Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Το δις εξαμαρτείν


My picture is hunting its shadow in here:
http://www.magic4walls.com/wallpaper/floating-girl-flying-in-fire-46734.html



Σκύβαμε στην όχθη
οι φτέρνες διψούσαν πιο πολύ για νερό
γδαρμένες γλώσσες
σε  ένα φλύαρο λαχάνιασμα
φυγής.
Ο δρόμος
όταν φεύγεις
ποτέ στρωμένος,
πάντα γεμάτος χαλίκι κι αγκάθια.
Σαδιστικά μαστιγώνει το βήμα σου
αναγκάζοντάς σε να ομολογήσεις.
Θα το ξανάκανες το ταξίδι
ή εύχεσαι να είχες μείνει 
στην αχυρένια  καλύβα σου;
Λύκος δεν υπάρχει.
Εσύ κυνηγάς τον εαυτό σου
εσύ χτυπάς από έξω τις πόρτες
εσύ κρύβεσαι μέσα
εσύ πλησιάζεις το μούτρο σου στο τζάμι
εσύ το σκας από το πίσω παράθυρο
και παίρνεις και το δολοφόνο σου μαζί.
Είναι που είσαι συντροφικό ον
και δυαδικός
σαν δίδυμα γεννημένος
με μία σκιά
που άγρια σε καταδιώκει 
κάθε φορά που ομολογείς
πως κατ' επανάληψη καις το καλύβι σου 
και ξανακάνεις το ταξίδι
που κόστισε εκατομμύρια αστέρια
πολύτιμου ουρανού σου
και εξαιτίας του πλέον,
τυφλός, κινδυνεύεις
στον ορατό κόσμο
με μόνη ανάπαυλα
τη στιγμή που σκύβεις στην όχθη
ποτίζοντας τη σπίθα της Ψυχής σου
κι αναγνωρίζοντας τον εαυτό σου
στο καθρέφτισμα της σκιάς 
που αναδύεται απ' το νερό
που φουσκώνει.






2 σχόλια:

Paraskevi Lamprini M. είπε...

καλή χρονιά φίλη

με ποίηση, και προσπάθεια μεταλαμπάδευσης... στα παιδιά... στο μέλλον μας...

και βλέπω μία αλλαγή στο στυλ;... κάτι βλέπω... διαφορετικό... στο ρεφλεξιον... χαίρομαι...

φιλιά

~reflection~ είπε...

Παρασκευή

Κάθε μέρα, τέτοια μέρα, πρώτη μέρα μαθημάτων κι επαφής με τα παιδιά, η Ζωή κι ο Εαυτός αλλάζει καθώς δέχεται τόση Θετική Αλληλεπίδραση από την καθαρή πρόθεση των παιδιών.

Όταν γράφω σκοτεινά, γράφει ο ενήλικος Εαυτός μου.
Όταν γράφω με χρώμα, γράφει το Κοριτσάκι που κατοικεί μέσα μου.

Το διαφορετικό, ίσως, που διακρίνεις είναι ότι πλέον αγαπώ και την Ενηλικίωση και την Παιδικότητά μου και δεν πολεμώ τα τοπία μου.... συμμαχώ μαζί τους και απολαμβάνω το ταξίδι μου στο έπακρο.

♡♡