Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2019

Παύσεις





Κρύψου στη γωνιά και κοίτα. Δες πόσο επιδιώκουμε να είμαστε πολυάσχολοι, με διαρκείς εκκρεμότητες, διαδοχικά ωράρια, προτεραιότητες καθημερινότητας.. Δες πόσο επιδιώκουμε να είμαστε ανάμεσα σε κόσμο, με τα φώτα αναμμένα, τη μουσική να παίζει, σε πολυσύχναστους δρόμους, ρεαλιστικούς ή εικονικούς, να νιώθουμε παρουσίες τριγύρω, συζητήσεις εν εξελίξει, σειρές με επεισόδια προσεχώς, ώστε μην ξεμείνει ο χρόνος μας από τεχνητή αγωνία και ενδιαφέρον για τη συνέχεια.. Κοίτα πόσο πιστοί είμαστε στις κοινωνικές υποχρεώσεις. Στα καθιερωμένα πήγαινε έλα. Πόσες εργατοώρες προσωπικού χρόνου δίχως ούτε μία παύση.. γιατί στις παύσεις σταμάτα ο θόρυβος, η μουσική, οι διάλογοι, οι υπότιτλοι, σβήνουν τα φώτα, οι οθόνες, αδειάζουν οι δρόμοι, εξαφανίζεται ο κόσμος, μικραίνει ο χώρος, βαθαίνει ο αντίλαλος, μένεις μόνος, ακούγεται ο χτύπος της καρδιάς και ξεκινούν τα δύσκολα.
Η ανάγκη να συναντήσεις, να αντιμετωπίσεις, να έρθεις κοντά με τον εαυτό σου.
..και με τον άνθρωπό σου.

Κρύψου στη γωνιά. Δες πόσο δύσκολο είναι να βγουν οι άνθρωποι από το ωρολόγιο πρόγραμμά τους, να σταματήσουν τη γη να γυρίζει, να απομονωθούν, να ενωθούν, ν' αφουγκραστούν σιωπή, να απορροφήσουν τους κραδασμούς του μυαλού και της καρδιάς τους, να βρουν τον εαυτό τους, να αγαπήσουν και να αγαπηθούν σαν να μην υπάρχει χρόνος, δίχως να φοβούνται να αγγίξουν ο ένας τον άλλον με όλα τα ελαττώματα και τα ψεγάδια τους, με όλη την ομορφιά και την ασχήμια της αλήθειας τους, με όλη την αμηχανία της κάθε φοράς.

Κρύψου στη γωνιά και κάνε λίγο χώρο να κρυφτώ κι εγώ. Από μένα. Γιατί κάθε που με βρίσκω μού ζητώ υπερβολικά πολλά κι όταν επιστρέφω στον κόσμο μού μοιάζει αφόρητος.







Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2019

Το δωμάτιο



Είναι κι αυτοί που δεν μεγαλώνουν ποτέ. Που αποφεύγουν τους μεγάλους και κλείνονται στο δωμάτιο με τα παιχνίδια τους. Για ώρες. Χάνουν τόσο πολύτιμο χρόνο, θα πεις. Ίσως κερδίζουν χρόνο, θα πω. Αν κρυφοκοιτάξεις, απ' τα παιχνίδια τους θα μάθεις την αλήθεια. Τα ακινητοποιημένα αυτοκινητάκια  χλευάζουν τις ιλιγγιώδεις ταχύτητες. Εδώ δεν βιάζεται κανείς. Τα μισοφτιαγμένα puzzles σαρκάζουν τις προθεσμίες, την τελειομανία και τις ολοκληρώσεις. Οι γυμνές κούκλες, αμόλυντες, εκδικούνται την τόση ντροπή και την τόση χυδαιότητα του κόσμου. Κι εσύ που τούς φτιάχνεις κουβέρτες, παπλώματα και μαξιλάρια, εξομολογείσαι την αγωνία σου για τους χειμώνες.

Κάνει κρύο. Ο κόσμος τρέμει. Σείονται τα τουβλάκια και τα lego σου. Παραδίδεται η ελαστικότητα και η αντοχή τους. Τα τοιχώματα του δωματίου καταρρέουν και μένουν εκτεθειμένα τα παιχνίδια σου κι εσύ. Μάτια περίεργων περαστικών θέτουν ερωτήσεις. Δεν σηκώνεις το κεφάλι από τα παιχνίδια σου. Δεν αντιλήφθηκες πως πέσαν τα τείχη, χάθηκε η προστασία σου και το σύνορο του κόσμου σου.  Πάντα έπαιζες με αφοσίωση. Χανόσουν μέσα στις ιστορίες σου.

Ένας δυο γελούν μαζί σου. Καθώς περνά η ώρα ένας δυο επιβραδύνουν, κάθονται και σε παρατηρούν να παίζεις. Βουβό κουκλοθέατρο. Οι μαμάδες ευγενικά τραβούν τα παιδιά τους από το χέρι "Έχουμε δουλειές, αγγλικά, ποδόσφαιρο, Ιστορία, μαθηματικά, αρχαία, να φάμε βραδινό, να κοιμηθείς νωρίς, το πρωί σχολείο.....". Τα πιτσιρίκια δεν κουνιούνται και ούτε γκρινιάζουν. Δεν ακούν καν το θόρυβο της μάνας. Τολμούν διστακτικά ένα βήμα πλησιάσματος. Έπειτα κοντοστέκονται και κοιτάζουν αν ενοχλούν. Δεν αντιδράς. Ποτέ δεν σε ενόχλησαν τα παιδιά. Μα τα τελευταία χρόνια δεν έβρισκες παιδιά να παίξεις ή να τους φτιάξεις και να τους χαρίσεις παιχνίδια. Ήταν όλα τόσο πολυάσχολα. Πλησιάζουν ένα βήμα ακόμη. Μπαίνουν στον χώρο σου. Στον κόσμο σου. Απλώνουν δαχτυλακια να αγγίξουν τα παιχνίδια. Απλώνουν χέρια. Απλώνουν Νου. Κάθονται δίπλα σου. Στρογγυλοκάθονται. Μπαίνουν στην ιστορία σου. Ξεχνούν μάνες, υποχρεώσεις, βαθμούς, αξιολογήσεις, προσπάθεια, πίεση, προγράμματα. Επιτέλους, παίΖουν.

Μία μάνα φουριόζα κάνει να μπει στο δωμάτιο να πάρει το παιδί της. Βγαίνουν οι φτερωτοί δράκοι απ' το μισοφτιαγμένο puzzle, καψαλίζουν με τη φωτιά τους τα ρούχα της, ανοίγουν ασπίδα τα φτερά τους και την κρατούν σε απόσταση. Η μάνα καταρρέει. Λιποθυμά. Σωριάζεται το σώμα της στο πεζοδρόμιο και από μέσα του λευτερώνεται το μικρό κορίτσι που η μάνα ήταν κάποτε. Ο δράκος σκύβει το κεφάλι σαν κατοικίδιο. Το κορίτσι του χαϊδεύει τα μάγουλα. Κάνει ένα βήμα και μπαίνει στο παιχνίδι. Εδώ, για πάντα Χριστούγεννα. Έξω ακόμη έχει χειμώνα.



Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2019

Ένστολος.....




Χάσαμε πολλά παιδιά στο δρόμο κι ο πόλεμος δεν είχε κηρυχθεί ακόμη. Χάσαμε άλλα τόσα στις ιδέες. Λοξοδρόμησαν με ένα δέλεαρ δύναμης κι εξουσίας. Μία σφαίρα τούς διαπέρασε τον νου κι άρχισαν να χάνουν το συναίσθημα. Τους έμεινε μόνο μία αρτηρία υψηλής πίεσης άκαμπτου ορθολογισμού. Τούς χάσαμε. Δεν ήταν πλέον δικοί μας. Πέρασαν στην αντίπερα όχθη. Απ' την μία μεριά είναι ο Άνθρωπος κι από την άλλη το Όργανο. Τούς όπλισαν το μυαλό και μάς σύστησαν ως επικίνδυνους. Τούς φόρεσαν μάσκες και ασπίδες. Τα χέρια τους συνεργάζονται δίχως αντίρρηση. Όλο τους το σώμα έγινε η στολή ενός εντεταλμένου στρατιώτη. Μα δεν έχουμε πόλεμο. Ήρεμα πηγαίνουμε στις δουλειές και ανά διαστήματα θυμόμαστε τους σκοτωμένους μας και βγαίνουμε στο δρόμο. Κι εκείνοι, γενίτσαροι - μεγαλωμένοι στην ίδια με μάς γειτονιά τώρα είναι απέναντι, οπλισμένα παραταγμένοι στην αντίπερα όχθη του δρόμου. Τελικά, μάλλον έχουμε πόλεμο. Είμαστε αιχμάλωτοι μιας τάξης πραγμάτων και κάθε που την διαταράσσουμε φανερώνονται τα όρια της αιχμαλωσίας μας. Δεν μάς έχουν χτίσει ούτε στρατόπεδο συγκέντρωσης, ούτε φυλακή. Μάς έχουν χτίσει πόλεις με θέσεις εργασίας και θέσεις ανεργίας. Εκεί μάς κρατούν. Εκεί μάς επιβλέπουν. Δεν μάς έχουν ανακοινωθεί καν οι κανόνες αιχμαλωσίας. Εμπειρικά τους υποψιαζόμαστε. Ποτέ κανείς τους δεν είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Μάς πείθουν πως είμαστε ελεύθεροι. Ελεύθεροι να σπουδάσουμε ή όχι, να εργαστούμε όπου θέλουμε νικώντας τον αντίστοιχο ανταγωνισμό, ελεύθεροι στην ψήφο μας, ελεύθεροι στο λόγο μας. Ελεύθεροι σε όλα. Μόνο οι μαζικές μας αντιδράσεις είναι ελεγχόμενες.  Επιτρεπτή η ήρεμη διαδήλωση. Αθόρυβα οργανωμένοι σε μία άτακτη σειρά, με ρυθμικά συνθήματα. Μάς παραχωρείται το δικαίωμα να κλείσουμε και λίγο το δρόμο. Βολεύει γιατί εξαγριώνουμε τους φιλήσυχους πολίτες που θέλουν να πάνε στη δουλειά τους ανενόχλητοι, να βγουν για καφέ, να βολτάρουν το σκυλί τους για την ανάγκη του.  Επίσης, επιτρέπεται και η ψηφιακή ελευθερολογία. Αφού ξυλοκοπήσουν όποιον παρεκτρέπεται από την ήσυχη διαδήλωση, μάς αφήνουν αμολητούς να ξεσπάσουμε στο ψηφιακό μας προαύλιο. Οι κρατούμενοι των φυλακών προαυλίζονται σε συγκεκριμένες ώρες. Να μία ακόμη Ελευθερία που μάς παραχώρησαν! Εμείς προαυλιζόμαστε όποτε θέλουμε στους διαύλους των δικτύων. Ελεύθεροι να μιλήσουμε, να καταδικάσουμε, να ουρλιάξουμε, να αντιδράσουμε με χεράκια, καρδούλες, θυμωμένα εικονίδια σε οτιδήποτε αναρτημένο. Ξεσπάμε και λυτρώνεται η ψυχή του ξυλοκοπημένου και του νεκρού που ξέρει πώς μάς έχει στο πλάι του. Μάς δολοφονούν, μάς εξευτελίζουν στους δρόμους της πόλης και παίρνουμε το αίμα μας πίσω διαδικτυακά. Τίμια ισοπαλία! Ένας κόσμος δικός τους. Ένας δικός μας. Μα οι πληγές από τα ρόπαλα δεν φεύγουν. Οι νεκροί δεν γυρίζουν πίσω. Χάνουμε στο σώμα και στην ψυχή. Κερδίζουμε στα ψηφία και στα bps. Μία πικρή γεύση γυροφέρνει στον μουγκό ουρανίσκο, σαν τσίχλα καπνιστή σε φάση απεξάρτησης. Δεν μιλούν τα στόματα. Με τα δάχτυλα μιλάμε. Φοράμε ένα νέο φίμωτρο που προκαλεί ακινησία στο σώμα. Μαζικά δενόμαστε σε καρέκλες μπροστά από οθόνες. Έχουμε την αίσθηση πως η φωνή μας έχει αυξημένα decibel και ακούγεται σε όλον τον πλανήτη. Μάς διαβάζουν τόσα μάτια. Διαβάζουμε τόσες φωνές. Αναπαράγουμε εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Μα αυτοί που πραγματικά βγαίνουν στο δρόμο να πολεμήσουν είναι λίγοι. Εμείς ξέρουμε  μόνο να γράφουμε, να πατάμε αντιδράσεις, να σχολιάζουμε εξευτελισμούς και θανάτους. Ποτέ δεν είδα έναν αγωνιστή να επιστρέφει από τον πόλεμο και να αναρτεί selfie από το πεδίο της μάχης. Πάντα οι δημοσιογράφοι είχαν τα καλοπληρωμένα πλάνα των τρελών που μάχονται ακόμα σώμα με σώμα. 

Εμένα μη με ρωτάς.
Είμαι αιχμάλωτη.
Φορώ το νέο μου φίμωτρο.
Είμαι ακίνητη μπρος σε μία οθόνη.
Μιλώ με τα δάχτυλα.
"Φωτογραφίζω" με λέξεις τους αγωνιστές.
"Φωτογραφίζω" και τους εχθρούς τους.
Σώμα δεν έχω. Έχω λέξεις. 

Καταδικάζω την αστυνομία που παίρνει εκπαιδευόμενούς της κάποιους μαθητές μου και τους μετατρέπει σε εκτελεστικά όργανα. Όχι φονιάδες. Προς Θεού. Εντολές εκτελούν. Ανωτέρων. Ανωτέρων που βρίσκονται στις θέσεις ασφαλείας τους και δεν φανερώνουν τις εντολές τους ποτέ. Πάντα ένα παιδί φταίει. Ένα νέο παιδί που έγινε ένστολος (διορίζεσαι κατευθείαν και έχεις μισθό από την πρώτη μέρα.. Μεγαλείο!..), οπλίστηκε με γκλοπ και είχε στο μυαλό αναρτημένες φωτογραφίες του "εχθρού". 


Κι όμως, όταν ένα παιδί ξεφεύγει και βγαίνει τρέχοντας σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας ή πέφτει στα χέρια του αντιπάλου, φταίω εγώ κι εσύ. Εμείς που το γιορτάζουμε όταν τα παιδιά μας περνάνε στις σχολές ενστόλων. Τί νομίζεις θα γίνουν μετά από χρόνια...? Τυφλά εκτελεστικά όργανα, ντυμένα με μάσκες και ασπίδες, οπλισμένα με γκλοπ.. και πάντα θα τους βρίσκουμε απέναντι στις διαμαρτυρίες μας για τις... συνθήκες κράτησής μας σ' αυτήν την νομοθετημένη και ελεγχόμενη Ελευθερία μας. 























Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2019

Λέξεις..



Μεγαλώνουν μαζί μας κι οι λέξεις. Αποκτούν νέο σχήμα μέσα στις παλιές τους φόρμες. Στο πρώτο γράμμα ή ποίημα ή ραβασάκι ήταν πετραδάκια που τις πετούσαμε στη λίμνη να σχηματίσουν κυματισμούς, να κλέψουν εντυπώσεις. Αργότερα έγιναν η λίμνη.. ατάραχες, ήρεμες, κρύβοντας καλά το βυθό. Στην πορεία έγιναν το αμφίβιο τέρας της λίμνης, που θρεφόταν με σάρκες και ψυχές, και καθώς μεγάλωνε έσκαβε τον βυθό, άνοιγε ρωγμή και φύγαν τα νερά, χάθηκε η λίμνη, επικράτησε ξηρασία. Τότε οι λέξεις γίνονται σιωπή κι έχουν πιο βαθύ αντίλαλο από πριν. Αφήνουν λευκό το χαρτί και άδεια την οθόνη. Εκσφενδονίζονται στα εσωτερικά μας τοιχώματα, σφαίρες που δεν βρίσκουν στόχο κι αδέξιοι παλεύουμε να επικοινωνήσουμε μιλώντας με τον καιρό ο καθένας μία ξένη γλώσσα δικού του θανάτου.




Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2019

Εκπρόθεσμα



Την στιγμή που φεύγεις από τη Ζωή του Άλλου αρχίζεις να έχεις δίκιο σε όλα εκείνα που υποστήριζες όσο ήσουν εδώ κι ο Άλλος τα αμφισβητούσε και τα διέψευδε.

Αρχίζεις να έχεις δίκιο αθόρυβα κι αθέατα.............. μέσα του.






Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2019

Παραμυθάκι δια σ Τροφής




Το παιδί κρατούσε στα χέρια του την ζωντανή μπίλια. Ζούμαρε στην επιφάνεια κι ανακάλυπτε τις τρύπες απ' όπου είχαν εμφανιστεί οι εισβολείς, χρόνια πριν. Με αριστερόστροφη κίνηση γύριζε την μπίλια στο παρελθόν της και παρακολουθούσε τα παράλληλα γεγονότα. Πέρσι σαν σήμερα. Πριν χιλιετίες σαν σήμερα. Ένα διαολεμένο παιδί ξεφύτρωσε από το υπέδαφος, εκεί όπου οι καλοί άνθρωποι είχαν κρύψει τα δαιμόνια, και με όλη του την ευρεσιτεχνία ανακάλυψε την Ιερή Κρυψώνα των ανθρώπων. Έκλεψε το μυστικό και ξεκλείδωσε όλες τις Πύλες. Έπαψαν οι αιχμάλωτοι να πριονίζουν το Ιερό Δέντρο. Ξεχύθηκαν πεινασμένοι επί της Γης. Πριόνιζαν πλέον τους ορθολογισμούς του ανθρώπου, τις θεμελιώσεις του πολιτισμού του και γκρέμιζαν τα οικοδομήματα της Ζωής του. Η ανθρωπότητα υπέκυψε. Βλέπεις ήταν προετοιμασμένη ν' αντιμετωπίσει μόνο τους εμφύλιους πολέμους της. Είχε εξειδίκευση στην ιδιόχειρη πολεμική της βιομηχανία. Οι καλικάντζαροι ήταν αρχέγονοι. Πολεμούσαν με ένστικτα, με ενέργειες που έπλητταν το ανοχύρωτο πνεύμα του ανθρώπου. Εξόντωσαν εύκολα τους μη έχοντες... πνεύμα. Τους αναλώσιμους εργάτες του τίποτα. Οι "παρανοϊκοί" τους παίδεψαν λίγο περισσότερο. Όσοι αντιστάθηκαν ως το τέλος της μάχης, φυλακίστηκαν στις υπόγειες κοιλότητες της Γης, στα αμπάρια, όπου υπήρξαν αιχμάλωτοι για χιλιετίες σαν ποντικοί οι δαίμονες.

Ακολούθησε σχέδιο ανοικοδόμησης πόλεων και χωρών. Η πονηριά των εισβολέων τους οδήγησε να διατηρήσουν τα πολεοδομικά χαρακτηριστικά των ανθρώπινων κατασκευών. Υπήρχε μία υπόνοια πως μπορεί αυτά τα αφελή ανθρωπάκια να είναι τα αγαπημένα παιχνίδια κάποιων εξωγήινων υπερόντων, κι έτσι οι καλικάντζαροι προνόησαν, ώστε αν εμφανιστούν οι προστάτες, να μην πάρουν χαμπάρι την αλλαγή στην αποίκηση της Γης. Διατήρησαν ίδια τα σχήματα. Μέχρι που και οι ίδιοι άλλαξαν το σώμα τους. Μία κρυψώνα ήταν πάντα το κορμί, έτσι κι αλλιώς. Η Ψυχή και το Πνεύμα τους έμεινε δαιμόνιο. Φόρεσαν μορφές ανθρώπινων σωμάτων και πανωφόρι τις ανθρώπινες νοοτροπίες. Για παράδειγμα πήγαιναν στη δουλειά, έστελναν τα παιδιά τους στα σχολεία, πήγαιναν στην εκκλησία, συνωστίζονταν στα κέντρα διασκέδασης χωρίς να καπνίζουν εντός, ξόδευαν πολύ χρόνο χαχανίζοντας ένα τίποτα σε ιντερνετικές φιλοσοφίες κ.α. Επίσης, γιόρταζαν τις αυθαίρετες εκκινήσεις του κατακερματισμού του χρόνου. Όταν τα ημερολόγια έδειχναν πρωτομηνιά, έκαναν γιορτές οι καλικάντζαροι. Χωρίς να καταλαβαίνουν το γιατί. Όταν το ποδαράκι του ενός περνούσε το σύνορο του άλλου έκαναν πόλεμο. Χωρίς να καταλαβαίνουν το γιατί. 

Μα, έξυπνοι σαν ήταν, σύντομα κατήργησαν τους πολέμους. Απειλούνταν ο πληθυσμός τους. Έτσι κι αλλιώς, δεν κατανοούσαν την έννοια της ιδιοκτησίας. Τα σπίτια δεν είχαν κλειδιά και όλα ανήκαν σε όλους. Δεν υπήρχαν καν οικογένειες. Δεν υπήρχαν δικά σου και δικά μου παιδιά. Όλοι φρόντιζαν τα καλικαντζαράκια της παγκόσμιας κοινότητας. Χωρίς διαστροφές, κακοποιήσεις, σεξουαλικές ορέξεις, χωρίς διακρίσεις. Οι δαίμονες ήταν πιο... ανθρώπινοι από τους ανθρώπους που είχαν νικήσει!....

Ο πιτσιρίκος που κρατούσε στα χέρια την ζωντανή του μπίλια, την έστρεψε δεξιόστροφα. Μεταφέρθηκε στο μέλλον της. Στα παράλληλα γεγονότα. Του χρόνου σαν σήμερα. Μετά από χιλιετίες σαν σήμερα. Εξωγήινοι λάτρεις του ανθρώπου δεν εμφανίστηκαν ποτέ. (Ω! τί έκπληξη!...) Οι καλικάντζαροι συνήθισαν πάνω τους το κουστούμι του ανθρώπου, μα καθώς εξαλείφθηκε η υπόνοια εξωγήινης εισβολής, οι καλικάντζαροι κατήργησαν όλες τις ασθένειες που είχε κάνει επιδημίες ο άνθρωπος, όπως αστυφιλία, κερδοσκοπική υπερπαραγωγή προϊόντων, υπερκαταναλωτισμό, δουλειά-δουλεία, καταναγκαστικά σχολεία, θρησκείες και επέστρεψαν στη Φύση. Η Γη δεν αντιλαμβανόταν πρωτομηνιές και γιόρταζε κάθε μέρα τον συγχρονισμό με τους... εισβολείς, που πλέον έμοιαζε να τους ανήκε από πάντα ο πλανήτης που κατέκτησαν. Κι έτσι πορεύτηκε η Ζωή επί Γης. Χωρίς τον κίνδυνο εξάλειψής της από εμφύλιους πυρηνικούς και μη πολέμους.

Μην κλαις καλέ μου Θεούλη. Οι άνθρωποί σου ήταν δαίμονες. Κάποιος σε πλάνεψε και τους πίστεψες για ανθρώπους. Οι καλικάντζαροι ήταν γεννήματα της Φύσης κι έτσι ήξεραν να σέβονται κι αυτήν και τη Ζωή, χωρίς να χρειαστεί ούτε μία φορά να γιορτάσουν αυθαίρετες εκκινήσεις πρωτομηνιάς, πρωτοχρονιάς ή πρωτόπλαστων στον κήπο της Εδέμ.