Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Εγώ θα είμαι πάντα εδώ




Όπως η μιας χούφτας φτερωτή ψυχή
που κρύβεται επιμελώς
μέσα στο πυκνό φύλλωμα του δέντρου
που αν και τεράστιο
αόρατο στέκει θαρρείς
μπροστά στην αφηρημένη σου όραση
μα το τραγούδι  του
φτάνει να γεμίσει το σύμπαν της σιωπής σου.

Έτσι, θ' αγκαλιάζω τους κύκλους της φωτιάς σου
με υδροφόρα φωνήεντα
που δε θα τα συλλαβίσω ποτέ
παρά μόνο με το πυρίμαχο σώμα μου
που θα πέφτει πανσέληνο μέσα στις καταστροφές σου
για να σε σώσει από τον Εαυτό σου
που σε σκοτώνει
στην προσπάθειά του να σ' αγαπήσει.

Και θα είμαι πάντα εδώ
πιο υπαρκτή από το θεό σου
πιο αποτελεσματική από τον φίλο
πιο αόρατη από τις νεράιδες
πιο ορατή από το φως της ημέρας
που περιμένεις να 'ρθει
εκείνης της μέρας που
θα σού χαρίσει όσα σού στέρησες.

Εγώ θα είμαι πάντα εδώ
με το περίγραμμά μου ζωγραφισμένο
από το παιδικό χέρι
που προεξέχει από το αρσενικό σου σώμα
πάνω στο τσαλακωμένο χαρτί της Ζωής
που στο τέλος θα δεις
διπλωμένο σαν αεροπλανάκι
θα φτάσει στο φεγγάρι
σε νύχτα με Πανσέληνο.

Γιορτής ξημέρωμα.








Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Μικρή φωνή




Θα 'μαι η μικρή φωνή
μέσα σου
που πας να πνίξεις,
με το βλέμμα θα σού θυμίζω
όσα ξεχνάς
όσα θάβεις
στα θεμέλια της φυλακής σου
όσα μουντζουρώνεις
με την μύτη ενός καρφιού
στης παλάμης σου τη γραμμή,
με το ίχνος μου
που ανεμίζει ακούραστα
έξω απ το παραθυράκι
του μυαλού σου
θα διαχέω στον αέρα που εισπνέεις
τους όρκους που είχες δώσει
στον παιδικό εαυτό σου
ενώπιον της Πίστης μου στον Άνθρωπο
και θα σου τραγουδάω τις νύχτες
και θα σου χορεύω
όλα όσα ήταν να γίνουν
και δεν έγιναν
να κρατώ ξάγρυπνο στη μνήμη
εκείνο το παράλληλο σύμπαν
που υποσχέθηκες να χτίσεις
σε τούτη τη Ζωή
που στάλα στάλα τελειώνει.






Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Διόρθωση του συνφ αυτής της Παγκόσμιας ηλεκτροΛογικής Εγκατάστασης



Ναυτία κι ένα άγριο, αλμυρό φωνήεν σερβιρισμένο στο πιάτο μου. Πεινάω, μα δεν μπορώ να καταπιώ τίποτα. Μία αντίφαση διχάζει το σώμα μου. Πολλές αδιέξοδες διασταυρώσεις κατακερματίζουν το μυαλό μου. Κουνάει πολύ σ' αυτό το κατάστρωμα. Καταστρώνω σχέδιο. Ο άνεμος μού σκίζει τα χαρτιά. Α3 εκτυπώσεις του μυαλού μου, σκουπιδάκια στο μάτι του κυκλώνα. Ο κόσμος γυρίζει τα πάνω κάτω του. Αιωρούμενα αντικείμενα. Με παίρνουν τα σκάγια. Δε σκοτώνομαι. Πληγώνεται η καρδιά μου, η συνείδησή μου, η δικαιοσύνη  μου. Τραυματίζεται η κρίση μου, η ευαισθησία μου, η πυγμή μου, το αγγελάκι κι ο διάβολός μου, μα δε σκοτώνομαι. Υψωμένη σημαία στέκομαι, έστω και μεσίστια, στο κατάρτι της Ζωής μου και κοροϊδεύω τον άνεμο, που τόσα και τόσα χρόνια φυσά λυσσασμένος και ακόμη δεν μου έχει καταφέρει θάνατο.

Οι οθόνες, πανιά σκισμένα. Τα μισά προβάλλουν τα ερείπια του κόσμου κάτω από τον προβολέα της Σελήνης. Τα άλλα μισά διαφημίζουν τη ζωή που ονειρευόμαστε. Ανάμεσα, στο κενό, αιωρείται η ερώτηση αν θα προλάβουμε να ζήσουμε τελικά. "Ζούμε ήδη" λένε οι υπότιτλοι και ένας Οδυσσέας από το βάθος του ταλαιπωρημένου πλάνου φωνάζει, μα ακούγεται ψιθυριστά "Ο προορισμός είναι το ταξίδι".
Ζούμε δηλαδή;
Ζούμε αιμορραγώντας στο κέντρο της αρένας;
Μέσα στην τόση αυθαιρεσία, είμαστε ζωντανοί;
Αυτό είναι η ζωή;

Και γιατί έχω ναυτία; Γιατί δε μου αρέσει πια το φαγητό; Γιατί τα σχέδιά μου εγκλωβίζονται στα σενάρια του μυαλού μου; Γιατί συνεχίζω να γράφω κι εσύ να διαβάζεις; Γιατί ο εχθρός με κλειδώνει όλο και πιο βαθιά μέσα μου; Και ποιος είναι ο εχθρός; Και γιατί τόσο καιρό που σκάβω δεν έχω βγει ακόμη στον ήλιο; Ποιος απήγαγε τον ήλιο; Γιατί κουνάει τόσο μέσα μου; Γιατί αγριεύει η θάλασσα; Γιατί η φάλαινα, που είναι υπό εξαφάνιση και υπό προστασία,  χαράζει τον εαυτό της τα χέρια των παιδιών; Γιατί τα ψηλά κτίρια αντί για κεραίες έχουν αγχόνες στις στέγες τους;

Μη με ρωτάς πολλά. Ναυτία. Ζαλίζομαι και λιποθυμώ μέσα στα χέρια μου. Λιποθυμώ. Δεν πεθαίνω.
Ζω, δηλαδή.
Ακόμη και πάντα ζω.
Ηλεκτροσόκ. Επανέρχομαι.

Το συνφ αυτής της παγκόσμιας ηλεκτρολογικής εγκατάστασης χρειάζεται διόρθωση. Τεντώνω τις παλάμες μου. Οπλισμοί ενός πυκνωτή. Αυξάνω τις γεωμετρικές μου διαστάσεις. Απαιτώ μεγάλη χωρητικότητα Εαυτού. Προσαρμόζω την Ενέργειά μου στην άεργο ισχύ αυτού του κόσμου. Πολλαπλά τα σύνθετα φορτία. Βγείτε όλοι από την πρίζα. Ο θεός υπερχρεώνει τις άσκοπες καταναλώσεις. Τόση άσκοπη πληροφορία. Τόση αχρησιμοποίητη γνώση. Ο θεός, διαχειριστής της Παγκόσμιας Ενέργειας, θυμώνει. Δεν αρκώ μόνη μου. Απαιτείται συστοιχία πυκνωτών. Τοποθετηθείτε όλοι κατάλληλα. Αθροιστείτε και συνδεθείτε παράλληλα στο γιγάντιο φορτίο.

Ποιος σχεδίασε αυτή την εγκατάσταση;
Ποιος μελέτησε αυτή την αντιστάθμιση;
Ποιος υλοποιεί τα σενάρια αυτού του κόσμου;
Αποτύχαμε, κύριοι.

Αδειάστε τους πυκνωτές σας.
Αδειάστε το μυαλό σας.
Αδειάστε τη θάλασσα σ' ένα ποτήρι να στεγνώσει η γη. Να πάψει αυτή η ναυτία. Να σωπάσουν τα φωνήεντα, οι ανάσες και να βουβαθούν οι αναγνώσεις.
Διαβάσαμε ιστορία.
Και λοιπόν;
Δεν προκάμαμε να σώσουμε τίποτα. Η άεργος ισχύς αυτού του κόσμου αυξάνει διαρκώς.
Δουλεύω χωρίς να παράγω τίποτα.
Δουλεύεις χωρίς να πληρώνεσαι.
Δε δουλεύεις, δεν παράγεις, δεν πληρώνεσαι, δεν υπάρχει γόνιμη ανατροφοδότηση, κάτι έσπασε και δεν υπάρχει στα μητρώα ο Ιδανικός Επιστήμονας που μπορεί να διορθώσει τη βλάβη.

Να προσμένουμε τον Προφήτη;
Ο Λιαντίνης τον παγίδευσε στη Γκέμμα, δε θα 'ρθει.

Και είμαστε μόνοι λοιπόν;
Μόνοι και ζωντανοί.
Σχεδόν δεν μάς λείπει τίποτα.

Τί περιμένεις  λοιπόν;
Ναι, "Ο προορισμός είναι το ταξίδι", μα όχι αυτό το ταξίδι που οι άλλοι προσχεδίασαν για μάς. Το ταξίδι που σχεδιάζουμε χρόνια στη θάλασσα όπου καμία φάλαινα και κανένα παιδί δεν απειλείται.

Τεντώνω τα χέρια ψηλά. Παίρνω φόρα απ' το κατάστρωμα και βουτάω. Ψάρι γίνομαι.  Αφήνω πίσω δεμένους στο ιστίο τους ανθρώπους. Ας ξεκινήσει ο κόσμος πάλι από την αρχή. Υδρόβιος. Ψάρι γίνομαι. Γεννώ εκατομμύρια αυγά. Πνίγω το βυθό με τα όνειρά μου και το νέο μου αλφάβητο οι φυσαλίδες που σκάνε στην επιφάνεια του κόσμου σας.








Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Το Μέγα Μήνυμα




Εις μνήμην...
όλων των  αθώων νεκρών του παράλογου αυτού κόσμου.

(Χρειάζονται επειγόντως δάσκαλοι Ζωής.)
------------------------------------------------------------------------

Συστοιχίες από τριάδες. Ο δορυφόρος καταγράφει. Γραμμές και στήλες ορκισμένης πίστης. Μετονομασία χώρων στρατολόγησης. Στρατόπεδα συγκέντρωσης νέων. Θρησκευτικά σχολεία με στρατιωτικούς κανόνες. Ο τονισμός των κειμένων ακολουθεί τις απαιτήσεις του θρησκευτικοστρατιωτικού φασισμού. Το μικράκι πείθεται για την αναγκαιότητα του Μεγάλου Σκοπού. 12 χρονών. 15. 17. Άντρας σχεδόν. Στρατιώτης πρώτης γραμμής. Αμούστακος  εθελοντής θανατικής επιχείρησης που παγιδεύει τον εαυτό του. Ο Μεγάλος Στρατηγός ντυμένος τα μετάλλιά του σκιάζει επιβλητικά το μυρμήγκι. Τον εργάτη του. Κι εκείνο με ζήλο ορκίζεται αφοσίωση. Τυφλή. Τυφλές γενιές νέων ανθρώπων. Ο κόσμος -με μάτια δεμένα- οδεύει στο γκρεμό. Το ξέρουμε πια.

Στις απομονώσεις τα ακουστικά δουλεύουν στη διαπασών. Δε σου επιτρέπεται να ακούσεις ούτε τη σκέψη σου, ούτε τον αντίλογο της καρδιάς, στη λανθασμένη λογική του παράλογου ανθρώπου. Παπαγαλίζεις το μάθημα, προσκυνάς θεούς, δαίμονες, ηγέτες, πειθαρχείς, θυσιάζεσαι, θυσιάζεις, κι έχεις το θάνατο μέσο επίτευξης των σχεδίων του Μεγάλου Στρατηγού σου, που -καημένε μου- ποτέ δε βγήκε από την πολυτελή σπηλιά του να πολεμήσει σώμα με σώμα τους έτερους Ηγέτες που απλώνονται στη δική του γη. Στρατεύει μαχητές, παλικαράκια μιας τόσης δα σφιγμένης μπουνιάς, τυλιγμένα με μπαρούτι, υποψήφια κόκκαλα με σάρκες ανατιναγμένου μαχητή, που φανατίζεται μπροστά σε μία αυθεντία, σε μία εποχή όπου οι αυθεντίες, η μία μετά την άλλη, γκρεμίζονται.

Μικρούτσικε τεμαχισμένε στρατιώτη, δε χρειάζεσαι έναν Μεγάλο Στρατηγό να σε εντάξει στο στράτευμά του για να νιώσεις πως επιτελείς σπουδαίο ρόλο στη ζωή. 
Δε χρειάζεσαι ένα Μεγάλο Θεό να σε εντάξει υποψήφιο μέλος της Βασιλείας του για να νιώσεις εκλεκτός. 
Η Φύση που σε κάλεσε με συστημένη επιστολή από την ανυπαρξία σου, σε όρισε πολύτιμο και σπουδαίο. 

Βγάλε τα ακουστικά σου. Το υπνωτικό τραγούδι του θανάτου πρώτα εσένα θέτει στον τοίχο του μελλοθάνατου και σου απευθύνει θανατικές καταδίκες μολύνοντας το μυαλό σου με την ελπίδα πως έτσι ο κόσμος θα λάβει το Μέγα Μήνυμα.
Δεν υπάρχει Μέγα Μήνυμα άλλο, από το μήνυμα που σου απευθύνει το ανθάκι που ανθίζει ειρηνικά στο βράχο, ο οποίος έχει συντριβεί από τη βόμβα  που έχει σκάσει στο πρόσωπο της Γης.

Είναι άσκοπο  να αγκαλιάζεις τη μοναξιά του δογματισμού σου με εκρηκτικούς μηχανισμούς, που εκδικούνται τη συντροφικότητα των ανθρώπων, με φυτίλια αναμμένα, πληγές που αιμορραγούν, να πυροδοτείς τις θεμελιακές δομές του κόσμου τρομοκρατώντας το παιδάκι που γαντζωμένο στο κορμί της Μητέρας του υποδέχεται άγρια το θάνατο. 

Τί κερδίζεις όντας νεκρός, ακρωτηριασμένα αγνώριστος, ψεύτικος, φθαρτός, αναλώσιμος;
Ο Μεγάλος Στρατηγός δίνει εντολή από την υπόγεια πολυτελή σπηλιά του να σε αντικαταστήσει με ένα άλλο αναλώσιμο στρατιωτάκι. Αιώνες επί αιώνων αυτό συμβαίνει. Ένα τίποτα, όλες οι δολοφονίες και οι δολοφονημένοι. Διαστροφές κάποιου επιδειξία υπόγειων κι εναέριων δυνάμεων.

Το Κορίτσι κουράστηκε να μετρά νεκρούς.
Το κάθε Κορίτσι, που μέσα του μεγαλώνει μία Μάνα ενός ακόμη Γιού ή μιας ακόμη Κόρης, πίσω από τα συντρίμμια της τελευταίας τρομοκρατικής επίθεσης ονειρεύεται ένα Καρποφόρο Δέντρο που χορταίνει την πείνα του ανθρώπου για Ειρήνη, Ευημερία κι Ευτυχία.

Το χώμα χρειάζεται φροντίδα. Οι νεκροί έπαψαν να αποτελούν λίπασμα. Μόνο μόλυνση πια, στη Συνείδηση του Ανθρώπου.
Το χώμα χρειάζεται απολύμανση και φροντίδα.

Μία Γυναίκα, που αυτή τη στιγμή γεννά το Γιο της, σκορπίζει ένα φωνήεν τοκετού σ' αυτό το στιγμιότυπο Ζωής: το Μέγα Μήνυμα.
Αξιοποίησέ το.







 

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Κλέβω από το παιδί μου και ταΐζω το θηρίο





Ήρθε με το κεφάλι γυρτό
όπως τ' αδέσποτα γυρεύουν χάδι
ένα σπίτι
ένα πιάτο φαγητό
κι άρχισα να το ταΐζω
με το φιλάνθρωπο αριστερό μου χέρι
και με το δεξί τ' οπλισμένο μου
-οι ληστές έχουν πληθύνει
ανακοινώθηκε,
χρειάζομαι προστασία.
Το υιοθέτησα,
με προστατεύει,
λέει.

Χόρταινα το ζωάκι
γινόταν θηρίο
γιγάντωνε η πείνα του
του γέμισα το πιάτο από το πιάτο μου
έμενα νηστική
γέμιζε η κοιλιά του
χοροπηδούσε πάνω στις καρέκλες
στα οβάλ τραπέζια
στο κεφάλι μου,
έσκυβα εγώ.

Ερχόταν μετά το χορό
με άδειο πάλι στομάχι
του γέμιζα τις χούφτες
μπουκιές από το παρόν μου
φιλετάκια κι εδέσματα από δικαιώματα ζωής
μασούσε γρήγορα, αργά εναλλάξ
γινόταν πιο θηρίο το θηρίο
δε χόρταινε.

Άδειαζα μπροστά στα πόδια του
το μέλλον μου το κοντινό, το μακρινό,
το προδιαγεγραμμένο και το αόριστο
κατασπάραζε την ιστορία μου
κι εμένα
κόκκαλα, μύες, ζωτικά όργανα
χρόνος, δικαιώματα, ζωή.
Ωμά σερβιρισμένα πια
δεν πρόφταινα ούτε να τα ζεστάνω
στο μαγκάλι του αγώνα μου.

Με τον καιρό άδειασαν οι αποθήκες μου
η ζωή μου φτώχυνε τόσο
που αδέσποτη ξεσπιτώθηκε
και έγειρε το κεφάλι
ζητιάνα
από ήρωας της ιστορίας της.

Και το θηρίο
υιοθετημένο παραπαίδι μου
μ' αόρατη αλυσίδα
σερνόταν απ' τα κουρέλια μου
μ' ένα μακρόσυρτο συριγμό κλάματος
γιατί είχα ακόμη κάτι να του δώσω.
Μου γλειφε τα χέρια
κουνούσε την ουρά
έδειχνε μία σπίθα που τρεμόπαιζε
-ελπίδα την λένε-
μέσα στο σκοτάδι που με είχε ρίξει
και με το βλέμμα του μού υποσχόταν
πως θα γίνει Φως.

Κι εγώ η αλτρουίστρια
η θρησκευόμενη
η εύπιστη μάνα των παιδιών μου
που ήλπιζα στο θαύμα
έκλεβα από το σπλάχνο μου
και τάιζα το θηρίο
με το μέλλον του παιδιού μου
το κοντινό, το μακρινό,
το προδιαγεγραμμένο, το αόριστο
με τη ζωή του την ίδια.

Και το θηρίο
με τα δυνατά του πια χέρια  και πόδια
ζώο στα τέσσερα
άρχισε να σκάβει
κι ένιωσα θα φυτέψει ένα λουλούδι
ή ένα οπωροφόρο
να 'χει ο Γιος μου ένα καρπό ζωής
να τραφεί στο αύριο,
μα έσκαβε τάφους το θηρίο,
μικρούς
για όλα τα παιδιά με δίχως μέλλον
που έγιναν θυσία
να γίνει το μασκαρεμένο κατοικίδιο
θηρίο.

Οι μάνες κλαίγανε τα ζωντανά παιδιά τους.
Άρπαξα το Γιο μου
-φτάνουν οι θυσίες,
ο Χριστός δεν ξανασταυρώνεται-
τον έχρισα Άντρα,
όπως οι τολμηροί και οι τρελοί
χρίζονται πολεμιστές πρώτης γραμμής
του δωσα την ευχή μου
βγες μπροστά
το θηρίο δε χόρτασε
θα έρθει να κατασπαράξει
τ' αγέννητα παιδιά σου,
Γιε μου.



-------------------------------------------------------------------------
Το θηρίο κάθισε στην πατριαρχική θέση στο τραπέζι μας. Πεινασμένο, όπως πάντα. Δεν ορέγεται το γεύμα μας, αλλά εμάς τους ίδιους πια....... και σαν επιδόρπιο, τα παιδιά μας, σερβιρισμένα στο ακριβό σερβίτσιο του 4ου μνημονίου.

Ο Θεός μαζί μας.... (Ποιος Θεός?....)









Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Χαλασμένη πόρτα



My door is standing, almost broken, in here:

http://ritvikpandey.deviantart.com/

Δε φταίει το κλειδί, ούτε η κλειδαριά. Η πόρτα δεν εφάπτεται στο πι της τοιχοποιίας πια. Σαν να επαναστάτησε ή σαν να γέρασε. Αντιδρά ή απλά παραιτείται. Ίδια συμπτώματα, διαφορετικός ο σκοπός. Αγαπώ τις αντίκες, σαν γραφομηχανές με τ' αποτυπώματα που έχουν συλλέξει μπορούν να συντάξουν αληθινές ιστορίες ζωής. Σιωπηλές εξιστορήσεις που θέλουν ησυχία και υπομονή για να τις εμπειρωθείς. Η σκόνη και οι χαρακιές δεν έχουν αλφάβητο, μόνο ένα συνεχές μουρμουρητό που σου μουδιάζει το νου και μιλώντας για το παρελθόν σε τοποθετεί στο μακρινό μέλλον, όπου πλέον δε θα υπάρχεις. Σε βάζει να κοιτάς πίσω, τον περασμένο εαυτό σου, όταν εσύ θα είσαι η σκονισμένη μνήμη, μια αχνή ιστορία πάνω στη σκόνη που απορρόφησε το πόμολο της πόρτας που χρόνια τώρα ανοίγεις για να μπεις στο σπίτι σου, στον εαυτό σου.

Διαπίστωση ημέρας: χάλασε η πόρτα. Δεν εφάπτεται επακριβώς στην τοιχοποιία σου. Δεν έχεις πια πού να κρυφτείς. Δεν υπάρχει μέρος να απομονωθείς. Μένεις έκθετος. Οι φόβοι σου προβάλλονται δημόσια. Οι αποτυχίες σου συζητούνται μεγαλοφώνως. Οι ανασφάλειές σου πρωτοσέλιδες. Οι αγωνίες σου γκράφιτι στις μεγάλες λεωφόρους. Είσαι στο στόχαστρο.

Μία πόρτα που γέρασε ή επαναστάτησε σού ανατρέπει το σύμπαν. Χωρίς τις απομονώσεις σου, μοιάζεις γυμνός μπροστά στον κόσμο. Άοπλος, θαρρείς, στη δίνη ενός πολέμου που εξελίσσεται με σιωπηρά βλέμματα και υπόγειες συζητήσεις, σε ένα παρασκήνιο που ανέβηκε στη σκηνή της ζωή σου και πρωταγωνιστεί χωρίς την υπογραφή σου για την παραχώρηση των πνευματικών σου δικαιωμάτων.

Οι αδιάκριτοι έχουν πρόσβαση στα  μυστικά σου. Σού ανοίγουν το στόμα και σου τραβούν το νήμα της σκέψης σου, που ξετυλίγεται αγνό παρθένο μαλλί απευθείας από τον αργαλειό του μυαλού σου. Βιασμός και δημοσιοποίηση της αλήθειας σου. Πιάνεις με τα χέρια σου το λαιμό σου. Παλεύεις εναγωνίως να φράξεις το κουβάρι σου. Να κρατήσεις τα πολύτιμα μέσα σου. Να μη πέσουν οι ιδέες σου για τον ονειρικό κόσμο σε λάθος χέρια. Να μην μαγαριστεί η μακέτα που έχεις στήσει με κόπο χρόνων στο εργαστήρι του μυαλού σου.  Κυνηγούν την πατέντα της Ευτυχίας σου.

Η πόρτα δεν χάλασε. Ούτε γέρασε. Παραβιάστηκε. Κάποιοι μπήκαν στο χώρο σου. Δεν πείραξαν τίποτα. Μα αρκούν τα αόρατα ίχνη για να μυρίσει βιασμό ο Ναός σου.

Σφίγγεις το λαιμό. Μάταια. Ταχυδακτυλουργικά ξετυλίγουν το αόρατο νήμα σου. Σου κλέβουν τις σκέψεις. Έχεις επίγνωση. Δεν σε ναρκώσανε. Ξέρεις τί συμβαίνει.
Κλωτσάς την πόρτα και την ανοίγεις διάπλατα. Μόνος σου σκαρφαλώνεις στο προσκήνιο της Μεγάλης εις βάρος σου Κλοπής. Δε φοβάσαι πια. Πήρες τη μεγάλη απόφαση:
Θα γίνεις Ποιητής.

Το ξέρεις πως οι εχθροί, οι εισβολείς, οι στρατιώτες οποιουδήποτε καθεστώτος ποτέ δεν ήξεραν και ποτέ δε θα μάθουν να ερμηνεύουν την Ποίηση.




Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Μαύροι κύκλοι




Σκισμένο κομμάτι του χάρτη
-ένα μάτι κοιτά από τη σχιστή
στο νεκρό υπερπέραν-
μαύρη τρύπα που τρώει την ύλη
κι ο ουρανός που του αντιστοιχεί
μία μπουκιά ματωμένο γαλάζιο
στο στόμα ενός εχθρού.

Όλοι εχθροί όλων
κι οι σφαίρες όπου κι αν πέσουν
πετυχαίνουν το στόχο τους.
Ένας νεκρός παραπάνω
ποτίζει τη γη με σώμα κι αίμα
βοηθώντας τα λουλουδάκια ν' ανθίσουν
σαν κατακαθίσει στην ατμόσφαιρα
η σκόνη κι η μανία του ανθρώπου.

Στα συντρίμμια  ο αέρας σφυρίζει
στίχους ποιημάτων
από τα άγραφα του μέλλοντος
επικά έργα
που θα εξυμνήσουν την ανδρεία των στρατιωτών
καθώς ο χορός θα κλαίει
στο υστερόγραφο κάθε στροφής
πίσω από τη φιγούρα
μιας όμορφης μαυροφορούσας
που αστόλιστη
θα τριγυρίζει στους αγνώριστους δρόμους
νανουρίζοντας τ' ορφανό της
με αυτοσχέδια ποιματάκια
γραμμένα
στην περίμετρο των μαύρων κύκλων
των ματιών της
που αντιμάχονται την περίμετρο
του μανιταριού.

Μισοπεθαμένη η ομορφιά
και πάλι νικά την ασχήμια
αυτού του κόσμου
κι όλοι οι μαύροι κύκλοι
στα όμορφα μάτια
των λεηλατημένων γυναικών
περιμετρικά στολισμένοι με τα λουλούδια
που περιμένουν ν' ανθίσουν.






Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Εμπιστεύσου με..






Μόλις ημέρεψε
η λαμπιρίζουσα σκόνη
από τα γιορτινά των ανθρώπων
έθιμα.
Το όρος άδειο από κόσμο
όλοι επέστρεψαν στη ζωή τους
κι ο ελαιώνας τινάζει
τις πατημασιές από τα φύλλα του
προστατεύοντας τον καρπό
από την ιστορία του ανθρώπου.

Καλέ μου Χριστούλη
έλα να παίξουμε,
δε θα σε σκοτώσω,
δε θα σε χρησιμοποιήσω
για άλλοθι.
Μη με φοβάσαι
δεν είμαι άνθρωπος
είμαι παιδί.
Δε φοβερίζω
και δε φοβάμαι.
Δε δένω τη ζωή μου
στις αυτοεκπληρούμενες προφητείες
του ανθρώπου,
δεν αμαρτάνω
για να 'χω αφορμές
να σε κρεμάσω στο Σταυρό.
Θα σού τραγουδήσω αν θες
θα σού εξιστορίσω αλήθειες
δε θα σε πλανέψω
θα σε φιλέψω απλότητα
κι απεραντοσύνη.
Μη με υποπτεύεσαι
δε θρέφω θηρία μέσα μου.
Στα μάτια μου τα σμήνη πουλιών
δεν κατασπαράζουν,
δεν αποδημούν,
χτίζουν φωλιές στην κόρη των ματιών μου
πολλαπλασιάζοντας μέσα μου τα θαύματα.
Κόπιασε στην αυλή μου
έλα να παίξουμε
θα δεις
δίχως να σε σκοτώσω
θα Σε Ανασταίνω
κάθε πρωινό
απ' τον ύπνο με τους εφιάλτες
γιατί ξέρω πως οι άνθρωποι
θα επινοήσουν τρόπο
να τρυπώσουν και πάλι
στην αιώνια ζωή σου
διεκδικώντας συγχώρεση
και Παράδεισο
έχοντας διαπράξει μύρια εγκλημάτων
πίσω από τις κλειστές κουρτίνες
της ζωής τους..










Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Μια Μεγάλη Παρασκευή




Ο χωμάτινος δρόμος
γεμάτος κεράκια και πατημασιές
κι όμως
τόσες χιλιάδες χρόνια
πουθενά δε φτάσαμε.

Στο γρασίδι
καθισμένος ένας βοσκός
σμίγει το φλάουτο
με την πένθιμη καμπάνα
και η γη
σπάει την νεκρική σιγή της
σκιρτίζει σύγκορμη
σα μάνα που γεννά Δύσκολους Γιούς
μέσα στα δέντρα
άντρες ολόκληροι τα δάση
και το γρασίδι της
φρέσκο βρέφος
μπουσουλάει
στο χρόνο
στρώνοντας χαλί
σε κείνη τη φυλή των ανθρώπων
που ξεπροβάλλει
από τα βάθη της Παρθένας Γης
γήινα αριστοκρατική
έχοντας αποτινάξει από πάνω της
το αμάρτημα
τη ντροπή
και τη σκόνη
από τις θεωρίες του ανθρώπου.



























Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

"Δε θα σε αφήσω ποτέ"





"Δε θα σε αφήσω ποτέ."

Δε σού το είπα ερωτικά
μα σαν ορφανή Γυναίκα
Παναγία του εαυτού της
άθρησκη μάνα,
με δίχως Χριστό,
που παρατηρεί την τραυματισμένη
αθωότητα του κόσμου,
που απομακρύνεται
κι όμως πλησιάζει
υιοθετεί ένα παιδί
ένα φεγγάρι
ένα αδέσποτο
έναν κύκλο εμπιστοσύνης
που τον πρόδωσαν τόσες φορές
οι άνθρωποι.
Σού το είπα σαν κατατρεγμένη
απόκοσμη και ξένη
συμφιλιωμένη μόνο
με τα ουρλιαχτά και τους ψίθυρους
τίποτε ενδιάμεσο
με τα τραγούδια, τα ποιήματα και τις σιωπές
τίποτε ενδιάμεσο
με την πανσέληνο και την έκλειψη
τίποτα ενδιάμεσο.
Σού το είπα κατάματα
από την ψυχή μου στην ψυχή σου,
όχι από ανάγκη
-δε φοβάμαι-
σού το είπα όπως μιλά
στο εύθραυστο παιδί
της ανθρωπότητας
η παντοδύναμη φωνή μιας μαργαρίτας
που ανθίζει σε εμπόλεμη ζώνη
κι ας βλέπω το αρσενικό σου ανάστημα
σκαρφαλωμένο στη σκεπή του εαυτού σου
με βαρύ οπλισμό
μ' αγκαθωτές πανοπλίες
..
κι εσύ παιδί
..
κι όλος ο κόσμος σου
ο κατατρεγμός από τον ίδιο τον εαυτό σου
ο πόλεμός σου
ο θρήνος σου
ο θάνατός σου
μία αγκαλιά
κύκλος μου
"Δε θα σε αφήσω ποτέ."
και κέντρο του σύμπαντος
η αλήθεια μου.



-----------------------------------------------------------------------
Αφιερωμένο στο Θοδωρή.