Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Κορδέλα




Μία κορδέλα
ξέφτι
προεξέχει από το σώμα μου
σαν παρανυχίδα της ψυχής μου
και δεν έχω στόμα 
να την κόψω με τα δόντια
δεν φτάνουν τα χέρια μου 
στη ραχοκοκαλιά
να την ξηλώσω
κι ανεμίζει άγρια
σαν φίδι
που πιάστηκε σε νύχια αετού
και παλεύει να ξεφύγει.

Με την κόψη του ματιού
αγγίζω την άκρη της
μετρώ τα λέπια και τα πούπουλα
και υπολογίζω τα χρόνια
της πάλης.


Πόσο περιποιημένα
και καλοχτενισμένα
τα κορίτσια που πιστεύουν στο Θεό
που υπακούν στο δάσκαλο.
Πόσο καθαρά δάχτυλα
σταθερές γραμμές
ισορροπημένες αποχρώσεις
στα μάτια, στα μαλλιά, στο δέρμα.
Με σεβασμό ραμμένα υφάσματα
ντυμένα τα κορμιά τους
κι η ψυχή
μήτε που το συζητά να κρεμαστεί
απ' την κλωστή
που ξηλώθηκε απ' το κορμί τους,
απ' τη λέξη
που τεντώθηκε στο μυαλό τους.
Δεν ξηλώνονται.
Δεν τεντώνονται.
Δεν μπλέκονται τα μαλλιά τους
στα νύχια του αετού.
Είναι σεμνά θηλυκές
απ' την αρχή ως το τέλος.

Η κορδέλα μου
φτερουγίζει  και τρέμει.
Διαρρέεται από την επιθυμία μου
για μεταμόρφωση.
Δε με χωρά ο άνθρωπος.
Ξέφτισα  μέσα του.
Ο αετός κομπιάζει
φρενάρει στον αέρα
την ύπαρξή του,
σαν να νιώθει πως ετοιμάζομαι
να μπω στο σώμα του.

Και το επιχειρώ.
Για κείνο το κοριτσάκι
που με κοιτάζει με κομμένη την ανάσα
από το μπαλκόνι του.
Που δένοντας κάθε πρωί 
την κορδέλα στις πλεξούδες του
ονειρεύεται ράμφος και νύχια
λέπια και ουρά
να υψωθεί πιο πάνω απ' το ρόλο της
ενσαρκώνοντας το Άπιαστο
που της δίδαξαν να θαυμάζει.











Δεν υπάρχουν σχόλια: