Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Υπόγεια γέφυρα



My picture enjoys the Miracle of Existence in here:
https://letvent.com/2014/01/18/surreal-photos-created-with-food-v/



Αδέσποτοι ας πάμε μια βόλτα
και πεινασμένοι.
Είχα φυτέψει λίγο γνήσιο εαυτό
στη ρίζα μιας λεύκας
πριν πιάσουν οι καταιγίδες
πριν κατολισθήσουν τα χρόνια
πριν διοριστούμε 
στην επιχείρηση ελεγχόμενων εγχειρημάτων.

Θα σκάψουμε βαθιά.
Όχι σαν παιδιά
το απαλό βρεγμένο χώμα.
Όχι σαν εργάτες
υπό την επίβλεψη και πίεση του επόπτη.
Θα σκάψουμε 
έξω από βαρέα κι ανθυγιεινά ωράρια 
τη χειραγωγημένη, άγονη γη
τη στειρωμένη σαν κατοικίδιο,
παρά τη θέλησή της,
με τα παιδικά μας σχέδια
βαλσαμωμένα έμβρυα
μέσα στις σάλπιγγες της άτεκνης Μάνας,
σαν φωνές άφωνου ανθρώπου
αντηχώντας στο μυαλό του
εκατομμύρια σκέψεις Ανθοφορίας
δίχως όμως μία λέξη 
ν' ανθίζει στη γλώσσα του
να αναρριχηθεί ως τον απέναντι
να γεφυρωθούν οι ανάγκες
κι οι αλήθειες.

Θα σκάψουμε το σώμα μας 
ως την Ψυχή.
Εμάς περιμένει η σκαπάνη.

Μη μου δείχνεις τ' άκαμπτα χέρια σου
τα καλομαθημένα
που ξέχασαν να οργώνουν.
Η υπόγεια γέφυρα
ανέγγιχτη κουρνιάζει
σ' αναμονή ανοικοδόμησης
κάτω από τα δωμάτια της Ζωής μας,
απ' τα περιποιημένα σοκάκια
αυτής της πόλη,
κάτω από το ιδρωμένο δέρμα 
των επιστρατευμένων υπερωριών μας.

Αδέσποτοι ας ξεκινήσουμε
και πεινασμένοι.
Όσο μεγαλύτερη η Ανάγκη,
τόσο  μεγαλύτερη κι η Θέληση 
για το Θαύμα.




4 σχόλια:

Μαρία Π. είπε...

....όταν η πένα είναι γεμάτη μελάνη.... σαν το υνί θα σκάψει τη γη και θα την γεμίσει λουλούδια ....... παντού γέμισε χρώμα κι άρωμα.....
Frankne

Velvet είπε...

Εμεις Θα σκαψουμε,
εμεις θα ανοιξουμε τη σηραγγα
με τα χερια μας
Θα βγουμε στο ξεθαμπο

~reflection~ είπε...

Μαρία,

εκεί που αναρωτιόμουν αν αρκεί μία πένα για να σκάψουμε ουσιαστικά ως την αντίπερα όχθη για να συναντηθούμε με τον Εαυτό μας και με το Συνάνθρωπο, σκέφτηκα τη Δύναμη της Θέλησης των πολιτικών κρατουμένων που άδικα καταδικάζονται και αυτή η Αδικία τούς οπλίζει τα χέρια ώστε μ' ένα κουταλάκι μόνο σκάβουν τούνελ Απόδρασης προς τη Ζωή.

~reflection~ είπε...

Velvet

και πάλι θα επικαλεστώ τον Σαχτούρη:
"Συμβαίνει μονάχα όταν δε γίνεται αλλιώς".

Όντως, όσο μεγαλύτερη είναι η Ανάγκη
τόσο Μεγαλύτερη είναι και η Θέληση για το Θαύμα.