Μελλοθάνατη

Δεν υπήρχε το δωμάτιο

ούτε το σώμα μου

ούτε το κτίριο

ούτε η πλατεία

ένα κρεβάτι μόνο

σανίδα σωτηρίας

σ' ένα ωκεάνιο ναυάγιο Εαυτού

και δεν είχα φωνή για βοήθεια

ούτε ανάσα

ούτε χρόνο

ούτε δεύτερη ευκαιρία
έναν θάνατο μόνο
σανίδα σωτηρίας
σε μία αυτοκτονική πραγματικότητα
και δεν σκέφτηκα
δεν αργοπόρησα

δεν μετάνιωσα
δεν πόνεσα καθόλου.

Ξήλωνα το δέρμα μου

για να σε ντύσω 

κι έμενα με φλέβες γυμνές

εκτεθειμένη στη ζέστη μιας αγκαλιάς

που εξάτμιζε τον ενεστώτα μου

κι ολόκληρη γινόμουν

το παρελθόν μιας νύχτας

που μελλοθάνατη

έριχνε άγκυρα στα μάτια σου.

Δεν υπήρξα ποτέ

-έτσι-

Κι αν κάτι τάραξε τα νερά της Ανυπαρξίας μου

ήταν η Επιθυμία μου να σε χωρέσω 

στα Ποιήματα

που γεννούν τους αυριανούς Εαυτούς μου

με τους οποίους θα ρθω ξανά

να σου συστηθώ από την Αρχή

μία αμετανόητα μελλοθάνατη

που ρίχνει ναυάγια στα μάτια σου...

Σεισμός

Μουδιάζω μονομερώς. Ημισφαιρικά. Με το ένα πόδι πέφτω, με το άλλο σηκώνομαι. Τρέμει πάλι η Γης. Τ' αριστερά μου όλα παράλυτα. Κι ο κόσμος, ο Δυτικός, επίσης. Όπως κοιτώ τον παγκόσμιο χάρτη, η δύση τρία κλικ αριστερά στα ερτζιανά παίζει εμβατήρια δονήσεων σε ένα οδόστρωμα σκληρών FM. Ο δρόμος γεμάτος ρωγμές. Περνώντας το σύνορο, αλλάζεις συχνότητα Ζωής. Mappet Show. Ανάμεσα στα γέλια του στημένου κοινού οι συνωμοσίες ανταλλάσσουν τα μυστικά τους. Στήνω αυτί  και καθώς πιάνω συλλαβές, θόρυβος, παράσιτα, χιόνια. Χάνεται το σήμα. Insert coin. Ο αποκωδικοποιητής θέλει μερίδιο για να ομολογήσει. Ανάλογα με το τί ρίχνεις στη σχισμή του, σού μαρτυρά μικρά ή μεγάλα, ουσιώδη ή ανούσια μυστικά. Ό,τι πληρώνεις, παίρνεις. Καθαρός και τίμιος νόμος, Φίλε μου, αρκεί να 'χεις να πληρώνεις.

Στήνω αυτί. Η βοή του σεισμού γράφει ιστορία, μα η γραμματέας είναι πάλι απασχολημένη με τα πρακτικά της Βουλής. Γράφει νυχτοκάματα. Μένει σε  μένα να κρατήσω τα πρακτικά του σεισμού...ή ας πω καλύτερα "τ' απομνημονεύματά του". Απ' τον Μακρυγιάννη είχε να περάσει τέτοιο Αρσενικό από τη χώρα. Αν πίστευα στη μετενσάρκωση των έμψυχων στ' άψυχα, θα 'λεγα πως ο Σεισμός είναι ο Μακρυγιάννης αυτοπροσώπως. Ξεκίνησε περιοδεία αφύπνισης από την Κεφαλλονιά και οσονούπω έρχεται στα μέρη μας. Ξέρω, νιώθεις ασφαλής. Έτσι πρέπει. Τόσα  μαθήματα διδάχθηκες στο σχολείο για να νιώθεις ασφαλής, όσα ρίχτερ κι αν συγκλονίζουν τον κόσμο. Πήρες μέρος σε τόσες ασκήσεις αντισεισμικής προστασίας! Είσαι σίγουρος πως θα επιβιώσεις. Στις μεγάλες δονήσεις κρύψου κάτω από το θρανίο. Μόλις ηρεμήσει η κατάσταση βγες με πειθαρχία έξω από το κτίριο. Μετά θα σε αναλάβει ο θεός. Κράτος δεν υπάρχει. Αν παραιτηθείς στη μοίρα σου, ο Μακρυγιάννης θα ξαναχτυπήσει τρεις, συνθηματικά. Το 'χε υπονοήσει στα απομνημονεύματά του πως θα ξανάρθει..ή καλύτερα πως δε θα  μας εγκαταλείψει ποτέ. Να τος λοιπόν. Άντρας που κράτησε την υπόσχεσή του. Ήρθε...με λοκατζίδικη αμφίεση, να  μην τον πάρουν χαμπάρι και του δώσουν κώνειο...μην τον πάρουν χαμπάρι και τον φυλακίσουν ως Ταραξία. Μα χωρίς Ταραχή  και Δόνηση, δεν ξυπνά αυτή η ωραία κοιμωμένη. Ένα δωμάτιο η πλάνη της. Ένα κελί η ελευθερία της. Ένα ηλεκτρισμένο συρματόπλεγμα η συνείδησή της. Ο Φιλιππίδης πήδηξε τα κάγκελα του Κορυδαλλού πριν εισέλθει εντός. Γιατί τόσος ντόρος, θα μου πεις... Παράνομος Εραστής! Απλώς απλώθηκε λίγο παραπάνω και συνουσιάστηκε με περισσότερους απ'όσο επιτρέπει το πολιτικό Γάμα Σούτρα!... Χαρά στο πράμα! Κοίτα γύρω. Γέμισε γκόμενους η όμορφη γειτονιά, που χαριεντίζονται με την πλούσια πάρτη τους στον καθρέφτη και πού και πού απλώνουν το χέρι στην οθόνη και χαϊδεύουν πισινούς πολυτελείας, γλείφουν μετά τα δάχτυλα,  μπας και γονιμοποιηθεί η ονείρωξη. Η Ωραία Κοιμωμένη ακόμη στον ύπνο τον βαθύ... και σαν ταραχθεί λιγάκι ο ύπνος της, σφίγγει δυνατά τα βλέφαρα να την ξαναπάρει ο ύπνος, με το ζόρι. Σαν κακοποιημένο παιδί, που θέλει να γλιτώσει από τον Εφιάλτη. Μα ο Εφιάλτης κλωνοποιήθηκε και βάφτισε Θερμοπύλες όλα τα σημεία του ορίζοντα. Σας έδωσε στεγνά. Πουληθήκατε επιτυχώς. Εγώ κρατώ τα πρακτικά του σεισμού, εγώ και τα πρακτικά της αγοραπωλησίας.

Ο νέος Ιδιοκτήτης δεν έδειξε ακόμη το πρόσωπό του. Πίσω από ένα πολυτελές παραβάν απολαμβάνει νοερό ταξίδι στο σεληνιακό του οικόπεδο. Έπειτα θα περάσει το καλοκαίρι του με κρουαζιέρες στα ιδιωτικά ελληνικά νησιά του. Τότε θα απαγορεύονται δια Νόμου οι σεισμοί. Γιατί άλλο να γκρεμίζονται σπίτια μικρομεσαίων πολιτών και άλλο επαύλεις και υπερσύγχρονα ξενοδοχιακά συγκροτήματα. Τότε θα επιβεβαιωθεί επακριβώς ποιος είναι ο τάφος του Μακρυγιάννη και θα σφραγισθεί με θωρακισμένη ταφόπλακα, θα περιφραχθεί με κάγκελα αδιάρρηκτης αντοχής  και θα φυλάσσεται επί εικοσιτετραώρου βάσεως από την ειδικά εκπαιδευμένη Προεδρική Φρουρά, μην και το σκάσει πάλι ο Ταραξίας και συναντηθεί με τον Γέρο του Μοριά, να συνάψουν συνωμοσία Νέας Απελευθέρωσης της Χώρας.

Η γραμματέας της Βουλής καταγράφει με μεταμεσονύχτιες υπερωρίες:

Ψηφίζεται ομόφωνα η Απαγόρευση σεισμικών δονήσεων που θέτουν σε κίνδυνο τα θεμέλια της Νέας Ελλάδας. 

Οι Άρχοντες της Χώρας ολοκλήρωσαν τις διαδικασίες που προέβλεπε η έκτακτη συνεδρίαση. Κατάργησαν τους Σεισμούς και τις Δονήσεις και με γλυκιά, τρυφερή εκμαυλιστική χροιά απευθύνονται δια στόματος Προέδρου στην Γραμματέα:

-Γλυκό και υπομονετικό μου Κορίτσι, μπορείς να αποσυρθείς κι εσύ στα διαμερίσματά σου για να πέσεις σε ύπνον βαθύν, συνοδεύοντας την υπόλοιπη Ελλάδα που ξενυχτά μπροστά στις οθόνες, βαθιά κοιμωμένη, κάτω από τα βελούδινα σκεπάσματα του πιο καλοπλεγμένου ιστού λούτρινου νανουρίσματος. Μην κλείσεις την πόρτα σου. Εμείς θα σε προσέχουμε,  καθώς θα κοιμάσαι. Αρκεί μόνο να κοιμάσαι!
-------------------------------------------------------

σσσσσσττττττττ.....
Στήνω αυτί.

Η Βοή του Σεισμού γράφει Ιστορία.

Σ{τ}υνουσία

Έντυσε τις καρέκλες με φορέματα,
φόρεσε στους τοίχους γραβάτες
και χαμήλωσε τα φώτα.
Διπλοκλείδωσε τα παιδικά δωμάτια
να προφυλάξει τα λούτρινα, τ' αθώα.
Το γραφείο άρχισε να τρίζει
και το πάτωμα να υποχωρεί.
Έβαλε το κλειδί στην έξοδο
και άφησε τα έπιπλα να συνουσιάζονται στο σαλόνι,
καθώς η τηλεόραση αναμεταδίδει
πολιτικές ειδήσεις σεξουαλικών οργίων.

Οικείοι και Ξένοι...

Βιβλίο "Δύσκολη Υιοθεσία", Εκδόσεις λεξίτυπον, 2018

Απ' τον παράδρομο έρχονται οι οικείοι
εκείνοι που ξέρουν την περιοχή καλά
κι όταν βρίσκουν κλειδωμένα
ξέρουν πού είναι το κλειδί
κι ανοίγουν
και μένουν
κι απολαμβάνουν φιλοξενία
και μιλούν με τη φωτογραφία μας
αφήνουν φιλιά στο τζάμι
αγκαλιές στο άδειο παλτό
ένα κουτί γλυκά στο τραπέζι
και κάτι νομίσματα εμπιστοσύνης
στο αναποδογυρισμένο καπέλο της Φυγής μας...
Κι όταν φεύγουν
κλειδώνουν διπλά
και παίρνουν μαζί τους το κλειδί
ώστε οι ξένοι που έρχονται από τις λεωφόρους
να μην καταφέρουν να ξεκλειδώσουν
αυτό το σπίτι
που λέγεται Εαυτός.....

... Control ...

ΒΙΒΛΙΟ "Συνεργός", Εκδόσεις Ars Poetica, 2015

Ένα αόρατο χέρι βιδώνει στο τσάκρα του μετώπου τον κοχλία που σταθεροποιεί τη σκέψη. Έπειτα περνά από αυτί σε αυτί έναν άξονα ισορροπίας και δένονται οι ιμάντες με τον κοχλία στο δόξα πατρί.

Το ασάλευτο πειραματόζωο ψιθυρίζει παιδικά τραγουδάκια και ζητά το χέρι της μαμάς. Του δίνουν ένα χέρι να κρατά. Η θερμοκρασία δεν είναι αυτή της μητρότητας. Το πιάνουν τα κλάματα. Κάποιος πατά το play. Στο ηχείο ακούγεται νανούρισμα κι επικρατεί εκείνη η άρρωστη ηρεμία πριν το έγκλημα.

Μ' επισκληρίδιο στην σπονδυλική στήλη του Νου, τελείται η τεχνητή γονιμοποίηση. Φυτεύονται ελεγχόμενες σταθερές όλων των πιθανών προβλημάτων. Προβλέψιμος ο κάθε άγνωστος x,y,z κι όλοι οι συνδυασμοί τους.

-Σκέψου κάτι, η πρώτη διαταγή.
-Όλα είναι δρόμος, είπε.
-Αφήστε τον ελεύθερο. Όλοι οι δρόμοι είναι υπό παρακολούθηση.

Αυτοδίδακτη σε όλα...

ΒΙΒΛΙΟ "Συνεργός", Εκδόσεις Ars Poetica, 2015

Το πτώμα της βρέθηκε το πρωί. Αντί για κλειδί επιστροφής στο δωμάτιο, είχε στο χέρι ένα δοξάρι σε σχήμα ευθείας ράβδου που κρατούσε τεντωμένες τις τρίχες από κάθε ατύχημα Ζωής, όπου γλίτωσε παρά τρίχα. Αυτή τη φορά δεν πρόλαβε. Μέσα στο στόμα της βρέθηκαν αμάσητες νότες, μ' ένα πράσινο χρώμα μέντας να ευωδιάζει το νεκρικό της χαμόγελο. Στα νύχια της κομμάτια φρεσκοβαμμένου σφενδάμου. Είχε πρόσφατα αγοράσει το βιολί. Αυτοδίδακτη σε όλα. Μα την καλύτερη μουσική την έπαιζε με τον καρπό της. Το έγχορδο με τις φλέβες. Ερωτοτροπούσε με τις γαλάζιες αποχρώσεις τους, καθώς αυξομείωνε την ταχύτητα ροής στο κόκκινο υγρό, τοποθετώντας τον Εαυτό της στο κέντρο νοητικών σεναρίων ακραίων επινοήσεων.

Οι συνθέσεις της είχαν γεύση κι άρωμα. Τον ήχο τον αφουγκραζόταν μόνο αυτή, από μέσα της. Μα όποιος την κοιτούσε στη σύνθεση επάνω, μύριζε τον ιδρώτα της και την ηδονή που γέμιζε σταγόνες το στόμα της, τα μάτια και την ήβη της. Μπορούσες να μασήσεις τον αέρα που την ακουμπούσε και να γευτείς τη σάρκα της που σιγόβραζε στους υδρατμούς μιας αυτανάφλεξης. Όμως, ποτέ δεν επέτρεπε επισκέπτες. Το δωμάτιό της κλειδωμένο, απρόσιτο, δίχως θέα από έξω, με fume τζάμια, εκείνη να βλέπει,  μα οι έξω όχι. Και ο Εαυτός της το ίδιο. Fume αύρα, με ιδιότητες καθρέφτη. Διαθλούσε το είδωλο εκείνου που καθόταν απέναντί της. Εκείνη έβλεπε προς τα έξω, ο άλλος μόνο μία αντανάκλαση προσαρμοσμένη στο σχήμα του.

Εκείνο το βράδυ έβγαλε από τα συρτάρια, τα ντουλάπια, τα ράφια της όλα τα ξεχασμένα της κομμάτια. Ένα γράμμα στον εαυτό της από τότε που ήταν 15. Ό,τι μισοτελειωμένο είχε τοποθετήσει διπλωμένο σε στάση αναμονής, για ολοκλήρωση. Κάποια αναμνηστικά από μικρές εξορμήσεις και μεγάλες εξομολογήσεις. Φωτογραφίες από στοιχειωμένες συναντήσεις, όπου αυτή παρίστανε το φάντασμα που δεν δένει με τον περιβάλλοντα χώρο. Μόνο σε μία τα μάτια της είχαν κόρη πανσέληνη και λαμπύριζαν γατίσια μέσα στο σκοτάδι. Σε κείνη που δεν πρόλαβε να πάρει αναμνηστική πόζα και την έπιασε ο φακός σε στιγμή οργασμικής εξιστόρησης τρελών προσδοκιών ζωής. Απέναντί της ένας Μαέστρος  που συστήθηκε ξυλουργός. Ήξερε από ξύλα, δεν ήξερε από νότες. Τάχα. Παρθένο έδαφος μουσικής εμπειρίας, κι Εκείνη απλώθηκε. Ο Μαέστρος δεν τη διέκοψε ούτε μία φορά, ακόμη κι αν όσα έλεγε δεν είχαν καμία βάση ή θεμελίωση πάνω στη θεωρία της Αρμονίας. Εκείνη ύφαινε δικές της Αρμονίες, Αρμονικές, δικούς της Αρμούς και ένωνε τα πλακάκια των επινοήσεων απλώνοντας το χέρι στον ξυλοκόπο-Μαέστρο να τη συνοδεύσει ως το δωμάτιό της. Δέχθηκε.

Του έκλεισε τα μάτια. Φοβήθηκε μήπως απομνημονεύσει τη διαδρομή και την επισκεφτεί κάποιο ξεχασμένο απόγευμα. Δεν ήθελε επισκέπτες στο χώρο της. Άνοιγε μόνο όταν ένιωθε αυτή ανάγκη για επαφή και μόνο όταν αυτή η ανάγκη συγχρονιζόταν με μία παρουσία που μπορούσε να δοκιμάσει το λικέρ της και να μαντέψει σωστά την προέλευσή του.

Σέρβιρε λικέρ. Δεν είπε τίποτε σε όλη τη διάρκεια της επίσκεψης. Έβγαλε από τα συρτάρια, τα ντουλάπια, τα ράφια της όλα τα ξεχασμένα, συλλεκτικά κομμάτια της. Πληγές στα γόνατα, μία πλεξούδα απ' τις παιδικές της τούφες, κηλίδες αίματος στο εφηβικό εσώρουχο, μπαλώματα στο δέρμα μετά τις ανύπαρκτες γέννες της, παλιά ράμματα από ένα ενδεχόμενο μαστεκτομής, μία ουλή αυτοτιμωρίας, ένα σημάδι κακοποίησης, ένα χαμόγελο γκρεμισμένο από τη σοφίτα, μία λούτρινη αγκαλιά, φωτογραφίες από στοιχειωμένες συναντήσεις, όπου αυτή παρίστανε το φάντασμα που δεν δένει με τον περιβάλλοντα χώρο.

Ο Μαέστρος της δίνει τη φωτογραφία που εν αγνοία της βγήκε σήμερα. Την προσθέτει στο λεύκωμα. Απλώνει τις σελίδες του να ξεφυλλίζονται με ταχύτητα play back. Μέσα στο δωμάτιο ξεπηδά από όλες τις εποχές της Ζωής της. Αυτή. Η ίδια σε όλες τις εκδόσεις του Εαυτού της. Δεν είναι Αυτή. Είναι πολλές.

Σκαρφαλώνει στο δέντρο. Ματώνει τα γόνατα.

Με το ψαλίδι ακρωτηριάζει τα μακριά μαλλιά της, μην σκαρφαλώσουν απ' το μπαλκόνι οι καλικάντζαροι στο δωμάτιο.

Κρύβεται στις κουβέρτες. Στην πρώτη της αιμορραγία. Γίνεται Γυναίκα.

Σπάνε τα νερά, ξεκινούν οι ωδίνες, κατεβαίνουν τα μωρά, μία κόρη κι ένας γιος. Κι ο ιδανικός άντρας να μην φτάνει ποτέ. Αυτή όμως φέρει όλα τα συμπτώματα εγκυμοσύνης, γέννας και αναθρέφει τα παιδιά της, σαν Ελεύθερους Εαυτούς της που κόβουν καθημερινά τον ομφάλιο λώρο. Μπαλώνει τις ρωγμές της.

Νοσεί. Κινδυνεύει. Απειλείται η ίδια, η Ζωή της, η Θηλυκότητά της. Το νυστέρι την επισκέπτεται κάθε βράδυ και την προετοιμάζουν για το χειρουργείο. Ολική νάρκωση, μα αυτή τα νιώθει και τα βλέπει όλα. Κανένα ναρκωτικό δεν την πιάνει. Μόνο η μουσική την ταξιδεύει πέρα από το σύνορο. Κλείνει τα μάτια. Παίζει μουσική και χορεύει ξαπλωμένη στο χειρουργικό κρεβάτι. Γλιτώνει το στήθος, χάνει τη φωνή της. Καλύτερο για μία Γυναίκα, ασυζητητί.

Περνά το σοκ. Διδάσκεται τη διάλεκτο της σιωπής και τις νέες νότες. Συνθέτει. Στα πρώτα στάδια βιάζεται να προλάβει όσα μαθήματα ζωής είχε χάσει. Είναι αυστηρή. Κάθε λάθος και μία αυτοτιμωρία. Μαστίγωμα με τις άγριες ουρές του Ρ που δεν μπορεί πια ν' ακουστεί. Λυσσασμένο ορμά πάνω της και εκδικείται για όλες τις γάργαρες σιωπές των βουβών ανθρώπων. Σφίγγει τα χείλη. Ματώνει ξανά, μα ξέρει ν' αντέχει στις αιμορραγίες.

Στις ηρεμίες  που ακολουθούν μετά τους κυκλοθυμικούς χορούς της, το σημάδι από την κακοποίηση του Κόσμου την φαγουρίζει αργόσυρτα, βασανιστικά. Του απλώνει καντούρι, δεν χάνεται. Στόμα έγινε και σχεδόν γελά.  Σπρώχνει τα παιδικά της χαμόγελα από τη σοφίτα. Τρέχει εκείνη να προλάβει να τα μαζέψει ετοιμοθάνατα και να τ' αναστήσει  με μουσικές. Τα κλείνει σε μία λούτρινη αγκαλιά. Χωρίς λόγια, χωρίς φωνή, με τρυφερά φωνήεντα μητρικής Δύναμης. Μητέρα αυτή του παιδικού Εαυτού της.

Ο Μαέστρος ακούει όσα του διηγείται, δίχως φωνή. Της δείχνει τη φωτογραφία που εν αγνοία της βγήκε σήμερα. Το λικέρ τελείωσε. Του δείχνει την πόρτα.
- Ρόδι, της είπε.
Εκείνη έγνεψε καταφατικά. Μάντεψε σωστά.

Του δένει τα μάτια. Του ρίχνει στην τσέπη το κλειδί της. Αφήνει την πόρτα μισάνοιχτη. Τον συνοδεύει ως το σταυροδρόμι, όπου συναντήθηκαν οι Ζωές τους. Επιστρέφει μόνη. Αντί για κλειδί επιστροφής στο δωμάτιο, έχει στο χέρι ένα δοξάρι σε σχήμα ευθείας ράβδου που κρατά τεντωμένες τις τρίχες από κάθε ατύχημα Ζωής, όπου γλίτωσε παρά τρίχα. Αυτή τη φορά δεν πρόλαβε. Ίσως δεν ήταν ατύχημα. Ίσως απλά αποφάσισε να μετακομίσει. Πολύ καιρό είχε μείνει σ' αυτό το σκοτεινό δωμάτιο. Σ' αυτόν τον σκοτεινό Εαυτό. Δίψασε για Φως. Τον ακολούθησε...

Ο φωτογράφος που τράβηξε τις φωτογραφίες του πρώτου νεκρού Εαυτού της, ο ίδιος που τη φωτογράφισε εν αγνοία της. Πάλι εν αγνοία της φωτογραφίζεται, με αιτία θανάτου τα υψηλά decibel μιας Προσδοκίας, που δεν χώρεσαν στις φλέβες της...μα πρόλαβε το κλειδί της να το χαρίσει...

Ανέμισμα

Το φωτογραφικό στιγμιότυπο μού το έκλεψε μία ερασιτέχνης φωτογράφος, 

που είναι κομμάτι μου... 

-------------------------------------------

Βιβλίο "Δύσκολη Υιοθεσία", Εκδόσεις λεξίτυπον, 2018

Περπατούν άδεια ρούχα,

άδεια κορμιά

εγκαταλελειμμένα απ' τη σκέψη.

Ο Άνεμος βιαστικός,

σκοντάφτει στο πλακόστρωτο

ανοίγει το βαλιτσάκι

σκορπίζουν τα φύλλα

οι υπογραφές της Ζωής

τα φυλλοβόλα συμβόλαια

αορίστου χρόνου...

Γεμίζει ο δρόμος γραφειοκρατία.

Οι κοπέλες κρατούν τα φορέματα,

οι άντρες τα καπέλα.

Ο τροχονόμος σφυρίζει 

για προτεραιότητες οχημάτων.

Οι πεζοί οχλαγωγούν.

Μία βοή μυρμηγκιάζει

τον αέρα.

Ένα κορίτσι πέφτει νεκρό.

Το πλήθος μέλισσες

τρυπά και ρουφά νέκταρ

απ΄ τ' ανείπωτα της κραυγής της.

Κάποιος καλεί ασθενοφόρο,

κάποιος αστυνομία.

Πρώτος φτάνει ένας σπόρος

φυτεύεται στα μαλλιά της.

Δεν τον πήρε χαμπάρι κανείς.

Την μαζεύουν.

Την μελετούν οι ιατροδικαστές

την διαβάζουν οι παπάδες

την φυτεύουν στο χώμα.

Και σε χρόνο στιγμιαίου έρωτα

ανθίζει μέσ' απ' τα μαλλιά της

η σφαίρα.

Καρφώθηκε στο μυαλό της

σαν ιδέα

σαν καρφί

άνθισε σαν μπονσάι,

ευδοκίμησε σαν σεκόγια

μπουμπούκιασε ανθούς

κι ήρθε πάλι ο αδέξιος άνεμος

βιαστικός

να σκοντάψει μέσα στις φυλλωσιές

να σκορπίσει 

ένα άρωμα επιβράδυνσης

που φρενάρει την βιασύνη του κόσμου.

Εκείνη

ΒΙΒΛΙΟ "Συνεργός", Εκδόσεις Ars Poetica, 2015

Κουλουριασμένη στον καναπέ. Στην άκρη. Έτοιμη να πέσει στον γκρεμό. Το σκέφτεται μια, δυο. Το μετανιώνει. Αρχίζει ξανά ν' αναπνέει. Δίνει παρών και στίγμα. Μπαίνει ξανά στο ρόλο της.

-Πείνασα
Μαγειρεύει.

-Κρύωσα
Αγκαλιάζει.

-Μάτωσα
Γιατρεύει.

-Φοβάμαι
Ενθαρρύνει.

-Σε θέλω
Δίνεται.

-Κουράστηκα
Νανουρίζει.

-Με κούρασες
Εξαφανίζεται.

Κουλουριάζεται στον καναπέ. Στην άκρη. Έτοιμη να πέσει στον γκρεμό. Δεν το σκέφτεται. Βουτά. Το πρωί την συναρμολογούν. Μπαίνει ξανά στο ρόλο της.

"Την επόμενη φορά", σκέφτεται " θα πέσω από την άλλη. Έχει άβυσσο. Δε θα με βρει κανείς."

I h-ate Christmas

Σκηνικό:

Η ατμόσφαιρα εορταστική. Η σφαίρα της φαντασίας σε διαστολή. Οι κόρες των ματιών το ίδιο. Το δέντρο γέρνει. Τα στολίδια από ατόφιο παραλήρημα. Το βάρος ασήκωτο. Οι υποκρισίες το ίδιο. Οι Σκέψεις λένε τα κάλαντα. Η Ζωή δίνει ελεημοσύνη στη φτωχή νοημοσύνη μας. Στο καθιστικό ο Εμπαιγμός καθισμένος ανακούρκουδα. Ο Άντρας σβήνει το τσιγάρο, ανάβει το τζάκι, σβήνει το φως, ανάβει το κερί, σβήνει το όριο, ανάβει το πάθος, σβήνει τα ίχνη, ανάβει τσιγάρο. Η Οικοδέσποινα στην κουζίνα ράβει τη γαλοπούλα, ξηλώνει τις παρθενοραφές, ανοίγει φύλλο, κλείνει το στόμα, γεμίζει το πιάτο, αδειάζει εαυτό...
Χρόνος: Ανάμεσα σε Χριστούγεννα Πρωτοχρονιά. Πάλι μεταλλάχθηκε το Κόκκινο.

-Λευκό ή κόκκινο;
-13 Μαύρο.
-Ποντάρω πάνω σου.
-Είμαι καμμένο χαρτί. Κόκκινο.
{γεμίζοντας το ποτήρι της}
-Είσαι φαινόμενο!
-Τα φαινόμενα απατούν...
-Απάτησέ με!
-Σε έχω απατήσει ήδη...
-Τότε χωρίζουμε...
-Μα έχουμε ελεύθερη σχέση.
-Φιλελεύθερη είναι.
-Είμαι ανένταχτη.
-Ναι, αλλά είσαι δική μου.
-Μπλοφάρεις.
-Όπως οι πολιτικοί.
-Πολιτική κι ο Έρωτας?
-...και τα Χριστούγεννα ακόμη.
-Θα κατεβώ στις δημοτικές. Θα με ψηφίσεις?
-Θα ντυθώ Άι Βασίλης, θα με πιστέψεις?
-Θα μου φέρεις δώρο?
-Θα μου κάνεις ρουσφέτι?
-Δε σε πιστεύω!
-Δε σε ψηφίζω.
-Τουλάχιστον μ' αγαπάς?
-Μόνο γι' απόψε.
-Όλα ψεύτικα.
-...το δέντρο αληθινό!
-...και κομμένο. Τ' αληθινά πεθαίνουν.
-Γι αυτό σου πουλάω παραμύθι.
-Και τα Χριστούγεννα?
-Μια φορά κι έναν καιρό ήταν το κοριτσάκι με τα σπίρτα. Έλα δοκίμασε το ορεκτικό.
-Δεν πεινάω... I h-ate Christmas...
-Μία μπουκιά ακόμη. Να τελειώσει με happy end το παραμύθι.

Ανοίγει το στόμα της. Κλείνει τα μάτια. Δαγκώνει το Όνειρο. Καταπίνει την Πραγματικότητα. Χτυπούν οι καμπάνες. Γεννιέται η Ελπίδα, δίδυμη με την Ψευδαίσθηση. Την τρυπά το πιρούνι, στο μάγουλο, στη γλώσσα. Τσιμπιέται, πονάει και τινάζεται... ξυπνάει απ' τ' όνειρο....

Σκάει στα γέλια....δαιμονική... μόνη της στο δωμάτιο...
-ε ρε και να 'ταν όλα αλήθεια!... Έρωτας... Χριστούγεννα... και Πολιτική....

κι εκεί που κορόιδευε τον εαυτό της και τον κόσμο, ακούστηκε δίπλα από το τζάκι η απάντηση:
-θα σε ψηφίσω, ρε... γιατί κατά βάθος είσαι λαμόγιο..... 

{-Μη φας!....
-I h-Ate Christmas...}

Τρίγωνα, Κάλαντα......

ΒΙΒΛΙΟ "Συνεργός", Εκδόσεις Ars Poetica, 2015

Στις αυλές τους τεχνίτες ακριβοπληρωμένοι φλυαρούν σφυρηλατώντας λίθους για το πλακόστρωτο που θα πατηθεί από πόδια που σηκώνουν τα παχύσαρκα κορμιά των ιδίων και των καλεσμένων τους. Εγώ, άλλος Φλορεντίνο Αρίσα, καθισμένος στο απέναντι παρκάκι, πάνω στο κιτρινισμένο στρώμα με τα φύλλα, ερωτευμένος με την Υπηρέτρια, γράφω κιτρινισμένες ιστορίες, που δε θα δημοσιευτούν ποτέ, γιατί απεχθάνομαι το κιτρινισμένο σμάλτο των δοντιών εκείνων των αναγνωστών που απέκτησαν κουλτούρα υψηλής αισθητικής μέσα σε σαλόνια και κάμαρες θορύβων πολυτελείας.

Απέχω δύο πεζοδρόμια και έναν φαρδύ δρόμο, κι όμως, ακούγονται ως εδώ οι βουλιμικές συζητήσεις των μαχαιροπίρουνων που με savoir vivre καλωσορίζουν νέα έτη.

Τα παιδιά τους καλαντίζουν μπρος στις οθόνες και οι χούφτες του μυαλού τους γεμίζουν κέρματα Welldone για να παίξει το τζουκ μποξ της ζωής τους το τραγούδι που επέλεξε ο Μεγάλος Προγραμματιστής. Τραγουδήστε Παιδάκια...
Ανοίγει η αυλόπορτα, βγαίνουν πέντε πιτσιρίκια, ντυμένα κρεμμύδια, κρατώντας τριγωνάκι και έρχονται προς το μέρος μου.
-Να τα πούμε;
-Τί να πείτε;
Τα λένε. Δεν χρονοτριβούν. Αδημονούν για το μπουρμπουάρ τους. Τελειώνει γρήγορα το τραγουδάκι. Ψάχνω στις τσέπες. Δεν έχω τίποτε. Ούτε κέρματα, ούτε καραμέλες. Κάνω μορφασμό απογοήτευσης. Δεν τους αρκεί. Οι γιορτινές φωνές τους γίνονται στα μάτια κόκκινος χριστουγεννιάτικος θυμός. Μιμούνται e-games. Μου κόβουν τα δάχτυλα του αριστερού χεριού και τα δαγκώνουν σαν μελομακάρονα. Μου σκίζουν τα κουμπιά του πουκαμίσου και πληρώνονται με κέρματα από εκδίκηση. Σύγχρονα παιδιά, σύγχρονου κόσμου. Μεγαλωμένα από e-νταντάδες προγραμματισμένες για όλα.

Στην έπαυλη η Υπηρέτρια σερβίρει πρώτο πιάτο. Απλήρωτη, δίχως δώρο, πληρώνεται με ένα χούφτωμα στα οπίσθια από τον ισχυρό Άντρα του επίσημου Δείπνου. Όχι μυστικού. Δεν φτάσαμε ακόμη στις προδοσίες. Σήμερα κάτι γεννιέται. Ένα Σχέδιο, ένας Έρωτας, ένα Φεγγάρι... Η Μαία περιμένει το μπουρμπουάρ της: "Υγιές το παιδάκι"... Τι χαρά!...  Η Υπηρέτρια δαγκώνει τα χείλη της. Ματώνουν και στάζουν πάνω στο ορεκτικό. "Τί υπέροχο ντρέσινγκ!" αναφωνεί η Κυρία του Κυρίου, δοκιμάζοντας. Κανιβαλισμός, μα η Κυρία είναι θρήσκα. Φορά σταυρό στο πλούσιο στήθος της και κάνει φιλανθρωπίες μέσω της ενορίας της. Είναι η Πρώτη Κυρία της Άνω Γειτονιάς των πλουσίων Ανθρώπων κι όλο το κόκκινο στο σαρκοβόρο στόμα της είναι ίδιο με το χρώμα του χριστουγεννιάτικου κραγιόν της Lancome.

Η θερμοκρασία συνεχώς πέφτει. Όπως η ηθική. Όπως πέφτουν τα φύλλα. Κύκλος θα μου πεις. Μετρώ νεογέννητα σκάνδαλα για να προσδιορίσω τη συχνότητα επανάληψης των γεγονότων της Ζωής. Δεν μου βγαίνουν οι στατιστικές. Κάθομαι στο παρκάκι κάτι χρόνια. Ποτέ δεν κατέγραψα επανάληψη. Ποικιλόμορφα άγριοι οι επιζήσαντες. Ποικιλόμορφα τρυφερές οι παπαρούνες. Το κόκκινο σε όλες τις αποχρώσεις του, το μαύρο, ακόμη  και το γκρι.

Οι Εποχές περνούν.
Οι Άνθρωποι τις διασχίζουν.
Οι Ευχές πηγαινοέρχονται.
Τίποτε δεν εκπλήσσει.

Σηκώνομαι από το παγκάκι, με ανάπηρο χέρι, με υγιή Νου, με χιονίστρες στα πόδια, ερωτευμένος με την Υπηρέτρια, μοναχικός και μόνος, πλησιάζω στο τζάμι της οθόνης σας.
-Να τα πω;
Δε θέλω κέρματα. Τα δάχτυλά σας θέλω. Εκείνα που πληκτρολογούν ευχές, που κάνουν σταυρούς, που δείχνουν τον άλλο για φταίχτη, που αρπάζουν το γλυκό από το βάζο, που χουφτώνουν την Υπηρέτρια, που κάνουν μανικιούρ, που δέχονται χειροφιλήματα, που μέσα στους πόρους τους κρύβουν τη βρωμιά αυτού του κόσμου.
Εκείνα θέλω, να τα κάψω στο υπαίθριο τζάκι, να ζεσταθούν οι ζητιάνοι.

"Τρίγωνα, κάλαντα μες στη γειτονιά....."