~Άγριες Ελευθερίες~

Τελείωσε.

Μη χρησιμοποιήσεις χρονικά επιρρήματα Ζωής,

ούτε ερωτήσεις επεξηγηματικού χαρακτήρα.

Δεν έχουν φωνή οι Ξεχασμένοι Άνθρωποι.

Μόνο αντίλαλο.

Κι η ηχώ μόνο αναπαράγει.

Παίξε.

Ρώτα τον Εαυτό σου

και έπειτα τόλμησε την Απάντηση,

που σου στέρησε με τη σκιά της 

όλο το φως.

Γύρνα.

Γωνίες.

Τέσσερα σημεία.

Ένας Ορίζοντας.

Όλα τα φώτα, αντανακλάσεις παρελθόντος.

Γύρνα.

Την πλάτη, 

τη σελίδα,

τον κόσμο ανάποδα,

το πλευρό του ύπνου σου,

τον διακόπτη σου στο Off.

Κύκλος είναι.

Όλοι έφυγαν

από το τοπίο.

Η Ζωή κουλουριάστηκε.

Αγκαλιά, η Σκιά σου.

Πιάσε τα χέρια.

Κύκλος είναι.

Η Μοίρα του, 

να κλείνει.

Κλείσε κι Εσύ.

Τα μάτια,

την πόρτα σου,

το φάκελο με την προμήθεια,

το βιβλίο που γράφεται ακόμα.

Δεν είναι ώρα αναγνώσεων η αποψινή.

Γράψε λοιπόν.

Ιστορία.

Το όνομά σου.

Διαγώνισμα Ζωής.

Μόνο βιάσου.

Τελειώνουν οι ευκαιρίες.

Ο Χρόνος.

Τα λάθη που δικαιούσαι.

Απομένει ένα δευτερόλεπτο πίεσης.

Κόψε την ανάσα σου.

Τις φλέβες στην πάνινη κούκλα του Θεού.

Δρόμο, κλέβοντας βήματα.

Την πείνα σου με ότι έμεινε στο Τραπέζι των Ποιημάτων.

Την πλάκα, επιτέλους.

Τόσα χρόνια, Άγριες Ελευθερίες 

σε τρύπιες τσέπες

σπάταλης Ζωής.

Ένα χρηματιστήριο που έκλεισε τιμή

πάνω στην άΤιμη αυταπάτη.

Αδειάσαμε, μάτια μου.

Απομένει Κενό.

Γράψε την τελευταία σου επιθυμία.

Κλείσε τον Κύκλο.

Γύρνα πλευρό.

Παίξε το τελευταίο χαρτί σου.

Λίγο ακόμα 

και

Τελείωσε.

~Συμβουλή~

~Καθρεφτάκι~

Ένα καθρεφτάκι κρατώ

και στρέφω τον Ήλιο

σινιάλο παρενόχλησης

στο μάτι του Θεού.

Έπειτα κρύβομαι

ή ψάχνω κρυψώνα

...εναγωνίως...

Προσπαθώ να ξεφύγω

απ' το "Πανταχού Παρών"

με τραυματισμένο γέλιο

από το φόβο μην και με πιάσει Πρώτος

πριν το Θάνατο...

ο Θεός...

~Η Σκιά μου~

~σιω-Πές~

...στα ρηχά

-κάτω από ξάστερες Αλήθειες-

Σιωπές απλωμένες

σε ΣεληνοΘεραπείες αποσιωπητικών...

Αθόρυβος Εαυτός...

Πάντα...

Κάτι είχε να πει ο Ουρανός {σου},

το υπονόησε με τρεις τελίτσες άστρων...

ΓυρίΖεις σελίδα...

τρομάΖουν οι Ιερές Ταξινομήσεις {σου}...

{κύλησαν κάποιες φωτιές 

στο κεκλιμένο της Αριστουργηματικής σου ΑστροΜετρίας}

Μαζί με τις τροχιές

ξεφεύγουν τρομαγμένα

μικρόσωμα μυστικά σου...

Τρέμει το Φως...

των ματιών

των άστρων

της φλόγας...

Ένα μαχαίρι στάΖει Ανάγκη

μες στο Κορμί της Σιωπής {σου}

και σαν από τον Πυθμένα της βγει δολοφόνος

επιστρέφουν απ' το Φεγγάρι 

πεινασμένα τα μικρά μυστικά σου

και βουτούν στην πληγή...

Χορταίνουν με Σάρκα, Αίμα και Λέξεις

και πονά πολύ ο Ύπνος σου,

γιατί ακόμη κι αν είναι Όνειρο 

τούτο το ενδεχόμενο,

η Αλήθεια σου, αιώνες τώρα,

απροκάλυπτα ξεΚλειδώνει τις σιω-Πές σου

μες στο παραμιλητό σου, 

που κλαίει....

Τυφλή

Τυφλή ήμουν...

και είμαι...

Οι Τυφλοί διαβάΖΟΥΝ

με Αφή...

~Ίχνος~

Μία εσοχή 

στο χαρτί

στο Νου

στο βότσαλο της Καρδιάς μου

και μέσα της ένα ίχνος

που μιλά Σιωπές

και χαράΖει δρόμους 

κάθε Νύχτα

κάθε Μέρα

σε κάθε Ζωή που επιμένω να ανασταίνομαι

και με παρασύρει σε μία Φυγή

παροτρύνοντάς με

να εισχωρήσω στο Εδάφιο ΙΙ

-του Έρωτα-

και να απαρνηθώ τα Ποτάμια,

να συντηρηθώ με Βροχές,

να απαρνηθώ τη στέΓΗ

και να προφυλαχτώ με δύο χούφτες Ζεστής Αγκαλιάς,

να απαρνηθώ τη Γιορτή

και να χορέψω πάνω στο Φιλί

χωρίς Υποσχέσεις,

χωρίς Τέλος στο Παραμύθι που διαβάΖΩ,

μόνο με θερμότητα Αφής

-τυφλών Ανθρώπων Ευτυχίες-

να ψηλαφώ το Δέρμα 

και να βρίσκω το Δρόμο μου,

να αγγίΖω ανθισμένες Πληγές 

και να ορίΖω τις συντεταγμενες μου

κατω από Ουρανούς 

που Χωράνε σε δύο μαύρα μάτια 

νυχτερινού εμπρησμού

στο Ύφασμα του Χορού μου

και λίγο πριν αρπάξω φωτιά
-κάπου κοντά στα ξημερώματα-

πάντα με βρίσκω μέσα στην Εσοχή

του χαρτιού

του Νου 

μιας Καρδιάς 

να Χωράω και να Χορεύω

ενσωματωμένη στο Εδάφιο ΙΙ 

του Έρωτα

ακολουθώντας πιστά

εκείνο το ανεπαίσθητο Ίχνος....

και κάποιες Στιγμές
χορευτικής μου φιγούρας στο Κενό

αναρωτιέμαι

πού μπορώ να φτάσω

αν αυτό το Ίχνος σου ....μεγαλώσει.......


---
...dedicated...

Το Νόμισμα

Βιβλίο "Δύσκολη Υιοθεσία", Εκδόσεις λεξίτυπον, 2018

Χορεύει το Νόμισμα
στις φθαρμένες των Ζητιάνων χούφτες ικεσίας...

με αυθάδεια 

προς το Ανθρώπινο Δράμα,

με ειρωνεία

προς την Ισόβια σπατάλη Ζωής κι Εαυτού.

Χορεύει το Χορό των Πεινασμένων

σ'αναπαράσταση όλης του της Ιστορίας

απ΄την Κοπή στο νομισματοκοπείο της Πρώτης Ελπίδας

ως την Πτώση του στον Υπόνομο,

όπου αδειάζει τα φθηνά της αρώματα η Πραγματικότητα...

Χορεύει,

αναπηδά,

στριφογυρίζει,

δίχει παράσταση,

καθώς οι Ζητιάνοι κροταλίζουν με λύσσα

τα δάχτυλά τους...

Προσγειώνεται ξανά

μετά από εναέριες φιγούρες...

Χορταίνει την Πεινασμένη χούφτα

κι ας μην τρώγεται,

κι ας μην εξαργυρώνει Ζωή...

Χορταίνει τη χούφτα που τείνεται

απ' τον Ξεπεσμό ως τον Άνθρωπο,

απ' την Καταδίκη ως τη Δικαίωση,

απ' τον Ρεαλισμό ως την Αόρατη Αλήθεια των Πραγμάτων.

Τρύπιες Χούφτες...

Τρύπια Νομίσματα... 

Δεκάρες Ευαισθησίας

Διάτρητων Ανθρώπων...

Μόνο ο συμπαγής Καλλιτέχνης

παζαρεύει αποτελεσματικά την Αξία του Καπέλου του,

που -άδειο ή γεμάτο-

γυρίζοντάς το ανάποδα

σκορπίΖει στο πάτωμα του Παγκόσμιου Δωματίου 

περιΟυσίες νομισμάτων πρώτης κοπής

μιας μανιοκαταθλιπτικής Ευτυχίας,

κερδισμένης στη Ρουλέτα του Κόσμου

με το Χέρι Υψωμένο πάνω από τη Μοίρα του,

στο σχήμα της Νίκης....

--------

Αθήνα 30-7-2012

~Ανα-ΒΟΛΗ~

"Θα γεννηθώ αργότερα"

είπε ο Ποιητής.

"ως τότε, 

ζήστε δίχως τύψεις 

μέσα στον ρεαλισμό σας."

~Κ~

~Απαγορευμένη Περιοχή~

Είχα ορκιστεί στο Απέραντο πως δε θα αναγνωρίσω σύνορα Ανθρώπου και Ζωής. Λάτρεψα την ΕσωΔύναμη, εκθείασα τον Νου και όπλισα το Βήμα με σαρώσεις στρεμμάτων Συναισθήματος και Χερσαίας Γης Αποστάσεων από τον Έναν στον Άλλο. Μέσα στον πλουραλισμό των συμβάντων της καθημερινότητας, Ζωής και Ποιημάτων, Σε βρήκα.

 Βαθύ Φως και ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο Σκοτεινής Εξουσίας. Πρώτη φορά οι Σιωπές μαρτυρούσαν Προτροπές Άλωσης. Είχα συνηθίσει στις Ιαχές. Στα ουρλιαχτά κατοχύρωσης περιοχής θαυμάτων. Άγγελοι και Δαίμονες ηχορυπαίνουν τον ΧωροΧρόνο, ενώ Εσύ σέβεσαι τις Νότες και αφουγκράζεσαι περισσότερο απ' όσο μιλάς. Αφουγκράζεσαι το αθόρυβο, κι Εγώ η ίδια έμαθα να θορυβώ χορογραφώντας Ζωή...

Τρόμαξα να προσεγγίσω. Πύλες Κλειστές. Περιφράξεις Ιδεών, Εαυτού, Ζωής. Ένιωσα ξανά παιδί και λάτρεψα το Κίνητρο που διεγείρει την Περιέργειά μου.  Κόλλησα το Κορμί μου στον συμπαγή Τοίχο της απομόνωσής σου. Ένιωσα κραδασμούς απόκοσμων Δονήσεων Βαθιάς Σιωπής, που εισχωρεί στην Ύλη και την Διαβρώνει με τρόπο Επίπονης Μεταμόρφωσης. Δέλεαρ.

Στα υπόγεια των κελιών αιχμάλωτες οι Επιθυμίες, γιατί μονό έτσι γιγαντώνουν τον Εαυτό τους. Αναμονή, έξω από το Χρόνο, ώσπου να επιτευχθεί Απόδραση.

Τόση Εντροπία μες στη Σιωπή. Τόση Βεβαιότητα μες  στον ασταθή βηματισμό των Φαντασμάτων της Λογικής. Μοιάζει Ιερή αυτή η Απομόνωση και ο Δαίμονάς μου θέλει να την εκμαυλίσει. Ή να κοινωνήσει Θεότητα.

Ψάχνω το Κλειδί.

ΚοιτάΖω τα χέρια μου. Κενό. Κοιτάζω μέσα μου. Απεραντοσύνη. Κοιτάζω γύρω μου. Απαγορευμένη Περιοχή. Χρειάζομαι το Κλειδί.

Κάθομαι στο χώμα. Οκλαδόν. Δεν περνάει ψυχή από τον κεντρικό δρόμο κι ας είναι πρόσφατα ασφαλτοστρωμένος, με κατάλευκη κι απάτητη την διαχωριστική γραμμή των δύο λωρίδων. Επαρκής φωτισμός. Διασταύρωση με φωτεινούς σηματοδότες που μαρτυρούν πως η μελέτη έγινε με το δεδομένο πως … «έχει πολλή κίνηση Εδώ!»... Τόση ώρα μόνη. Σουρωπούνει. Βραδιάζει. Ολοκληρώνει τους Κύκλους της η Σελήνη κι Εγώ.

Κάθομαι στο χώμα. Σε μία λωρίδα Γης που χωρίζει την άσφαλτο από την περίφραξη. Σαν παράδρομος μυημένων. Ενεργειακή Ροή από τις Ρίζες του Δέντρου που θροΐζει ανεπαίσθητα, μην και αποκαλύψει το αιώνιο μυστικό που φυλάσσεται επιμελώς στην Άβατη Περιοχή....

Κλείνω τα μάτια. Πηγαίνω πίσω. Κάποιος με έφερε Εδώ. Κάποιος με έκλεψε από τις Αδέσμευτες Αιωρήσεις μου στο Αχανές, στο Απέραντο και με οδήγησε Εδώ.

Πλήγμα στις Ελευθερίες μου.

Πληγή στα Ερωτηματικά μου.

Ψάχνω το Πρόσωπό του.

Δε θυμάμαι να άκουσα ποτέ τη Φωνή του. Φορούσε ένα Βλέμμα που χαρτογραφούσε το μονοπάτι προς την κρυψώνα του κλειδιού. Όμως……. πως διασχίζονται τα ... ΜΑΤΙΑ?.... δεν έχω περπατήσει ποτέ σε Χώρο Υγρής Εστίασης....

Πρέπει να μάθω.... Πρέπει να αρχίσω να μαθαίνω γρήγορα...

Πόσο χρόνο έχουμε ως την Αιωνιότητα?.. Φτάνει μία Ζωή να άρει τις Απαγορεύσεις και να διασχίσω το Άβατο από την Εξορία της Ελευθερίας μου ως το Ναρκοπέδιο της Ευτυχίας σου, το στρωμένο με Επικινδυνότητα Απομονωμένων Εκπλήξεων?......

Όταν κατακτήσεις το Απόλυτο, θέλεις να το δημοσιεύσεις στους Τοιχους των Ανακοινωσεων του Συμπαντος ως Επίτευγμα ΖΩΗΣ....

Μα όσο διατηρείς αυτή τη νοοτροπία, Δε θα σου χαριστεί το Κλειδί που ανοίγει τις Πύλες της Απαγορευμένης Περιοχής...

Κατάλαβα.... πρέπει να μυηθώ στις Σιωπές... στην αθόρυβη Εντροπία του Συναισθήματος....

Πρέπει να πάψω να ηχορυπαίνω με Κραυγές, Ουρλιαχτά και Ιαχές το Σύμπαν.... Πρέπει να συμπυκνώσω τις Ενέργειες των Επιθυμιών στη Μεταμόρφωση....

Θυμάμαι:

Οι Σκέψεις και οι Υγρασίες εισχωρούν παντού..... πίσω από τις περιφράξεις του Εαυτού σου, μέσα στα κελιά όπου αιχμαλωτίζεις τις Επιθυμίες σου, πέρα από τα Σύνορα των Απαγορεύσεων που ορίζεις.....

Πρέπει να μάθω να μεταμορφώνομαι σε Σκέψη και Υγρασία....

Υδάτινο το Κλειδί και με εστιασμένη Σκέψη εφαρμόζει στην κλειδαριά των Μυστηρίων......

Έρχομαι στις Μικρές Ώρες... τότε που οι δίαυλοι επικοινωνίας είναι διαυγείς και χωρίς ηχοΡύπανση επιφωνημάτων Ζωής...

Έρχομαι σταδιακά.... Σταγόνα, Σταγόνα ….Σκέψη, Σκέψη….

Έμεινα αιώνες έξω από τους φράχτες σου…

Από τότε που ήσουν ο Δύσκολος Κηπουρός της ΕσωΚαλλιέργειας.

70 % Νερό……. Υγροποιημένη Φύση…

30% τι?..... Ιστός…. Σκέψη… Ενέργεια… Σάρκα…. Χρωμοσώματα....... Ίνες……

Απορροφήθηκα από το χώμα της Πατριδας σου...
Ενσωματώθηκα στα Υπόγεια Νερά της Γης σου.

Κάθε που διψάς, Εμένα πίνεις.

Κάθε που λούζεσαι, Εγώ Σε ξεπλένω…

Κάθε που βρέχει γεμίΖω τις Πηγές σου… ποτίΖω τις Ρίζες σου….

Κάθε που διαλογίζεσαι μες στη Σιωπή Εγώ είμαι η Σκέψη που διασχίΖει τις γέφυρες των νευρώνων του Μυαλού σου…

Κάθε που μία Ιδέα σου ζωγραφίΖει χαμόγελο επιΝόησης, Εγώ κρατώ  τα χρώματα της Έμπνευσης….

Όσο θα διψάς, θα εισέρχομαι στην Απαγορευμένη Περιοχή σου…. σταγόνα σταγόνα….

Όσο θα στοχάζεσαι πάνω στα παιδικά και ενήλικα ερωτηματικά θα παραβιάΖω την περίφραξη του Μυαλού σου…. σκέψη, σκέψη….

Και αν θελήσεις να με αποφύγεις, πρέπει Εσύ να μυηθείς στις Απαγορεύσεις:

ΜΗΝ διψάς…

ΜΗΝ σκέφτεσαι…

Και θα σε αφήσω στην Ιερή Ηρεμία σου μέσα στην Απαγορευμένη Περιοχή, στην οποία Σε … βρήκα…………………………………