Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Ευχή...Χρόνε ακούς?...




Να μας βρει η Νέα Χρονιά
Πεινασμένους για Ιδέες, Σκέψεις, Δημιουργία...

γιατί...

όταν φλέγεται από Ανάγκη το Είναι μας,
τότε αξιοποιείται δημιουργικά
η Κάθε Πολύτιμη Στιγμή της Ζωής..

Καλή και Μαγική Νέα Χρονιά
με 2011 παιδικές Ευχές,
γιατί τα παιδιά ΔΕ συμβιβάζονται και τα Θέλουν ΟΛΑ....


Αμέτρητα Γιορτινά Φιλιά....
Όλα δικά σας...



Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

~Ξε-στολίζω...Στολίζω~





Χαίρομαι την εορταστική ατμόσφαιρα..
η μπλοκόσφαιρα ντύθηκε τα καλά της...

μα....

Επιτρέψτε μου.....

ΗλιούΓεννα, λέει ο Άθεος...

Χάθηκε το Φως, επισημαίνει ο Μαγος..

κι εγω αναρωτιέμαι:

Πως θ' ανάψουν τα αστέρια μας σ'αυτες τις Γιορτές?...
σαν τεχνητά φωτακια στα Δεντράκια μας?...

Μήπως να πάρουμε την υποθεση του κάθε Εορτασμού στα χέρια μας?...

Μήπως ήρθε η Ώρα να πεισμώσουμε
και να μετατρέψουμε επιτέλους Κάθε Στιγμή σε μια Γιορτή Ζωής?...

μήπως?..



Επιμένω να μη στολίζω το Δέντρο... ούτε το σπίτι..

Παλεύω ακόμη για να στολίσω την Καρδιά μου....
σχεδόν αγκομαχώ...


Δε στολίζονται εύκολα οι Καρδιές.....



Αφήνω εκατομμύρια φιλιά για Όλους,
συντροφιά με Σκέψεις σκόρπιες στον Εορταστικό Αέρα...
σαν αστέρια αυτόφωτα στον Ουρανό που μας αναλογεί...




Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

~Βρεφάκι Χρονικό Φιλί~





Ο καιρός μου κατέρρευσε...
ντόμινο σε χέρια παιδικά...
μα ακόμη στήνω τα τουβλάκια μου
στο επιτραπέζιο του Έρωτα της Ζωής...

Συναρμολόγησα στιγμές,
που έσπασαν σαν τη Σιωπή μου...

Χρυσάφι εξόρυξα
απ'τη φλέβα που πάλλεται
πάνω στο ρυθμό της Εναλλαγής...

Αλλάζουν θέση τα χρόνια μου...
Εγώ στατικός θεατής
εκθρονίσεων και ενθρονίσεων...

Με ένα γέλιο για σπαθί
χαράζω ονόματα
στις γυάλινες κούνιες,
που οι Μαίες νανουρίζουν τις Στιγμές μας..

Στιγμή Δική μου..
Στιγμή Δική σου..


Βρεφάκι χρονικό φιλί,
αντανάκλασης είδωλο σε χρονικό καθρέφτη...
χάραξέ μου τον Ήλιο
στο κατώφλι του Νέου Αιώνα,
να έχω ένα Θεό ν' αρνιέμαι...
έναν Εαυτό να πιστεύω...

και μέσα στη σχισμή των χειλιών
θα ζεσταίνω τα χαμόγελα,
να λιώσουν επιτέλους τα ανέκφραστα χρώματα,
να γεμίσει το Τοπίο ροές,
ποτάμια, υδάτινους πίδακες,
συντριβάνια συναισθηματικής εντροπίας...

Ο Χρόνος τρυπά τον παλμό μου
μπερδεύοντας το τικ τακ του ρολογιού
με τον χτύπο της Καρδιάς μου...
Με βρίσκει πιο κόκκινη απ' το φιλί,
λιωμένη στο Φως,
αναδυόμενη στο συντριβάνι της Ανυπακοής
να χορεύω με επιδεικτική Ευτυχία
πάνω στη Σκηνή, όπου εναλλάσσονται οι Εποχές..

Δε θλιβομαι που τα Χρόνια περνούν..
Μία ευτυχία καταναλώνω στον Μπουφέ σας
και μεθάω με τις Ροές
μεγαλώνοντας Χρόνο με το Χρόνο το μεγεθος της Καρδιάς μου....

να χωρά Πάθη Εσταυρωμένου Έρωτα
και όλο πιο πολύ να αντέχει
ν'αγαπά και ν' αγαπιέται...

Δε θλίβομαι που τα Χρόνια περνούν....

τη Νιότη τη φύλαξα στης φλέβας τον Παλμό...

Βρεφάκι πίνω χρονικό φιλί...
κι ακόμη ερωτεύομαι...
στο κατώφλι κάθε Νέου Χρόνου
που επιμένει να έρχεται με άδεια χέρια..



Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

~Μετα..Φυσικά Κινούμενη~





Μεταμορφώθηκαν οι Απαιτήσεις...
Ρεαλισμός που εκπληρώνει, δεν Υφίσταται..
και θυμήθηκα ξανα τα Ξόρκια μου...

Στο Σεληνιακό Τοπίο των Ψευδαισθήσεων
ένα στιχάκι παράνομης μαγείας
εκτινάσσει τις Επιθυμίες στο Κατακόρυφο της Άνω Διαδρομής...

Εκει που είχα οραματιστεί να Κατακτήσουμε τον Κόσμο..
να σε φιλοξενήσω Εντός μου...
με ένα άγγιγμα να ταράξουμε τις Θάλασσες...
να στερεοποιήσουμε υγρασίες και να φτιάξουμε Ιδιόκτητα Νησιά...

Τώρα σε ψάχνω..
Κρυμμένος σε μία Αναστάτωση, μία Αδυναμία..

μα στα μάτια μου παντα Προβάλεις Κυρίαρχος..
Ετσι σε Θέλουν οι Αισθήσεις...

Μην κλεινεις τα ματια..
μην τα χαμηλώνεις απ'το Ουράνιο Στερέωμα...
το ξόρκι θα πιάσει..
είμαστε καταδικασμένοι να πιάσει...

Τα Βράδια γυρνώ στους Δρόμους της Γειτονιάς σου
φορωντας για ρούχα ενθύμια Μέλλοντος
και σε ψάχνω
μέσα σε μιας Ιδανικής Συγκυρίας της παρόρμηση
να γίνουν τ' Αδύνατα Δυνατά....

κι αν όχι με τη Φυσική Επιστημών,
τότε με Μεταφυσική Αθεράπευτων Οραματιστών....

παλι....
μειναμε Εγω κι Εσυ...
μα σε άλλο Τοπίο....
αλλαξαμε Έργο, μάτια μου.....

Σεληνιαστήκαμε Επιτυχώς.....


Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Έξω κάνει Φτώχεια....Μέσα κάνουμε Επανάσταση...






Μάθαμε, μάτια μου, τρύπια να φοράμε παντελόνια...
μ'ανέμου διαπερατότητα να γεμίζουν οι τσεπες στο μπουφάν μας..
Φθοράς βήματα να δένουν τα κορδόνια στα παπούτσια μας...
μισό το πιάτο να γεμίζει στο τραπέζι...

Συμφωνήσαμε να είμαστε λιτοδίαιτοι...
Υγιεινή Διατροφή σε Μικρές Δόσεις,
αφού δεν καταφέραμε Μικρές να είναι οι Δόσεις του Δανείου....

Κοίτα!....
έξω χιονίζει....
χιονίζει Φτώχεια πολυτελείας...
Δεν κάνει διακρίσεις ο Καιρός..

Αργησε ο Χειμώνας, μα μας θυμήθηκε...

Βγάλε το κασκόλ απ'το συρτάρι...
έλα να τυλίξουμε τον Ερωτα....

Έξω κάνει Φτώχεια...
Μέσα κάνουμε Επανάσταση...

Φοράω κόκκινα περιτυλίγματα απ'τα περσινά Δωρα Χριστουγεννων....

Ντύθηκα το Δωρο που ζήτησες απ'τον Παιδικό μας Άι Βασίλη....

Το γιορτινό μας Δείπνο έχει Εκτονώσεις, Πορείες, Φωνές, Διεκδικήσεις...
κι όσο δε μας ακούν οι Εξουσίες των Ανθρώπων
θα κανουμε Ινκόγκνιτο Επαναστάσεις.....

Μία Συσπείρωση, μάτια μου, στο μικρό μας δωμάτιο...
το χέρι μου στο χέρι σου....
οι δυο μας ΕΝΑ...

Κόντρα στο Λίγο που μας προσφέρουν,
θα αντιπαρατάξουμε το Πολύ μας, που ξεχειλίζει....
Και θα αντέχω για Σενα...
και θα αντέχεις για Μένα...

κι όση Αγάπη έχουμε στις τσεπες της Καρδιας
δεν θα μπορούν με μαεστρίες Νομοσχεδίων να μας την Κλέψουν...

κι όσο Όνειρο κρύβουμε τα Βράδια στις αγκαλιές μας
δεν θα μπορεί να μας το Στερήσει κανείς...

Στο Τελος θα μείνουμε

Εγω κι Εσυ
η Αγαπη και τ' Όνειρο....

μας φτάνουν μωρό μου?......
πες μου......



Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου 2010

~Ονειρο-κάματα~





Συνήθισα την ιδιοτροπία της υπερωρίας μου.
Δε δουλεύω τη μέρα, ούτε τη νύχτα.
Ιδρώνω τις ώρες μου μέσα στα Όνειρα.

Στήνω μικροπωλητής τον πάγκο μου:

Χύμα οι Λέξεις...
Κάτι σπασμένες εικόνες ανολοκλήρωτης αυτοπραγμάτωσης...
Αναμνήσεις ενός Έρωτα, που γεώτρησε απαγορευμένα εδάφη επιθυμίας...
Ένα Λυχνάρι τριών ξεχασμένων ευχών, που δεν τόλμησε ποτέ κανείς...
Κάτι Δαχτυλίδια Μεταμορφωσεων αχρησιμοποίητης περιέργειας...
Ένα Στόμα, γυάλινο ενυδρείο αρχαίας γεύσης ερωτικής απόλαυσης...
και το Βλέμμα ενός Αερικού, που επιτυγχάνει ανεμοσκορπίσματα μαγείας στ' Αδυτα της Ψυχής....

Στέκω εκεί..
στην αυτονομία μιας αλλόθρησκης Αγοράς,
που εξαργυρώσεις δέχεται Συγκινήσεων...

Μη μου τείνεις το χέρι σου...
Πρόταξε την καρδιά σου...
Εκείνη ξέρει τις Τιμές στα Ονειρο-κάματα....


Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

~Μόλις αποκοιμηθώ, ξυπνάω αθόρυβα~




Τα βράδια,
μόλις αποκοιμηθώ,
ξυπνάω αθόρυβα.
Εγώ... η αληθινή...

Σηκώνομαι,
σκεπάζω απαλά το Σώμα μου
και πηδώ απ'το Κατάστρωμα του Ύπνου....

Εγκαταλείπω ακυβέρνητο το πλοίο...
με σχεδία της Ψυχής την Ανάσα
ξεμακραίνω σε ναρκοπέδιο άυλων Σωμάτων
και γίνομαι σκόρπισμα...

Ιστορία που ακούστηκε σιγανά
στο παρασκήνιο του Ύπνου
και ξεχάστηκε πριν η Συνείδηση
αναλάβει τον Εαυτό της Σκέψης...

Σε μια κρυσταλωμένη στιγμή,
πριν την έκρηξη της νάρκης,
αιωρούμαι σε παράλληλες Ζωές...

αλλάζω σχήμα...
ταυτότητα...
σύσταση...

Στην ατέρμονη λεπτογραμμή
του Υπαρκτού και του Ανύπαρκτου,
μιας επιφάνειας το κύμα
νανουρίζει με εκρήξεις
την αυτοσχέδια σχεδία μου....

μόλις στ'όνειρο αποκοιμηθώ
με ραγίσματα που ακουγονται
στη διαπασών της Ψυχης που τρίζει,
ξυπνώ πάντα με κρότο στις παλάμες,
από τις νάρκες που εξόντωσα
ή με εξόντωσαν...
-ποτέ δε θυμόμουν επακριβώς τα όνειρα-

...και ξυπνάω Εγώ...
η δεύτερη...
αυτή που εγκλωβίστηκε
να ζει στις πραγματικότητες...

μα...
πάντα μία γωνία υφάσματος στο σεντόνι μου
φέρει αλμύρα
ή φωτιά...

και έχω τα θρύψαλα της Υπόνοιας
πάνω στο Δουλικό μου Σωμα,
να μουρμουρίζουν Ελευθερίες
που δε θ' αγγίξει ποτέ η Ζωή μου....
μόνο τ' Όνειρο...
σαν νάρκες που διαλύουν τα κλουβιά
και πετάνε οι Ψυχες
πιο πανω...
πιο περα...
πιο βαθιά στο Άγνωστο....

εκεί απ'όπου ξεπήδησαν μία νύχτα
καποιου Απόκοσμου Ονείρου...