Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2019

Κβαντική Αθανασία



Είμαι η γάτα του Σρέντινγκερ, κλεισμένη στο θάλαμό μου, μαζί με τα ραδιενεργά μου στοιχεία και το δηλητήριό μου, σε μία αλληλένδετη αλληλουχία αντιδράσεων και πιθανοτήτων. Οι παρατηρητές μου υποθέτουν ότι είμαι ζωντανή γιατί με διαβάζουν, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού και του σημειωματαρίου τους πως μπορεί να έχω ρυθμίσει το ρομποτικό μου σύστημα να με μιμείται κατά άτακτα χρονικά διαστήματα, ορισμένα από χρονικούς αλγορίθμους, ώστε να μοιάζει πως έρχομαι γράφοντας αναιρώντας την νεκρική μου ηρεμία. Κανείς δεν ξέρει αν εξακολουθώ να ζω ή αν είμαι νεκρή. Το μυστικό της αθανασία το έμαθα. Υπάρχεις όσο κάτι δικό σου ταξιδεύει στο μυαλό των ανθρώπων. Υπάρχω, χωρίς να είναι απαραίτητο να.... ζω! Έχω κατορθώσει κβαντικούς εναγκαλισμούς και ώσπου να εξατμιστεί το τελευταίο ίχνος της ύλης που οικειοποιήθηκα στ' όνομά μου θα είμαι εδώ, μέσα στον σάρκινο θάλαμό μου με τις ατσάλινα αδιαπέραστες ιδιότητες. Κι αν η μύτη σας υπαινιχθεί μυρωδιές απόκοσμης αποσύνθεσης οι αστυνομίες σας, οι ιατροδικαστές σας, οι νεκροθάφτες σας δε θα κατορθώσουν να ανοίξουν το θάλαμο. Είμαι στον αιώνιο κόμβο ζωνταΝού και νεκρού Εαυτού που συνενώνει τα παράλληλα σύμπαντα των μελλοντικών εκδοχών αυτής της μικρής Ζωής που μου χάρισε ο σφοδρός Έρωτας των γονιών μου. Είμαι η γάτα. Είμαι τα ίδια τα ραδιενεργά μου στοιχεία. Είμαι το δηλητήριο. Είμαι ο θάλαμος. Είμαι το πείραμα. Είμαι ο ερευνητής. Είμαι ο παρατηρητής που σας παρατηρεί να με παρατηρείτε ποντάροντας στην κβαντική πιθανότητα να είμαι σχιζοφρενής ή/και με σώας τας φρένας, να είμαι ζωντανή ή/και νεκρή, να είμαι εγώ η ίδια ή/και ένα ρομπότ που μού μοιάζει κι όσο κάτι δικό μου θα ταξιδεύει με κβαντική διεμπλοκή στο μυαλό σας, θα Υπάρχω χωρίς να είναι απαραίτητο να............Ζω!




Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2019

First thing



First thing: να ανοίγεις ματάκια και να σιγοτραγουδάς έναν στίχο.. κι ο υπερβατικός ζητιάνος που θα σε συναντήσει την ώρα που πηγαίνεις να πάρεις ψωμί να βλέπει γύρω σου Θεούς και Δαίμονες να έχουν συμμαχήσει Υπέρ σου κόντρα στη μιζέρια του κόσμου και να χαζεύουν τα σμήνη και τις αγέλες σου που χορογραφούν σπάνιες καθημερινότητες..


Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019

ΈξΟδος παραμυθιού




Τα βράδια στους δρόμους ζωγραφίζονται τρισδιάστατες στροφές, εκτός οδικού χάρτη, και καταπίνουν επιλεκτικά κάποιους μοναχικούς ταξιδιώτες, δίχως ίχνη εξαφάνισης. 
Οι αγνοούμενοι αφήνουν πίσω τις Ζωές τους, χάνουν το δρόμο, βρίσκουν τον Εαυτό τους και συνεχίζουν σε ένα σκηνικό παραμυθιού μέσα σε μία απίθανη πιθανότητα επιβίωσης.
Την επόμενη μέρα σε κάποιο παιδικό βιβλίο γεννιέται ένας ήρωας που τους μοιάζει και ζωγραφίζει εξόδους φυγής στο μυαλό των παιδιών, που κάτω από τη μύτη των γονιών τους ζωγραφίζουν χάρτες για μέρη που δεν υπάρχουν.... ή μήπως υπάρχουν?


Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2019

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2019

Decibel




Να προσέχεις τους Ανθρώπους που έρχονται θορυβώδεις και φεύγουν αθόρυβα.


Αφήνουν τις κραυγές τους μέσα σου.





Περί Πτώσεων και πτωμάτων



Όταν πέφτεις, μην πέφτεις αθόρυβα, αναίμακτα, ευπρεπώς. Να πέφτεις με όλο σου το βάρος. Από ψηλά. Σαν μετεωρίτης. Να ανοίγεις ομαδικό τάφο πεσόντων. Να σείεται η Ζωή σου. Να γκρεμίζεται ο κόσμος. Να διαχέεται εκκωφαντική κραυγή πόνου. Και μετά σιωπή.
Κι όταν σηκώνεσαι, να παίρνεις μαζί σου όλους τους νεκρούς. Τους άγνωστους στρατιώτες της Ζωής, που έπεσαν και δε σηκώθηκαν, που δεν κατάφεραν να κάνουν θόρυβο, που δεν κόλλησαν τα σπασμένα κομμάτια τους, που δεν ούρλιαξαν στην πτώση τους από φόβο μην έρθει νέο κύμα μάχης και τους ρίξει πιο κάτω. Πάρ' τους μαζί σου. Σήκωσέ τους στα χέρια σου την ώρα που πολεμάς να σηκώσεις το βάρος του Εαυτού σου. Γίνε πολλαπλάσιος κι όταν σηκωθείς, ανύψωσε μαζί σου τον κόσμο. Κι αν ξαναπέσεις, φρόντισε να είναι από πιο Ψηλά. Κι όταν ξανασηκωθείς, φρόντισε να πάρεις περισσότερους μαζί σου.






Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019

Έργο



Κουράζεις έτσι όπως γράφεσαι. Ο κόσμος δεν έχει κουράγιο να διαβάζει σενάρια παρόντος σε σκηνικό προβληματισμού. Ο κόσμος αργοπεθαίνει. Τα μάτια του θολώνουν από την κούραση. Ο νους υπολειτουργεί. Αν τον αγαπάς γίνε κωμωδία. Ο κόσμος έχει ανάγκη από γέλιο. Γίνε γαργαλιστική φάρσα κι ανέκδοτο που ενεργοποιεί επιδερμικά τα αγγεία μηχανικού γέλωτος στο κορμί του κοινού. Γίνε διαφήμιση. Ο κόσμος έχει ανάγκη από αλλεπάλληλα διαλείμματα μέσα στη ζωή του, να ξαποστάσει χωρίς να σκέφτεται. Ο κόσμος ονειρεύεται με τις διαφημίσεις. Ταξιδεύει. Γεμίζει τον ουρανίσκο του γεύσεις κατοχής. Γίνεται ένας άλλος. Γίνε πορνογραφία, μαζί σου ο κόσμος να φαντασιώνεται. Να θεριεύεις τη λίμπιντο, να μουδιάζεις το μυαλό και ο κόσμος να ξεχνά τις άλυτες εξισώσεις του. Γίνε παιχνίδι. Ο κόσμος δελεάζεται να σκαρφαλώνει σε εικονικά επίπεδα και πίστες. Νιώθει σπουδαίος, μέσα στη μικρότητά του, σαν κατακτά ανύπαρκτους στόχους. Γίνε καρτούν. Ο κόσμος έχει ανάγκη παλιμπαιδισμού. Να λείπει η μαμά και να τον αφήνει να ξεχνιέται στην τηλεόραση. Γίνε ακόμη και σάτιρα του ίδιου του κόσμου. Ο κόσμος γελά με τα χάλια του. Διασκεδάζεται.

Αν αγαπάς τον κόσμο κάν' τον να γελά, να ταξιδεύει, να ονειρεύεται ουτοπίες, να ντύνεται ρόλους, να ξεχνιέται.

Μα αν τον πονάς και θέλεις να τον αφυπνίσεις για να δραπετεύσει, φρόντισε να έχεις βρει τον τρόπο να απορροφήσεις τους κραδασμούς του λυγμού του, να έχεις βρει έναν τρόπο να γιατρεύεις τις πληγές που κοχλάζουν μέσα του και τις καινούριες που θα φυτρώσουν στα χέρια του που θ' αρχίσουν να σκάβουν, να έχεις βρει έναν τρόπο να καθαρίζεις το Νου του από το θόρυβο, τη σκόνη και τους αντιπερισπασμούς και να έχεις βρει ένα νέο μέρος να του προτείνεις, όχι γεωγραφικό, υπαρξιακό μέρος, για να ξαναστήσει από την αρχή ο κόσμος τον Εαυτό του.














Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2019

Ημιτελής τελειότητα



Προσπερνώντας όλους τους επώνυμους
δεμένους τόμους
στους τακτοποιημένους διαδρόμους της βιβλιοθήκης
φτάνεις στη σκοτεινή αποθήκη
όπου δίχως αρχειοθέτηση
φυλάσσονται οι σκισμένες σελίδες
αγνώστων
που δεν ολοκλήρωσαν καμία αποστολή
καμία ιστορία
που δεν ακολούθησαν κανόνες συγγραφής
ούτε αναγνωρισμένη διάλεκτο
έχοντας ζήσει τη ζωή τους
μ' ανορθόγραφη ποίηση
από ρωγμές, εκδορές και επιφωνήματα
που τη ζηλεύουν νομπελίστες. 

Φτάνοντας εκεί 
μπορείς να τους μελετήσεις
φτωχέ αναγνώστη
ή φτάνοντας εκεί
μπορεί να είσαι ένας από αυτούς
που προσθέτει τις σκισμένες σελίδες του
στην αταξινόμητη μνήμη 
που συντηρεί το Χάος,
αυτό που πολεμούν οι άνθρωποι της Τάξης
και των γραμμάτων
παλεύοντας να ομαδοποιήσουν τις ατομικές αναρχίες. 








Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2019

Καθαρόαιμο




Αυτό το αδέσποτο
το χωρίς λουρί
που το παράτησαν κουτάβι
σε μία αλάνα με λουλούδια και σκουπίδια
που γρυλίζει σαν λύκος
κι αγαπιέται σαν γατί
τριγυρίζει φύλακας της πόλης
δείχνοντας δόντια και νύχια
στον καθαρόαιμο άνθρωπο
που φοβάται να βγει από την αυλή του
και το μυαλό του
μην και τον μολύνουν
οι ιδεολογίες
οι θρησκείες
οι αθρησκείες
οι ελευθερίες
και οι αγκαλιές
του αδέσποτου ανθρώπου.












Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019

Γράμμα στη γιαγιά



Γίνομαι πάλι καλή.
Στρώνω τραπέζι
φιλεύω φόβους
λέω "Θα περάσει"
παρηγορώ το παιδί
νανουρίζω τον ετοιμοθάνατο
ταΐζω με στοργή το στειρωμένο μου κατοικίδιο
και καθαρίζω τζάμια και καθρέφτες
να φαίνονται οι αγαθοεργίες μου καθαρά
και όταν όλοι μέσα τους ηρεμήσουν
αποσύρομαι στην κουζίνα μου
-όχι πια στη βιβλιοθήκη
ό,τι έφαγα έφαγα-
στην κουζίνα
εκεί που η γιαγιά άνοιγε φύλλο
ζεμάτιζε τα χόρτα
καψάλιζε με βαμβάκι και οινόπνευμα την κότα
σε βραστό νερό αποστείρωνε τα σκεύη του μωρού
άναβε το καντηλάκι και προσευχόταν στον Άγιο
που την πήρε κοντά του νωρίς.

Ήταν καλή η γιαγιά
δεν έλεγε όχι ποτέ
υπηρετούσε τους πάντες
άντρα, παιδιά, εγγόνια, συγγενείς που συνέρρεαν στο σπίτι
σε γάμους, κηδείες, εκλογές.

Γιαγιά, άλλαξα γνώμη
δε θα σού μοιάσω.
Δεν μπορώ για ώρα να υπάρξω καλή.

Τρομάζω το παιδί στον ύπνο του,
πρέπει να μείνει ξύπνιο.
Σπρώχνω μέσα στο στόμα την Ψυχή του ετοιμοθάνατου
δε θα φύγεις ακόμα
δε μίλησες αρκετά
χρωστάς μάχες.
Φέρνω γάτες στο γάτο μου
να ξεχειλίσει επιθυμία
να αποκατασταθούν  οι κατεστραμμένοι του όρχεις
να γεμίσει το σπίτι μου γατιά...
Φτάνουν τόσες στειρωμένες συνειδήσεις.

Και φτάνω σε μένα.
Καθαρίζω τα μάτια
να φαίνονται καθαρά οι Σκέψεις.
Με περιπαίζω
πάλι μιλώ με αλληγορίες.
Πάλι δε με καταλαβαίνω.
Αγριεύει ο Εαυτός
μού επιτίθεται
όχι σαν εχθρός, μα σαν εραστής
που δε θέλει πηδήματα και εύκολες ηδονές
θέλει επιτέλους να γονιμοποιήσει αυτό το στείρο μυαλό μου
που εμμονικά αναπαράγει μοτίβα καλού - κακού
ρέποντας πάντα προς τον Πόλεμο.

Γιαγιά, σού κληρονόμησα τον Εαυτό που δεν έδειξες ποτέ.