Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

Όταν θα 'ρθεις



          
        


 Όλοι οι προς μελοποίηση στίχοι μοιάζουν παιδικές προσπάθειες να χωρέσεις την αλήθεια σου σε μία χούφτα λέξεις..
(Η Άννα Αδαμοπούλου έχει τους στίχους στα χέρια της για μελοποίηση..)
-----------------------------------------------


Πλάθω τον κόσμο για όταν θα ‘ρθεις
δεν ακουμπάει την αλήθεια κανείς
είμαστε μόνοι στο πλάνο αυτό
όταν θα έρθεις, Εσύ κι Εγώ.

Δε θα σε ψάξω σε επίσημα μέρη
ο Έρωτας χόρτασε φεγγάρι κι αστέρι
θέλει σκοτάδι και φώτα σβηστά
θέλει μια νύχτα με βαθιά μυστικά.

Κεντάω το μαύρο λινό φόρεμά μου
πάνω στα άγρια, τρελά όνειρά μου
σκαρφαλώνω, όροφος τελευταίος
θα ‘ναι θάνατος ή Έρωτας μοιραίος.

Σε θέλω ανάμικτο. Κεντρί και μέλι.
Να ‘χει η Ψυχή μου λόγο να θέλει
αιώνια να μένω στο δωμάτιο αυτό
μια σταλιά χώρος, βασίλειο σωστό.

Θα έχουμε στους τοίχους παράσημα μαχών
ψίθυροι, κραυγές, λόγια των ψυχών
και τα σώματά μας στο κέντρο του κύκλου
οι σκιές τρελές, λάδι θα τους ρίχνουν.

Κι όλα μια φωτιά στην ήσυχη πόλη
γύρω μας νεκροί, υπνοβάτες,  όλοι
απομείναμε εμείς, σώσε με να σε σώσω
αγάπησέ με, πριν με σκοτώσω.

Άπλωσε χαλί μου τα ξερά τα χόρτα
στέκομαι με σπίρτο και φωτιά στην πόρτα
δε θ’ αγαπηθούμε όπως όλοι οι άλλοι
να ‘χεις ετοιμάσει βαλίτσα μεγάλη.

Θα αναστηθούμε στην αντίπερα όχθη.
Θα ψαρεύουμε με τεράστια απόχη
Εγώ την Ψυχή σου, Εσύ τη δική  μου
θα ‘ναι η Ζωή σου, Μωρό μου, Ζωή μου.

Θα με χορταίνεις με σάρκα και αίμα
θα σε χορταίνω με παλμούς στη φλέβα.
Μία αιωνιότητα οι μικρές στιγμές μας
ορατές στο απέραντο γυαλίζουν οι σκιές μας.

Κι αν κάπου θα υπάρχουμε αιώνες μετά
θα ‘ναι στο αγκάθι που τη σκέψη τρυπά
και φυτρώνει όνειρο στων ανθρώπων τον ύπνο.
Εκεί πάντα θα ‘ρχομαι να σε βρίσκω.
Εκεί που γεννιέται ο σπόρος της τρέλας
ο Έρωτας καλπάζει άγριος αέρας
σαρώνει το σύμπαν το καλοφτιαγμένο.
Εκεί πάντα θα σε περιμένω.

Μην αργείς, αγριεύει ο καιρός
Υψώνονται κτίρια, πόλεις, γκρεμός
στενεύει ο χώρος, κελί φυλακής,
όσο  αργείς, πεθαίνω  νωρίς
κι αν ζωντανεύω κάθε πρωί
είναι γιατί σ’ αγαπώ σαν Τρελή.

Πλάθω τον κόσμο για όταν θα ‘ρθεις
δεν ακουμπάει την αλήθεια κανείς
είμαστε μόνοι στο πλάνο αυτό
όταν θα έρθεις, Εσύ κι Εγώ.


 -----------------------------------------------



4 σχόλια:

Κική Κωνσταντίνου είπε...

υπέροχο είναι
ο Θοδωρής σου πολύ τυχερός που του το αφιερώνεις

Καλημέρα και καλή εβδομάδα γλυκιά μου.
Και φυσικά Καλές Γιορτές να έχουμε.

~reflection~ είπε...

Κική
νιώθω πως η διαφορά ανάμεσα σε έναν τυχερό και σε έναν ευτυχισμένο άνθρωπο είναι πως ο δεύτερος συνειδητοποιεί την..Τύχη του..

Κρατώ την ευχή σου για Καλές Γιορτές, αν και εδώ και χρόνια έχω πάψει να πιστεύω σ αυτές.
Πιστεύω στο "Κάθε Μέρα είναι Γιορτή αν εμείς την κάνουμε Γιορτή"!

♡♡

Σε ευχαριστώ για το πέρασμα....

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΛΙΑΝΙΔΗΣ είπε...

ΑΟΡΙΣΤΟΣ..Ο Χρονος της Ερωτικης Γοητειας...
ΜΑΛΒΙΝΑ..Συντασσομαι..!!!

~reflection~ είπε...

Δημήτρη,

αγαπημένη Μαλβίνα.
Τόσο έξυπνα γοητευτική ακόμη και στον μέλλοντα που ακολούθησε το θάνατό της.