Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2019

Εγγράφως & Ενυπόγραφα, Παρακαλώ!.....





Απόρροια συζητήσεως «επαγγελματικής φύσεως»:

Κυρίες μου και κύριοι, επειδή, ομολογουμένως και τεκμηριωμένως μέσω παρατηρήσεως και διασταυρώσεως, προκύπτει σε διάφορες υπηρεσίες να συμβαίνουν αυθαιρεσίες συνομωσιών που λειτουργούν ως εμβόλιμα στις νόμιμες διαδικασίες προς βόλεψη κάποιων που έχουν τα κονέ, ζητήστε το ΚΑΘΕΤΙ που νιώθετε πως με οποιονδήποτε τρόπο σάς θίγει ΕΓΓΡΑΦΩΣ Και ΕΝΥΠΟΓΡΑΦΑ, έτσι θα λακίσουν οι Αυθεραιτούντες υπάλληλοι και διοικούντες, που βολεύονται με …. «προφορικές εντολές» που εξυπηρετούν τον διπλανό σας συνάδελφο που κουμπαρεύει με τον τάδε της υψηλής θέσεως…. Και, επίσης, θα εκλείψουν ακόμη και εκείνες οι ανυπόγραφες ανακοινώσεις στα ταμεία / γραφεία υπηρεσιών που σε παρακάμπτουν (σε πηδάνε, κοινώς, φίλε μου) δίνοντας αυθαιρέτως προτεραιότητα στον υπάλληλο των δικηγόρων / λογιστών κ.ο.κ. που έρχεται με ένα τσούρμο υποθέσεις παραμάσχαλα για ….. ταχυδρόμηση, για πληρωμή, για κατάθεση.

Με εκτίμηση 
Εκ της διευθύνσεως του ανυπεράσπιστου απέναντι στην αδικία Έλληνα Πολίτη







Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2019

Σχέδιο




Με τον άνθρωπό σου να είσαι ερωτευμένος. Άφησε τα χλιαρά «Σ’ αγαπώ και σε νοιάζομαι». Το «Σ’ αγαπώ και σε νοιάζομαι» είναι θεμελιώδες και σπουδαίο για να αφορά τους γονείς σου, τα παιδιά σου, τους φίλους, το κατοικίδιο. Με τον άνθρωπό σου χρειάζεται πρωτίστως να είσαι ερωτευμένος. Με πάθος. Μόλις εμφανίζεται στο χώρο να ανεβαίνει η θερμοκρασία σου. Να κοχλάζεις. Να θέλεις να είσαι ο καλύτερος εαυτός σου. Να ορθώνεσαι στην καλύτερη στάση σώματος. Να γυαλίζουν τα μάτια σου και να εκπέμπεις ακαταμάχητα, ακόμη κι αν κουβαλάς  την κούραση όλης της ημέρας. Να ανταγωνίζεσαι όλον τον πληθυσμό για να κερδίσεις τις εντυπώσεις του. Και να τις κερδίζεις. Να μην εφησυχάζεσαι. Δεν είναι δεδομένοι οι άνθρωποι, ούτε οι εαυτοί. Μόλις παγιωθεί το «δεδομένο» ξεθωριάζει ο Έρωτας, που αναπόφευκτα εμπεριέχει διαρκή διεκδίκηση. Έτσι, δεν αγνοείς τον εαυτό σου. Τον προσέχεις, τον περιποιείσαι, τον αγαπάς, τον έχεις στα καλύτερά του, ακόμη και μέσα στις πτώσεις του. Πέφτεις και γκρεμίζεσαι θεσπέσια. Σκοντάφτεις απολαμβάνοντας την αδυναμία σου. Του δείχνεις την αλήθεια σου, γυμνή και πανέμορφη. Αποτυγχάνεις χωρίς απογοήτευση. Ξανασηκώνεσαι και ανακτάς την αυτοκυριαρχία σου έναντι των προσωπικών σου μαχών, για να λάμψεις μπροστά στα μάτια του. Και λάμπεις!...

Ο Έρωτας είναι φτιαγμένος να διαρκεί αιωνίως. Είναι φτιαγμένος από άφθαρτο υλικό, αρκεί να τον καλλιεργείς με λίπασμα Εαυτού. Μην πιστέψεις ποτέ στα παραμύθια που διαδίδει ο φτωχούλης, δειλός λαουτζίκος πως «το πολύ δύο χρόνια κρατά ο Έρωτας»!... Οι τεμπέληδες δεν μπορούν να συντηρήσουν τον Έρωτα. Ο Έρωτας είναι για τους εργατικούς. Για κείνους που σκάβουν το χώμα, το μυαλό, το σώμα. Τους εγκεφαλικούς χειρωνάκτες της Ζωής. Θέλει σχέδιο. Θέλει χρόνο για να σκαρώνεις διαρκώς ένα νέο σχέδιο. Να σκας μύτη με τακτ και να δημιουργείς εκπλήξεις. Να ποτίζεις τις καθημερινότητες με ερωτισμό. Να μην περνά τίποτε απαρατήρητο. Να μαλώνεις με πάθος και να μονιάζεις με μεγαλύτερη ένταση. Να σού λέει «Πεινάω» και να βρίσκεις ερωτισμό στην γήινη πείνα του. Να του μαγειρεύεις το αγαπημένο του φαγητό και να χορταίνεις εσύ, πριν αυτός το δοκιμάσει. Να πονάει η μέση του και να διασχίζεις με αγγίγματα όλο το οδικό δίκτυο των μυών του για να απαλείψεις τον πόνο. Να νανουρίζεται και  να κοιμάται από την κούραση μέσα στα χέρια σου, να αναβάλλονται όλα σου τα ερωτικά σχέδια και εσύ να ενισχύεις την ερωτική σου εστίαση για αργότερα.

Να σού λέει πως βαριέται να βγει με τους φίλους του και να του ενισχύεις την απόφαση για έξοδο, γιατί μέσα στην αντροπαρέα του ξαναβρίσκει πιο γνήσια τον εφηβικό εαυτό του (οι άντρες δεν μεγαλώνουν ποτέ!…) και επιστρέφει πιο παιδικός, πιο τρελός, πιο ελεύθερος, πιο έτοιμος να σε ερωτευτεί από την αρχή.

Κοίταξε τον άνθρωπο που έχεις στη Ζωή σου. Ρώτησες τον εαυτό σου το πρωί αν είσαι εδώ από Έρωτα ή από συνήθεια….?

Καίγεσαι… ? Τρέμει η Ψυχή σου όταν σε κοντεύει…? Κλείνετε ακόμη ραντεβού κι ας μένετε στο ίδιο σπίτι…?  Συνεχίζεις να μην τον χορταίνεις…?
Αν όχι….. αναρωτήσου. Πού πηγαίνει ο Έρωτας όταν φεύγει…? Πώς ξαναζωντανεύει…?
Ποτέ δεν είναι αργά να ερωτευτείτε από την αρχή τον Δικό σας Άνθρωπο.
Το μόνο που χρειάζεται, όπως σε όλα στη Ζωή, είναι….. Σχέδιο!......

Αυτή είναι η καταλληλότερη στιγμή για να …σκαρώσετε ένα!.....





Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2019

Άκρα



Δε θυμάμαι αν γεννήθηκα έτσι ή αν έγινα στην πορεία. Αν με κάνανε οι συνθήκες. Απρόσωπο ακούστηκε. Η κοινωνία. Δεύτερη απροσωπία. Εσείς, οι ίδιοι. Οι συγκάτοικοι του διπολικού αυτού κόσμου: κόλασης - παραδείσου, χαράς - οδύνης, ύψους - βάθους.
Δεν έχω μνήμες παιδικής μου ηλικίας. Δε θυμάμαι πώς ήμουν. Ξέρω μόνο πώς είμαι. Δύσκαμπτη στις αλλαγές και ταυτόχρονα τόσο ευλύγιστη στις δύσκαμπτες συνθήκες. Ηλιόλουστα χαρμόσυνη στα μάτια σας και ταυτόχρονα απύθμενα πένθιμη.. εντός.

Όλα συμβαίνουν στα άκρα της κλίμακας: σιωπή  - κραυγή. Και συμβαίνει σαν σωπαίνω, ταυτοχρόνως να ουρλιάζω και το αντίθετο. Ανάλογα λειτουργούν όλα μου. Συνδυαστικά, στο συν πλην του οξύμωρου σχήματος.

Το ένα μου μάτι σάς βλέπει όπως φαίνεστε. Τόσο ανθρώπινοι και ακίνδυνα γνώριμοι. Το άλλο, σάς φιλτράρει ως το κόκκαλο, βλέπει τα μικρόβια στο δέρμα σας, τις κρυμμένες σας σκέψεις, το παρελθόν που δεν παραδέχεστε, τις προθέσεις των καλών σας πράξεων, τα ονειρα που αντανακλούν τις υποσυνείδητες επιθυμίες και τους φόβους σας. Το ένα μου ημισφαίριο σάς μεταφράζει, σάς καταλαβαίνει, δίνει εντολή στην καρδιά να σας αγαπά και σάς συμπονά που επιμένετε να είσαστε ίδιοι με τον δικό μου εξωτερικό εαυτό, τον ανθρώπινο, τον οικείο, τον γνώριμο, τον συμπαθή, τον συνεργάσιμο, τον καλόβολο, τον κοινωνικό, τον αποδεκτό βρε αδερφέ. Το άλλο μου ημισφαίριο σάς μισεί που γίνατε ένα με τη μάζα, που ρολάρετε τη ζωή στους αυτόματους διαδρόμους των καλορυθμισμένων προγραμμάτων, που είσαστε τυπικοί στις διαδικασίες μην σάς απορρίψει η γυναίκα σας, ο άντρας σας, η μαμά, ο μπαμπάς, ο φίλος, το αφεντικό, ο κάθε επόπτης της ζωής σας.

Τις νύχτες που σβήνει το είδωλό σας από τα μάτια μου ασχολούμαι πάλι με μένα. Το ένα μου μάτι με βλέπει όπως φαίνομαι στα μάτια σας. Το άλλο, από μέσα. Εκεί που συμβαίνει η ουσία της Ζωής, δίχως γεγονότα ιστορικού ενδιαφέροντος. Μόνο με απόγνωση, αμφιβολία, νοητική εντροπία, ορμές, προθέσεις, εικασίες, συνδυασμούς παραδόξων, σαν να ετοιμάζομαι να βγω βραδιάτικα στην άδεια πόλη και δεν ξέρω τι να φορέσω. Και τελικά βγαίνω, φορώντας νυχτικιά με γόβες, με τα μάτια σε διαστολή και τους φόβους σε καταστολή. Τα μαλλιά ελεύθερα, τα σκυλιά μου δεμένα. Δε με φυλάει κανείς. Είμαι έκθετη στους αόρατους κινδύνους, που παραδόξως δεν μού εμφανίστηκαν ποτέ.

Επισκέπτομαι τις κλειδωμένες εκκλησίες σας. Γιατί τις κλειδώνετε άραγε; Κινδυνεύει από απαγωγή ο Θεός...? Δεν έχω τέτοια πρόθεση. Θέλω απλά να διαβάσω τα κείμενα. Εκείνα της βάφτισης και τα αντίστοιχα της κηδείας. Επισκέπτομαι τις κλειδωμένες σας βιβλιοθήκες. Γιατί τις κλειδώνετε άραγε; Ποιος κλέβει βιβλία τη σήμερον ημέρα..? Δεν έχω τέτοια πρόθεση. Θέλω απλά να διαβάσω τα κείμενα. Εκείνων που ασχολήθηκαν με τον πυρήνα της γέννας και του θανάτου. Θέλω να καταλάβω τί συμβαίνει. Να σμίξω τα άκρα της ζωής και να ερμηνεύσω τη διαστροφή μου: Να θέλω να κάνω έρωτα μετά από έναν θάνατο, μία κηδεία, έναν χαμό, μία απώλεια, ένα τραγικό γεγονός. Κι από την άλλη να πνίγομαι σε έναν απαρηγόρητο λυγμό, κάθε που η βιογραφία μου συναντιέται με χαρές. Σαν ένα αμετάφραστο μουγκρητό, που λύνει τις αγέλες μου, να ρωτά το νόημα των πάντων, επιτακτικά, στον αυστηρό ενεστώτα της χαράς μου, σπάζοντας τα φράγματα όλων μου των ερωτηματικών και πλημμυρίζοντας τα μάτια με δάκρυα και το μυαλό με αναπάντητες φιλοσοφίες.

Επιτηρήστε με. Δεν τις ξέρω τις απαντήσεις. Θα κλέψω στις εξετάσεις σας. Θα κλέψει εκείνος ο εξωτερικός μου εαυτός που θέλει να γίνει αποδεκτός στα μάτια σας συγκεντρώνοντας βαθμολογία πολύ πάνω από τη βάση.
Ο άλλος, ο αληθινός μου, ο ουσιαστικός, ο εσωτερικός μου θα πολεμά με τα θηρία του, θα σκοτώνεται, θα κλαίει στην κηδεία μου, θα με θάβει και θα ξυπνά μέσα στο σκοτάδι του θανάτου για να κάνει Έρωτα, νικώντας το θάνατο με συγκίνηση, και τότε θα 'ναι που μέσα στη θλιβερή επανάληψη της θανατερής καθημερινότητας, το επόμενο πρωινό, ίσως διακρίνετε μία απόκοσμη φλόγα να καίει τις κόρες των ματιών μου, όπως στο Μεσαίωνα έκαιγαν τις μάγισσες.

Σκέφτομαι. Η μόνη ουσιαστική χρησιμότητα του εξωτερικού μου εαυτού, αυτού του αδιάφορου και καθημερινού, είναι που με το χέρι του ώρες ώρες γράφει τις κραυγές σιωπής του Εντός. Αν δεν υπήρχε κι αυτό, ήδη θα είχα φτάσει στα... άκρα μου, φορώντας λευκό μανδύα που δένει πισθάγκωνα.








Πέμπτη, 30 Μαΐου 2019

Υπόθεση



Η μεταμεσονύχτια είναι η καλύτερη ώρα για ταξίδι. Την ώρα που όλοι κοιμούνται, λουφάζουν, είναι πτώματα. Μόνο κανένα παιδί ίσως συναντήσεις, που το 'σκασε απ τις τιμωρίες και ποτέ δεν πίστεψε πως το σκοτάδι κρύβει δαιμόνους, αστυνόμους ή λύκους.. Τυχερέ.... ίσως σού μιλήσει για τα ψέματα των παραμυθιών, τις αλήθειες της Ζωής και ίσως σου φανερώσει το βασίλειό του.. αν αποφασίσεις να το... σκάσεις απ τις τιμωρίες σου..



Σάββατο, 11 Μαΐου 2019

Κάκτος




Είχα φυτέψει κάκτους στην περίφραξη, αγκαθωτά οδοφράγματα ατομικής μου προστασίας. Με σαρκοφάγους βλαστούς τα πόμολα στις πόρτες. Δεν πλησίαζε Ψυχή κι ο κήπος μου ευδοκιμούσε κλειδωμένους χειμώνες επτασφράγιστης ιδιωτικότητας. Για όλα τα κλειδωμένα κάπου υπάρχει ένα κλειδί κι Αυτός που θα εξουδετερώσει τις νάρκες. Ένα κλωνάρι τριανταφυλλιάς καρφωμένο στο χώμα αρκεί να μπολιάσει με κόκκινο τους κάκτους και να κάνει τ αγκάθια μου να μυρίΖουν Happy End σ αυτό το Dark παραμύθι μου.





Κυριακή, 5 Μαΐου 2019

Αϋπνία



Μην πιστέψεις πως είναι όλα αθώα. Τα βράδια η σιωπή αγριεύει, τα έπιπλα στο ακίνητο σπίτι ζωντανεύουν, μετακινούνται ανεπαίσθητα παίζοντας με την υποψία σου και τρελαίνοντας τη βεβαιότητα. "Κουνήθηκε.... δεν κουνήθηκε.." Οι τοίχοι πλησιάζουν και τ αυτιά τους συνδέουν σε μεγάφωνα τη σκέψη σου. Τα φώτα σε σκανάρουν. Τεράστια μάτια που ενημερώνουν για τις κινήσεις και το στίγμα σου. (Ποιον..?) Οι καλωδιακές εγκαταστάσεις, αρτηρίες με εκείνο το ψυχρό αίμα των ηλεκτρονίων τους, τροφοδοτούν το ρομποτοειδές που σε καταβροχθίζει. Κάθε δωμάτιο κι ένα ζωτικό όργανο. Ο διάδρομος, ο οισοφάγος. Το υπνοδωμάτιο, το στομάχι. Μην τρως αργά τη νύχτα. Και μην τρώγεσαι. Η υγρασία της ατμόσφαιρας βοηθά στην πέψη σου. Κουλουριάζεσαι στο κρεβάτι, έτοιμη για αποσύνθεση. Ως το πρωί θα σε έχει ξεβράσει το κύμα στην.... επόμενη μέρα. Το wifi ενεργό ανακοινώνει στους πάντες την παρουσία σου. Είσαι Εσύ, μα ποτέ η ίδια. Το σπίτι σου τα πρωινά είναι στη θέση του, μ όλα τα έπιπλα και τα ηλεκτρικά του, μα ποτέ το ίδιο. Προσποιείσαι πως δεν έγινε τίποτε χθες. Βγαίνεις, κλειδώνεις και εμφανίζεσαι στον κόσμο, που μοιάζει ίδιος, μα δεν είναι ποτέ όπως τον άφησες πριν τη χθεσινή σου αϋπνία.
Μη διαβάζεις πολύ. Καταστρέφεις την πραγματικότητα με υπερβάσεις και τις κυριολεξίες με αλληγορία. Μοιάζεις εξωγήινη σαν σε παρατηρήσει κάποιος από κοντά. Είναι απλά τα πράγματα. Στις αϋπνίες να μετράς προβατάκια. Πάψε να ψηλαφείς τ αόρατα, τ αθόρυβα και τις σκιές του μυαλού σου. Τρομάζεις τους γείτονες που σε παρακολουθούν απ τις μπαλκονόπορτες. Ηρέμησε. Δεν αγριεύει η σιωπή. Δεν ζωντανεύουν τα έπιπλα. Δεν μετακινούνται οι τοίχοι. Ούτε έχουν αυτιά. Δεν σε καταπίνει το δωμάτιο. Βγες τώρα ήσυχα από την οθόνη του κινητού και πήγαινε για ύπνο. Ο διάδρομος είναι ασφαλής. Απενεργοποίησε το wifi να μείνουμε οι δυο μας. Θα έρθεις.... ή.....με φοβάσαι...?



Παρασκευή, 3 Μαΐου 2019

Διπλό κρεβάτι



Ποιος καθιέρωσε αυτά τα διπλά κρεβάτια που ξαπλώνουν αιωνίως σε μία αγκαλιά οι ερωτευμένοι, που χάνεται το σύνορο και έρχεται στιγμή που αγγίζεις το σώμα του άλλου και νιώθεις πως αγγίζεις το δικό σου και σού έμαθαν πως... αυτός είναι ο σκοπός!... Εις σάρκαν μία. Δε θέλω, σού λέω... Δεν.

Σαν θα μείνουμε μαζί, θέλω το δωμάτιό μου, το Σύμπαν μου το ακατάστατο, με τα βιβλία στο πάτωμα, τα στιχάκια μου με το στυλό στον τοίχο και στην ντουλάπα, τα σιδερωμένα και τ' ασιδέρωτά μου στην καρέκλα, τα πόδια μου ανάποδα στο ντουβάρι, τη μουσική μου, την απουσία της τηλεόρασης και του υπολογιστή, τις σκιές μου στον τοίχο, τα ποτάμια από σκέψεις που το διασχίζουν, το κενό μου βλέμμα στο ταβάνι, το παιδικό μου χαμόγελο όταν σκέφτομαι πως είσαι δίπλα, το παραμιλητό μου, τα χαρτομάντιλα με τα στεγνά μου δάκρυα στο κομοδίνο, τις μελαγχολίες μου και τους θυμούς μου, την αυτοαπόρριψή μου και μετά την αυτοκυριαρχία μου..... Θέλω να το σκάω από τον κόσμο μου, να σού πετάω ραβασάκια κάτω από την πόρτα, να καίγομαι να σε συναντήσω, να μην έχω εξοικειωθεί με το κορμί σου, να μη χορταίνω τις αγκαλιές και να σού στήνω καρτέρι έξω από την πόρτα σου, να σε κρυφοκοιτάω από την κλειδαρότρυπα, να με αφήνεις έξω από το δωμάτιό σου, να με παιδεύεις, να σκαρφαλώνω τους τοίχους, να φτάνω στο ταβάνι, να κυλάω νεράκι γλείφοντας το κούφωμα της πόρτας και να με απορροφά το χαλί σου.... Να ανοίγεις επιτέλους, να σε ακολουθώ ως την κουζίνα που θα κάνεις καφέ, να σε μυρίζω και να καβουρντίζομαι, όπως οι κόκκοι του καφέ για να λιώσουν καυτοί στην κούπα σου. Να κάθομαι απέναντί σου στο τραπέζι και να βιάζεσαι για τη δουλειά, να φεύγεις με ένα φιλί, να μη μού ζητάς να σού συμμαζέψω το δωμάτιο, να μπαίνω κρυφά, να διασχίζω τη δική σου ακαταστασία, να ξαπλώνω στα σεντόνια σου,  να τρελαίνομαι με τη μυρωδιά σου, να ανακαλύπτω ένα κλειδωμένο συρτάρι σου, να με τρώνε οι σκέψεις, τί κρύβεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου...?, να καίγομαι, να ζηλεύω, να με κρατάς σε εγρήγορση, να μού γεννάς ταχυπαλμίες, να επιστρέφω στον κόσμο μου, να σού γράφω ραβασάκια, να σού τα κρύβω στις τσέπες... να με κάνεις να μη χωράω στο κρησφύγετο του κόσμου μου και να προεκτείνομαι ως τον δικό σου.... Έτσι θέλω. Ξέχασε τα διπλά κρεβάτια των τυποποιημένων ζευγαριών, με τη μεριά σου και τη μεριά μου. Εγώ θέλω να καταστρώνω σχέδιο για να εισβάλλω στον κόσμο σου, να μ' αφήνεις να σού παραβιάζω τα σύνορα κι όταν μού αρνείσαι, να υπνοβατώ στο τεντωμένο σκοινί από το Σύμπαν μου στο δικό σου. Να είσαι ο γείτονας μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, ο εραστής, το απωθημένο και ο Άνθρωπός μου και να μην πάψεις ποτέ να είσαι ο Εαυτός σου. Κι έτσι μόνιμα να βολτάρεις έξω από το δωμάτιό μου. Να έρχεσαι κάθε φορά σαν πρώτη φορά και να αρπάΖεις ό,τι σού ανήκει σαν να με κρατούσα κλειδωμένη στη σοφίτα και για άλλη μία φορά..... με ανακάλυψες......




Τετάρτη, 1 Μαΐου 2019

Καλή Πρωτομαγιά, φίλε..



Για τον σύγχρονο Μεσσαίωνα της σύγχρονης αγοράς εργασίας με τις στρατιές των εργαζομένων που συντηρούν το αναλώσιμο του ρόλου τους. Με τον κατακερματισμό του ωραρίου. Το ένα 8άωρο να σπάει σε δύο 4άωρα και να απασχολεί δύο αποδυναμωμένους κι αναλώσιμους εργαζόμενους - εργάτες.  Με την ημιαπασχόληση των 200€ το μήνα, των 300€, των 550€ στην καλύτερη των περιπτώσεων, που σού στερεί το δικαίωμα ακόμη και να σκεφτείς να κάνεις οικογένεια. Με τις ατομικές συμβάσεις που αντικατέστησαν επιτυχώς τις συλλογικές. Με την εξατομίκευση των διεκδικήσεων και τη θεμελιακή επίθεση στη δυναμική της συλλογικής αντίστασης. Με τα επιδοτούμενα ΕΣΠΑ και τους εκβιασμούς των εργοδοτών για οικειοθελείς αποχωρήσεις, στα χαρτιά, και την σιωπηρή παροχή υπηρεσιών σου στα μαύρα. Με την ακρωτηριασμένη ασφάλιση. Με τις επιστροφές των δώρων στους λογαριασμούς των εργοδοτών. Με τις συστάσεις των υπευθύνων μικρών ή μεγάλων επιχειρήσεων, της σύγχρονης Φάμπρικας, που απαγορεύουν να πας τουαλέτα σε ώρες αιχμής, που απαγορεύουν να συζητήσεις με το συνάδελφο και επιτάσσουν μόνιμα να είσαι απασχολημένος, ώστε  κι όταν δεν έχει δουλειά θα κατεβάζεις από τα ράφια το εμπόρευμα και θα το ξανατοποθετείς σε μία αυθαίρετη επανάληψη για να φαίνεται το κατάστημα σε οργασμική εγρήγορση γιατί οι κάμερες παρακολουθούν. (Με τους εργάτες μη μιλάς, την ώρα σου να την κρατάς, για το γιο σου μην το λησμονάς, πεινάει κι είναι κρίμα. Κι εκεί στο πόστο μου σκυφτός, ξεχνάω τη μιλιά μου. Είμαι το νούμερο οχτώ, με ξέρουν όλοι με αυτό κι εγώ κρατάω μυστικό ποιο είναι τ’ όνομά μου.) Με τα επιβεβλημένα χαμόγελα, γιατί τα 300€ τα παίρνεις στην ώρα σου, ενώ η παραδίπλα επιχείρηση πληρώνει με καθυστέρηση μηνών. Με τον εργασιακό ρατσισμό προς τις γυναίκες που σχεδιάζουν να γίνουν μάνες. Με τους αδιόριστους πτυχιούχους και τεχνίτες που συρρέουν στο εξωτερικό, ως οικονομικοί μετανάστες. Με τον άκρατο ανταγωνισμό για κατάκτηση πτυχίων επί πτυχίων, ενισχύοντας τον εργασιακό κανιβαλισμό. Με τα ρουσφέτια και τις υποσχέσεις των πολιτικάντηδων για τακτοποίηση του «παιδιού» μόλις έρθουμε στα πράγματα. Με την αιώνια πια χρηματοδότηση του γονιού (στέγη, φαγητό, πλύσιμο σιδέρωμα ρούχων, πληρωμές λογαριασμών κ.α.) έστω και με την περικομμένη σύνταξη, προς στα αιώνια παιδιά των 25 ετών, των 30 ετών, των 35 ετών, των 40 ετών που μένουν με τους γονείς γιατί δεν μπορούν να συντηρήσουν σπίτι δικό τους.

Ο εργασιακός Μεσσαίωνας είναι πάντα εδώ. Ενδυναμώνεται από τη δική μας παθητικότητα, από τον αθέμητο ανταγωνισμό μας, από την απουσία της διαπίστωσης πως μόνο με συλλογικότητα μπορεί να ακουστεί η φωνή σου.

Κάτι τέτοιες Πρωτομαγιές έρχονται να σού υπενθυμίσουν πως για να πιάσεις το Μάη, να το παίξεις φυσιοδίφης, να απολαύσεις την Άνοιξη, να οραματιστείς την προέκταση του εαυτού σου μέσα από τη δημιουργία οικογένειας χρειάζεσαι γερό εργασιακό θεμέλιο. Η Άνοιξη δε χαρίζεται. Και είναι κρίμα που  κανείς δεν σού έμαθε πώς να παλεύεις με τα θηρία. Γιατί ξέρεις…  και οι δάσκαλοι στο σχολείο είναι οι «χορτάτοι» του παραμυθιού. Διορισμένοι, μόνιμοι, με το μισθό τους να πέφτει είτε μάθει γράμματα το παιδί, είτε όχι. Ακολουθώντας το πρόγραμμα της διδακτέας ύλης. Σού διδάσκουν στείρα μαθηματικά, γεωμετρίες και συστήματα εξισώσεων χωρίς ποτέ  να εξισώσουν τη δύναμη των Εργοδοτών με τη συλλογική δύναμη των εργαζομένων. Σού δίδαξαν ιστορία με αγώνες ηρώων χωρίς ποτέ να σού διδάξουν πώς πρέπει να λειτουργούν σωστά κι οργανωμένα τα μαθητικά συμβούλια, διεκδικώντας από τη Διεύθυνση και το Σύλλογο Διδασκόντων ο τάδε δασκαλάκος που ΔΕΝ τον καταλαβαίνει κανείς να αλλάξει τον τρόπο που διδάσκει και να συγχρονιστεί με τις απαιτήσεις των παιδιών, με τις εποχές που αλλάζουν, να παιδευτεί να εφαρμόσει διαφοροποιημένη μάθηση και να ενεργοποιήσει όσο καλύτερα μπορεί τον κάθε μαθητή. Μα ο δασκαλάκος είναι ακλόνητος από τη θέση του. Κι έτσι, τον ταραχοποιό τον πετά έξω από την τάξη με ωριαία, τον αναλαμβάνει ο διευθυντής βάζοντάς του  να «εκτελεί» γενικά καθήκοντα καθαριότητας ή τακτοποίησης του σχολείου για να τον κρατά απασχολημένο και αυτές οι φουρνιές των ανεκπαίδευτων παιδιών μας θα είναι οι επόμενες φουρνιές των σκυμμένων εργαζομένων / εργατών, που δεν άκουσαν ποτέ για εργατικό δίκιο.

Φίλε, οι χορτάτοι της Γης ποτέ δε θα μπορέσουν  να κατανοήσουν, να νιώσουν, να συμπαρασταθούν στους πεινασμένους.

Εκεί έξω είσαι ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΣ. Κοίτα να βρεις την άκρη σου και να ενώσεις δυνάμεις με όσους έχουν τα ίδια εργασιακά συμφέροντα και δικαιώματα με εσένα. Ο ανταγωνιστής είναι ΜΟΝΟ ο εργοδότης. Οργανώσου και πάλεψε. Όσο μένεις η μονάδα μέσα στον εργασιακό Μεσσαίωνα θα σε τρώει το θηρίο και θα καταπίνει αμάσητη τη Ζωή σου.

Καλή Πρωτομαγιά, φίλε..



Σάββατο, 27 Απριλίου 2019

Καπετάνιος




Ένα χέρι σε ορίζει Καπετάνιο στο μεγάλο σκαρί και δίχως εκπαίδευση παλεύεις με τα κύματα και τα μποφόρ κι εκεί που αρχίζεις να κουμαντάρεις αυτοδίδακτος το Καράβι, αυτό βουλιάζει.. και φανερώνεται πως εξαρχής η πρόκληση ήταν να δαμάσεις την Άγρια Θάλασσα.

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2019

Ξώφαλτσα




Και με ρωτάς «Πώς είναι δυνατόν να κλαις με τη θυσία της Natasha για το Πετράδι της Ψυχής και για τη θυσία του IronMan με σκοπό να επικρατήσει του Thanos, ώστε να σωθεί η ανθρωπότητα …? Ταινία είναι!....»

Και σου εξηγώ πως δεν μπορώ να περάσω ξυστά από τις Πραγματικότητες που επιλέγω να βιώσω και οι συμβολισμοί των γεγονότων με στοιχειώνουν. Συναγωνίζονται τη μικρότητά μου, ενεργοποιούν τις υπενθυμίσεις για τις θυσίες που δεν τόλμησα να κάνω. Με στήνουν στον τοίχο. Για ποιον έχω πεθάνει εγώ…? Για ποιον έχω ζήσει…? Για ποιον έχω αγωνιστεί…?

Και συρρικνώνομαι κρυμμένη στο δωμάτιο, στα ρούχα μου, στη ζωή μου. Σας κρυφοκοιτάζω όλους από το παράθυρο. Μαζί σας και το δικό μου είδωλο, που κάθεται στη θέση F15 του κινηματογράφου, που κάθεται στο τρίτο τραπέζι της δεύτερης σειράς στο καφέ, που βολτάρει στον πεζόδρομο. Μία ακόμη Μεγάλη Παρασκευή, που θα ξεχυθούμε με κατάνυξη, με το κεράκι στο χέρι, ακολουθώντας τον επιτάφιο κι ο νεκρός Χριστός θα κάνει πως δε βλέπει, πως δεν ξέρει πως από αύριο πάλι οι θέσεις θα είναι πιασμένες στα στέκια, στις συνευρέσεις των καθημερινών εαυτών.

Συρρικνώνομαι στην κουκκίδα μου. Με ψηλαφώ. Μπας και βρω κάποιο καρφί καρφωμένο στις παλάμες, στην πλάτη μου, στην καρδιά… Μπας και ανακαλύψω έναν λόγο μου για να είμαι περήφανη και να πω «Ορίστε!... κάτι έκανα κι εγώ… Δεν πέρασα ξώφαλτσα από τη ζωή.»

Με ρωτάς με σιωπή γιατί μένω μόνη. Γιατί σβήνω τα φώτα στο δωμάτιο. Μένω πένθιμα γυμνή, γιατί η αφή εκπαιδεύεται καλύτερα στο σκοτάδι. Ούτε μία άξια λόγου πληγή. Όλα μου τα σημάδια από προσωπικές μάχες για προσωπική ευτυχία, για συναισθηματική μου δικαίωση, για το Εγώ μου. Δεν έχω κανέναν Σταυρό που να σταυρώθηκα οικειοθελώς για το καλό του κόσμου, απ’ τον οποίο να αποκαθηλωθώ, να ταφώ για να μού πρέπει Ανάσταση.

Και σε αντιστάθμιση του μικρού εαυτού μου, τέτοιες ώρες, απομονώνομαι. Κλείνω τις πόρτες, επιβάλλω σιωπή κι απουσία. Να κοπάσει ο θόρυβος κι η σκόνη μέσα μου. Το κατευόδιο στο υπόγειο απαιτεί να κοπούν οι συνιστώσες. Εκείνα τα σκοινιά που κινούν τη μαριονέτα του καθημερινού εαυτού. Κατεβαίνω. Άσε με να με συναντήσω, να μού μιλήσω, να εξηγήσω γιατί έζησα τόσο εγωιστικά, γιατί μοιάζω τόσο καλή, ενώ δεν είμαι (Είμαι…?), γιατί παρασύρομαι από την επικρατούσα νοοτροπία, γιατί χρειάζομαι να τα γράψω όλα αυτά, γιατί εκεί που με βρίσκω με χάνω και πάλι μέσα στο πλήθος…..? 

Άσε με να μου μιλήσω. Μην με περιμένεις απόψε. Έχω μία Σταύρωση να μού κάνω. Και μία Ταφή. Κάτω από λέξεις. Ναι. Εύκολη Ταφή. Μα με ειλικρίνεια, όπως πεθαίνω τίμια, πάντα. Δώσε μου χρόνο και θα σε ανταμώσω στη σοφίτα, σαν θα ‘χω σκαρφαλώσει όλα μου τα πατώματα και θα ‘χω φτάσει έναν όροφο Εαυτού πιο κοντά στην Ανάσταση και θα ‘μαι πιο ανθρώπινη.. θα κλαίω πιο εύκολα σαν συνειδητοποιήσω το συμβολισμό της Θυσίας, είτε συμβεί στην επόμενη Ταινία που θα δούμε, είτε στην ….επόμενη Ζωή που θα ζήσουμε, μέχρι να συμβεί από Μένα και σε παρακαλώ τότε μην κλάψεις που θα με χάσεις. Αυτός είναι ο καλύτερος θάνατος. Να πεθάνεις για να σώσεις τον Άλλον.





Τρίτη, 23 Απριλίου 2019

Άγριο παιχνίδι



Είναι εκείνες οι ήττες που σε παραμονεύουν σαν πέσει το σούρουπο. Σου βάζουν τρικλοποδιά σαν επιστρέφεις σπίτι, πέφτεις, χτυπάς, χάνεις τις αισθήσεις, σε σέρνουν άδειο σώμα ως την εξώπορτα, ανοίγουν με τα κλειδιά σου την πόρτα, σε ξαπλώνουν στον καναπέ, σε γλείφει το κατοικίδιο που νιώθει πως χάθηκες χάνοντας, σε τσιμπούν να ξυπνήσεις, δεν ήταν όνειρο, ξυπνάς, συνέρχεσαι, έρχεσαι μα θες να φύγεις, σε δένουν από τον αστράγαλο, δεν μπορείς να βγεις από τα παπούτσια σου, σού σφίγγουν το λαιμό, σού βάζουν ένα ξύλο στο στόμα μην σπάσεις τα δόντια σφίγγοντας τα σπασμένα χαμόγελα, σού σκουπίζουν τα δάκρυα, σού περιποιούνται τις πληγές, κερνούν τους συγγενείς γύρω που κλαίνε, σού στήνουν αριστουργηματικό σκηνικό επικής συμπαράστασης, δοκιμάζουν την πίστη στον εαυτό σου, τις αντοχές σου, σού μιλούν με τους στίχους του jukebox μιας θυματοποίησης, ο κόσμος έξω σωπαίνει μπρος στη δοκιμασία σου, το σκοτάδι βαθαίνει, ο ουρανός κοντεύει στη σκεπή σου, οι νεκροί ανεβαίνουν στο σαλόνι σου, η ματιά σου θολώνει, το μυαλό περισσότερο και μέσα στην ομίχλη αυτού του κόσμου,  λίγο πριν παραδώσεις την κραυγή σου, τη Γη σου, την αυτοκυριαρχία σου στο μοιραίο, μία ξεψυχισμένη ή... νεογέννητη φωνή μέσα σου σού ψιθυρίζει πως ..νίκησες.  Την ώρα που εσύ νιώθεις πως κοντεύεις να πεθάνεις. Και νικάς, ρε φίλε... όντως νικάς. Και ξυπνάς, όνειρο ήτανε, φτύνεις το ξύλο, λύνεις τον αστράγαλο, βγάζεις τα στενά παπούτσια, διώχνεις το συγγενολόι που σε κλαίει, αρπάζεις απ' τα χέρια τους τα κεράσματα, ξηλώνεις το σκηνικό, ξαναβάφεις το δωμάτιο, γυρίζεις τους νεκρούς στο μνήμα τους, σηκώνεις τον ουρανό σημαία στο ψηλό κατάρτι του, πολεμάς τις σκιές και νικάς. Νικάς τον ίδιο τον εαυτό σου που σού στήνει τα πιο άγρια παιχνίδια και ανασταίνεσαι σκοτώνοντας τις ήττες σου.



Τρίτη, 9 Απριλίου 2019

ΦυσιοΛογικά



Θα μιλάμε με κώδικες. Θα παίζουμε το παιχνίδι τους συνομωτικά. Θα υποκρινόμαστε φυσιοΛογικότητα κι όταν βραδιάζει κι όλοι ήσυχοι πέφτουν για ύπνο θα σκάμε στα γέλια, θα αγαπιόμαστε όπως οι Τρελοί, θα μιλάμε τη γλώσσα των άστρων που έχουν μπει σε πορεία σύγκρουσης, θα ανταλλάσσουμε κομμάτια, θα μαθαίνω την Ιστορία σου κι Εσύ τη δική μου και λίγο πριν χαράξει θα σοβαρεύουμε, θα μπαίνουμε στις πυτζάμες μας, θα κάνουμε πως τώρα ξυπνάμε για τη δουλειά και θα μιλάμε και πάλι τη διάλεκτο των λογικών, έχοντας τη λάμψη του supernova στην κόρη των ματιών και..... πρόσεχε μην μάς καταλάβουν!



Υγρασία



Να βρέχει κι ας μην σ αρέσει η βροχή. Χωρίς υγρασία πεθαίνω. Μην με βλέπεις που υπάρχω ανθρώπινα, αναρριχώμενο είμαι. Χώνω τα πόδια μου ρίζες δίπλα στα θεμέλια και τυλίγω το σπίτι. Ανθίζω, μαραίνομαι, καρποφορώ, ρίχνω τα φύλλα μου, γίνομαι λίπασμα και θρέφω τις ρίζες μου. Δε φεύγω. Μόνο αν ραντίσεις με τοξικά την ρίζα μου. Και δεν πιάνουν όλα τα ραντίσματα. Έχω ήδη αναπτύξει αρκετές ανοσίες στα είδη καταστροφής. Αντέχω. Κι έξω στο κρύο και στη νύχτα και στη μοναξιά της αναρρίχησης.
Βρέχει. Κάνε ησυχία και άκου τον ψίθυρο στο καπό, στη σκεπή, στην άσφαλτο, στα φύλλα, στο δέρμα. Όλες οι ανθρώπινες διάλεκτοι σιώπησαν. Μάς έμεινε μόνο η βροχή και το φιλί.



Κυριακή, 31 Μαρτίου 2019

..σαν νηστεία



Καταναλώσαμε τόσες κραυγές σφαγιασμένων ζώων. Αποσιωπήσαμε τόσες κραυγές αδικημένου ανθρώπου. Μεταμορφώσαμε τόσες κραυγές μας σε ωραιοποιήσεις. Βούλιαξαμε σε φτηνούς κορεσμούς. Υπερπροστατεύσαμε εαυτό μην μάς λείψει τίποτα. Τον φιλέψαμε πλεονασμό. Αποθηκεύσαμε προμήθειες για επερχόμενους πολέμους.
Ήρθε η ώρα να δοκιμαστούμε οικειοθελώς στην έλλειψη. Να μετρήσουμε στερητικά σύνδρομα, να αξιολογήσουμε άμυνες, να πολεμήσουμε εξαρτήσεις. 
Δεν είναι νηστεία. Ούτε φιλοσοφική άρνηση.
Είναι πρόκληση Εαυτού να ορίσει το Εγώ του έξω από το Έχειν ενός κόσμου που συνεχώς ρίχνει την ποιότητα ενισχύοντας την ποσότητα των προς κατανάλωση σκουπιδιών.



Σάββατο, 30 Μαρτίου 2019

Domino



Ένα Ντόμινο Επιλογών η Ζωή...... κι όταν η απόσταση από πύργο σε πύργο είναι μεγάλη χαλά η ροή των επιτευγμάτων και μένουν όρθιοι πύργοι - φράγματα που εγκλωβίζουν τον εαυτό, κόβουν το δρόμο, μπλοκάρουν τη ροή και χρειάζεται μια γενναία απόφαση να κινήσει ο Εαυτός μόνος του να τους ρίξει με τα χέρια, σαν πάλη Ένας προς Έναν με την Επιλογή μας ή με τον Φόβο μας.



Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2019

Διαστροφή



Τί όμορφοι που είναι οι απλοί άνθρωποι, που χαίρονται με τα απλά, που απολαμβάνουν το αυτονόητο, ζεστό φαγητό, μία δουλειά, τα παιδιά που μεγαλώνουν όμορφα, τις ηλιόλουστες μέρες, την ψύχρα του χειμώνα, τις σειρές στην tv, έναν ήρεμο καφέ με την παρέα, που για όλα έχουν μία απάντηση κι ένα "έχει ο Θεός" και απέχουν τόσο από εμάς τους σχιζοφρενείς που σαν ξεπροβάλλει μια Ευτυχία γεμίζουμε την κάννη του μυαλού μας με ατσαλένιες σφαίρες και ρίχνουμε στο ψαχνό σε κάθε χαρούμενο είδωλό μας που σκάει μύτη στους καθρέφτες, στις βιτρίνες, στα μάτια του άλλου και κυνηγάμε εαυτό μην και στεριώσει στον Παράδεισο.... λες και η κοκκινοσκουφίτσα του δικού μας παραμυθιού δεν το χει σκοπό να βγει από το στόμα του Λύκου, ακόμη κι όταν εκείνος είναι χορτάτος κι αρνείται να παίξει το ρόλο του κακού..

Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2019

Στοιχειό





Να στοιχειώνεις το βράχο και να επιτρέπεις με τη σειρά του να σε στοιχειώνει το πέτρωμα. Να αφήνεις πνεύματα, νεράιδες και ξωτικά να διασχίζουν το σώμα σου και τις ιδέες να διαπερνούν το μυαλό σου. Να προεξέχουν ρίζες και κλαδιά από το κεφάλι σου. Δίχως ενδοιασμό, φραγμούς κι  άμυνες. Να ενσωματώνεις και να ενσωματώνεσαι. Να ορμάνε οι απολιθωμένες κραυγές και μνήμες της Γης μέσα σου. Να απορροφάς τους καθρεφτισμούς του υγρού στοιχείου. Να σε απορροφά η σιωπή των υπόγειων ρευμάτων.  Να δίνεις το σχήμα σου στα αόρατα και να παίρνεις το σχήμα των αμετάφραστων της Φύσης. Να οργώνεις τη γεωλογία των δύσβατων περιοχών και να μεταγγίζεις μέσα σου την ενέργεια των στοιχείων. Κι άσε τους γήινους να σε λένε στοιχειό.




Αγώνας για διαρκή Επανάσταση



Αγαπητοί συναγωνιστές,
η Ελλάδα μας βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο. Το ιστορικό σταυροδρόμι της θέσης μας, η ανυπότακτη Ψυχή μας, τα Υψηλά Ιδεώδη που κληρονομήσαμε στο DNA μας, ο απέραντος γαλάζιος ουρανός μας, η πλούσια γη μας, το Ελληνικό Πνεύμα που ταξιδεύει και ευδοκιμεί παντού, η Ιστορία που κουβαλάμε, μας θέτουν στο επίκεντρο των Ιμπεριαλιστικών τάσεων των γειτόνων μας και όσων θα ήθελαν η Ελλάδα να αλλοιώσει το στίγμα της.

Οι εορτασμοί των Μεγάλων Επετείων εξαρχής είχαν ιερό στόχο την ευαισθητοποίηση του Έλληνα απέναντι στην Ιστορία και την Ταυτότητά του. Για την επίτευξη του στόχου δε αρκούν όμορφες επίσημες γιορτές, όμορφα επίσημα ρούχα. Απαιτείται εσωτερική εγρήγορση, απαιτείται γνώση της ιστορίας μας. Απαιτείται μόρφωση. Η μόρφωση διαφέρει από την εκπαίδευση που παρέχει το σημερινό  ελληνικό σχολείο. Η μόρφωση βασίζεται στην προσωπική ευθύνη του καθενός μας να μελετήσει, να κατανοήσει, να απορροφήσει, να συλλάβει τα Μεγάλα Νοήματα που συνθέτουν την Ελλάδα και να ζει με βάση αυτά. Τον Αγώνα της Επανάστασης τον πυροδότησαν με το Πνεύμα τους οι Μεγάλοι του Έθνους και έπειτα τον υπερασπίστηκαν πολεμώντας σώμα με σώμα. Καλούμαστε όχι μόνο στις επετείους, μα καθημερινά να ακονίζουμε τη συνείδησή μας και να ενισχύουμε τη στάση Ζωής μας. Ας αναρωτηθούμε ζούμε ως Έλληνες; Τιμούμε τους προγόνους όπως τους πρέπει ή τους θυμόμαστε μόνο στις επετείους;

Θρέφουμε και κρατάμε ζωντανό μέσα μας τον Κολοκοτρώνη, τον Μπότσαρη, την Μαντώ και όλους τους αθάνατους  ήρωες, να πολεμήσουν να κρατήσουν ζωντανή την Ελλάδα ώστε να θυμίζει Ελλάδα και όχι μία μεταφρασμένη εκδοχή μιας χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, γυρίζουμε πίσω στο 1453. Συντάσσουμε εαυτό και βιώνουμε τον κύκλο των γεγονότων από την πολιορκία και την Άλωση της Πόλης. Την εξάπλωση του εχθρού που εισέβαλλε απειλητικά και κυριάρχησε στην επικράτεια με σπαθιά, άρματα, λεηλασίες. Που επιχείρησε να αλλοιώσει την ταυτότητα του Έλληνα, μα παρά τα 400 χρόνια σκλαβιάς δεν τα κατάφερε. Θρηνούμε για τα παιδιά που χάσαμε στο παιδομάζωμα. Συντηρούμε έννοιες άδικων κι ατιμωτικών φόρων, όπως το χαράτσι, να μας θυμίζουν να μην σκύβουμε το κεφάλι σε όποιον μας θέλει φτωχούς, τρομοκρατημένους, εξαθλιωμένους. Πανηγυρίζει η Ψυχή για το θάρρος των Ελλήνων να υπερασπιστούν τη γλώσσα και τις αξίες τους κάτω από δυσμενείς συνθήκες. Κρύβουμε μέσα μας ένα κρυφό σχολειό, μία κιβωτό ενός πάντα σύγχρονου Νώε που κουβαλά και διασώζει τις Αξίες μας. Δυστυχώς την επιστρατεύουμε μόνο στον κίνδυνο. Κίνδυνος υπάρχει πάντα.. Όταν ένας  λαός εφησυχάζεται στην καθημερινότητά του, τότε αργά μα σταθερά γεννιέται ο κίνδυνος. Ο κίνδυνος πλέον έρχεται ντυμένος εξευγενισμένες απειλές, που κάνουν περικοπές στην πλούσια ελληνική μας γλώσσα, που ωθούν τα νέα παιδιά στην κατάρτιση, μα όχι στη μόρφωση.

Στις διάφορες περιόδους της Ιστορίας μας, ο Έλληνας άφησε κληρονομιά έναν πολιτισμό που μύριζε Ελλάδα. Σήμερα τι πολιτισμό παράγουμε; Αν χαθούμε, τι ελληνικό φέρουμε επάνω μας, τι ελληνικό αφήνουμε πίσω μας, δίπλα στα αρχαία των αρχαιολογικών μας ανασκαφών, τι ελληνικό αφήνουμε εμείς εν έτει 2019 που να θυμίζει, να μυρίζει, να ανασαίνει Ελλάδα;

Μέσα στον καθένα μας ένας Σολωμός ψιθυρίζει έναν πάντα επίκαιρο Ύμνο στην Ελευθερία. Η Ελευθερία ορίζεται πάντα σύμφωνα με τις απειλές τις κάθε εποχής.

Ας αναρωτηθούμε πώς έρχεται σήμερα ο εχθρός; Τι φορά; Τι όπλα κρατά; Εχθρός δεν είναι ο ξένος επισκέπτης που βρίσκεται στην ίδια ή σε πιο δυσχερή θέση με μας. Θεωρώντας εχθρό τον αδύναμο, μαρτυράμε τη δική μας κατάφορη αδυναμία. Ο εχθρός έρχεται δυνατός κι ενίοτε μασκαρεμένος.

Ποιο είναι το σχέδιο δράσης μας για την αναγνώρισή του; Για τη διάσωση της Ιστορίας μας, του Ελληνικού Στοιχείου που διαφώτισε τον κόσμο, που ενέπνευσε τους Διανοούμενους ανά την υφήλιο, που δίδαξε δημοκρατικά ιδεώδη, πείσμα για ανεξαρτησία και ελευθερία;

Πώς αντιμετωπίζουμε την κατάρα του εθνικού διχασμού που στιγματίζει κρίσιμα σημεία της Ιστορίας μας; Πέφτουμε πάλι στην παγίδα του; Και τι κάνει ο καθένας από μας για να σπείρει και να καλλιεργήσει Ομόνοια;

Η γνώση και η μελέτη της Ιστορίας βοηθά στην αποφυγή εθνικών λαθών που μας στοίχισαν.

Δεν αρκούν οι ετήσιοι εορτασμοί των επετείων. Χρειάζεται να ξυπνήσουμε τις στρατιές των Ηρώων μέσα μας. Χρειάζεται να μιλήσουμε σωστά την ελληνική μας γλώσσα,  να τη διδάξουμε στα παιδιά μας. Ποιος από μας, τους ενήλικες,  υπερασπίζεται αυτό τον Σκοπό στην καθημερινότητα της Ζωής του; Ο πόλεμος είναι η καθημερινότητα. Εκεί χάνουμε πλέον τις μεγαλύτερες μάχες, εκεί τελείται το παιδομάζωμα, και τα παιδιά μας, όχι, δεν εξισλαμίζονται  πια, μα ψηφιοποιούνται μέσα σε οθόνες ψευδαισθήσεων, χάνονται μέσα σε πλατφόρμες ψηφιακών παιχνιδιών, ενώ η Ιστορία καταγράφει τη δική  μας ανοχή. Παιδομάζωμα τελείται όταν μεγάλο ποσοστό των νέων μας, που είναι το μέλλον της χώρας, μεταναστεύουν  εις το όνομα της επαγγελματικής αποκατάστασης και του οράματος μιας καλύτερης ζωής.

Δύο λέξεις ας κρατήσουμε μέσα μας: Αφύπνιση και Μόρφωση. Οι πρόγονοί μας δεν επένδυαν στα αντικείμενα που γέμιζαν την καθημερινότητά τους. Επένδυσαν στην Ψυχή και στο Πνεύμα. Γι’ αυτό τους θυμόμαστε έως και σήμερα και θα τους θυμόμαστε για πολλά χρόνια ακόμη.
Εμείς τι αφήνουμε στα παιδιά μας να θυμούνται; Στα παιδιά μας που έχουν ανάγκη από καθημερινούς Ήρωες που δεν παραιτούνται και μάχονται να σώσουν τα Υψηλά Ιδεώδη της μικρής μας αυτής χώρας, της Ελλάδας.



Σάββατο, 23 Μαρτίου 2019

Κβαντική Αθανασία



Είμαι η γάτα του Σρέντινγκερ, κλεισμένη στο θάλαμό μου, μαζί με τα ραδιενεργά μου στοιχεία και το δηλητήριό μου, σε μία αλληλένδετη αλληλουχία αντιδράσεων και πιθανοτήτων. Οι παρατηρητές μου υποθέτουν ότι είμαι ζωντανή γιατί με διαβάζουν, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού και του σημειωματαρίου τους πως μπορεί να έχω ρυθμίσει το ρομποτικό μου σύστημα να με μιμείται κατά άτακτα χρονικά διαστήματα, ορισμένα από χρονικούς αλγορίθμους, ώστε να μοιάζει πως έρχομαι γράφοντας, αναιρώντας την νεκρική μου ηρεμία. Κανείς δεν ξέρει αν εξακολουθώ να ζω ή αν είμαι νεκρή. Το μυστικό της αθανασία το έμαθα. Υπάρχεις όσο κάτι δικό σου ταξιδεύει στο μυαλό των ανθρώπων. Υπάρχω, χωρίς να είναι απαραίτητο να.... ζω! Έχω κατορθώσει κβαντικούς εναγκαλισμούς και ώσπου να εξατμιστεί το τελευταίο ίχνος της ύλης που οικειοποιήθηκα στ' όνομά μου θα είμαι εδώ, μέσα στον σάρκινο θάλαμό μου με τις ατσάλινα αδιαπέραστες ιδιότητες. Κι αν η μύτη σας υπαινιχθεί μυρωδιές απόκοσμης αποσύνθεσης οι αστυνομίες σας, οι ιατροδικαστές σας, οι νεκροθάφτες σας δε θα κατορθώσουν να ανοίξουν το θάλαμο. Είμαι στον αιώνιο κόμβο ζωνταΝού και νεκρού Εαυτού που συνενώνει τα παράλληλα σύμπαντα των μελλοντικών εκδοχών αυτής της μικρής Ζωής που μου χάρισε ο σφοδρός Έρωτας των γονιών μου. Είμαι η γάτα. Είμαι τα ίδια τα ραδιενεργά μου στοιχεία. Είμαι το δηλητήριο. Είμαι ο θάλαμος. Είμαι το πείραμα. Είμαι ο ερευνητής. Είμαι ο παρατηρητής που σας παρατηρεί να με παρατηρείτε ποντάροντας στην κβαντική πιθανότητα να είμαι σχιζοφρενής ή/και με σώας τας φρένας, να είμαι ζωντανή ή/και νεκρή, να είμαι εγώ η ίδια ή/και ένα ρομπότ που μού μοιάζει κι όσο κάτι δικό μου θα ταξιδεύει με κβαντική διεμπλοκή στο μυαλό σας, θα Υπάρχω χωρίς να είναι απαραίτητο να............Ζω!




Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2019

First thing



First thing: να ανοίγεις ματάκια και να σιγοτραγουδάς έναν στίχο.. κι ο υπερβατικός ζητιάνος που θα σε συναντήσει την ώρα που πηγαίνεις να πάρεις ψωμί να βλέπει γύρω σου Θεούς και Δαίμονες να έχουν συμμαχήσει Υπέρ σου κόντρα στη μιζέρια του κόσμου και να χαζεύουν τα σμήνη και τις αγέλες σου που χορογραφούν σπάνιες καθημερινότητες..


Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019

ΈξΟδος παραμυθιού




Τα βράδια στους δρόμους ζωγραφίζονται τρισδιάστατες στροφές, εκτός οδικού χάρτη, και καταπίνουν επιλεκτικά κάποιους μοναχικούς ταξιδιώτες, δίχως ίχνη εξαφάνισης. 
Οι αγνοούμενοι αφήνουν πίσω τις Ζωές τους, χάνουν το δρόμο, βρίσκουν τον Εαυτό τους και συνεχίζουν σε ένα σκηνικό παραμυθιού μέσα σε μία απίθανη πιθανότητα επιβίωσης.
Την επόμενη μέρα σε κάποιο παιδικό βιβλίο γεννιέται ένας ήρωας που τους μοιάζει και ζωγραφίζει εξόδους φυγής στο μυαλό των παιδιών, που κάτω από τη μύτη των γονιών τους ζωγραφίζουν χάρτες για μέρη που δεν υπάρχουν.... ή μήπως υπάρχουν?


Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2019

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2019

Decibel




Να προσέχεις τους Ανθρώπους που έρχονται θορυβώδεις και φεύγουν αθόρυβα.


Αφήνουν τις κραυγές τους μέσα σου.





Περί Πτώσεων και πτωμάτων



Όταν πέφτεις, μην πέφτεις αθόρυβα, αναίμακτα, ευπρεπώς. Να πέφτεις με όλο σου το βάρος. Από ψηλά. Σαν μετεωρίτης. Να ανοίγεις ομαδικό τάφο πεσόντων. Να σείεται η Ζωή σου. Να γκρεμίζεται ο κόσμος. Να διαχέεται εκκωφαντική κραυγή πόνου. Και μετά σιωπή.
Κι όταν σηκώνεσαι, να παίρνεις μαζί σου όλους τους νεκρούς. Τους άγνωστους στρατιώτες της Ζωής, που έπεσαν και δε σηκώθηκαν, που δεν κατάφεραν να κάνουν θόρυβο, που δεν κόλλησαν τα σπασμένα κομμάτια τους, που δεν ούρλιαξαν στην πτώση τους από φόβο μην έρθει νέο κύμα μάχης και τους ρίξει πιο κάτω. Πάρ' τους μαζί σου. Σήκωσέ τους στα χέρια σου την ώρα που πολεμάς να σηκώσεις το βάρος του Εαυτού σου. Γίνε πολλαπλάσιος κι όταν σηκωθείς, ανύψωσε μαζί σου τον κόσμο. Κι αν ξαναπέσεις, φρόντισε να είναι από πιο Ψηλά. Κι όταν ξανασηκωθείς, φρόντισε να πάρεις περισσότερους μαζί σου.






Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019

Έργο



Κουράζεις έτσι όπως γράφεσαι. Ο κόσμος δεν έχει κουράγιο να διαβάζει σενάρια παρόντος σε σκηνικό προβληματισμού. Ο κόσμος αργοπεθαίνει. Τα μάτια του θολώνουν από την κούραση. Ο νους υπολειτουργεί. Αν τον αγαπάς γίνε κωμωδία. Ο κόσμος έχει ανάγκη από γέλιο. Γίνε γαργαλιστική φάρσα κι ανέκδοτο που ενεργοποιεί επιδερμικά τα αγγεία μηχανικού γέλωτος στο κορμί του κοινού. Γίνε διαφήμιση. Ο κόσμος έχει ανάγκη από αλλεπάλληλα διαλείμματα μέσα στη ζωή του, να ξαποστάσει χωρίς να σκέφτεται. Ο κόσμος ονειρεύεται με τις διαφημίσεις. Ταξιδεύει. Γεμίζει τον ουρανίσκο του γεύσεις κατοχής. Γίνεται ένας άλλος. Γίνε πορνογραφία, μαζί σου ο κόσμος να φαντασιώνεται. Να θεριεύεις τη λίμπιντο, να μουδιάζεις το μυαλό και ο κόσμος να ξεχνά τις άλυτες εξισώσεις του. Γίνε παιχνίδι. Ο κόσμος δελεάζεται να σκαρφαλώνει σε εικονικά επίπεδα και πίστες. Νιώθει σπουδαίος, μέσα στη μικρότητά του, σαν κατακτά ανύπαρκτους στόχους. Γίνε καρτούν. Ο κόσμος έχει ανάγκη παλιμπαιδισμού. Να λείπει η μαμά και να τον αφήνει να ξεχνιέται στην τηλεόραση. Γίνε ακόμη και σάτιρα του ίδιου του κόσμου. Ο κόσμος γελά με τα χάλια του. Διασκεδάζεται.

Αν αγαπάς τον κόσμο κάν' τον να γελά, να ταξιδεύει, να ονειρεύεται ουτοπίες, να ντύνεται ρόλους, να ξεχνιέται.

Μα αν τον πονάς και θέλεις να τον αφυπνίσεις για να δραπετεύσει, φρόντισε να έχεις βρει τον τρόπο να απορροφήσεις τους κραδασμούς του λυγμού του, να έχεις βρει έναν τρόπο να γιατρεύεις τις πληγές που κοχλάζουν μέσα του και τις καινούριες που θα φυτρώσουν στα χέρια του που θ' αρχίσουν να σκάβουν, να έχεις βρει έναν τρόπο να καθαρίζεις το Νου του από το θόρυβο, τη σκόνη και τους αντιπερισπασμούς και να έχεις βρει ένα νέο μέρος να του προτείνεις, όχι γεωγραφικό, υπαρξιακό μέρος, για να ξαναστήσει από την αρχή ο κόσμος τον Εαυτό του.














Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2019

Ημιτελής τελειότητα



Προσπερνώντας όλους τους επώνυμους
δεμένους τόμους
στους τακτοποιημένους διαδρόμους της βιβλιοθήκης
φτάνεις στη σκοτεινή αποθήκη
όπου δίχως αρχειοθέτηση
φυλάσσονται οι σκισμένες σελίδες
αγνώστων
που δεν ολοκλήρωσαν καμία αποστολή
καμία ιστορία
που δεν ακολούθησαν κανόνες συγγραφής
ούτε αναγνωρισμένη διάλεκτο
έχοντας ζήσει τη ζωή τους
μ' ανορθόγραφη ποίηση
από ρωγμές, εκδορές και επιφωνήματα
που τη ζηλεύουν νομπελίστες. 

Φτάνοντας εκεί 
μπορείς να τους μελετήσεις
φτωχέ αναγνώστη
ή φτάνοντας εκεί
μπορεί να είσαι ένας από αυτούς
που προσθέτει τις σκισμένες σελίδες του
στην αταξινόμητη μνήμη 
που συντηρεί το Χάος,
αυτό που πολεμούν οι άνθρωποι της Τάξης
και των γραμμάτων
παλεύοντας να ομαδοποιήσουν τις ατομικές αναρχίες. 








Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2019

Καθαρόαιμο




Αυτό το αδέσποτο
το χωρίς λουρί
που το παράτησαν κουτάβι
σε μία αλάνα με λουλούδια και σκουπίδια
που γρυλίζει σαν λύκος
κι αγαπιέται σαν γατί
τριγυρίζει φύλακας της πόλης
δείχνοντας δόντια και νύχια
στον καθαρόαιμο άνθρωπο
που φοβάται να βγει από την αυλή του
και το μυαλό του
μην και τον μολύνουν
οι ιδεολογίες
οι θρησκείες
οι αθρησκείες
οι ελευθερίες
και οι αγκαλιές
του αδέσποτου ανθρώπου.












Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019

Γράμμα στη γιαγιά



Γίνομαι πάλι καλή.
Στρώνω τραπέζι
φιλεύω φόβους
λέω "Θα περάσει"
παρηγορώ το παιδί
νανουρίζω τον ετοιμοθάνατο
ταΐζω με στοργή το στειρωμένο μου κατοικίδιο
και καθαρίζω τζάμια και καθρέφτες
να φαίνονται οι αγαθοεργίες μου καθαρά
και όταν όλοι μέσα τους ηρεμήσουν
αποσύρομαι στην κουζίνα μου
-όχι πια στη βιβλιοθήκη
ό,τι έφαγα έφαγα-
στην κουζίνα
εκεί που η γιαγιά άνοιγε φύλλο
ζεμάτιζε τα χόρτα
καψάλιζε με βαμβάκι και οινόπνευμα την κότα
σε βραστό νερό αποστείρωνε τα σκεύη του μωρού
άναβε το καντηλάκι και προσευχόταν στον Άγιο
που την πήρε κοντά του νωρίς.

Ήταν καλή η γιαγιά
δεν έλεγε όχι ποτέ
υπηρετούσε τους πάντες
άντρα, παιδιά, εγγόνια, συγγενείς που συνέρρεαν στο σπίτι
σε γάμους, κηδείες, εκλογές.

Γιαγιά, άλλαξα γνώμη
δε θα σού μοιάσω.
Δεν μπορώ για ώρα να υπάρξω καλή.

Τρομάζω το παιδί στον ύπνο του,
πρέπει να μείνει ξύπνιο.
Σπρώχνω μέσα στο στόμα την Ψυχή του ετοιμοθάνατου
δε θα φύγεις ακόμα
δε μίλησες αρκετά
χρωστάς μάχες.
Φέρνω γάτες στο γάτο μου
να ξεχειλίσει επιθυμία
να αποκατασταθούν  οι κατεστραμμένοι του όρχεις
να γεμίσει το σπίτι μου γατιά...
Φτάνουν τόσες στειρωμένες συνειδήσεις.

Και φτάνω σε μένα.
Καθαρίζω τα μάτια
να φαίνονται καθαρά οι Σκέψεις.
Με περιπαίζω
πάλι μιλώ με αλληγορίες.
Πάλι δε με καταλαβαίνω.
Αγριεύει ο Εαυτός
μού επιτίθεται
όχι σαν εχθρός, μα σαν εραστής
που δε θέλει πηδήματα και εύκολες ηδονές
θέλει επιτέλους να γονιμοποιήσει αυτό το στείρο μυαλό μου
που εμμονικά αναπαράγει μοτίβα καλού - κακού
ρέποντας πάντα προς τον Πόλεμο.

Γιαγιά, σού κληρονόμησα τον Εαυτό που δεν έδειξες ποτέ.











Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2019

Από μακριά



Photography by Helen Warner


Σού το είχα πει πως χιονίζει εδώ και καιρό. Καταψύχεται ο κόσμος. Οι άνθρωποι εδώ έχουν ντυθεί τους πολλαπλούς εαυτούς τους για να κρατήσουν ζεστό το Εντός. Τρέμουν οι σκιές. Κρυσταλλώνουν τα δάκρυα. Οι σκέψεις, φτηνός ηλεκτρισμός που δεν παράγει θερμότητα. Η αγκαλιά ξεχάστηκε. Η λέξη υπάρχει, μα τα χέρια ακινητοποιήθηκαν από τον καρπό και πάνω. Μόνο τα δάχτυλα διασχίζουν χιλιόμετρα αναλώσιμων τοπίων. Ολόκληρος ο άνθρωπος έμεινε δύο μάτια που κοιτούν υπνωτισμένα και δέκα δάχτυλα. Κάνει κρύο. Μέσα κι έξω. Κι εσύ που έρχεσαι από έναν άλλο κόσμο, φοράς έναν μόνο εαυτό, χωρίς να ξεπαγιάζεις, με τα χέρια σου ζεστά και υγιή σε όλο το μήκος τους, από τα δάχτυλα ως τη ρίζα του ώμου. Τα μάγουλά σου έχουν δύο παράλληλες ρυτίδες γέλιου και εκείνο το φρέσκο κόκκινο του ζωντανού ανθρώπου. Έξω δεν κυκλοφορεί Ψυχή. Πατάς το απάτητο χιόνι και οι άνθρωποι σε κοιτούν από τα παράθυρα, σε φωτογραφίζουν, σε αναρτούν στους τοίχους τους, σε σχολιάζουν και σε ξεχνούν γιατί κάτι καινούριο έγινε viral.... Φτάνεις στο νεκροταφείο της πολιτείας. Σκάβεις τις κατεψυγμένες καρδιές των ανθρώπων. Ξεθάβεις τον ζεστό τους παλμό. Επιστρέφεις στις γειτονιές και αφήνεις μία κατακόκκινη καρδιά στο χιονισμένο πατάκι της κάθε εισόδου. Χτυπάς το κουδόνι και προχωράς στην επόμενη πολυκατοικία. Οι άνθρωποι φορούν ακουστικά. Δεν ακούν το κουδούνι, το συναγερμό, την καμπάνα, τις κόρνες, την καρδιά που χτυπά.
Χιονίζει μέσα στα σπίτια. Κάνει τόσο κρύο εδώ. Σού το είπα.. έχει αρχίσει να χιονίζει εδώ και καιρό. Καταψύχεται ο κόσμος κι η Ζωή εκεί έξω μένει απάτητη, σαν πρόσφορη ουτοπία για κάποιους που ίσως έρθουν από μακριά.

Επιστρέφεις στο Μακριά σου... κι ίσως κάποτε ξανάρθεις τόσο κοντά στον πυρήνα αυτού του χειμώνα αναζητώντας έναν ζωντανό που αξίζει να επιστρέψει στη Ζεστασιά του Ανθρώπου.