Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

αποΔραση



Στο στενό κελί
συνωστισμός ζωντανών
αντιπαλεύουν το ναυάγιο
μια ρωγμή  στη φλέβα
μουγκρίζει ζωή
σηκώνει άγρια κύματα
ως το ταβάνι
της απομόνωσης.

Στη λεύτερη άβυσσο
συνωστισμός νεκρών
αντιπαλεύουν τη ζωή
μ' άδειες φλέβες
αντηχούν το κενό
σηκώνουν λευκή σιωπή
σημαία ως το ταβάνι
της ανούσιας ελευθερίας τους.

Το τούνελ απόδρασης
των φυλακισμένων
οδηγεί στα κελιά των λεύτερων
μα οι ισοβίτες αρνούνται μετακόμιση
από κελί σε  κελί
ορκίστηκαν να σκάψουν
ως το φεγγάρι
ώσπου να λευτερώσουν τα όνειρα
των ερωτευμένων..







Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Μετάφραση


Η εικόνα μου εξιστορεί αμετάφραστη την ιστορία της ΕΔΩ:
http://all-that-is-interesting.com/synesthesia-paintings


Σ' αυτή τη φτωχή μου διάλεκτο
τη δίχως ιστορικό μεταφράσεων
την προσανατολισμένη στο μονόλογο
της σκιάς μου με τις φοβίες
των ονείρων μου με την πραγματικότητα
στριμώχνω της ζωής μου την περιγραφή
απολιθώνω τα στιγμιότυπα του εαυτού μου
και εκεί που ζήλευα τους μεταφραστές
των κλασικών
τόλμησα να μεταφράσω το χαμόγελο
μιας ήττας μου
κι αναγνώρισα μες στο φτωχό μου λεξιλόγιο
μιαν ευφορία τρελού ανθρώπου
που με γκριμάτσες ερμηνεύει πιο βαθιά
παρά με πολύγλωσση νοηματική πολυφωνία
τις χαρακιές της ψυχής του ανθρώπου.








Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Στην αναμονή


Η εικόνα μου δανεική από εδώ: 
http://www.founditgood.com/sarolta-bans-surreal-photo-manipulations


Στη σίγαση όλες οι φωνές
στην αναμονή ο εαυτός
υπερφορτωμένα τα δίκτυα 
επικοινωνίας με τους αγγέλους
μία μελωδία στα μεγάφωνα
υπερκαλύπτει τον εσωτερικό αντίλαλο
ένα φίμωτρο μετατρέπει τα λόγια
σ' ένα μουγκρητό άγριου ζώου
σε κίνδυνο
κι ο στρατός της έκτακτης ανάγκης
εαυτού
απών, σε άδεια ή σε άσκηση,
μακριά από την επιτακτική μου συνθήκη
χειμώνας καιρός
γεμάτη χιόνια η οθόνη
παράσιτα το ραδιόφωνο
και το ποίημα
πίσω από τοίχους αναμονής
σκάβει τους διαύλους
κι ενώνει νευρώνες
για το επείγον μήνυμα
που τόσα χρόνια παρακάμπτεται 
απ' τις τηλεφωνήτριες του κόσμου
που συνθηκολόγησαν με τη σιωπή
και με τα άδεια λόγια.













Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Εκτός από έναν




Οι μικροί άγγελοι 
κρέμονται σαν ακροβάτες
πάνω από τα κεφάλια μας
ανάποδα γυρισμένοι
με τα μαλλιά να έλκονται απ' τη βαρύτητα
και το κορμί τους άυλο να ανεμίζει
σαν φάντασμα 
μέσα στις προσευχές μας
και κάθε που αρπάζουν μία επιθυμία μας
προς υλοποίηση
ένας Αρχάγγελος τους τραβά από το χέρι
τους καθίζει στο θρανίο τ' ουρανού
διδάσκοντάς τους πως στους ανθρώπους
πρέπει να είσαι φειδωλός
να θέτεις όρια
σύνορα
φραγμούς
απαγορεύσεις
ειδάλλως βουλιμικά θ' αρπάξουν το μανδύα σου
θα σκαρφαλώσουν 
ως το παράθυρο του αγγελικού σου πύργου
εκθρονίζοντάς σε
και διεκδικώντας όλη τη μαγεία 
που έχει το άγγιγμά σου.

Ο κακός γήινος λύκος 
με τα λυσσασμένα σαγόνια
αιμοδιψής ορέγεται το βασίλειο τ' ουρανού.
Οι μικροί άγγελοι 
τρέμουν, συμμορφώνονται, 
πειθαρχούν με τους Άγιους Κανόνες
μαζεύουν τα μαλλιά, τα φτερά, 
τα χέρια  και τους μανδύες τους
μην και τους αδράξει κάποια γήινη διαστροφή...
Όλοι.. εκτός από έναν 
-πάντα ένας αρκεί-
που απλώνει το χέρι έξω από το σύννεφο 
και χαϊδεύει τα μαλλιά 
μιας έφηβης που μόλις ευχήθηκε 
να γίνει Θεά.



















Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Ρυάκι




Το παραμυθάκι μικρή μου
ήρεμο ρυάκι 
γεμάτο γυρίνους και χρυσόψαρα
χάρτινες βαρκούλες από παιδικές εφημερίδες
με βαρκάρηδες 
φιγούρες που πάντα ξεφεύγουν
από το κυνηγητό με τις σκιές..
Νερά καθρέφτες
με ιριδίζουσες αντανακλάσεις 
προσελκύουν το βήμα σου
κι αντί να το διασχίσεις κάθετα
κινείσαι κατά μήκος του
αιώνιος ο χρόνος
κι όλο βρέχεις με το παραμυθένιο του νερό
τα πόδια σου, το φόρεμα
και τα μακριά σου μαλλιά
ποτίζεις ως και την ψυχή σου
και βαφτίζεσαι Ευτυχισμένη 
λέγοντας για προσευχή 
τον Όρκο στην Παιδικότητα.

Όσες βροχές κι αν έρθουν
όσο κι αν βαθύνει το ποτάμι
όσο κι αν βαλτώσει ο βυθός
όσο κι αν μεγαλώσουν τα ψάρια
όσο κι αν σκοτεινιάσουν οι σκιές
Εσύ θα  διασχίζεις το παραμύθι 
ψιθυρίζοντας ένα Αίσιο Τέλος
εξακολουθώντας να μακραίνεις τα μαλλιά σου
για να σώσεις τους πνιγμένους εαυτούς
θα ζωγραφίζεις παρόχθια δέντρα
και θα τυλίγεσαι στα κλαδιά τους
ερπετό θα γίνεσαι
σπειροειδής ανθός
κι έπειτα πάλι γοργόνα
και θα ζεις μαγεμένη 
μέσα κι έξω από το νερό
και στις μεγάλες ξηρασίες
όταν το ρυάκι κοντεύει να εξατμιστεί
θα σκάβεις ως το άλλο ημισφαίριο της ζωής
και θα γεμίζεις ξανά την κοίτη
με παραμύθια
χωρίς ποτέ να φοβηθείς το ύψος των κυμάτων
και της πραγματικότητας.




------------------------------------------------
Αφιερωμένο σε ένα κοριτσάκι που το λένε Χρυσάνθη και του αρέσουν τα παραμύθια.
(και σε μένα..)









Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

f(x) = Target




Η (κάθε) Νέα Χρονιά Δε θέλει Ευχές,
Θέλει Στόχους.
*********************************


Γίνομαι παιδί
μού γράφω γράμμα
τα Θέλω της ερχόμενης Πρωτοχρονιάς
-δεσμεύομαι στην αλήθεια τους-
γίνομαι Άι Βασίλης
ξεκινώ δίχως αναβολή
δουλεύω στοχευμένα
ώστε να 'χω έτοιμα
- εγκαίρως -
όσα μού ζήτησα
για μένα και τον κόσμο..


--------------------------------------------------------------
Νέο ραντεβού του παιδικού μας Εαυτού με τον Εαυτό Άι Βασίλη στις 12.12.2017, στον απολογισμό του έτους..
Αν η χρονιά δεν προσεγγίσει όσα προσδοκούμε σήμερα γι αυτήν, τότε κάπου θα 'χουμε πάρει τη Ζωή μας Λάθος.
--------------------------------

Καλή Δύναμη, λοιπόν, στην υλοποίηση των Στόχων.

f(x) = Target





Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Η κούκλα



        Πήρε τη λεπτή κούκλα στα χέρια της. Με χειρουργικές κινήσεις έσκισε τα λαστιχένια πόδια και γέμισε τα κενά με συμπιεσμένο βαμβάκι δένοντας τα με γάζες. Με αιχμηρό αντικείμενο έκανε το ίδιο στο σκληρό πλαστικό της κοιλιάς και στα μάγουλα. Την έντυσε με αυτοσχέδιο φόρεμα και καπέλο. Διέκρινε μια παραμόρφωση, μα από απόσταση δικαίωνε την πρόθεσή της. Την έκρυψε στο σάκο της και κατευθύνθηκε στο πολυκατάστημα. Όταν την τοποθέτησε στην πρώτη σειρά πωλήσεων την παρακολουθούσαν  μόνο οι κάμερες. Η ασφάλεια μπορούσε να τη συλλάβει αμέσως, όμως στην επίβλεψη του καταστήματος ήταν μία πανέμορφη παχουλή γυναίκα που αστραπιαία θυμήθηκε τους παιδικούς της εφιάλτες. Εμφάνισε στη γιγαντοοθόνη  την "πειραγμένη" κούκλα χαμογελώντας βουλιμικά προς όλες τις ζωντανές και ψεύτικες ανορεκτικές κούκλες που στερούνταν ..νοστιμιάς!







Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Έστω ένα σκίρτημα



Είναι από τις στιγμές που δεν είναι προαιρετικό το σκίρτημα. Επιβάλλεται. Η νεκρική σιγή έχει γίνει μελωδία και οι τοίχοι ξεφλουδίζονται απ' το χρώμα τους. Τα γυμνά τούβλα σφυρίζουν πένθιμα εμβατήρια κάποιου μαυροφορεμένου πολέμου που έρχεται. Οι μελλοθάνατοι είναι ήδη νεκροί μέσα στο διαμέρισμά μου. Τους κρατάω ομήρους. Δεν χωρά διαπραγμάτευση. Δε θα ελευθερωθεί ποτέ κανείς. Εδώ θα πεθάνουμε, υπογράφοντας διαθήκη μας το ποίημα κι οι απόγονοι, που νεογέννητοι κλαίνε στην ποδιά της μάνας τους, ανίδεοι ή αθώα υποψιασμένοι για το διακείμενο, θα σκοτωθούν μαχόμενοι ν' αλλάξουν τον κόσμο, με κλαδάκια στα χέρια φοβερίζοντας τον μεγάλο εχθρό που δε χρειάζεται ποτέ να πλησιάσει. Παρακολουθεί από μακριά την παλικαρίσια ζεμπεκιά μας. Πετά γαρύφαλλα στο σαλόνι μας δι' αντιπροσώπου και χειροκροτεί το θάρρος μας να χορεύουμε πάνω από τους νεκρούς που δεν καταφέραμε να σώσουμε, καλοπιάνοντάς τους έστω να μάς καλωσορίσουν στο κατευόδιο. Σάς ερχόμαστε.  

Είναι από τις στιγμές που δεν είναι προαιρετικό, μα επιβάλλεται. Έστω ένα σκίρτημα. Σηκώνομαι ν' ανοίξω το παράθυρο. Το σκοτάδι πηχτό, αντιστέκεται. Σφυρίζει ένα μυρμήγκιασμα επώδυνης απώλειας. Με σημαδεύει με την κάννη της σκιάς ενός όπλου. Σκιά κι εγώ. Σκοτώνομαι. Λευτερώνονται οι όμηροι για να ξαναπεθάνουν λίγο αργότερα, σαν επίλογος ενός ποιήματος που γράφεται και ξαναγράφεται, όπως η ανθρώπινη ιστορία που επιμένει να γεμίζει σελίδες εμπόλεμης ζωής κι ας σε κάθε κεφάλαιο υπόσχεται πως την επόμενη φορά θα πολεμήσει μόνο για την Ευτυχία.







Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

Μάχη




Είναι αυτά τα μακριά μαλλιά μου που προκαλούν τον άνεμό σου να φυσήξει μέσα στις τούφες τους μπλέκοντάς τα ακόμη περισσότερο με τις ανάσες σου. Δεν επιδιώκω να ξεμπλέξω. Πιο πολύ να τυλιχτώ θέλω. Μέσα σου. Ένας βρόγχος που σε πνίγει και ταυτόχρονα κλείνει το κύκλωμά σου, κάνει το ρεύμα σου να φωταγωγεί τον εγκέφαλο και σε εκτοξεύει έξω από τον εαυτό σου. Γεφυρώνεις στον ουρανό τα πυροτεχνήματά σου με τα δικά μου. Καλύπτεις το σύμπαν. Τα γυναικεία βεγγαλικά του μυαλού μου διαπερνούν τις αστραπές σου σκίζοντας το σκοτάδι της σιωπής που επικρατεί πριν το μεγάλο ξέσπασμα. Θα το γιορτάσουμε απόψε. Μόνοι όπως πάντα. Εγώ κι Εσύ. Αγριεμένα λιοντάρια που στην μανία του Έρωτα διεκδικούν ο ένας όλα τα κομμάτια του άλλου. Όλη η ένταση κλεισμένη στο κελί μας, που μετριέται ίσα με δύο ανάσες μήκος και πλάτος. Το ύψος του, όσο ο Θεός σου και η Αθεΐα μου συναθροιζόμενα. Τρίζεις τα δόντια σου. Ηγεμονικό αρσενικό που απαιτεί την υποταγή  μου. Τρίζω τα θεμέλια του σύμπαντος. Κυριαρχική γυναίκα που απαιτεί σεβασμό. Στους κροτάφους κροταλίζουν  οι φλέβες. Η συμπυκνωμένη ένταση εκτονώνεται. Ακαριαία εκτοξεύονται οι φλέβες σαν φίδια και δαγκώνουν το λαιμό στο πιο ευαίσθητο σημείο του. Αμοιβαία. Ίδιο θανατηφόρο χτύπημα. Σαν να σπουδάσαμε Επίθεση στο ίδιο στρατόπεδο. Σου το είχα πει "Αν ήμουν Άντρας, θα ήθελα να ήμουν Εσύ." Το πέρασες σαν στίχο μιας ποιητικής μου υπερβολής. Τώρα που έχω μάθει να πολεμάω σαν κι Εσένα, κατανοείς τον τρόπο που σε διδάσκομαι... τόσο καιρό μαζί σου.

2,5 χρονών βρεφάκι αυτό το μωρό και έχει μάθει να σκοτώνει, να καίει τα ίχνη, να θάβει τα φεγγάρια και τα νεκρά μας σώματα, να χορεύει πάνω στους τάφους μας, με τους κροτάφους του ιδρωμένους από το μακελειό και πάντα πριν το ξημέρωμα να μάς ξεθάβει από τα σπλάχνα της γης, νεκρούς τον έναν μέσα στον άλλο, συναρμολογεί τα κύτταρά μας, πάντα μπερδεύοντας κάποια δικά μου με μερικά δικά σου, ώστε στην επόμενη μάχη σκοτώνοντάς με να σκοτώνεις κάτι δικό σου, σκοτώνοντάς σε να σκοτώνω κάτι δικό μου και καθώς πεθαίνουμε πριν προλάβουμε ν' αρθρώσουμε ούτε μία λέξη να αγκαλιαζόμαστε γιατί μόνο Μαζί μπορούμε να νικήσουμε όλους τους θανάτους που κρύβει ο Έρωτάς μας. Μόνο Μαζί μπορούμε να ενηλικιώσουμε αυτό το 2,5 χρονών επικίνδυνο βρεφάκι που είναι η Οπλισμένη Σχέση μας.


--------------------------------------------

Αφιερωμένο στο Θοδωρή Μου, που με διεκδικεί και με πολεμάει σαν ΔούΚας.



Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Δύο Κόσμοι



Στο δυτικό κόσμο
δεν άρεσε τούτο το ποίημα.
Δεν τους άρεσα
ούτε κι εγώ.
Με δίπλωσαν στα τέσσερα
στα οχτώ
και με στρίμωξαν στη μασχάλη
του ποιήματος
οδηγώντας μας στην εξώπορτα.

Συνεχίστηκε ο διαγωνισμός
αναζητώντας από τα εκατό
από τα χίλια
από τις δεκάδες χιλιάδες
το Ένα
το Καλύτερο
το Μοναδικό.

Επιστρέφοντας στον εαυτό μου
με ξαναδιάβασα
με ξαναέγραψα
τραγούδησα το στίχο μου
με χόρεψα ως τη διχάλα του διλήμματος
ως τον αντιπερισπασμό ενός ξεσπάσματος
ως το α μπε μπα μπλομ της ζωής μου
ως το σύνορο που χωρίζει
το δυτικό κόσμο
από τους ινδιάνους,
τις φυλές των νέγρων
τις φυλές του Αμαζονίου.

Χόρεψα ήρεμα
μ' ένα κροτάλισμα στα κόκκαλά μου
σαν να θέλω να αποδιώξω απ' το σώμα μου
το φόβο και την ανασφάλεια
του δυτικού ανθρώπου.
Να αποδιώξω το κόμπιασμα του ποιήματος
που βγαίνει στο σφυρί.

Στην άγρια γη
δε γράφουν ποιήματα
γιατί δεν υπάρχουν οθόνες
ούτε διαγωνισμοί
ούτε εκδόσεις.
Κατευθείαν τραγουδιέται ο στίχος
μ' έναν καλπασμό ψυχής
που οδηγεί το ποτάμι στο σύννεφο
και τον νεκρό στην αναγέννηση.

Χορεύοντας έφτασα στη διχάλα του Υ
κι ένιωσα πως Υπάρχω
σαν καθετί πολύτιμο μέσα σε Όλα.
Καθετί που από μόνο του είναι
το Ένα
το Καλύτερο
το Μοναδικό
χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει.

Κι έτσι άρχισα να αρέσω
στον Εαυτό μου
κι έκοψα τη συνήθεια
να γράφω ποιήματα για ν' αρέσουν!



:))