Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

Τα λημέρια μου...


Εκεί που η σκέψη μου αφήνει ίχνη,
εκεί που πέφτει της κάθε λέξης μου η σκιά,
εκεί που γεννιούνται οι αμφιβολίες μου,
εκεί που φτάνει ο αντίλαλος της πλάνης μου,
εκεί που ζητιανεύω για λίγη έμπνευση,
εκεί που εκβάλλει το κίνητρο, σαν ποτάμι,
εκεί που πνίγω τους ενδοιασμούς μου,
εκεί που απαρνιέμαι όσα κέρδισα,
εκεί που χτίζω νέες εκκινήσεις,
εκεί που ταυτίζομαι με το θεό και το δαίμονα,
εκεί που η ανυπακοή επιβραβεύεται,
εκεί που οι κανόνες αναιρούνται,
εκεί που το αδέσμευτο γίνεται ιδανικό,
εκεί που η ζωή συναντά τον αρχέγονο εαυτό της,
εκεί που ο κίνδυνος είναι ζωή,
Είμαι στο πουθενά και στο παντού,
εκεί που όλα είναι τίποτα
και το τίποτα είναι όλος ο κόσμος.



2 σχόλια:

nefesch... είπε...

Στην κραυγή των αμνών
στις αγκαλιές των κοινών
δύο ρανίδες βροχής
και ένα δάκρυ ανοχής.

Μεσ’ τη νύχτα γυρνάς
μύθοι της χαλιμάς
σε αθώα παιδιά
στα κομμάτια η καρδιά.

Δυσωδία του νου
παρανοϊκά χαικού
πληγωμένα γιατί
στου κορμιού τα αβαθή.

Σε όσα πέφτουν νεκρά
στης ζωής το μετά
του Ιούδα φιλί
στης ηχούς τη φωνή.

Μοναχός σεργιανάς
τις πληγές σου μετράς
νέος γόρδιος δεσμός
και συ ακόμη νεκρός…

Κάκια Παυλίδου είπε...

Ο Κοσμος μου αδιάφανος και μικρός... μόλις που χωράει πάνω σε έναν κοκκο άμμου της αχανούς ερήμου που ονομάζεται ζωή....

Αν ειμαι φτωχή, αυτή η φτώχια μου με έφερε εδω...

Ειμαι στο πουθενά και στο παντού..
εκεί που όλα είναι τίποτα...
και το τίποτα είναι όλος ο κόσμος....
{σκόνη.. άμμος.... άνεμος και ανεμοσκορπίσματα.. σκέψεις .. γοργόνες στην άμμο!...}.....

Εκεί που η αναμνηση συγχέεται με την τρεχουσα στιγμή και ο χρόνος παγωμένος μας κοιτάζει με νοσταλγία.... Τότε που ζήσαμε....