Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Πολιορκία




Δεν αρκεί
να γίνει το ύφασμα 
πανοπλίας υλικό
στο ρούχο που ντύνει το κορμί σου
ούτε αρκεί 
να γίνουν τα χιλιόμετρα χάος
στη μεταξύ μας απόσταση
κι η σπηλιά σου 
δεν μπορεί να με αποθαρρύνει
γιατί ο στόχος μου δεν είναι υλικός.
Στον πυρήνα σου 
που κατευθύνομαι 
δεν υπάρχουν εμπόδια να φτάσω
γιατί πλέον
δεν υπάρχω μέσα από το σχήμα μου
διαχέομαι διάφανη
μ' απορροφούν οι τοίχοι σου
και οι σιδερένιες σου κλειδαριές
φτύνουν από το στόμα τα κλειδιά
και ψιθυρίζουν καλωσορίσματα
στην εισβολή μου
που δεν είναι κατάκτηση
ούτε νίκη
είναι παράδοση του εαυτού μου
μέσα στα χέρια σου.




----------------------------------------
Στο Θοδωρή που 3 χρόνια, σαν στρατός, αντιστέκεται..







Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Μέλισσα




Θέλω να γράψω ένα βιβλίο
παιδικό
γιατί οι λέξεις μου τεντώθηκαν τόσο
ανάμεσα στην ψυχή μου
και στο κενό
ζητώντας εαυτό να παραδώσω
μα των ενήλικων βλεμμάτων οι αναγνώσεις
με των κρυμμένων φόβων τους
το βάρος
αβάσταχτες πολέμου κλιμακώσεις
που κάνουν ρίμα με το λήμμα χάρος
τραυματισμένες κρεμούν τις πανοπλίες
στα ελαστικά των στίχων μου σκοινιά μου
βουλιάζω, θάβομαι
ζωντανή μες στη σκιά μου
όμηροι πιάνονται της ζωής μου οι αναρχίες
καμπυλώνεται στο χώμα ο ουρανός
σκάνε χειροβομβίδες στο σώμα μου
τ' αστέρια
σκοτώνεται το πλήρωμα
κι ο διαστημικός μου εαυτός
ενώ πλησίαζα απρόσιτα λημέρια.


Δεν είναι το βιβλίο
είναι ο κόσμος που θέλω να γράψω,
παιδικός,
τον εαυτό του να γεννάει προς τα πάνω
όπως εξατμίζεται η θάλασσα σε φως
υγρή φιγούρα μιας γυναίκας από άμμο
εκατομμύρια οι κόκκοι της χρυσοί
γαλαξιών ωάρια αμέτρητα εντός της
να σκάει το κύμα σε τροχιά ελλειπτική
και η φαντασία ν' αναδεικνύεται θεότης
ένας ήλιος να 'χει ρίζες του στη γη
μ' ηλιόσπορο να θρέφονται οι μάνες
σμήνη παιδιών από μήτρα μυθική
λεύτερα να 'ναι στων συμπάντων τις αλάνες
με φωτεινά αστέρια
στο τσάκρα του μετώπου
ν' ανταγωνίζονται του νου θεούς δαιμόνια
βλέμμα να φέρουν
μαχαιριού δικόπου
να επιμηκύνουν τη ζωή αιώνια
στρατιές παιδιών με μουσικό ταλέντο
τη νεκρική του διαστήματος να σπάνε σιγή
νότες ν' ανθίζουν στο γενεαλογικό τους δέντρο
κι η αλυσίδα της ζωής να μην μπορεί
να διασπαστεί.


Ξεκίνησα να γράφω ένα βιβλίο
παιδικό
ένα κεντρί κρατώντας για μολύβι
αρνήθηκα ανθρώπους και θεό
κι ό,τι τ' 'ονειρο με όρια συνθλίβει
τον εαυτό μου πέθανα στην πρώτη τη σελίδα
όπου μιας μέλισσας σχεδιάζω το περίγραμμα
διακεκομμένης περιμέτρου μια κουκκίδα
με χωρά στης ιστορίας το αρχίγραμμα
σαν η ψυχή μου να επιστρέφει
από το μέλλον
πετώντας να εκπληρώσει
το χρησμό της.




















Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Καρναβάλι




Θα έρθω μασκαρεμένη
δε θα έρθω
θα περάσω μόνο
μία σκιά που ξύνει 
της όρασής σας την περιφέρεια
ματώνει τις άκρες 
με ένα δίχως τακούνια βήμα 
αιχμηρής όμως υποψίας
πως αυτό το μασκαρεμένο πανηγύρι
ένας θεσμός που καθαγιάζει 
με αλκοόλ και καπνό
τους εξαγορασμένους χρησμούς σας
καλύπτει με πέπλα
μάσκες και παραπετάσματα
τη χυδαιότητα της υποκρισίας σας
χορεύει πάνω στο διφορούμενο
εκπληρώνοντας μόνο 
τη σκοτεινή πλευρά των Μύθων
καταδικάζοντας αυτήν την ιστορική συνοικία 
σε φτηνή γειτονιά 
κεκαλυμμένης αλήθειας.

Θα περάσω μασκαρεμένη 
τραγούδι παιδικό
κι αν κάποια μάσκα ντραπεί
μπροστά στο υπονοούμενο
της υποκρισίας μου
ίσως αυτή  η ειρωνεία 
να λήξει με μετάνοια
και στην άκρη αυτού του χειμάρρου
να υπάρχει ένα ανόθευτο παιδί
να κλείσει όλο τον κόσμο 
στην αγκαλιά του.






Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Εμφύλιος ενός διαμερίσματος


Photo by Sandy Skoglund, taken from here: 

http://mymodernmet.com/incredibly-elaborate-non-photoshopped-scenes


Κλείνουν τα φώτα
οι τοίχοι πλησιάζουν 
έλκονται θαρρείς από τον τρόμο μου
ψιθυρίζουν στ' αυτιά μου
κουβέντες κλεμμένες 
από τους καβγάδες της διπλανής πολυκατοικίας.

Οι αθώοι ένοικοι
της διπλανής μου πόρτας
βασανιστές με μαστίγια
ματώνουν τους τοίχους
ποτίζουν τα χαλιά 
με ένα απωθημένο 
κακοποιημένου παιδιού.

Ανεβαίνουν στο τραπέζι
ακούω τα τέσσερα πόδια του να τρίζουν
γονατίζει
δε σηκώνει το βάρος
ένας στρατός ντυμένος με πολιτικά
επιτίθεται στ' αντικείμενα
λυσσομανάει η στεγνή ψυχή του
μαίνεται ο εμφύλιος
στα σύνορα του διαμερίσματος
οι κουρτίνες τρέμουν
τα φώτα χαμηλώνουν
οι βρύσες στο μπάνιο ανοιχτές
τέρμα
ξεπλένουν τους ομήρους από τις ασέλγειες
οι καθρέφτες σκεπασμένοι 
με τα πουκάμισα των νεκρών
γυμνές κρεμάστρες τα κορμιά
των φυλακισμένων..

Αθώοι πολίτες
ο φούρναρης
ο μανάβης
ο ταμίας της τράπεζας
ο δάσκαλος
ο καντηλανάφτης
...
ζυγώνουν το πυρωμένο σίδερο
στο πρόσωπο μιας τηλεόρασης
που δε συνεργάζεται
συνεχίζει το πρόγραμμά της
σαν γυναίκα τρελή
δεν απαντά
παπαγαλίζει τον εαυτό της
κοροϊδεύει την παράνοια του αφεντικού της
το ανθρωπάκι
που ανακρίνει τα ράφια της βιβλιοθήκης
τα ποτήρια με τα σφραγισμένα χείλη
τα στόμια των μπουκαλιών 
που μεθυσμένα υποκρίνονται θάνατο
τις κλειδαρότρυπες που πάντα 
κρυφοκοιτούν τις αλήθειες
κι όμως
με τόση μανία
με τόσο πόλεμο
δεν καταφέρνει ν' αποσπάσει ούτε λέξη
ίσως γιατί οι λέξεις
που 'χουν αξία
βγαίνουν απ' τη φωλιά
μόνο με το χάδι
-κάηκε ζωντανό σε μία μάχη
μακρινού παρελθόντος...

Κλείνουν τα φώτα
οι τοίχοι πλησιάζουν 
έλκονται θαρρείς από τον τρόμο μου
ψιθυρίζουν στ' αυτιά μου
κουβέντες κλεμμένες 
από τους καβγάδες της διπλανής πολυκατοικίας.

Δεν υποκύπτω
κρέμομαι από μία εσωτερική μου κλωστή
τεντώνω το βέλος της ψυχής μου
πετυχαίνω το μυαλό μου που
διατηρεί ζεστή την ανάμνηση απ’ το χάδι
περιμένω το κλειδί σου να γυρίσει στην πόρτα
να 'ρθεις
να γλιτώσεις τον κόσμο μου
κι εμένα

απ’ τον εμφύλιο...










Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Ένα σώμα στις ράγες



Περίμενα λιτή κι απέριττη
στην άκρη
μην ενοχλώ
τα γεγονότα είχαν κλείσει το δρόμο
προς την έξοδο
ντυμένα ραγισμένους ενθουσιασμούς
από σπασμένες γκριμάτσες ανθρώπων
οι σκέψεις έκοβαν εισιτήριο
με σεβασμό στην ουρά εξυπηρέτησης
-αν ήταν συναισθήματα
θα έσπρωχναν
να κλέψουν προτεραιότητα.

Ο μηχανισμός δούλευε ρολόι.
Η μηχανή του τρένου
έφτασε στην ώρα της
εκτροχιάστηκε από τις ράγες
πέρασε μέσα από το σταθμό
και με άρπαξε.
Μαζί μου στο βαγόνι
μπήκε ολόκληρη η αίθουσα αναμονής.
Έβγαλε καρεκλάκια από τα μάτια μου
-μπαλκόνια εαυτού-
και όλο το βλέμμα μου
περίμενε
κι έγινε το ταξίδι αδημονία
και περνούσαν οι σταθμοί
μα δεν κατέβαινε η ζωή μου
και γινόμουν εγώ το τρένο
κι έφευγα
και δε γύριζα να χαιρετίσω
όσα καταβρόχθιζε η προηγούμενη στροφή
όσα χάνονταν στα φαράγγια του χρόνου.

Σηκώθηκα
κι άρχισα να βαδίζω εμπρός
σαν πιο γρήγορα να ήθελα να κινηθώ
από την αμαξοστοιχία
κι ας ήμουν εγώ το τρένο
ήθελα να φτάσω στη μηχανή
να βουτήξω τα χέρια μου στα σπλάχνα της
να ξεριζώσω το μηχανοκίνητο κομμάτι
και να φυτέψω εκεί ένα λουλούδι
οι ρίζες του να συνδεθούν με τα ηχεία
και σ' όλα τα βαγόνια μου
ν' αντηχεί ο ερχομός σου.

Περιμένω
τα χέρια μου ράγες παράλληλες
απλωμένη αγκαλιά
ολόκληρη μία αίθουσα αναμονής
κι ένα ταξίδι
με λουλούδια φυτρωμένα
στις παγωμένες παλάμες
ανθοδέσμη του χρόνου
ξεχύνομαι απ' τ' παράθυρα
και το κορμί μου κρέμεται
μ' αναρριχώμενη λαχτάρα
και Σε φτάνει
πριν έρθει η στιγμή της συνάντησης
είμαι ήδη εκεί
και Σε έχω.
Σμίγουν οι ράγες
κι αγκαλιάζεται ο ίσκιος μου
με το σώμα σου
παύει ο θόρυβος της μηχανής
κι επιτέλους
αρχίζει να χτυπά η καρδιά μου....



-------------------------------------------------------

Αφιερωμένο στον Θοδωρή που δίνει αξία στην αναμονή μου....




Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Επιστροφή



Το απόβραδο
η γυναίκα ξήλωνε το φόρεμα
ξεκούμπωνε το δέρμα
και μέσα από το γέρικο ένδυμα
το τόσο κομψά ραμμένο
πάνω της
ξεπηδούσε απογυμνωμένη έφηβη
άπλωνε χάρτες
πάνω στο κρεβάτι
στο πάτωμα
στο χώμα
στο μάρμαρο
στο μνήμα
χαράζοντας με πυρετώδη αφοσίωση
τη διαδρομή
απ' τη ζωή ως το θάνατο
περπατημένη ανάποδα
κι ετοίμαζε το τελευταίο ταξίδι.

Της επιστροφής της.

















Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

αποΔραση



Στο στενό κελί
συνωστισμός ζωντανών
αντιπαλεύουν το ναυάγιο
μια ρωγμή  στη φλέβα
μουγκρίζει ζωή
σηκώνει άγρια κύματα
ως το ταβάνι
της απομόνωσης.

Στη λεύτερη άβυσσο
συνωστισμός νεκρών
αντιπαλεύουν τη ζωή
μ' άδειες φλέβες
αντηχούν το κενό
σηκώνουν λευκή σιωπή
σημαία ως το ταβάνι
της ανούσιας ελευθερίας τους.

Το τούνελ απόδρασης
των φυλακισμένων
οδηγεί στα κελιά των λεύτερων
μα οι ισοβίτες αρνούνται μετακόμιση
από κελί σε  κελί
ορκίστηκαν να σκάψουν
ως το φεγγάρι
ώσπου να λευτερώσουν τα όνειρα
των ερωτευμένων..







Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Μετάφραση


Η εικόνα μου εξιστορεί αμετάφραστη την ιστορία της ΕΔΩ:
http://all-that-is-interesting.com/synesthesia-paintings


Σ' αυτή τη φτωχή μου διάλεκτο
τη δίχως ιστορικό μεταφράσεων
την προσανατολισμένη στο μονόλογο
της σκιάς μου με τις φοβίες
των ονείρων μου με την πραγματικότητα
στριμώχνω της ζωής μου την περιγραφή
απολιθώνω τα στιγμιότυπα του εαυτού μου
και εκεί που ζήλευα τους μεταφραστές
των κλασικών
τόλμησα να μεταφράσω το χαμόγελο
μιας ήττας μου
κι αναγνώρισα μες στο φτωχό μου λεξιλόγιο
μιαν ευφορία τρελού ανθρώπου
που με γκριμάτσες ερμηνεύει πιο βαθιά
παρά με πολύγλωσση νοηματική πολυφωνία
τις χαρακιές της ψυχής του ανθρώπου.








Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Στην αναμονή


Η εικόνα μου δανεική από εδώ: 
http://www.founditgood.com/sarolta-bans-surreal-photo-manipulations


Στη σίγαση όλες οι φωνές
στην αναμονή ο εαυτός
υπερφορτωμένα τα δίκτυα 
επικοινωνίας με τους αγγέλους
μία μελωδία στα μεγάφωνα
υπερκαλύπτει τον εσωτερικό αντίλαλο
ένα φίμωτρο μετατρέπει τα λόγια
σ' ένα μουγκρητό άγριου ζώου
σε κίνδυνο
κι ο στρατός της έκτακτης ανάγκης
εαυτού
απών, σε άδεια ή σε άσκηση,
μακριά από την επιτακτική μου συνθήκη
χειμώνας καιρός
γεμάτη χιόνια η οθόνη
παράσιτα το ραδιόφωνο
και το ποίημα
πίσω από τοίχους αναμονής
σκάβει τους διαύλους
κι ενώνει νευρώνες
για το επείγον μήνυμα
που τόσα χρόνια παρακάμπτεται 
απ' τις τηλεφωνήτριες του κόσμου
που συνθηκολόγησαν με τη σιωπή
και με τα άδεια λόγια.













Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Εκτός από έναν




Οι μικροί άγγελοι 
κρέμονται σαν ακροβάτες
πάνω από τα κεφάλια μας
ανάποδα γυρισμένοι
με τα μαλλιά να έλκονται απ' τη βαρύτητα
και το κορμί τους άυλο να ανεμίζει
σαν φάντασμα 
μέσα στις προσευχές μας
και κάθε που αρπάζουν μία επιθυμία μας
προς υλοποίηση
ένας Αρχάγγελος τους τραβά από το χέρι
τους καθίζει στο θρανίο τ' ουρανού
διδάσκοντάς τους πως στους ανθρώπους
πρέπει να είσαι φειδωλός
να θέτεις όρια
σύνορα
φραγμούς
απαγορεύσεις
ειδάλλως βουλιμικά θ' αρπάξουν το μανδύα σου
θα σκαρφαλώσουν 
ως το παράθυρο του αγγελικού σου πύργου
εκθρονίζοντάς σε
και διεκδικώντας όλη τη μαγεία 
που έχει το άγγιγμά σου.

Ο κακός γήινος λύκος 
με τα λυσσασμένα σαγόνια
αιμοδιψής ορέγεται το βασίλειο τ' ουρανού.
Οι μικροί άγγελοι 
τρέμουν, συμμορφώνονται, 
πειθαρχούν με τους Άγιους Κανόνες
μαζεύουν τα μαλλιά, τα φτερά, 
τα χέρια  και τους μανδύες τους
μην και τους αδράξει κάποια γήινη διαστροφή...
Όλοι.. εκτός από έναν 
-πάντα ένας αρκεί-
που απλώνει το χέρι έξω από το σύννεφο 
και χαϊδεύει τα μαλλιά 
μιας έφηβης που μόλις ευχήθηκε 
να γίνει Θεά.