Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

Αλίκη



Την εικόνα δανείστηκα από εδώ:
http://creepypasta.wikia.com/wiki/Hole?file=Dark_room_2_by_stefanie_d_f-d3j1e1f.jpg


Σ΄αυτήν την αποθήκη
με τα γόνατα αγκαλιά
σαν γιγάντια Αλίκη
που παραμύθια ξεγεννά
κάθομαι ουρλιάζω
με σιγαστήρα στη φωνή
ενόρκους να διχάζω
μ' αθώα ενοχή.

Ο μυθιστοριογράφος
συντάσσει πρακτικά
καθώς ο αγιογράφος
μου χαράζει φυλαχτά
μ' ονόματα αθώων
που δικάστηκαν ισόβια
και μορφές ψυχών
που φτερούγισαν νυχτόβια.

Με βάζουν κι υπογράφω
την απόγνωσή μου
παράφορα υπάρχω
μες στη φυλακή μου
κι ο μικρός μου ο μύθος
αυτή η αποθήκη
δεν είναι καν στίχος
παρά μία καταδίκη..
δε θ' ανακοινωθεί
στο συνήγορό μου
που έχει ταυτιστεί
με τον εαυτό μου.

Όλοι πληρωμένοι
να κάνουν αυτό που πρέπει
κι εγώ δασκαλεμένη
να κλαίω στον καθρέφτη
να με ικετεύω
να μην αυτοκτονήσω
χρόνο να ξεκλέβω
πριν λιποτακτήσω.
Σκάβουν οι αρουραίοι
κάτω απ' το σανίδι
εταίροι ευρωπαίοι
στήνουν το παιχνίδι.

Όλοι μου οι σύμμαχοι
όρνια που πεινάνε
σκύψαν στη ζωή μου
και αιμοδιψάνε
κόβω το κορμάκι μου
και τους το μοιράζω
κι ύστερα μονάχη μου
κάθομαι ουρλιάζω
κι όλο μέσα βαθαίνουνε
οι αντίλαλοί μου
και πάντα πληθαίνουνε
οι κατήγοροί μου.

Φόνος στο φόνο
αρχαία μου δίκη
ήθελα μόνο
αυτή η  Αλίκη
του μελλοθάνατου εαυτού μου
η ερωμένη
να 'ναι στον επίλογο
αθωωμένη.













4 σχόλια:

Paraskevi Lamprini M. είπε...

reflection, καρδιά μου.. με τα ωραία σου!!!
ελπίζω νάσαι καλά, να αντανακλάς... ομορφιές!!

rory gallagher είπε...

Μμμμιιααααμμμμμ.........

~reflection~ είπε...

Λαμπρινή,

όσο κι αν με πολεμάω, οι ενεργειακές πηγές μου είναι μάλλον... ανεξάντλητες - όπως η ευλογημένη Φύση, κομμάτι της οποίας είμαστε όλοι μας..

:)

~reflection~ είπε...

Μόσχο,

Αυτή είναι η ιαχή της πείνας.
Οι πιο πεινασμένοι της Γης είναι οι κανίβαλοι καρχαρίες που δε χορταίνουν τις κοιλιές τους ακόμη κι όταν ανοίγουν το πελώριο στόμα τους και καταβροχθίζουν κοπάδια λαουτσίκου, όποιας εθνικότητας, θρησκείας, μόρφωσης..

Τις τρέμω τις πείνες των χορτάτων..
Παπάδες με πελώριες κοιλιές..
Πολιτικοί με πελώρια στομάχια..
Κανίβαλοι όλοι με επίσημο γεύμα τους μόνιμα τον άνθρωπο..

Αυτόν τον καιρό -όπως πολλοί από μας - προβληματίζομαι πάνω στις πιθανές διεξόδους, ώστε να γλιτώσουμε το ...φάγωμα..

Και τη στιγμή που η μικρούτσική μου αισιοδοξία ζωγράφιζε ένα παιδικό φως είδα το "Αλάτι της Γης", την ταινία ντοκιμαντέρ για τη ζωή του φωτογράφου Σεμπαστιάο Σαλγκάδο.

Τη συνιστώ.
Κάνει αναφορά στις πείνες των αχόρταγων της γης, με ωμές απεικονίσεις της ιστορίας του ανθρώπου, όπως αυτή γράφεται με επίσημο χορηγό το κέρδος των ισχυρών..

Το Αλάτι της Γης - Σεμπαστιάο Σαλγκάδο