Υιοθετώντας κάθε εγκατάλειψη

Βιβλίο "Δύσκολη Υιοθεσία", Εκδόσεις λεξίτυπον, 2018

Υιοθετώ
όσα εγκατέλειψες.
Φτιάχνω τεράστια οικογένεια
απ' τα ορφανά σου είδωλα
τους παιδικούς σου εαυτούς
τα όνειρα που δεν κυνήγησες
τις σκέψεις που γέννησες
κρυμμένος στη γωνία
της αυτοτιμωρίας
και τις εγκατέλειψες
σαν βγήκες στο φως.


Κρατώ με τρυφερότητα
τα σπασμένα σου παιχνίδια
όλα τα παζλ
που τους λείπουν κομμάτια
και τη στιγμή που
εγκαταλείπεις τον εαυτό σου
τον φιλοξενώ στο σπίτι μου
και σε περιμένω
γνωρίζοντας πως
Εσύ που εγκαταλείπεις
έχεις πιο μεγάλη ανάγκη από αγκαλιά
παρά ο εαυτός σου που εγκαταλείφθηκε.




---------------------------------------------------------------
Στην κυρία Χρυσάνθη, που αγωνίζεται ακολουθώντας την καρδιά της.

Τζογαδόρος

Ένας Τζογαδόρος

προκλητικά αναιδής

έχει πάρει αυτό το ζάρι 

στο χέρι του.

Κάνει τα μαγικά του

κι έπειτα 

εκσφεντονίζει τη Γη

στο μαύρο συμπαντικό της σεντόνι. 

Χύνονται οι θάλασσες 

γεμίζει ο γαλαξίας αλμύρα

και ψάρια που σπαρταράνε,

ψυχές ξεθεωμένες

αρπάζονται απ' τους βράχους.

Στις πιθανότητες 

μία σύγκρουση με την αντιύλη 

αυξάνει το κέρδος του στοιχήματος

και στο μεταίχμιο της αγωνίας

ο Τζογαδόρος

ποντάρει όλο του το βιός

-την Ύπαρξή του-

στην εκ νέου επιβίωσή μας.

Το μπλουζ των τρελών

Ένα μπάσο απομακρύνεται
στο βάθος του χρόνου
και σαν κύμα επιστρέφει
ο ήχος του ξανά
στο σημείο που υπάρχω
δίνοντας ρυθμό στην πορεία μου
σαν βήμα εσωτερικότητας
που ισορροπεί στις αρτηρίες
στις φλέβες
στα νήματα της σκέψης
μ' έναν αντίλαλο που βαθαίνει
και με ξετυλίγει προς τα μέσα.

Θροΐζουν τα αιμοσφαίρια
κλιμακώνοντας το συγχρονισμό
ζωής χρόνου
καθώς παύσεις από αμυδρό φόβο θανάτου
σποραδικά
διακόπτουν το φως
τον παλμό
και τη μελωδία.

Ο καιρός γρατζουνά με κενή σιωπή
και με θόρυβο.
Τσαλακώνει το χαρτί
το δέρμα
το ημερολόγιο της ζωής μας.

Παλεύω κόντρα.

Η μητρική μου γλώσσα μικρή
δε χωρά όλ' αυτά που χορεύω μέσα μου
μιλώ πια με τα μάτια
κι αν κοιτάξεις από τη χαραμάδα της πληγής μου
μιλώ πια με το αίμα.

Ανεμίζω τους άγραφους στίχους μου
στο μικροδιάστημα που μας χωρίζει
την ώρα που τυλίγεις τα χέρια σου στη μέση μου
και με συνοδεύεις στο μπλουζ των τρελών
που γράφουν τραγούδια
στα συρματοπλέγματα αυτού του κόσμου
με νότες από αποδημητικούς εαυτούς
σε κενές ώρες επίγειου θανάτου.

Με κρατάς ζωντανή
και σε χορεύω ως το θάνατο.



-----------------------------------

Χορός

My picture enjoys dancing here:

https://flavorwire.files.wordpress.com/2012/10/csb9q.jpg

Δε θυμάμαι πώς βρέθηκα
σ' αυτόν το χορό
των επιτηδευμένων διασημοτήτων
των ανώνυμα επωνύμων
με τα ταμπελάκια καρφιτσωμένα
στο πέτο
να διδάσκομαι ταχύρυθμα τα βήματα
δίχως να προφταίνω να αφομοιώσω
τη μουσική.

Σας παρακαλώ
αφήστε με για λίγους αιώνες
εδώ, στη γωνιά μου
να ενσωματωθώ με τη μελωδία
να με απορροφήσει ο ρυθμός
μέχρι να γίνουν όλα μουσική
και ν' αρχίσει το σώμα μου
μόνο του να χορεύει
ξετυλίγοντας την κίνησή του
στο χωματόδρομο της δικής μου ιστορίας.

Επίθεση

My picture is getting asleep in here:

https://favim.com/image/15433/

Όσο κοιμάται ο Δαίμονας

η Ψυχή σου τρέμει.

Ξύπνησέ τον λοιπόν

για να μπορέσεις 

να τον νικήσεις.

Η επάρκεια μιας σταγόνας

Θα ΄μαι κλειδωμένη
κι όταν θα πεθυμώ θάλασσα
θα μου ζωγραφίζεις μία μολυβένια σταγόνα
να βουτώ
να πνίγομαι
να βουλιάζω στο μαύρο του γραφίτη
να μην υπάρχει βυθός ή βράχος
ούτε ακτή κι ουρανός
μόνο ένα εκτυφλωτικό λευκό
και μία πιτσιλιά  γλυκό μαύρο
και θα πρέπει να ντυθώ το αίμα μου
για να με ξεχωρίσεις
σαν μπεις αναπάντεχα στο δωμάτιο
κι έρθεις να με σώσεις
οδηγούμενος από την αλμυρή φωνή μου
που στάζει στο πάτωμα
αντηχεί στους τοίχους
υψώνει τη στάθμη της τρέλας μου
ως το ταβάνι της φυλακής μου
και ξεχειλίζει κάτω από το άνοιγμα της πόρτας
που υποκρίνεται πως με περιορίζει.

Υπόγεια γέφυρα

My picture enjoys the Miracle of Existence in here:

https://letvent.com/2014/01/18/surreal-photos-created-with-food-v/

Αδέσποτοι ας πάμε μια βόλτα

και πεινασμένοι.

Είχα φυτέψει λίγο γνήσιο εαυτό

στη ρίζα μιας λεύκας

πριν πιάσουν οι καταιγίδες

πριν κατολισθήσουν τα χρόνια

πριν διοριστούμε 

στην επιχείρηση ελεγχόμενων εγχειρημάτων.

Θα σκάψουμε βαθιά.

Όχι σαν παιδιά

το απαλό βρεγμένο χώμα.

Όχι σαν εργάτες

υπό την επίβλεψη και πίεση του επόπτη.

Θα σκάψουμε 

έξω από βαρέα κι ανθυγιεινά ωράρια 

τη χειραγωγημένη, άγονη γη

τη στειρωμένη σαν κατοικίδιο,

παρά τη θέλησή της,

με τα παιδικά μας σχέδια

βαλσαμωμένα έμβρυα

μέσα στις σάλπιγγες της άτεκνης Μάνας,

σαν φωνές άφωνου ανθρώπου

αντηχώντας στο μυαλό του

εκατομμύρια σκέψεις Ανθοφορίας

δίχως όμως μία λέξη 

ν' ανθίζει στη γλώσσα του

να αναρριχηθεί ως τον απέναντι

να γεφυρωθούν οι ανάγκες

κι οι αλήθειες.

Θα σκάψουμε το σώμα μας 

ως την Ψυχή.

Εμάς περιμένει η σκαπάνη.

Μη μου δείχνεις τ' άκαμπτα χέρια σου

τα καλομαθημένα

που ξέχασαν να οργώνουν.

Η υπόγεια γέφυρα

ανέγγιχτη κουρνιάζει

σ' αναμονή ανοικοδόμησης

κάτω από τα δωμάτια της Ζωής μας,

απ' τα περιποιημένα σοκάκια

αυτής της πόλη,

κάτω από το ιδρωμένο δέρμα 

των επιστρατευμένων υπερωριών μας.

Αδέσποτοι ας ξεκινήσουμε

και πεινασμένοι.

Όσο μεγαλύτερη η Ανάγκη,

τόσο  μεγαλύτερη κι η Θέληση 

για το Θαύμα.

Γυμναστήριο

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Πειθαρχώντας
ακολουθείς τις οδηγίες.
Πληρώνεις γι' αυτό.
4 σετ επί 10
ή επί 12.
Προσαγωγοί,
απαγωγοί,
απαγωγείς,
κάποιος πάντα σε αρπάζει
κι αντί ν' αντισταθείς
υποκύπτεις σ' αυτό
που πασχίζεις ν' αποφύγεις.
Δέσμιοι όλοι
των δεσμεύσεών τους.

Οι κύκλοι γεγονότων
παιδεύουν το μυαλό
περισσότερο από τους μύες
κι η σκέψη εκγυμνάζει
τις επινοήσεις της,
ώστε στην επόμενη επανάληψη
να είσαι έτοιμος πια
ν' αποδράσεις.

Θ' αποδράσεις;

Δεν αρκούν
τα βάρη που σηκώνεις,
τα χιλιόμετρα που μετράς
γύρω γύρω όλοι
στο βρόγχο μιας θηριωδίας
ή μιας κατ' επανάληψη ευτυχίας.

Χρειάζεται να εναντιωθείς
στο πρόγραμμα
να νοθεύσεις την πρόβλεψη
να συστρέψεις τους κύκλους
να ξεκλειδώσεις το σώμα σου
να τεντώσεις τον Νου
έξω από το αλφαβητάρι των γυμναστών,
των ιατρών
και των δασκάλων.

Κι όταν θα βρεθείς μόνος σου
στην Αρένα
με τον Εαυτό σου απέναντι
να έχεις την τόλμη
να τον πολεμήσεις
με τα ίδια όπλα
με τα οποία κι αυτός
τόσα χρόνια σε κρατούσε
πειθαρχημένο
μπροστά σε όλες τις ανούσιες
επαναλήψεις της ζωής σου.

Απομακρυσμένη Σάλα

Η εικόνα  μου αναδίδει τη μυρωδιά και τη μελωδία της εδώ:

https://gr.pinterest.com/pin/342344009146712375/

Στο άνοιγμα της πόρτας

το περίγραμμα της Γυναίκας

μονογραμμικό

δε χωρά ν' απορροφήσει

ούτε εισπνοή, ούτε αγάπη

ούτε θυμό, ούτε ευδαιμονία.

Δεν παραπλανεί

ούτε εγγυάται 

μόνο καλωσορίζει

κι αποχαιρετά.

Όλα τα χιλιόμετρα

και τα χρόνια

που μεσολαβούν από το άνοιγμα της πόρτας

ως την Επίσκεψη

στο κέντρο της απομακρυσμένης Σάλας

περπατημένα ούτε μία φορά.

Θνητά βήματα λιγοψυχούν

στους διαδρόμους αυτού του λαβυρίνθου

στον περίβολο της έπαυλης

όπου οι μυρωδιές μεθούν το χώρο

χωρίς ν' αποκαλύπτεται 

ποιος μαγειρεύει

και πού.

Η βιβλιοθήκη υπόσχεται πλούσιο δείπνο

μα σερβίρει άδεια πιάτα

και πρέπει να τα γεμίσεις με την ευφυΐα σου

υπερβαίνοντας την ανθρώπινη κούραση.

Η μουσική που παρεισδύει

μέσα στις μυρωδιές

δε δυναμώνει ποτέ.

Σε υποχρεώνει να δαμάσεις 

το λαχάνιασμα,

την καρδιά σου,

το βουητό μέσα σου.

Ο συγχρονισμός σου σε προδίδει.

Θνητός Εαυτός

σε Μεγαλειώδες Πλάνο.

Αμείλικτος ο άδειος από παρουσία χώρος

σε εξοργίζει,

σε εξορίζει.

Ξαναβρίσκεσαι στο άνοιγμα της πόρτας.

Το περίγραμμα της Γυναίκας 

σε ξεπροβοδίζει

καθώς στην απομακρυσμένη Σάλα

το Σώμα της 

αναδίδει πιο έντονη από ποτέ 

τη μεθυστική μυρωδιά και τη μουσική του
καλώντας σε να επιστρέψεις
για εκείνη την Ουσία των πραγμάτων
που δεν κατάφερες ακόμη να γευτείς.

Ευκαιρία

Τιμητική Διάκριση στον 3ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης Αρχείου Ιστορίας και Τέχνης Καισάρεια Κοζάνης με θέμα "Το Ψωμί" (2017)

Βιβλίο "Δύσκολη Υιοθεσία", Εκδόσεις λεξίτυπον, 2018

Άσε με να ντυθώ εχθρός

να 'ρθω πεινασμένος

να σου ζητήσω ψίχουλα

απ' το ψωμί που δίνεις στα παιδιά σου

ζυμάρι απ' το ανάθρεμμα

που τα μεγαλώνει γενιές τώρα

να γίνουν άντρες

να πιάνουν τ' όπλο

να στοχεύουν τον άνθρωπο, στον κρόταφο

για να σώσουν τα χώματα 

που βγάζουν σιτάρι

για μια ιερή μπουκιά ψωμί.

Άσε με να ντυθώ εχθρός

να έρθω ηττημένος

να γυρέψω τον άγιο άρτο σου

να με ζυγίσεις στην χούφτα σου

που ζυμώνει τη μοίρα του ανθρώπου

να δεις αν κοστίζω περισσότερο από ένα καρβέλι

κι αν αξίζω μία θέση στο τραπέζι σου

την ώρα που απλώνεις την ευτυχία σου

σε μία φέτα ψωμί

κι ο Θεός ευλογεί το μαχαίρι

περιμένοντας να δει το χέρι σου

ν’ απλώνεται

προσφέροντας ένα κομμάτι

καλοζυμωμένου εαυτού

γεμάτου με σπόρους ανθρωπιάς.

Άσε με να ντυθώ εχθρός

να σου δώσω μία ευκαιρία

να ζυμωθείς άνθρωπος ξανά.

-------------------

Τιμητική Διάκριση στον 3ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης Αρχείου Ιστορίας και Τέχνης Καισάρεια Κοζάνης, με θέμα "Το Ψωμί"