δίπλα στην Πληροφόρηση, τότε αβίαστα και  ο εκπαιδευτικός θα εξισωθεί με το Εργαλείο των ισχυρών που προετοιμάζει Ρομποτοποιημένες Συνειδήσεις Ανθρώπων, και ο μαθητής θα γίνει το επόμενο Πιόνι στα χέρια των ισχυρών.
Αυτός ο μαθητής είναι το δικό μας Παιδί.  Είναι το Παιδί που θα στερηθεί την ΚΡΙΣΗ, όχι την οικονομική που θέλουν να του κληροδοτήσουν, μα την ΚΡΙΣΗ της ΣΚΕΨΗΣ, ώστε να βγει στο δρόμο και να διεκδικήσει ΕΡΓΑΣΙΑ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΖΩΗ…

Η Παιδεία σήμερα ακρωτηριάζεται μέσα στο κλίμα της οικονομικής ανέχειας. Όμως, πάντα υπάρχιε και η ΑΛΛΗ ΠΑΙΔΕΙΑ, εκείνη που διδάσκεται με αγώνες στους Δρόμους, με Πράξεις και ΑντίΔραση.
Τα χρονικά περιθώρια στενεύουν, το 3ο μνημόνιο είναι ήδη εδώ…. Καλούμαστε να ανοίξουμε τα βιβλία της ΖΩΗΣ μας για να γράψουμε Εμείς την Ιστορία. 



~Η Δημοκρατία των ΠΟΛΛΩΝ~




Τι πλάνη!
Πώς μπορούν να ζωγραφίσουν Δημοκρατία οι πολλοί,
όταν φέρουν κατευθυνόμενες συνειδήσεις?...


---------


Ανοίξαμε τις Πόρτες... 
Περιμένουμε επισκέπτη τον Εχθρό....
Δημοκρατία!!!!... 
ο ΤρεΛός πάει να κλείσει την Πόρτα...

ΚΛΕΙΣΤΕ τον Στο κλουβί του..... 
ΑΝ αγριέψει ο Επισκέπτης θα μας γκρεμίσει το Σπίτι... 
Να είστε ευγενικοί..... 
φιλόξενοι... 
Ερχονται οι Εχθροί, ντυμένοι επισκέπτες...

ΚΛΕΙΣΤΕ τον ΤΡΕΛΟ ΣΤΟ ΚΛΟΥΒΙ ΤΟΥ, 
μην και χαλασει τη Γιορτή της Φιλοξενίας.........

μην....



Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

~Ποτέ ξανά~



Η αφορμή δόθηκε στα χωρικά Ύδατα της Χριστίνας  http://photosdemenage.blogspot.gr/ , μα πιο πολύ μες στην πραγματικότητα της Ζωής...

-----
Η φιγούρα περνά
χάνεται
μα η Λέξη παραμένει εκεί
να θυμίΖΕΙ
πως και η ΑΛΗΘΕΙΑ
πρέπει να διδάσκεται με επαναλήψεις,
για τις γενιές που θα έρθουν με νιάτα
να ξαναπεράσουν
από τον ίδιο με μας δρόμο....
 --------------


Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

~Μεγαλώνω~





Η κόκκινη Γιορτή
λαμβάνει χώρα στο σκοτάδι,
για να βιώνεται τυφλά
η θερμότητα της ηδονικής αφής του Χρόνου
πάνω στο δέρμα της Ζωής...

Δύσκολος αυτός ο Έρωτας.
Όλο σημάδια επίμονης τριβής.
Πόνος και Χάδι...

Ντύθηκε Εραστής
και η Ζωή μου, μία Άγνωστη.
Ο Χώρος ένα λίκνισμα 
έμφυτης ικεσίας των πραγμάτων,
με το Αιώνιο να ενορχηστρώνει
το σφιχταγκάλιασμα.

Έχω υπάρξει ξανά
σε αυτή την καμπυλότητα των Γεγονότων
κι έχω ξαναχορέψει εδώ
με πρόσκληση
το ίδιο γενέθλιο κάλεσμα του Χρόνου.

Δε με ξεγελάς πια με Έρωτες.
Μυήθηκα στην άΧρονη Γεωμετρία των Στίχων.
Κι αν είμαι εδώ απόψε,
καλοντυμένη με αλληγορίες,
ήρθα να δηλώσω
πως σε ξεπέρασα πια...

Λάθος με ψάχνεις μες στη Ζωή
να μου χρεώσεις χρόνια.

Πλέον, 
μ ε γ α λ ώ ν ω 
μέσα στα Ποιήματα....

-----------------------------------------


*Άντε
να με χαίρεστε...
εχθροί 
και
φίλοι!...


;-))))

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

~Αργοπορημένη~


Δεν υπήρχα ποτέ
στο σημείο όπου όλα αρχίζουν.
Πάντα λές έφτανα κάπου στη μέση
των πραγμάτων.
Έχανα τον πρόλογο
και με σκορπίσματα ψιθύρων
αγωνιούσα να μαντέψω
όσα προηγήθηκαν.

Στην Οδό Περιπέτειας
όλοι οι Ήρωες είχαν Ρόλο.
Δεν περίσσευε κουστούμι Ζωής
για τους αργοπορημένους.

Δύο επιλογές:
αμήχανη να συναθροιστώ με το κοινό
ή να επινοήσω Ρόλο ουτοπίας
και να πείσω
πως μ’ ένα πείσμα βιώνεται η Ζωή.



Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

~Εγώ η Ουλρίκε Μάινχοφ καταγγέλω~

Υπαρχει και πιο σκληρή Χροιά Φωνής, 
παντα υπαρχει μία πιο σκληρή χροιά ΦΩΝΗΣ.....
που και τσακισμένη 
μένει να ανεμίΖει ΨΗΛΑ 
με το ΝΑΙ της παντα Σημαία
 και Εθνικό Ύμνο ΙΔΑΝΙΚΩΝ.....
 

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

~Παιδική Άρνηση Ενήλικου Θεού~



Αρνήθηκα το Θεό
τη στιγμή που ευχήθηκα ΕΝΑΝ Θεό, τον Ίδιο Θεό για Όλους
κι αυτοστιγμής έστρεψα το βλέμμα
και είδα την κακοΠοίηση
στο Κορμί
στην Ψυχή
στη Συνείδηση του Παιδιού...

...του Aθώου Παιδιού
-πλεονασμός... δεν υπαρχει Ένοχο Παιδί-
που μόνη του κληρονομιά
κατέχει στα χέρια το ΔΩΡΟ της Ζωής
και όχι ένα προπατορικό αμάρτημα Ανθρώπινης Επινόησης
ενός ξεπεσμού απ'το κλαδί μιας μηλιάς,
που χρησιμοποιείται εύστοχα ως δικαιολογία
και χρεώνεται στο Λογαριασμό του
τα αποτρόπαια εγκλήματα ενός σάπιου Ανθρώπου.

ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΘΕΟ για να ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Το Παιδί γεννιέται Αθώο
και εκμαυλίζεται από Εκείνους
που ενώ πιστεύουν,
δεν έχουν το Θεό τους...

Έψαξα τον Θεό, λοιπόν,
Στο χέρι που πράττει,
Στα μάτια που παρατηρούν
-τόσο ένοχα μες στη σιωπή της συγκάλυψης...

Δεν τον Βρήκα..

κι αν κάπου υπάρχει
κακοΠοιήθηκε μαζί με το Παιδί
και δεν αναγνωρίζεται πιά..............

-------------------------

Τι είναι κακοποίηση και Τι όχι:





ΑΠΟ ΕΔΩ κάποιος ΛΕΙΠΕΙ......

Γιατι αραγε?......



ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΨΥΧΕΣ?????????.....................



ΤΟ "ΥΠΕΡΙΣΧΥΕΙ Ο ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟΣ" δεν ειναι Μεθοδος ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΙΣΗΣ!!!!!!...

 

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

~Άγριες Ελευθερίες~



Τελείωσε.
Μη χρησιμοποιήσεις χρονικά επιρρήματα Ζωής,
ούτε ερωτήσεις επεξηγηματικού χαρακτήρα.
Δεν έχουν φωνή οι Ξεχασμένοι Άνθρωποι.
Μόνο αντίλαλο.
Κι η ηχώ μόνο αναπαράγει.

Παίξε.
Ρώτα τον Εαυτό σου
και έπειτα τόλμησε την Απάντηση,
που σου στέρησε με τη σκιά της 
όλο το φως.

Γύρνα.
Γωνίες.
Τέσσερα σημεία.
Ένας Ορίζοντας.
Όλα τα φώτα, αντανακλάσεις παρελθόντος.

Γύρνα.
Την πλάτη, 
τη σελίδα,
τον κόσμο ανάποδα,
το πλευρό του ύπνου σου,
τον διακόπτη σου στο Off.

Κύκλος είναι.
Όλοι έφυγαν
από το τοπίο.
Η Ζωή κουλουριάστηκε.
Αγκαλιά, η Σκιά σου.
Πιάσε τα χέρια.
Κύκλος είναι.
Η Μοίρα του, 
να κλείνει.

Κλείσε κι Εσύ.
Τα μάτια,
την πόρτα σου,
το φάκελο με την προμήθεια,
το βιβλίο που γράφεται ακόμα.
Δεν είναι ώρα αναγνώσεων η αποψινή.

Γράψε λοιπόν.
Ιστορία.
Το όνομά σου.
Διαγώνισμα Ζωής.

Μόνο βιάσου.
Τελειώνουν οι ευκαιρίες.
Ο Χρόνος.
Τα λάθη που δικαιούσαι.

Απομένει ένα δευτερόλεπτο πίεσης.
Κόψε την ανάσα σου.
Τις φλέβες στην πάνινη κούκλα του Θεού.
Δρόμο, κλέβοντας βήματα.
Την πείνα σου με ότι έμεινε στο Τραπέζι των Ποιημάτων.
Την πλάκα, επιτέλους.

Τόσα χρόνια, Άγριες Ελευθερίες 
σε τρύπιες τσέπες
σπάταλης Ζωής.

Ένα χρηματιστήριο που έκλεισε τιμή
πάνω στην άΤιμη αυταπάτη.

Αδειάσαμε, μάτια μου.
Απομένει Κενό.
Γράψε την τελευταία σου επιθυμία.
Κλείσε τον Κύκλο.
Γύρνα πλευρό.
Παίξε το τελευταίο χαρτί σου.
Λίγο ακόμα 
και
Τελείωσε.

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2012

~Το Νόμισμα~



Χορεύει το Νόμισμα
στις φθαρμένες των Ζητιάνων χούφτες ικεσίας...
με αυθάδεια 
προς το Ανθρώπινο Δράμα,
με ειρωνεία
προς την Ισόβια σπατάλη Ζωής κι Εαυτού.

Χορεύει το Χορό των Πεινασμένων
σ'αναπαράσταση όλης του της Ιστορίας
απ΄την Κοπή στο νομισματοκοπείο της Πρώτης Ελπίδας
ως την Πτώση του στον Υπόνομο,
όπου αδειάζει τα φθηνά της αρώματα η Πραγματικότητα...

Χορεύει,
αναπηδά,
στριφογυρίζει,
δίχει παράσταση,
καθώς οι Ζητιάνοι κροταλίζουν με λύσσα
τα δάχτυλά τους...

Προσγειώνεται ξανά
μετά από εναέριες φιγούρες...
Χορταίνει την Πεινασμένη χούφτα
κι ας μην τρώγεται,
κι ας μην εξαργυρώνει Ζωή...
Χορταίνει τη χούφτα που τείνεται
απ' τον Ξεπεσμό ως τον Άνθρωπο,
απ' την Καταδίκη ως τη Δικαίωση,
απ' τον Ρεαλισμό ως την Αόρατη Αλήθεια των Πραγμάτων.

Τρύπιες Χούφτες...
Τρύπια Νομίσματα... 
Δεκάρες Ευαισθησίας
Διάτρητων Ανθρώπων...
Μόνο ο συμπαγής Καλλιτέχνης
παζαρεύει αποτελεσματικά την Αξία του Καπέλου του,
που -άδειο ή γεμάτο-
γυρίζοντάς το ανάποδα
σκορπίΖει στο πάτωμα του Παγκόσμιου Δωματίου 
περιΟυσίες νομισμάτων πρώτης κοπής
μιας μανιοκαταθλιπτικής Ευτυχίας,
κερδισμένης στη Ρουλέτα του Κόσμου
με το Χέρι Υψωμένο πάνω από τη Μοίρα του,
στο σχήμα της Νίκης....

--------
Αθήνα 30-7-2012

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012

..........beCause...........



Δεν γράφω για να διαβάσεις.

Γράφω για να σκάψεις μέσα στις συλλαβές, να δούμε τί κρύβουν και τί μπορούν να γεννήσουν...

Να περπατήσεις τις διακλαδώσεις των παιδικών νοημάτων να δεις πόσο Ταξίδι χωρά στις ουρίτσες των γραμμάτων...
Να ευθυγραμμιστεί ο Χρόνος με τη Στιγμή της αποτύπωσης....
Να σε κλέψω από την πραγματικότητά σου και να σε μεταφέρω στην Φαντασία μου για να κολυμπήσεις αφήνοντας ίχνη κι αποτυπώματα στους βυθούς της πλάνης μου.... που ίσως να μην είναι Πλάνη...ίσως ανακαλύψουμε πως η Αλήθεια γονιμοποιημένη πολλαπλασιάζεται μέσα από τις εκδοχές που προσεγγίζει  η Σκέψη μας.

Γράφω για να σκοντάψεις, να πέσεις, να ματώσουν τα γόνατα της παιδικής σου Υποψίας, να αφήσεις κηλίδα αίματος στο σεντόνι των Εξιστορήσεων, που τυλίγει Ζωές που έφυγαν ή που έρχονται. Ζωές που αλλάζουν κάθε που ένα σενάριο παρεκτρέπεται από το προβλεπόμενο της καθημερινής του πρόβας...

Δε γράφω για να Διαβάσεις...
Γράφω, για να Γράψεις...
Και κάθε που γράφουμε μία Ιστορία, δημιουργούμε τις προϋποθέσεις να σμιλέψουμε τον Εαυτό και τη Ζωή έτσι  όπως τα  περιγράφει η Ανάγκη μας.



..........beCause...........



Δεν γράφω για να διαβάσεις.

Γράφω για να σκάψεις μέσα στις συλλαβές, να δούμε τί κρύβουν και τί μπορούν να γεννήσουν...

Να περπατήσεις τις διακλαδώσεις των παιδικών νοημάτων να δεις πόσο Ταξίδι χωρά στις ουρίτσες των γραμμάτων...
Να ευθυγραμμιστεί ο Χρόνος με τη Στιγμή της αποτύπωσης....
Να σε κλέψω από την πραγματικότητά σου και να σε μεταφέρω στην Φαντασία μου για να κολυμπήσεις αφήνοντας ίχνη κι αποτυπώματα στους βυθούς της πλάνης μου.... που ίσως να μην είναι Πλάνη...ίσως ανακαλύψουμε πως η Αλήθεια γονιμοποιημένη πολλαπλασιάζεται μέσα από τις εκδοχές της Σκέψης μας.

Γράφω για να σκοντάψεις, να πέσεις, να ματώσουν τα γόνατα της παιδικής σου Υποψίας, να αφήσεις κηλίδα αίματος στο σεντόνι των Εξιστορήσεων, που τυλίγει Ζωές που έφυγαν ή που έρχονται. Ζωές που αλλάζουν κάθε που ένα σενάριο παρεκτρέπεται από το προβλεπόμενο της καθημερινής του πρόβας...

Δε γράφω για να Διαβάσεις...
Γράφω, για να Γράψεις...
Και κάθε που γράφουμε μία Ιστορία, δημιουργούμε τις προϋποθέσεις να σμιλέψουμε τον Εαυτό και τη Ζωή έτσι  όπως τα  περιγράφει η Ανάγκη μας.



Κυριακή, 3 Ιουνίου 2012

...Μία δύσκολη λέξη σε παιδική μετάφραση...

 

Η μαμά φροντίζει τον παππού. Τον ντύνει. Του πλένει το πρόσωπο. Του χαϊδεύει τα μαλλιά, καλοχτενισμένα. Του γυαλίζει τα παπούτσια. Του σταυρώνει τα χέρια. Του κλείνει τα μάτια.

-Θα παίξουμε κρυφτό?....  ρωτά η πιτσιρίκα

-Θα  παίξουμε θάνατο, απαντά η μαμά...

Η πιτσιρίκα δεν κλαίει. Δεν σταματά το τραγούδι της. Δεν φορά πένθιμα μάτια.

Πλησιάζει στον παππού και του ψιθυρίζει:

-Εσύ θα τα φυλάς. Εγώ θα κρύβομαι στη Ζωή και θα με ψάχνεις από τον Ουρανό. Μην με μπερδέψεις με τα άλλα κοριτσάκια. Εγώ είμαι η Αγαπημένη σου. Μαζί θα παίζουμε, ώσπου θα γίνω κι Εγώ γιαγιά και θα έρθω να σε κυνηγήσω στον Παράδεισο....