Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Μέρος Μαγικό!....






Σκέψου...
μία άδεια πλατεία
ερειπωμένου χωριού,
κυκλωμένη με αναμνήσεις.
Ο χρόνος περαστικός
αφήνει βήμα μοναχικό
με αντίλαλο που μελαγχολεί.
Μείνε λίγο μαζί του!

.............
.............
.............
.............


Τώρα φτάνει τόσο κενό...
Ξημέρωσε...
Είναι η μέρα που το χωριό έχει πανηγύρι.

Σκέψου..
Η πλατεία γεμάτη κούνιες του Λούνα Παρκ..
γεμάτη πάγκους με πολύχρωμα ζαχαρωτά...
γεμάτη παιδιά ... γονείς... παππούδες... γιαγιάδες..
ζευγαράκια ερωτευμένων..
γέλια..
φωνές..
τραγούδια στο μεγάφωνο της μπαλαρίνας...
εισιτήριο....
Ζάλη..
Παραζάλη....
.............

Τώρα σκέψου:


Από πού ξεπήδησαν όλα αυτά???...



Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Τσιγγάνα....





Πιάστηκε το φόρεμα
σ' ένα καρφί αρραβώνα.
Σκίστηκε το κόκκινο,
γέμισε ο αέρας
γονίδιο Φυγής
κι έμεινε δίχως αναχωρήσεις,
δεμένη στου Έρωτα την πατρίδα,
η Τσιγγάνα....

Σε διακλαδώσεις χωμάτινης ρίζας
μπλεγμένα τα εβένινα μαλλιά της
κι ας το βλέμμα διασχίζει ταξίδια στο φως...

Σ' έναν οργασμό τυλιγμένο αιώνια
στο δέντρο της Δέσμευσης,
ασάλευτη να ημιανθίζει σε στάσιμα νερά..
Μισός ανθός, μισο αγκάθι...
ζωή προσκήνυμα σ'αταίριαστο Θεό...

κι όλο της το κόκκινο σπασμένη νότα,
σε ένα ταγκο
που ξέχασε τα βήματα
προς την ανεξαρτησία της Ψυχής..

Ακονίζει το ψαλίδι των δαχτύλων
στον αέρα που μυρίζει ελευθερία από μακριά...
Σκίζει το ρούχο,
ξεριζώνει απ'το στήθος το θεμέλιο..
λουλούδι η αιμορραγία...
μα Ζωή το μουρμούρισμα της Απόδρασης....

Λυγίζει το καρφί...
Γυμνή, ντυμένη τα μαλλιά της,
γραφει με το βήμα το ακράτητο
δρόμους στη Γη του κόκκινου Φεγγαριού..

Την χώρεσε ολόκληρη η Σαιξπηρική μου ανακάλυψη:

"Η φαντασία έχει τρείς οπαδούς:
Τον ερωτευμένο
τον τρελό
και τον ποιητή..."


Κι εκείνη, παράξενα ντυμένη
γυμνή την Άνοιξη
εχει το βλέμμα του τρελού
που ερωτεύεται
τους Ποιητές...

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Φυλακισμένος σε ένα ΚΛΙΚ






Συλλέκτης στιγμών,
έγκλειστος στο Κλικ της αποθήκευσης.
Σιγής απόκτημα... η φωτογραφία..
Δράση βαλσαμωμένη..
κίνηση άεργη..
χαμόγελο, ρωγμή στο χαρτί
που ανασαίνει ακίνητο φύσημα..

Χαράζω ημερομηνία
μην λησμονήσω τη χρονική αντιστοίχιση...
Πάντα ένα παρελθόν..
ποτέ ένα μέλλον στο αποτύπωμα..

Ποια η αξία της φωτογραφίας, μάτια μου?..

Αγναντεύεις θάλασσες στατικές,
ένα κορμί αιώνια στραμμένο στον ίδιο ασάλευτο ορίζοντα,
μία πλατεία αλησμόνητης σιωπής,
τα χρόνια μας τα παιδικά..

Παιχνίδι σιωπής,
μα το παιχνίδι θέλει φωνή!...

Απολίθωμα συγκίνησης
κι η κορνίζα
αταίριαστο υλικό
δυσανάλογης αξίας
προς τη θωπεία της ροής του αέρα
που εγκλωβίζεται ανεπιτυχώς...

Απάνθισμα Άνοιξης
σε αναπηριας στασιμότητα...

Μία φωτογραφία στα χέρια μου..

ενέχυρο συναισθήματος..
τεκμήριο ζωής!..
{τι ψέμα, μάτια μου!...
Ζήσαμε ούτως ή αλλως...}
αντίγραφο πραγματικότητας..
μα..
δε φυλακίζεται η ενέργεια του παλμού μας!..

Μία φωτογραφία
κουκίδα Ζωής
και πώς να συναρμολογήσω το Όνειρο?...

Κρυσταλλωμενες αποχρώσεις
στο φόντο της κιτρινισμένης αποθήκευσης!..

Διχως το λαχάνιασμα της σκέψης
και της μνήμης το Έργο,
που σφραγίζει τ'Αρώματα και τις Γεύσεις
στο μπουκαλάκι της Νοσταλγίας,
μοιάζει σαν μία μόνο νότα
απ' όλο το τραγούδι...

Σου δίνω μία νότα..
Τραγούδησέ μου άρτιο το τραγούδι..
Μπορείς, μάτια μου?...

Ποια η αξία της φωτογραφίας, λοιπόν?..

Χαράζω οπή στο χαρτινο Φεγγάρι
κι η φθορά της πραγματικότητας που ρέει
παρεισδύει στο τοπίο που μου χάρισες
για να θυμάμαι..

μα θυμάμαι, μάτια μου..
έτσι κι αλλιώς!...