Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Κάγκελα


That wonderful rose is blooming in here:
https://xenigma.deviantart.com/art/Turn-Your-Tears-to-Roses-V2-182592350
Don't ever dare to cut it for your vase..


Φύτεψα κάγκελα
περιφερειακά μου
μ'  αιχμηρές εξοχές
αποτρέποντας την είσοδο
κι έμεινα έξω κι εγώ
από μένα
περιμένοντας τη στιγμή
που θα πετάξει κλαδάκια το σίδερο
και οι ρίζες του 
θα τινάξουν στον αέρα 
την τσιμεντένια μου σταθερότητα
τρυπώντας το απρόσιτό μου πρόσωπο
με τ' αγκάθια απ'τις τριανταφυλλιές
ψίχουλα να πέφτουν οι σταγόνες
βήμα βήμα
να βρω στην εκπνοή του χρόνου
το μονοπάτι για τα παραμύθια..



Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Κακό Αντίγραφο




Φορητός ο εξοπλισμός
φορτωμένος στην πλάτη,
με τα χέρια
να έχουν μάθει να ελέγχουν
τυφλά
το πίσω μέρος της Ζωής
οδοιπορώ σ' αυτό το σκοτεινό στενό
το γεμάτο εγκυμονούσες
κι ετοιμοθάνατες,
άβαφη και οπλισμένη,
αυγατίζω τις ευκαιρίες μου να ξεφύγω
από τη λοταρία
με τις περιστρεφόμενες σφαίρες
που σαν σε πετύχουν
ή σε γονιμοποιούν
ή σε τραυματίζουν
κι έπειτα
εγκυμονούσα ή ετοιμοθάνατη
συνεχίζεις να παιδεύεσαι
ν' αλλάξεις τον κόσμο
που πίσω από τα μισόκλειστα πατζούρια
βροντά τις πόρτες του εαυτού του
με έναν έφηβο θυμό απομόνωσης
παρακολουθώντας την αλήθεια
να διασχίζει το δρομάκι
έξω από το σπίτι του
σ' αυτήν την παραγκωνισμένη συνοικία
που κινηματογραφεί
το ποίημα
πίσω από το κιγκλίδωμα
ενός κακοραμμένου σεναρίου
οσκαρικής ανοησίας
που αντιγράφει τη ζωή.









Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Σημείο συνάντησης


My picture is getting lost and found in here:
http://art-sheep.com/the-surreal-photography-of-michal-bieganski/


Όλοι οι ηλικιωμένοι που χάνονται
σμίγουν με τα μικρά παιδιά
που τ' απήγαγε ο χρόνος.
Κατηφορίζουν το ηλιοβασίλεμα
προς το λιβάδι με τις ζαχαρωτές ανθοδέσμες,
τα σμήνη με τις πεταλουδένιες χαρές.
Ενώνουν τα αδιέξοδά τους
και φτιάχνουν καταπράσινα μονοπάτια
μέσα στο δάσος
και παίζουν κρυφτό με την αστυνομία 
που τους ψάχνει
για να τους επιστρέψει 
εκεί
απ' όπου χάθηκαν.




Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Μη αναστρέψιμο




Έσκαβα αιώνες τα θεμέλια,
τους τοίχους ένα εκατοστό
να μετακινήσω
προς το Ευρύχωρο.
Πιο πλατιές να 'ναι οι Ανάσες,
ο Ύπνος με άνεση
ξαπλωμένος στο Όραμα,
το Ξύπνημα να τεντώνεται
πάνω στο Άπειρο του ΧρόΝου
κι ο μικρόκοσμος της Ζωής μου
να διογκώνει την Αξία του
μέσα στα χέρια της Αβύσσου.

Έσπρωχνα αιώνες
τα σύνορα,
τις περιφράξεις,
να λευτερώσω τα Θηρία μου
απ' το κλουβί των θηριοδαμαστών Θεών τους
να μπορούν αδέσμευτα
να επιδωθούν στο κυνήγι της Αλήθειας.

Κι όλο βρισκόμουν ένα απειροστό
πιο κοντά στο Άπειρο
που αφανίζει το Τίποτα
αυτό το ουρλιαχτό μου στο κενό
κι εκεί εκτίμησα τον ψίθυρο
προς τ' άστρα
που γίνεται λάμψη
στο μάτι του Κυκλώνα μου.








Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Γολγοθάς


I borrow my picture from here:
https://www.photoshoptutorials.ws/photoshop-tutorials/photo-manipulation/create-stunning-surreal-landscape/



Ξέχασε τα Θηριώδη Βουνά,
ημέρεψαν οι τόποι των βασανιστηρίων.
Ο Γολγοθάς γιάτρεψε τις πληγές του,
συγχώρεσε τη σταύρωση που του χρεώθηκε,
έσκαψε στη ράχη του πηγάδια
λευτέρωσε τις ιαματικές του πηγές
κι έσκυψε προς τον άνθρωπο
άλογο αφοσιωμένο
γνέφοντας ήρεμα
σάλτο ανάβασης στην κορυφή του
χρωστώντας έναν καλπασμό Ψυχής
για όλους τους εσταυρωμένους
που πίστεψαν στην πλάνη
πως ο δρόμος για τον Παράδεισο
διασχίζει την Κόλαση.




Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Εφαπτόμενη σε όλα τα σημεία




Εύθραυστο στην όψη
άθραυστο στην ουσία του
ένα υάλινο πολυκατοπτρικό επίπεδο
καταμεσής στο λευκό μου δωμάτιο
κατακερματίζει το Ένα μου
το Όλον
με μία αιχμηρή διαφάνεια
με αμείλικτες αντανακλάσεις.
Με τί χέρια πιάνεται ο χρόνος;
Αρπάζω την άκρη του νήματος
τραβώ όλες τις χρονικές μου συνιστώσες
να σμίξουν οι τοίχοι,
να ταυτιστεί η ύλη με την αντιύλη μου,
να πάρω το βρέφος μου αγκαλιά,
να θρηνήσω τη γριούλα
που φορώντας τ' όνομά μου
θα πεθάνει στα χέρια μου,
να με ζήσω μ' επίγνωση
σα μάνα
σαν κόρη
σαν ερωμένη,
να θρυμματίσω το διαχωριστικό
και πιο σάρκινη από ποτέ
και πιο ουσιώδης
να ξεκινήσω για κείνο το ραντεβού μας
έξω από την Πύλη του λευκού δωματίου,
της φυλακής του κατακερματισμένου Εαυτού,
να Σε περιμένω εκεί
κουβαλώντας όλη τη Ζωή μου
και το Θάνατό μου
στα χέρια, στους ώμους, στις τσέπες,
στις κυψέλες των κυττάρων μου
και να με βοηθήσεις να τα μεταφέρω
μετακομίζοντας στο σπίτι σου
ακόμη κι αν το σπίτι σου
είναι ο άυλος χώρος
ανάμεσα στους δικούς σου
κατακερματισμένους Εαυτούς
που περιμένουν ν' αγαπηθούν.




----------------------------
Αφιερωμένο στο Θοδωρή..







Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Τυφλοπόντικας



Αυτός ο τυφλοπόντικας
ακούραστος σκάβει
σαν να του 'χουν παραχωρηθεί
τα εδάφη μου.
Δεν πτοείται
ούτε από τα μεγάλα υψόμετρα
ούτε από τα βάθη της μεγαλειώδους εσωθάλασσας.
Όταν σκαρφαλώνω στον υψηλό μου βράχο
και πηδάω στο κενό
εκστασιασμένος χοροπηδάει στα εσκαμμένα του
λες κι ανακάλυψε το Μέγα Θησαυρό
του Εαυτού μου.
Μαύρος χρυσός που αναβλύζει απ' τις πληγές.
Πώς να ξαλμυριστεί η χαρά μας;
Όλες οι κορυφές μας
υποθαλάσσια εξογκώματα
στην κεντρική αρτηρία της καρδιάς.
Πικρό το αίμα.
Γλυκιά η ροή του.
Να μ' αγαπάς
να 'χω δύναμη να θρέφω
τα τρωκτικά μου.
Να με λατρεύεις
να 'χω την τρέλα να τα ζευγαρώνω
με τις πεταλούδες στο αίμα μου
να γεννιούνται Εξερευνητές
που έχουν μπροστά τους
το χάρτη του Σύμπαντος.





----------------------------------------------------
Αφιερωμένο στο Θοδωρή.








Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Γυναικείες δουλειές....



My picture is waiting for your visit right here:  
http://brendaclews.blogspot.gr/2012/11/pat-stanley-convergence-at-propeller.html


Είναι σίγουρο πως αυτά τα χαλιά δεν περιμένουν εμένα για να πλυθούν. Μένουν χρόνια μαζί μου. Γνωρίζουν πως θα άνοιγα τους καταρράχτες πάνω τους μόνο αν ήταν μαγικά χαλιά. Αν πετούσαν τα βράδια πάνω από την πόλη, πάνω από τον τρούλο αυτής της εκκλησίας δίπλα στο σπίτι μου, πάνω από το σύννεφο, το θεό, τα όνειρα των θνητών ανθρώπων και ταξίδευαν στο υπερπέραν.

Όμως, είναι απλά χαλιά και τη μοίρα τους την ξέρουν. Θα αντέχουν το γυμνό βήμα της ζωής μου και αδιαμαρτύρητα οφείλουν να βρουν τρόπο να αυτοκαθαρίζονται, αν επιθυμούν να έχουν τη φρεσκάδα των χαλιών της γειτόνισσας στα δεξιά που ανελλιπώς τα στέλνει στο πλυντήριο χαλιών και των χαλιών της γειτόνισσας στα αριστερά που τα πλένει μόνη της στην πίσω αυλή της μικρής μονοκατοικίας της.

Είναι αυτονόητο πως ποτέ δεν αφήνω το κλειδί μου κάτω από το χαλάκι. Όλο και μία συμμορία αρθροπόδων, που ΠΟΤΕ δεν τα εξολοθρεύω με χημικά, θα πάρει το κλειδί και θα του αλλάξει θέση, έτσι, για να παίξει με την ανθρώπινη αγωνία μου μένοντας κλειδωμένη έξω από το σπίτι μου. (Μα...... ποιο άλλο ζώο κλειδώνει το σπίτι του;  Χαίρε πολιτισμένε άνθρωπε! Πεντακάθαρε και τόσο βρώμικε μαζί.)

Περί καθαριότητας συνέχεια. Δεν πρόκειται ποτέ να ξεκρεμάσω αυτές τις κουρτίνες που αποθηκεύουν στις ίνες τους μνήμες της ζωής μου. Νοτισμένη σκόνη από κλάματα. Τεμπέλικη χορογραφία αιωρούμενων σωματιδίων που τινάζονται από το φόρεμά μου καθώς στροβιλίζομαι αργόσυστη στο κέντρο του σαλονιού και ευθυγραμμίζονται με το ανέμισμα της κουρτίνας. Κομμένες ανάσες από λυγμούς ή γέλια. Εκπλήσσομαι πώς το βάρος τους εξακολουθεί να είναι αέρινο, όταν πλέον κουβαλούν τόσο όγκο Ζωής. "Πλένονται στα ευαίσθητα" επεσήμανε η πωλήτρια. "Και η μνήμη πλένεται στα ευαίσθητα;". Απέφυγα να ρωτήσω. Υποψιάστηκα πως δε θα καταλάβαινε.

Επισκέπτριες δεν υπάρχουν στο σπίτι μου. Όλες μεγαλωμένες από συμβατικές Μητέρες, έμαθαν τη συνέπεια σε μονοδιάστατα μοτίβα καθαριότητας και καμία δεν μπορεί να κατανοήσει πως η σκόνη πάνω στα φωτιστικά είναι ένας μικρός παράδεισος ενός μικρόκοσμου που δε φαίνεται με το μάτι, μα βρίθει από ποιητική αρμονία ως ένα οικοσύστημα μέσα στο οικοσύστημα του σπιτιού μου που είναι ένα μικρό οικοσύστημα στο μεγάλο οικοσύστημα αυτής της μισοπεθαμένης πόλης, που είναι ένα μικρό οικοσύστημα του ευρύτερου τοπικού φυσικού περιβάλλοντος.

Έχεις μικροσκόπιο;
Έχεις φαντασία;
Έχεις ανιχνεύσει με μάτια μαγικά τη ζωή στο μικροεπίπεδο της ύλης και της ενέργειας να σημειώσεις τις εκρήξεις που λαμβάνουν χώρα;
Ή απλά περιμένεις, σουλατσάροντας στην καθημερινότητα της ζωής σου, τη ΝΑΣΑ να σού ανακοινώσει πως υπάρχουν εξωγήινοι που επισκέπτονται το οικοσύστημα του πλανήτη σου;

Το δωμάτιο του γιού μου είναι ένας ανεξερεύνητος κόσμος που επιτρέπει την είσοδο μόνο σε όσους γνωρίζουν πώς να βαδίζουν με σεβασμό ανάμεσα στα δομικά στοιχεία ενός παιδικού παραδείσου. Σ' αυτό το μέρος απαγορεύεται η ηλεκτρική σκούπα γιατί θα απορροφήσει τη συμπαντική σκόνη, την αστερόσκονη της φαντασίας. Το τακτοποίημα δεν επιτρέπεται, διότι κάθε τακτοποίηση υποτάσσεται στους κανόνες των μεγάλων με στείρες ομαδοποιήσεις αντικειμένων, δίχως ερμηνεία της χρηστικότητάς τους στον πλανήτη των παιδικών εξερευνήσεων. Εγώ είμαι επιθυμητός επισκέπτης στο δωμάτιο του γιού μου. Αν ποτέ γεννήσεις ένα τόσο υπέροχο αγόρι, θυμήσου να ανατρέψεις τους κανόνες τακτοποίησης και  καθαριότητας που διδάχθηκες από τη μαμά σου. Τα ιδιαίτερα παιδιά διαμορφώνουν μέσα τους και γύρω τους ιδιαίτερους χώρους που θέλουν ιδιαίτερη περιποίηση. ΔΕΝ ξεσκονίζονται οι γαλαξίες. Διαταράσσεις έτσι την αρμονία του χορού τους. ΔΕΝ υπάρχει βρωμιά στο Σύμπαν. Οπότε, αλλάξτε την οπτική σας και αφήστε από το χέρι σας τη σφουγγαρίστρα και πάρτε τη φωτογραφική μηχανή να φωτογραφίσετε αυτό το μοναδικό μέρος που τυχαίνει να προεκτείνει το σπίτι σας ως το απέραντο της παιδικής φαντασίας.

Η κυρία απέναντι με παρακολουθεί. Μέρες. Μήνες. Περιμένει να με δει να κρατώ τη χλωρίνη και να  καθαρίζω τα λευκά πλακάκια του μπαλκονιού μου. Αρνούμαι. Την κρυφοκοιτάζω που με κρυφοκοιτάζει πίσω από την κουρτίνα και διασκεδάζω την αγωνία της για τα  πλακάκια.
"Η χλωρίνη είναι το στοιχείο του διαβόλου" έλεγε η γιαγιά μου. Σοφή γιαγιά μου.
Ποτίζω με νεράκι την κοσμική σκόνη στο μπαλκόνι μου. Μυρίζει σαν χώμα που ανθίζει. Δε φυτρώνουν λουλούδια. Τα λουλούδια θέλουν γη, όχι πλακάκι που αγκαλιάζει τη σκόνη. Ανθίζουν νήματα που φτιάχνουν ποιητική ανεμόσκαλα, όταν η ψυχή δε χωρά στο ρούχο της να σκαρφαλώνει ως τον Παράδεισο. Μην καθαρίζετε με σκόνες και χλωρίνες το μπαλκόνι. Καταστρέφετε τις ανεμόσκαλες που ίσως κάποια στιγμή, πριν πεθάνετε, σας ταξιδέψουνε σε κάποιον Παράδεισο.

Άνοιξε τη ντουλάπα μου. Θα δεις, έχω καλά ρούχα! Ρούχα για γάμους και γιορτές. Για βαφτίσια  και κηδείες. Για γενέθλια, εγκαίνια και επετείους. Δε θα με δεις να τα φορώ ποτέ. Εγώ θα είμαι αυτή που θα λείπει από τις λίστες. Εγώ έρχομαι πάντα την επόμενη μέρα. Γιορτάζω με τον ανιψιό μου τα γενέθλιά του όταν έχει τελειώσει και το τελευταίο κομμάτι τούρτας. Γιορτάζω με το τίποτα. Χωρίς έξοδα. Η γιορτή απλά θέλει καρδιά να φτερουγίζει σαν πυροτέχνημα. Ούτε στην κηδεία θα με δεις. Θα τιμώ τον άνθρωπο που έφυγε με μία προσευχή στο όνομα της Συμπαντικής Ενέργειας με την οποία ενώνεται ο καθένας που φεύγει. Δεν τις αντέχω τις τυπολατρικές διαδικασίες. Θέλω ελευθερία κι αυθορμητισμό. Τα καλά μου ρούχα μπορώ να τα φορέσω όταν πέφτω για ύπνο. Περιποιημένη και όμορφη να περιπλανιέμαι στα άδυτα του υποσυνείδητού μου που, χωρίς έξοδα μετακίνησης και διαμονής, καταστρώνει τα πιο μαγευτικά ταξίδια. Εκεί που δεν υπάρχει δόλος, βρωμιά και ακαταστασία. Εκεί που η μουντζούρα στο κάδρο έχει το σκοπό της και βρίσκει εκείνο το βλέμμα που μπορεί να αναγνωρίσει την αξία της.

Ακριβό χαλί. Φτηνό χαλί. Καθαρό χαλί. Χιλιοπατημένο χαλί. Κλειδωμένο σπίτι. Αμπαρωμένο σπίτι. Ακριβό σπίτι. Και μέσα ένας εαυτός φοβισμένος και στείρος.

Αποποιούμαι το ρόλο της καλής νοικοκυράς.
Δε θα έχεις την ευκαιρία να με αξιολογήσεις γιατί στο σπίτι μου, σ' αυτό το Ναό της Ζωής μου, δε δέχομαι επισκέψεις.

Ο μόνος τρόπος να κρίνεις το Ποιόν μου είναι μελετώντας αυτές τις αράδες, που ορκίζομαι τις κρατώ ακατάστατες χρόνια μέσα μου, χωρίς να ξεσκονίζω τις αρχαίες μου σκέψεις, στοιβάζοντας τις καινούριες πάνω στις παλιές και χοδοπηδώντας σαν αγοροκόριτσο στην κορυφή του ετοιμόρροπου πύργου μου ακούγοντας την Μητέρα μου από έξω να φωνάζει: "Ακόμη να καθαρίσεις το Δωμάτιό σου?"....

Ακόμη Μαμά.............





Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Να 'χω κάτι να ανεμίζει.. κάτι να ρέει



Να 'χω κάτι ν' ανεμίζει
μία σκέψη,
αυτά τα μακριά μαλλιά
που εγκλωβίζουν τη ζέστη
και σαν κεραίες συλλέγουν
κοσμική παραφροσύνη,
το ρούχο μου που πλέει
σ' αυτό το εξώκοσμο κορμί μου,
την κουρτίνα στα μάτια μου
που την τραβάω
κάθε που κρύβομαι
από τις ανάσες και
τους ανέμους σας,
τα πέταλα της καρδιάς μου
που φτερουγίζουν ουρανό
στο ασύνορο των ποιημάτων μου.

Να 'χω κάτι να ρέει
μια σκέψη,
το αίμα μου
που εγκλωβίζει ζωτική ενέργεια
και σαν ποτάμι
γεμίζει θάλασσες τις χούφτες
να πιούν Ζωή τα πουλιά,
τα λόγια μου
που σταλάζουν απ' τα χείλη της σιωπής
και διαταράσσουν τη νηνεμία του Τίποτα,
τον ιδρώτα της χειρωνακτικής,
επαρχιώτικης, εργασίας μου στο χώμα
που θρέφει το γενεαλογικό μου δέντρο
και κάποια στιγμή θα με αγκαλιάσει
στο θάνατο,
τη Ζωή μου να ρέει στην κοίτη του χρόνου
όσο είμαι ακόμη εδώ
και ανεμίζω
και ρέω
αυτόκλητη
κι αναπόδραστη στο αιώνιο παρόν
των ποιημάτων.






Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Εγώ θα είμαι πάντα εδώ




Όπως η μιας χούφτας φτερωτή ψυχή
κρύβεται επιμελώς
μέσα στο πυκνό φύλλωμα του δέντρου
που αν και τεράστιο
αόρατο στέκει θαρρείς
μπροστά στην αφηρημένη σου όραση
μα το τραγούδι  του
φτάνει να γεμίσει το σύμπαν της σιωπής σου,

έτσι, θ' αγκαλιάζω τους κύκλους της φωτιάς σου
με υδροφόρα φωνήεντα
που δε θα τα συλλαβίσω ποτέ
παρά μόνο με το πυρίμαχο σώμα μου
που θα πέφτει πανσέληνο μέσα στις καταστροφές σου
για να σε σώσει από τον Εαυτό σου
που σε σκοτώνει
στην προσπάθειά του να σ' αγαπήσει.

Και θα είμαι πάντα εδώ
πιο υπαρκτή από το θεό σου
πιο αποτελεσματική από τον φίλο
πιο αόρατη από τις νεράιδες
πιο ορατή από το φως της ημέρας
που περιμένεις να 'ρθει.
Εκείνης της μέρας που
θα σού χαρίσει όσα σού στέρησες.

Εγώ θα είμαι πάντα εδώ
με το περίγραμμά μου ζωγραφισμένο
από το παιδικό χέρι
που προεξέχει από το αρσενικό σου σώμα
πάνω στο τσαλακωμένο χαρτί της Ζωής
που στο τέλος θα δεις
διπλωμένο σαν αεροπλανάκι
θα φτάσει στο φεγγάρι
σε νύχτα με Πανσέληνο.

Γιορτής ξημέρωμα.