Πέρασε κι αυτό. Ρόλος με ημερομηνία λήξης (όπως τα προϊόντα). Ολοκληρώθηκε η διαδικασία, τους ζυγούς λύσατε. Μένουν άλλοι ρόλοι να δίνουν νόημα στη ζωή σου. Ποιος θα ήσουν δίχως τους ρόλους σου?..
Σού παίρνουν την ταυτότητα, σε εντοπίζουν μέσα στη λίστα, διαγράφουν το όνομά σου. Κρύβεσαι στο παραβάν, ρίχνεις το φάκελο στη σχισμή. Μετράς. Είσαι ο ρόλος σου, όσο υπηρετείς τις υποχρεώσεις του ρόλου. Παύεις να είσαι, όταν αποποιείσαι την ευθύνη. Μοιάζει σαν να κόβεις ομφάλιους λώρους επιδιώκοντας ελευθερία. Μία ελευθερία που συνοδεύεται με ανυπαρξία. Αν συνεχίσεις να μη συνεργάζεσαι, είναι σαν να παύεις να υπάρχεις.
Μετά από καιρό απουσίας, μετά από καιρό άρνησης συμμόρφωσης με το ρόλο, διαγράφεσαι. Σε ξεγράφουν από κόρη. Σε διαγράφουν από τους φοιτώντες του σχολείου ή του Πανεπιστημίου. Σε διαγράφουν από τους εκλογικούς τους καταλόγους. Σε διαγράφουν απ’ τις κοσμικές λίστες των καλεσμένων σε γάμους, γιορτές, βαφτίσια, γενέθλια, κηδείες, μνημόσυνα. Δε σε μετράει κανείς.
Για να υπάρχεις χρειάζεται να δηλώνεις παρών. Αν απέχεις, εισχωρείς στην ανυπαρξία. Δύσκολη συνθήκη αναγνώρισης εαυτού, ειδικά επειδή μια ζωή σού διδάσκουν πως αυτό που είσαι ορίζεται μέσα απ’ την αλληλεπίδραση με τους άλλους.
Όταν αποποιείσαι, ακολουθεί κενό. Χάνεις κληρονομιές, χάνεις επίθετα προγόνων, χάνεις θέσεις, χάνεις παρέες. Αν δεν τρελαθείς, αγγίζεις την ελευθερία. Σηκώνεσαι, ανάβεις φωτιά και καις τα κουστούμια και τα σύνεργα του κάθε ρόλου. Φυσάς τη στάχτη και αφού τελειώσουν όλα.. μετράς τί μένει.
Τί μένει?..
Δίχως ρόλους, τί δίνει νόημα στη ζωή σου..? Ποιος είσαι, δίχως τους ρόλους σου..?
Ο γιος του τάδε. Ο πατέρας του τάδε. Ο τάδε επιχειρηματίας. Ο εργαζόμενος στην τάδε επιχείρηση. Ο ψηφοφόρος του τάδε κόμματος. Ο βουλευτής της τάδε περιφέρειας. Ο κουμπάρος στον τάδε γάμο. Ο συγγενής του τάδε νεκρού. Ο μάρτυρας στη τάδε δίκη. Ο κερατάς της τάδε γυναίκας. Ο απουσιολόγος της τάδε τάξης. Ο μπεκρής της τάδε παρέας. Ο ευσεβής της τάδε ενορίας. Ο τρελός του τάδε χωριού.
Αν σε αποβάλει ο δάσκαλος, τότε είσαι ο αποβεβλημένος από την τάξη. Αν, όμως, αρχίσεις να φεύγεις μόνος και σταδιακά, κανείς δε θα καταλάβει ότι απομακρύνεσαι. Θα το θεωρήσουν φυσιολογικό. Ο κόσμος αγαπά αυτή τη λέξη. Κανείς δε θ’ ασχοληθεί με την απουσία σου, ούτε θα σού κολλήσουν επίθετα ή ετικέτες. Κι αυτά, όπως οι ρόλοι, δίνουν τεχνητή αξία σ’ αυτό που είσαι. (Ποιος είσαι..?) Όσο απομακρύνεσαι κι αποποιείσαι τους ρόλους, σβήνονται όλα. Και, ναι, παύεις γι’ αυτούς να υπάρχεις. Θα γίνουν πολλά γλέντια, πολλές κηδείες, πολλές εκλογές χωρίς εσένα.
Κι εσύ θα είσαι πλέον αθέατος οδοιπόρος. Ούτε καν παρατηρητής της Μεγάλης Σκηνής. Θα υπάρχεις για σένα. Δε θα έχεις την ανάγκη να βγεις σε ένα παράθυρο να εξηγήσεις γιατί απομακρύνεσαι, πού πας, πού υπάρχεις, πώς υπάρχεις. Όταν νικήσεις αυτή την ανάγκη, τότε ολοκληρώνεται η φυγή.
Ως τώρα δε γνωρίζουμε πόσοι το κατάφεραν. Δεν αναφέρονται πουθενά. Ούτε καν σαν αγνοούμενοι. Ούτε ως πρωταγωνιστές σε ιστορίες λογοτεχνίας. Είναι αυτοί που έκοψαν τις συνδέσεις κι απομακρυνόμενοι έσβηναν το βήμα τους, γνωρίζοντας πως το Θέατρο θα συνεχίσει τις παραστάσεις του και χωρίς αυτούς, δίχως καν την ανάγκη να τους αντικαταστήσει.
