Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

Παραμύθι



Κλεισμένος στο Οχυρό σου
ξεπροβάλλεις σκοτεινός πριν απ' τον Ήλιο
στο μπαλκόνι της Επιβολής σου
με τον στρατό των αρσενικών σου γοήτρων
παραταγμένο σ' όλη την εμβέλεια
του κύκλου ασφαλείας σου.
Οι στρατιώτες σου ξάγρυπνοι κι εντοιχισμένοι
στα δομικά υλικά της Κυριαρχίας σου
δεν ξέρουν τί περιμένουν
καθώς υπόγεια έρχομαι
αρχαίο σκαπτικό που αναμοχλεύει
τα εδάφη του Εαυτού σου.
Ο θηλυκός στρατός μου
πνίγει τα τείχη σου
αγκαλιάζοντας με νύχια
τα κορμιά των μαχητών σου
τυλίγοντας με πλεξούδες
τα πόδια, τα χέρια, το μυαλό τους.
Επιμένει η μανία σου για επίθεση,
για έλεγχο, για αυτοπροστασία.
Οι σκέψεις σου σμήνη άγριων πουλιών
επιτίθενται στις αγέλες της εμμονής μου.
Η Ψυχή σου εκείνος ο αντάρτης άγγελος
που δεν διαπραγματεύεται.
Η Φύση μου εκείνη η σταθερή ηρεμία
που δεν εγκαταλείπει.
Πολλαπλασιάζομαι.
Συμπυκνώνεσαι.
Σκληρό Υλικό μ' έναν πυρήνα
που δολοφονικά ηλεκτρίζει.
Φέρω φορτίο
που σμίγει με τα ηλεκτρόνια των κεραυνών σου
η Δύναμή σου ενισχύεται
με τη δική μου.
Επιδιώκεις Συμμαχία.
Συμφωνώ στη Συνύπαρξη.
Τα δοκάρια που στηρίζουν το μπαλκόνι σου
μεταγγίζονται υλικό απ' τη σάρκα μου,
στο αρχοντικό σου ρούχο
κλωστοποιείται κάθε ίνα με μία φλέβα μου.
Δεν υπήρξαμε άγνωστοι ποτέ
σε κάθε σύγχρονο όνειρο
σε κάθε αρχαίο που έχουμε παραμύθι
κυκλώνουμε ο Ένας τον Άλλο
σε δύο πλεγμένους κύκλους απείρου
όπου όλοι οι Άντρες είσαι Εσύ
κι Εγώ κάθε μορφή Θηλυκότητας
που κυοφορεί τις Δύσκολες Ευτυχίες σου.

--------------------------------------------------------------

ΔΚ όπως ΔιαΚαώς.










Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Δίχως Κανόνα




Μ' αυτόν τον κανόνα
μάτωσα τόσο
στην άρνησή του να συμμορφωθεί
με τις προϋποθέσεις που όριζα
για την ισχύ του.
Δικός μου κανόνας 
όφειλε να υπακούσει 
στο πρότυπο που σκάρωνα από μικρή.
Έφτασα Γυναίκα
κι αυτός επιμένει θηρίο
να διαπραγματεύεται με απειλές κι εκβιασμούς
τις αλήθειες και τις εξαιρέσεις του.
Βρίσκει το καλούπι μου στενό
όσο ευρύχωρα κι αν υποχωρώ
στις απαιτήσεις του
και ενώ γνωρίζει πόσο ανάγκη 
έχω να οριστικοποιηθεί η ισχύς του
για να ισορροπήσω το βήμα μου 
πάνω στην ηθική του
με πείσμα μου αρνείται συμβιβασμό
και μ' αφήνει έκθετη να πορεύομαι
δίχως κανόνα
στο μεταίχμιο πάντα της Ζωής μου.






Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

Επετειακό συλλαλητήριο




Βγάζω από το ντουλάπι τα εργατικά μου
να ντυθώ διαδηλωτής
να βγάλω στο δρόμο την οργή
που συσσωρεύω στην τσέπη μου
σαν το υπόλοιπο ενός τρεχούμενου λογαριασμού
που κρατά μικροποσά για ώρα έκτακτης ανάγκης.
Φρεσκάρω τα πλακάτ και τα πανό
με μία βούρτσα βουτηγμένη στη διαφάνεια
της ηθικής του μικρού ανθρώπου
που συγχρονίζεται με τις βιτρίνες των πολιτικών.
Επετειακό συλλαλητήριο
σαν μνημόσυνο καλοθαμμένων ανταρτών
τους οποίους φορώ σχέδιο στην μπλούζα
μην τολμώντας να τους φορέσω στην ψυχή
σαν λες φοβάμαι τί κουβαλά η μνήμη τους
πόλεμο στον πόλεμο
ενώ εγώ με πείθω πως είμαι ικανός
μόνο  να σέρνομαι στον χιλιοπερπατημένο δρόμο
που απλώνεται στο μ' αλληγορία αιματοβαμμένο χαλί
κάτω από το κεφαλόσκαλο
όπου θα εκφωνήσει και εφέτος
τον επίσημο λόγο του ο πρωθυπουργός
πριν αναχωρήσει πάλι εις τας Αθήνας
μετρώντας τη δύναμή του
από τη δυναμική του συλλαλητηρίου μας
που αδύναμο επαναλαμβάνεται επετειακά
ενώ όφειλε να μεγαλώνει το ανάστημά του
σαν παιδί που από νεογέννητο
φτάνει να γίνει ο αντάρτης
που και πεθαμένο τον τρέμουν οι αρουραίοι
μην και ξυπνήσει απ' τις φωνές, τις αδικίες
ή την άγρια σιωπή ενός παιδιού που ονειρεύεται.





Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Contrast



Στο νηπιακό σου μπλοκ
πότιζες με μαύρο το φόντο
να προβάλλεται ξεκάθαρα
στην αντίθεση
η αιθέριά σου απόχρωση
το ιριδίζον ψαράκι που το σκάει απ' το κοπάδι
ιππεύοντας θαλάσσια βουνά
προς τα σμήνη των πουλιών
που 'χουν στο ράμφος σπόρους τ' αστέρια.

Δεκαετίες μετά
κρυμμένος στο ανάπηρο σκοτάδι
ζωγραφίζεις πολύχρωμα γκράφιτι
στους τοίχους της πόλης
για ν' αναδείξεις την λαβυρινθική απόχρωση
του πένθιμου κόσμου
που ψάχνει απεγνωσμένα
μια θάλασσα να ερωτευτεί
για να γεμίσει το μαύρο του
μ' αστέρια.










Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Δίχως πατρόν




Τα χέρια αρνούνται πια
μαγκώνονται σε δερμάτινες τσέπες
ραμμένες πάνω στους γοφούς.
Τα μανίκια αναλαμβάνουν
όλες τις βρωμοδουλειές του κόσμου.

Σερβίρουν το τίποτα
πληρώνουν ακριβά το κενό
σταυρώνουν τον άνθρωπο
απαγχονίζουν τον πιστό του φίλο
θάβουν τα πτώματα
ράβουν μαριονέτες για το επόμενο σκηνικό
σταυροκοπιούνται μπροστά στο Μεγάλο Σκιάχτρο
κάνουν κουπί να ξεφύγουν από το Ράφτη
που περιμένει με μία νέα πατέντα στο μυαλό
να ράψει νέα κουστούμια για το Έργο.

Μόνο ο Τρελός τριγυρίζει γυμνός
χωρίς μανίκια
χωρίς ραφές
στριφώματα
και κρυμμένες τσέπες.

Στο βατήρα που προεξέχει από τον τελευταίο όροφο
παίρνει την στάση του Ολυμπιονίκη των Καταδύσεων
βουτά στο ποτήρι του κόσμου
μέσα στον οίνο
και στο ψωμί που επιπλέει μεθυσμένο
σηκώνει κύμα ευλογημένο
και το τσουνάμι καταπίνει τα πάντα.

Ύστερα από αιώνες
σ' αυτόν τον κόκκινο πλανήτη
τα ρούχα
τα σώματα
οι άνθρωποι
οι θεοί
έχουν ξεχαστεί
μέσα σ έναν παφλασμό σιωπής
που σκίζεται από το γέλιο του Τρελού
καθώς σκαρφαλωμένος στο φεγγάρι
γονιμοποιεί τη θεϊκή Μοναξιά του
και γεμίζει το σύμπαν Αγγέλους
δίχως σώμα
δίχως ρούχα
δίχως πρόσβαση στη βιτρίνα που λέγεται
ανθρωπότητα.






Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Φόνος




Στοργικά σε σκοτώνω
αφού σ' έχω  νανουρίσει στα χέρια μου
και βυθίζεσαι σ' ένα όνειρο
βασιλικής παντοδυναμίας εαυτού
με το τραγούδι μου στο στόμα
σε αποκόβω από τα σπλάχνα μου
ματώνει ο εγγενής δεσμός μας
μένει αιμορραγικό στ' όνειρο το Εγώ
μ' ένα γάργαρο ουρλιαχτό απελπισμένης του εκδίκησης
ο Εγωισμός γίνεται Ερωτισμός
αθωώνοντάς μου τα γεμάτα δικό μου αίμα χέρια
και τον νου  που στράφηκε εναντίον μου
αφήνοντάς με στο βωμό του Ερωτεύομαι
καθαρή από ανταγωνισμούς με το Εγώ μου.





------------------------------
ΔΚ
εις το όνομα του Έρωτα ο Εγωισμός δολοφονείται αθωωτικά..
Και είσαι εξίσου Σκλάβος και Βασιλιάς, Ελεύθερος και Ισοβίτης, Δολοφόνος κι Αθώος,
μέσα σε μία ιλιγγιώδη εναλλαγή ρόλων..








Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Σκοπός




Σκοπός δεν είναι να με καταλάβεις.
Σκοπός είναι σαν ζητάω να με σπρώξεις
να μην μετράς το ύψος του γκρεμού
κι όταν ουρλιάζω πως θέλω να είσαι εκεί
που θα σκάσει το κορμί μου
να με σώσεις από το θάνατο,
να σπεύδεις πάντα πριν από το Θεό ή το Διάβολο
που παραμονεύουν την Ψυχή μου.

Σκοπός είναι σαν σηκώνομαι
υπνοβατώντας ξημερώματα
κατευθυνόμενη προς το ιερό των εξομολογήσεων
να είσαι εκεί να με μαστιγώσεις
για τα όνειρα που τολμώ και πλάθω
ενώ κρατώ τη ζωή στεγνή από εξεγέρσεις.

Σκοπός είναι όταν παύω να γράφω
να με φιλάς ματώνοντας τα χείλη μου
θυμίζοντας τη γεύση της αλήθειας
που χρεώνομαι να πακετάρω μέσα στις λέξεις
μετακομίζοντας από τη σιωπή
στην έκθεση
ξεμπροστιάζοντας το μυαλό μου
που με ηλεκτρόδια
κρατά όμηρο τη ζωή μου.

Σκοπός είναι όταν γράφω
να με φιλάς ματώνοντας τα χείλη μου
θυμίζοντας τη γεύση της αλήθειας
που χρεώνομαι να ζήσω χωρίς υπεκφυγές.
Να με ξυπνάς από το λήθαργο  των ποιημάτων
κι όταν το μόνο που φαίνεται να κρατάς
είναι το βαρύ κορμί μου
να νιώθεις πως μέσα του λυτρωτικά εκρήγνυται
μία Ψυχή που δε ζητά κατανόηση
αλλά σύμπραξη στα εγκλήματα
που της αναλογούν να διαπράξει
πριν μετανοήσει
κι αγιοποιηθεί.








------------------------------------------------
ΔΚ
μόνο Εσύ μπορείς.




Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Πειραγμένο


Η εικόνα μου βρυχάται και σωπαίνει εδώ:
http://fantasyartdesign.com/free-wallpapers/digital-art.php?i_i=9394&u_i=3887



Στη φτερούγα του Τρελού
χαράζω ζύγι πειραγμένο
που γέρνει πάντα
προς το βρυχηθμό του θηρίου
νικώντας τη σιωπή των ανθρώπων.

Συνδέω την ταλάντωση της αλήθειας
με την πειραγμένη λογική του
και ερωτεύομαι τον κίνδυνο
να νικηθώ σαν σωπαίνω
γαντζωμένη στις φτερούγες του
που ισοζυγίζουν στο ανέμισμά τους
όλη την Ευτυχία της Ύπαρξης.




------------

ΔΚ, όπως ΔιΚαίωση θα πει να τρελαίνεις τις πυξίδες σ' έναν κόσμο που υποτάσσεται στα πειραγμένα του στερεότυπα χάνοντας τη μαγεία των εκκωφαντικών εσωανέμων.


Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2016

Αρχαία Μητέρα





Αυτός ο κόσμος
που αναλώνεται
κραυγάζει
φορά πανοπλία και μάσκα
σκοτώνει και σκοτώνεται,
στις χούφτες του μέσα
μιας Μητρότητας φυλάει την τρυφερότητα,
το μαξιλάρι με τους εφιάλτες του
μιας Γυναίκας το ποτίζει η μυρωδιά,
στο σημείο αναφοράς της Στροφής του
το τραγούδι μιας Μάνας
υπερβαίνει την προσευχή στους θεούς
και η ένοχη Ανθρωπότητα
νιώθει πως πάντα υπάρχει η ευκαιρία
επιστροφής στην παιδικότητα
όσα εγκλήματα
κι αν της έχει υπαγορεύσει ο εκπολιτισμός της.

Όσο καμία Μάνα δεν υπογράφει
θανατική ποινή
εκκρεμεί άλλοθι για τον ισοβίτη αυτόν κόσμο
και η Αρχαία Μητέρα
θεϊκά γονιμοποιημένη
θα εξακολουθεί να γεννά Ανθρώπους
και σαν ύαινα
θα προστατεύει τα παιδιά της
μπροστά στους δικαστές,
στους τιμωρούς
και ενώπιον των κατά συρροή ηθικών αυτουργών,
με νύχια και τρυφερότητα
μ ένα αόρατο κι αδιάλειπτο Παρών
μ' εκείνη την δυνατή σιωπή
που αποσπά μετάνοια από την Ψυχή που τρέμει.





Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

Η Ζητιάνα



Καμπούριασα την πλάτη
κι αλλοίωσα την ευθυγράμμιση στο βήμα μου
διέσχισα την πόλη 
σαν σκιά πλεγμένη κοτσίδα
πάνω στο κατάρτι της ψυχής της
και τραβούσα από το χαλινάρι
τα άλογά μου μην τινάξουν την σκόνη
του καμπουφλάζ
κι αποκαλύψουν το ποιόν μου.

Κάθισα στην άκρη κάποιου ενεστώτα
με σκυμμένο κεφάλι
υψώνοντας προκλητικά τα μάτια
σαν τις παμπόνηρες ζητιάνες
που ζυγίζουν τον κόσμο στο ένα τους χέρι
φυτεύοντας με το άλλο μικρές ευτυχίες.
Έμεινα εκεί 
όσο διαρκεί ένας κύκλος νοήματος
στο ρολόι των ποιημάτων.

Είδα ορφανές κούκλες σε χέρια 
πεντάρφανων παιδιών
που 'χαν για μάνες 
γυναίκες με μάτια γηρασμένα
από μπογιές και μυθιστορήματα
με σκιές πιο καμπουριασμένες 
από την προσποίηση μιας ζητιάνας
και βήμα ψηλοτάκουνης ανισορροπίας
που ταλαντεύει τη ζωή τους 
ανάμεσα στο αγαπώ και στο αγαπιέμαι.

Είδα ορφανούς άντρες 
υψηλού κοινωνικού αναστήματος
με σκιές που 'χουν χέρια απλωμένα
στη μεριά που γέρνει το μνήμα της μάνας τους
αναζητώντας μία αγκαλιά 
χωρίς σεξουαλικό υπονοούμενο
να στεριώσουν τη μετέωρη ζωή τους
που κάθε ξημέρωμα κρέμεται 
από το ξηλωμένο ρούχο
ενός κάθιδρου στρατιώτη
που πληγώνεται στο πεδίο του άκρατου ανταγωνισμού
με χρόνια θητεία στο παράλογο τίποτα
μην προλαβαίνοντας να αγαπήσει,
πόσο μάλλον ν' αγαπηθεί.

Είδα φορεμένα σώματα 
πάνω σε φαγωμένα κατάρτια ψυχής
όμορφα ρούχα με σκισμένες τις τιμές της ζωής τους
μάτια κενά σαν ρημαγμένα δωμάτια
που μέσα δε μένει πια κανείς.

Σ' όλα τα πατρικά σπίτια
οι μάνες πέθαναν
με κείνον τον καημό 
να δουν το γιο και την κόρη τους
να χορεύει στην αυλή 
αυτού του ορφανεμένου κόσμου
κρατώντας έναν Άνθρωπο απ' το χέρι
γονιμοποιώντας την ψυχή με τα μάτια.

Σ' όλα τα πατρικά σπίτια
οι πατεράδες 
που λες κρατούσαν τον κόσμο στα χέρια τους
κουλουριάζονται σαν παιδιά
στην αγκαλιά της γυναίκας τους
μες στο μνήμα.

Είδα τους κληρονόμους αυτής της αγκαλιάς
να μην μπορούν να αξιοποιήσουν την περιουσία τους
και περπατώντας με σώματα βαριά
πάνω κάτω στα τοπία αυτού του κόσμου
να σκάβουν με το βήμα τους τα ατομικά τους μνήματα
έχοντας ξεχάσει τους οικογενειακούς τάφους 
που έπαιρναν την αγάπη τους αποσκευή
ως τον άλλο κόσμο
βρίσκοντας πάντα το δρόμο προς τον Παράδεισο.

Σηκώθηκα
τίναξα την καμπούρα
σταθεροποίησα το αλλόκοτο βήμα
άφησα ελεύθερα τα μακριά μαλλιά
επέτρεψα στην σκιά μου να χορεύει
κίνησα προς τα νεκροταφεία
θάφτηκα πάλι με τον Άντρα μου
και του είπα
"Έλα στην αγκαλιά μου.
Ο Παράδεισος φτιάχνεται με Επαφή, Αγάπη μου,
να το θυμάσαι."