Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

~Κλωστή~


Έχω μία Ψυχή να ράψω.
Κι αν δε μου φτάσει η κλωστή των Ποιημάτων?...



23 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Υπέροχο εισέβαλλε στην καρδιά μου αυτό το σύντομο ερώτημα.
Σε προτιμώ όταν γράφεις σύντομα. Τότε με εκπλήσσεις και με καθηλώνεις.

Πάντως ένας ποιητής ανησυχεί μην του τελειώσει η κλωστή όταν βρίσκεται σε μετάβαση επιπέδου...Η ψυχή έχει αρκετή κλωστή για κάθε φορά.
Αυτή τη φορά του ποιητή, την άλλη φορά του κηπουρού, την άλλη φορά του άστεγου...και πάντα υπάρχει τόση κλωστή που σου φτάνει και σου περισσεύει μέχρι εκεί που το αποφάσισες να ράψεις.

όχι πως δεν το ξέρεις ατυό ή πως δεν κατανοώ την αγωνία...

σε φιλώ
Φαίδρα

AERIKO είπε...

Xρησιμοποίησε το μετάξι της ροής του πρωτογενούς απλά ωραίου.

Απ την Ψυχή σου πηγάζει κάθε στιγμή που η έμπνευση μορφοποιεί τα φτερά της πεταλούδας.


"Η ποίηση είναι εκείνος ο εαυτός μας που δεν κοιμάται ποτέ" Σαραντάρης.

"Κατά βάθος η ποίηση είναι μια ανθρώπινη καρδιά φορτωμένη όλο τον κόσμο"
Bρεττάκος.


" H ποίηση είναι ένα παιχνίδι που τα χάνεις όλα για να κερδίσεις ίσως ένα άπιαστο αστέρι." Λειβαδίτης.

Όμορφο Σ/Κ Κάκια μου.Σε Φιλώ. :))



Ναύτης είπε...

πάρε κλωστη απ' τ' άρμενα
κι ας πέσει το κατάρτι
χωρις ψυχη, χωρις πανι,
πως να σε ταξιδέψω?
κι αν δε σου φτάσει ούτε αυτη
έλα να σε φιλέψω
έχω μια φλέβα αδειανη
άμα σου κάνει
πάρτη...

ποιώ-ελένη είπε...

Υπέροχο!!!!!!


φιλί... κλωστή δεμένη

αοράτη είπε...

Η κλωστή η δική σου ξετυλίγεται απ' τη Μαγική Ανέμη του του Νου κι είναι ανεξάντλητη. Ψυχή δεμένη με νήμα αραχνοΰφαντο να κινείται αέρινα...!

Σε φιλώ!

Νimertis είπε...

ήταν ένα μικρό σοκ αυτό... ολίγον ανατριχιαστικό επίσης το ερώτημα...

Heliotypon είπε...

Εγώ που δεν είμαι ποιητής και ούτε εξοικειωμένος με την ποίηση βλ΄πω τεχνοκρατικά την εικόνα, τη θαυμάζω και αναρωτιέμαι πώς έγινε... Πολύ καλή η εικόνα!

Magia da Inês είπε...


╮✿ °•.¸

Só se costuma almas com poesia!....
Boa semana, amiga!
Beijinhos.
Brasil

¸.•°✿⊱╮╮
✿ °•.¸

Μαρια Τζιατζιου είπε...

Η ψυχή είναι το υφαντό της Πηνελόπης.
Οι κλωστές θα φτάσουν όσο έχεις μάτια ανοιχτά...

~reflection~ είπε...

Φαίδρα

κάθομαι στο φτωχικό μου καλυβάκι Σκέψης.
Ήρεμη, ήσυχη κι ας μη μου φαίνεται.
Κλεινω τα μάτια και μυρίζω τα σημάδια του Καιρού, παλεύοντας να μαντέψω τους Επισκέπτες που σε λίγο καταφθάνουν.

Οι Επισκέπτες:
Άλλες φορές Επικά Κείμενα ακούραστου μονολόγου... {συνήθως παιδικής χροιάς}
και κάποιες άλλες, κοφτές παραγγελιές Δαιμόνων ή Αγγέλων μου, που ρητορικά με μυούν στη Μετάβαση....

Έχω τσιγγάνικο Διαβατήριο Ζωής.
Δεν μπορώ να ζήσω αιώνες Ποιημάτων στον ίδιο Παράδεισο ...

Κυνηγώ τους κύκλους μου να τους κλείσω ....

και από κάθε Υλικό που συλλέγω - Ενθύμιο περάσματος- υφαίνω κλωστή...

Ράβω
Ράβομαι

και στο μεσοδιάστημα νανουρίζομαι για να επουλωθούν προσωρινά οι εκδορές από τη Βελόνα, που ασπαζόμενη τη νοοτροπία της Πέννας,
δεν λυπάται το Δέρμα, το Χαρτί πάνω στο οποίο χαράΖει το Ράμμα, το Στίχο, το ερώτημα και την απάντησή.....

Σε φιλώ............... με Ράμματα νωπής πάντα ΠληΓής Εαυτού...

~reflection~ είπε...

ΑΕΡΙΚΟ μου

θα καθίσω στο Ύψωμα της Ψυχής του Λειβαδίτη.
Θα κοιτάξω κι Εγώ το αρχαίο Αστέρι που με κλωστή Φωτός ακούραστο Ράβει Ποιήματα....

Θα προσποιηθώ τοκετό
αιμορραγία
λιποθυμία
για να έρθουν οι Γιατροί της Ψυχής
με χρυσές κλωστές από ΡίΖες πανάρχαιας ΓΗΣ
να ράψουν τις Ρωγμές μου....

Τι παράξενος Πόνος!...

να ΜΗΝ έχεις Τραυματιστεί ποτέ,
να μην έχεις εμπλακεί σε ατύχημα,
ΑΠΛΑ και μόνο να έχεις ΓΕΝΝΗΣΕΙ
κι όμως δαγκωμένα να πονάς
και να κινδυνεύεις με Θάνατο
αν δεν βρεθεί το Άγιο Χέρι του Δημιουργού-ΠΟΙΗΤΗ της ΖΩΗΣ
να σου προσφέρει χρυσοΒελονιά επούλωσης και Περιθαλψης των Πληγών σου...............

Τι παράξενος Πόνος!..

να ΓΕΝΝΑΣ
και να αιμορραγείς,
ώσπου να βρεθεί η Χρυσή Κλωστή
από τη Ρίζα των Ποιημάτων ΖΩΗΣ....

~reflection~ είπε...

Ναύτη

Της Θάλασσας το μπλε βαθύ
και του Βυθού το μαύρο
δεμένα μέσα στην πληγή
με μύηση τα θάβω...

Η φλέβα του Ποιήματος
κι αδειανή σαν μένει
τον πόνο του παθήματος
ξέρει και τον γλυκαίνει...

Τυλίγομαι και κλείνομαι
σ' ένα κοχύλι δρόμο
και σαν πενθείς που γίνομαι
θλίψη και μεγαλώνω

μες στο μηδέν σαν πνίγομαι
στα δίχτυα των Ψαράδων
να ξέρεις ανασταίνομαι
στα χέρια των Ποιητάδων...

;-)))

Πόσο μάλλον αν είναι ΘαλασσοΠειρατές της Ποίησης......


;-))))))





onlyandjustme είπε...

τόσο μικρό και απλό αλλά πραγματικά με άφησε να χαζεύω την οθόνη...

Velvet είπε...

Συνήθως παρουσιαζεται
ακατάπαυστη αιμορραγία...
Επειτα τοσα χιλιόμετρα
ποιητές υπάρχουν
καποιου θα περισσεύει
να σε δανείσει, μια κλωστουλα
ειμαι σιγουρος...




~reflection~ είπε...

Ελένη μου

κάθε ραφή κι ένα μπάλωμα...

Πρέπει να είναι Μαέστρος ο Δεξιοτέχνης που θα αναλάβει με Μουσική και Ποίηση να {γ}Ράψει τις Ρωγμές της Ύπαρξης...

~reflection~ είπε...

αοράτη

Η αλαφροΐσκιωτη Ύπαρξη
δύναται να γίνει και ... αραχνοΎφαντη...

Με ιστούς μεταξωτής διαδρομής από εσωΤαξίδια Ράβω τα κενά που δημιουργούν οι σεισμικές μου Δονήσεις...

Υπέρτατες Ενδογενείς Δυνάμεις...
Υπερφυσικές Εξωγενείς Επιρροές...

ο Νους Ποντικός, μα και Ράφτης...
μία με ΡοκανίΖει
μία με Ράβει...

και η Καρδιά παρούσα, με τρόπο τρυφερής Αφής, πάνω στο Φαγωμένο, από χρυσά δοντάκια, Ύφασμα της Ψυχής να παρέχει αντιΒιοτικά Συγκινήσεων για να αποφευχθούν οι μολύνσεις...

Η μόνη Μόλυνση που ΔΕΧΕΤΑΙ το Κορμί και η Ψυχή μου είναι του Έρωτα....

Εκεί, η Κλωστή μου γίνεται σπάγκος Χαρταετού,
{Εγώ ολόκληρος ο Χαρταετός}
που όλο ξεμακραίνει προς το Φεγγάρι
και όλο σκίζεται από τους Δυνατούς Ανέμους των ΕρωτοΥπαρξιακών μου Αναζητήσεων.................

~reflection~ είπε...

Νημερτή

Κάθε λάξη μες στο Μεγάφωνο της Ποίησης τρομάΖει τον αποδέκτη...

"Κι αν?..."

Έχω το Ρούχο του Νου, που διάφανα ανεμίΖει ντύνοντας Σκέψεις...
Έχω το Δέρμα μου, που τρέμει στο φύσημα της Συγκίνησης και της Υποψίας...
Έχω την Ψυχή που κυματίΖει στο θρόισμα του Χρόνου...

Όλα ευαίσθητα...
Όλα τρυφερά
και σαν "αγριεύει" το Καιρός, το Νόημα και το Άγγιγμα
τότε οι Ραφές ανοίγουν,
μπαίνει Κρύο απόκοσμης Μετεωρολογίας
και το ΟΛΟ της Ύπαρξης καλείται να αποδείξει πως μέσα στα τόσα παιδεματα ΤΡΙΒΗΣ με το Ζητούμενο
εκπαιδεύτηκε για τις αντίξοες συνθήκες Επιβίωσης Εξω από το Χρόνο, Έξω από το Φως, Έξω από την ασφάλεια της Αγάπης....

Εκεί όπου ο Θεός ξηλώνει Παραδείσους,
ο Χρόνος ξηλώνει Ζωές
και ο Έρωτας διεισδυτικότατος ξηλώνει την Ψυχή μας...


ή θα πεθάνουμε από το απόΚοσμο Κρύο της Συμπαντικής Δοκιμασίας
ή Θα μάθουμε δεξιότεχνα να Ράβουμε τις ... Πληγές μας....


Ποιητής και Ράφτης....

Αντέχεις?...... ;-)))))))

~reflection~ είπε...

Heliotypon

και το εξειδικευμένο στις Πληγές και τις Ραφές
μάτι
απορεί μπρος στο Θαύμα της δεξιοτεχνικής Ραφής,
που κρύβει επιμελώς το Σημάδι του Τραύματος
κάτω από το Σχέδιο ενός tatoo Ποίησης....

Κάθε Δημιουργία είναι Ποίηση...
είτε λέγεται Επεξεργασία Εικόνας, Σκέψης, Ζωής..

;-)))))

~reflection~ είπε...

Magia da Inês

"Συνήθως"...
μα ΕΞΩ από το "Συνήθως" γράφεται το Ποίημα,
στην εξαίρεση του Κανόνα,
στην Εντατική του Νοσοκομείου της Ζωής,
στα Έκτακτα Κατεπείγοντα Συμβάντα της αιφνίδιας Ρωγμής μιας σεισμικής δονησης που συγκλονίΖει το Είναι του Ασθενούς....

ο Γιατρός καλείται να "διακόψει" την Άδειά του,
να ανοίξει το μαγικό σεντούκι με τα Ποιήματα,
να διαλέξει το κατάλληλο χρώμα Κλωστής
και να καταφθάσει Εγκαίρως στον Τόπο, όπου Ψυχοραγγεί το ... Θύμα, λαβωμένο από Έρωτα ή από Χρόνο!!!...

~reflection~ είπε...

Μαρία μου

έχω μάτια ΟρθΆνοιχτα...

μέχρι


που συναντώ


τον....................... Έρωτα...


μετά



αιμορραγώ



ακατάπαυστα!.....

και


ΜΗΝ τολμήσει να με ΓΙΑΤΡΕΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!.......


;-)))))))))

~reflection~ είπε...

onlyandjustme

και συνοδεύεται από Κραυγές Πόνου καθώς η Χρυσή Βελόνα της Πέννας Ράβει την Ψυχή και το Δέρμα...

Τα βλέμματα της Επίμονης Ανάγνωσης
ή παρατήρησης
οτπικές ΚΛΩΣΤΕΣ κι Αυτά....

σαν Οπτικές Ίνες που βοηθούν να ταξιδέψει η Αλήθεια της Πληγής σε όλους τους διαδρόμους των Ομοιοπαθών της ΓΗΣ....

~reflection~ είπε...

Velvet

Φοβάμαι τα Δάνεια....

Με δένουν σε Χρέη
και ενώ "ράβουν" την Πληγή μου
μού δημιουργούν Εσωτερική Αιμορραγία
η οποίο είναι πιο επικίνδυνη
συνεργάτης του Θανάτου........

John Haralabidis είπε...

θα υφανθεί καινούργια