Αφού έχεις εξαντληθεί στην επαφή με τους ανθρώπους, το βράδυ επιστρέφεις στις ρίζες σου. Ζωώδης διασχίζεις την πόλη γαυγίζοντας ψιθυριστά, ενώ μέσα σου ουρλιάζει ένας λύκος φυλακισμένος, με κελί του το ανθρώπινό σου σώμα, και με μόνη πανσέληνο εκείνη την κόκκινη καρδιά που αιμορραγεί άγρια δάση.
..κοκαΐνη, ποτά, χαπάκια και τσιγάρα, για να ανέβεις ψηλά. Πιο ψηλά. Ακόμη πιο ψηλά. Γιατί καθαρός νιώθεις άδειος. Νιώθεις άνοστο τον ουρανίσκο του μυαλού σου. Νιώθεις αδιάφορο τον καρδιακό σου παλμό. Χλιαρή την θερμοκρασία του κορμιού σου. Δεν έχεις μάθει να διεγείρεις την αδρεναλίνη σου με γυμνές αλήθειες. Το καμουφλάρισμα πουλάει και το τεχνητό ντοπάρισμα είναι εύκολο και γρήγορο.
Πού να ήξερες πόσο, και για πόσο, μπορεί να σε ντοπάρει φυσικά το αυθεντικό, το γνήσιο, το ανόθευτο. Εκείνο το αδέξιο σαρδάμ της επαφής που δεν καμουφλάρεται, το ποιητικό αδιέξοδο που καίει σελίδες και φωτίζει υπαρξιακά σκοτάδια και γεμίζει ψυχικά κενά. Πού να ήξερες πόση ταχυπαλμία γεννά το να στέκεσαι γυμνός, νηφάλιος, ευάλωτος, εύθραυστος μπροστά στο ενδεχόμενο να συνδεθείς με τον άλλον και να τού επιτρέψεις να γνωρίσει, όχι την εικόνα σου, μα την αλήθεια σου, εκείνη που δύσκολα παραδέχεσαι και στον εαυτό σου ακόμη.
Πού να ήξερες πόση φωτιά μπορεί να πυρπολήσει το σώμα σου, μα κυρίως το μυαλό σου, όταν αρχίσει να παράγεται σπινθήρας. Πόση έκρηξη μπορεί να χωράει το στομάχι σου από λέξεις που δεν φτάνουν στο στόμα. Πόση δόνηση μπορεί να κρύβει το τρέμουλο στην καρδιά σου όταν οι ιδρωμένες σου παλάμες δεν ασχολούνται να στρίβουν τσιγάρα, αλλά, άδειες από ουσίες, απλώνονται για εκείνη την αγκαλιά που δε δέχεται υποκατάστατα.
Αν επέτρεπες, ή αν σου δίδασκαν, να συστήνεσαι ο εαυτός σου και να ζεις ολόκληρος την κάθε στιγμή, θα καταλάβαινες πως πιο δυνατό ναρκωτικό από τη ζωή δεν έχει.
Ακόμη κι έτσι, όμως, που δεν υπάρχουν δάσκαλοι γι' αυτό, ακόμη και τώρα, αν μυήθηκες στα υποκατάστατα, δεν είναι αργά να επιστρέψεις εκεί όπου άφησες την αλήθεια σου. Να ξαναμπείς στο δέρμα σου, να φορέσεις το ύψος σου και να πάψεις να ρέεις μέσα στο βουρκωμένο ρέμα της παρακμής. Να συστηθείς στον κόσμο ως ο εαυτός σου, με τους φόβους, τις αδυναμίες, τις λαχτάρες, το τσαλάκωμα, ίσως, που κουβαλάς από παιδί. Και να αρχίσει σιγά σιγά να αισθάνεται το μουδιασμένο σου μυαλό την λεπίδα της ευαλωτότητας, μπροστά στο ενδεχόμενο της κάθε ουσιαστικής σχέσης που μπορείς να δημιουργήσεις με τους άλλους. Μπροστά στην πιθανότητα να δοθείς, να ισοπεδωθείς, να πονέσεις, να πεθάνεις, να αναγεννηθείς, όπως κάθε ζωντανός άνθρωπος.
Οι νεκροί και οι μουδιασμένοι απ' τις ουσίες δεν μπορούν να νιώσουν τίποτε απ' αυτές τις θεσπέσιες κορυφώσεις και καταστροφές. Γι' αυτό έχουν ανάγκη όλο και περισσότερο θάνατο, αντί να επιδιώκουν όλο και περισσότερη ζωή.
Αν είναι να εθιστείς σε κάτι, εθίσου στο γυμνό. Στον γυμνό, καθαρό εαυτό. Οι γυμνοί εαυτοί έλκονται μέσα σε έναν κόσμο μουδιασμένο από ουσίες και υποκατάστατα.
Κι αν είναι να πεθάνεις από κάτι, πέθανε από συναίσθημα. Διαλύσου. Εξάντλησε όλα σου τα αποθέματα.. Χαρακώσου με τη μύτη ενός μολυβιού που γράφει γράμμα τις αλήθειες που πνίγεις. Εξομολογήσου αυτό που σε κάνει να βυθίζεσαι στο νόημα του υπάρχω.
Πιο μεγάλο ντοπάρισμα από το να αφήνεσαι να νιώσεις δίχως αναισθησία από ουσίες, δεν έχει.
