Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

Εσωστρέφεια





Στο ανθρώπινο μάτι
μοιάζω πλήρης κι άρτια
να κυριαρχώ στις αγέλες μου
σκαρφαλώνοντας με άνεση
στον πρώτο όροφο του γραφείου μου
στον τρίτο όροφο του σπιτιού μου
στο ρετιρέ της ζωής μου
ορειβατικά ανεβαίνοντας στο σύννεφο
κι όμως πάντα βρίσκομαι καθισμένη
στο πεζοδρόμιο ενός υψιπετή γκρεμού
με σκυμμένο εαυτό 
να ενορχηστρώνω μέσα μου
την υπαρξιακή μου μουσική
μελωδική μου κλίμακα 
από τον ανθρώπινο ως το θείο εαυτό μου
και ζητιανεύω από τους αγγέλους
ένα ψήγμα ουρανού
στο απλωμένο προς τον παράδεισο καπέλο μου
γνωρίζοντας καλά 
πως ο Θεός που μ' αφουγκράζεται
νανουρίζεται άπειρος
μέσα μου.








4 σχόλια:

Μαρία Π. είπε...

....την ξέρω αυτή τη μουσική....... την έχω ακούσει....... ακουστικό μεγαλείο...... ως κι Θεός ηρεμεί και νανουρίζεται........ φαντάσου ο άνθρωπος....... !!!!!!!!!!!!! σ ευχαριστώ !!!!!!!!
Frankne

~reflection~ είπε...

Εχθές έξω από το σούπερ μάρκετ ήταν ένας ταλαιπωρημένος γεράκος που έπαιζε ακορντεόν για λίγα νομίσματα.

Κοίταξα διακριτικά τη θνητή του απόγνωση και είδα πάνω του την αντανάκλαση της υπαρξιακής αγωνίας κάθε ανθρώπου..

Σκέφτηκα πως όλοι μας παίζουμε μέσα μας την υπαρξιακή μας μουσική για λίγα ψήγματα παραδείσου..

Το μόνο που μένει να συνειδητοποιήσουμε εν τέλει είναι πως εμείς είμαστε ο Ζητιάνος και ο Συνθέτης και η ίδια η Μουσική και ο Θεός που δημιουργεί Παράδεισο και ο ίδιος ο Παράδεισος!!

:))

Velvet είπε...

Οσο ψηλα ανεβαινουμε
τοσο εντος μας κατεβαινουμε

~reflection~ είπε...

Velvet

θα τολμούσα να πω πως στο υπαρξιακό πεδίο δεν υπάρχει βαρύτητα, οπότε η Άνοδος και η Κάθοδος μπορούν αμοιβαία να μεταφραστούν ως Πορείες προς το Ποθητό της Ψυχής.

Σχηματικά θα τοποθετούσα τον Άνθρωπο στον πυρήνα μιας σφαίρας, όπου όποιες διαδρομές κι αν περπατηθούν, με κατάλληλο μετασχηματισμό των εμπειριών, μπορούν να ξεκλειδώσουν τον Παράδεισο.

Αυτός ο Ανθρώπινος πυρήνας φέρει εγγενώς την ταπεινοφροσύνη του Ζητιάνου και ταυτόχρονα το μεγαλείο του Θεού.