rule

Live

like a child plays

it's favourite game..

Μία ακόμη νίκη.. επί του χρόΝου

[Κίνητρο: Έλλη Μαρτίκα - γενέθλια συγκυρία]

Είχε το δέρμα της μία φοβία
κι ανέβαζε θερμοκρασία
κάτω από τα ρούχα και τις ετικέτες..
Μία υφασμάτινη κλειστοφοβία
που την απέκτησε
σαν τα ‘βαλε μια μέρα
με τον χρόνο
σαν βούτηξε το σεντόνι του στο τσιμέντο
το στερέωσε σε μία παραγεμισμένη με σακούλες κρεμάστρα
του ‘δωσε μορφή ανθρώπινου σκελετού
και τ’ άφησε να στεγνώσει.
 
Το βράδυ
σαν παιδική προσευχή πριν τον ύπνο
πήρε το κλάμα της σφυρί
κι έκανε θρύψαλα το άγαλμα του χρόνου.
 
Γέμισε η αυλή της στιγμές
και το δέρμα της
με το αίμα του χρόνου.
Ενώθηκαν μέσα της
αρχαιότητες και μέλλοντες.
 
Εκείνος 
δεν τόλμησε να επικαλεστεί την αιωνιότητά του
γιατί δεν ήταν η γυναίκα που τον πολεμούσε
ήταν το παιδί που αρνιόταν την ενηλικίωση
και μπροστά του από πάντα
προσκυνούν οι αθάνατοι
μιας και μόνο μέσα του
μπορούν να διατηρήσουν την αιωνιότητά τους.
 
Το πρωί
ήξερες αν τεντωθεί
μπορεί το χώρο να καλύψει
μα δεν σού προκαλούσε φόβο
γιατί αθόρυβη κούρνιαζε εντός της
- σχεδόν κλειστοφοβικά -
μιας και ούτε η ίδια
μπορούσε ν’ αντέξει..
το Φως της.

βραδινή διάλεκτος

Τα βράδια δεν μιλά.
Θροΐζει.
Για να την καταλάβεις
πρέπει να ξεφυλλίσεις αρχαίες μνήμες
ζώο να γίνεις κι αρχαίος θεός
του ποταμού και του δάσους
να μιλήσεις με παφλασμούς
και σαν τυφλός
να ψηλαφήσεις συλλαβές
στο αίμα της που κοχλάζει
καθώς ρέει σκοτεινό 
απ' τις ρίζες ως τα κλαδιά της
και μουρμουρίζει παλιές ιστορίες
ξεχασμένης ζωής.

Από ανάγκη

Έγραφε
όσα ήθελε να ζήσει.

Όταν άρχισε να ζει,

έπαψε να γράφει.

Έγραψε ξανά

λίγο πριν πεθάνει

για να διηγηθεί

όσα έζησε. 

Μαθήματα φυγής

 

Ο χρόνος που αφιερώνεται σε συγκεκριμένα γνωστικά αντικείμενα σού διαμορφώνει τη συνείδηση, τον τρόπο σκέψης, την δυναμική με την οποία οραματίζεσαι τη ζωή σου και κυρίως το τι θεωρείς δυνατό και τι αδύνατο να συμβεί.

Μαθηματικά: κύκλοι και γραμμές, ευθείες ή τεθλασμένες. Γραμμικές εξελίξεις και αριθμοί που διαδέχονται ο ένας τον άλλον.

Ελάχιστες οι ώρες της Φυσικής πάνω στις συγκρούσεις και στην αλλαγή πορείας. Ανύπαρκτες οι ώρες της κβαντικής Φυσικής πάνω στο φαινόμενο σήραγγας, όπου σωματίδια υπερπηδούν φράγματα δυναμικού και βρίσκονται σε περιοχές του χώρου απαγορευμένες από την κλασική μηχανική.

Τόσο δυσανάλογος ο χρόνος διδασκαλίας, που μαθαίνεις γραμμικά να δένεσαι με το προηγούμενο και το επόμενο βήμα σου, δίχως την ικανότητα εκτόξευσης σε νέες συντεταγμένες, πιο κοντά στα όσα οραματίστηκες για τη ζωή σου.  Εντάσσεσαι ομαλώς στην κοινωνία που από μικρός ήθελες να αλλάξεις. Ευτύχημα, θα μού πεις. Ο νόμος λέει πως επιβιώνει ο πιο ευπροσάρμοστος. Ναι.. μα ποιες οι συνθήκες επιβίωσης; Ποιο το τίμημα;

Διδάσκεσαι να επιβιώνεις με τρεις τακτικές άμυνας. Μία η υποχώρηση, μία η συνεργασία και μία η μάχη αλλαγής του τοπίου από μέσα. Και οι τρεις έχουν θεμέλιο την παραμονή σου στο υπάρχον σκηνικό.

Η ψευδαίσθηση αλλαγής του τοπίου σιγά σιγά ξεθωριάζει. Σού μένει μόνο η υποχώρηση και η συνεργασία, αλλιώς, παραμονεύει ο κίνδυνος της απόρριψης. Τραγικό, γιατί μία ζωή διδάσκεσαι τρόπους να είσαι αποδεκτός, αρεστός και να ενσωματώνεσαι. Την απόρριψη απ’ το σύνολο δεν σού τη διδάσκει κανείς. Ακόμη κι αν το σύνολο είναι ανθρωποφάγα ανταγωνιστικό, ανελέητα κυρίαρχο, εκτοπιστικά επιβλητικό, άριστα διεφθαρμένο. Κανείς ποτέ δεν μελέτησε τις ιδιότητες του συνόλου. Η εστίαση εξαντλήθηκε μόνο στους τρόπους ενσωμάτωσής σου. Να βρεις μία τρύπα να χωθείς. Να πιάσεις το χώρο σου σ’ αυτό που κυριαρχεί, χωρίς περιττές αναλύσεις για την ποιότητα της πορείας.

Στην πιο αρρωστημένη μορφή του αυτό το μοτίβο ενσωμάτωσης αναπαράγεται στις ενδοοικογενειακές κακοποιήσεις, στις εργασιακές εκμεταλλεύσεις και σε άλλες κακοποιητικές συμπεριφορές. Το θύμα έχει μάθει να υπομένει, να συνεργάζεται, να ελπίζει πως μπορεί να αλλάξει το σκηνικό. Μέχρι να αρχίσει να συνηθίζει το μοτίβο. Γνωρίζει τι θα ακολουθήσει μετά από κάθε κίνηση. Η πρόβλεψη πάντα συνοδεύεται από ένα, έστω και αρρωστημένο, αίσθημα ασφάλειας. Ξέρεις πώς θα κλείσει ο κάθε κύκλος και κρατάς δυνάμεις για την επόμενη επανάληψη του ίδιου κύκλου. Κύκλοι. Διαδοχές σημείων. Γραμμικές πορείες από το προηγούμενο βήμα στο επόμενο. Σαν κρίκοι αλυσίδας που δεν σπάνε.

Φυσική: πόση δύναμη χρειάζεται για να σπάσει ο κρίκος μιας αλυσίδας αιχμαλωσίας σου σε μία κατάσταση που δεν σού αρέσει;

Υπήρξε ποτέ δάσκαλος να σού το διδάξει αυτό;

Χρωστάμε μαθήματα φυγής. Θα είχαμε γλιτώσει από πολλές συμφορές. Θα είχαμε γλιτώσει πολύ χαμένο χρόνο. Δικό μας χρόνο. Θα είχαμε αποφύγει βάλτους και αμμώδεις διαδρομές που σού ρουφούν το βήμα. Που νιώθεις πως κινείσαι, μα απλά βουλιάζεις.

Χρωστάμε μαθήματα φυγής. Όπως διδάσκουμε στα παιδιά να ονειρεύονται, έτσι θα πρέπει να τους διδάσκουμε και πώς να εγκαταλείπουν ένα όνειρο. Να τους διδάσκουμε πως έχουν το δικαίωμα να αλλάξουν πλάνο, να αλλάξουν απόφαση, να αλλάξουν πορεία.

Δένουμε ένα δόλωμα ασφάλειας στο αγκίστρι και το προτάσσουμε μπροστά στο πεινασμένο στόμα. Και τρέχουν τα πόδια να προλάβουν, μην χαθεί η θέση, μην χαθεί η ευκαιρία, μην χαθεί αυτό που ως τώρα φτιάχτηκε.

Τι έγινε αν χαθεί;

Ό,τι ξεκινά με προδιαγραφές αιωνιότητας, δεν ικανοποιεί πάντα τις αρχικές του υποσχέσεις, ούτε τις αρχικές σου προσδοκίες. Τι έγινε αν δεν τελειώσεις αυτό που άρχισες; Τι έγινε αν το παρατήσεις στη μέση; Γιατί ενοχοποιείται η παραίτηση με λιποταξία; Θέλω να έχω το δικαίωμα να διαλέξω για τι θα πολεμήσω. Αν πάψει  να με εμπνέει η νίκη, θέλω να αποχωρώ δίχως ενοχοποιήσεις. Να αλλάζω σύμπαν.

Ποιος είναι ο πιο ευτυχής;

Αυτός που ολοκλήρωσε κάτι το οποίο στα μισά πρόδωσε το πάθος, τον ενθουσιασμό και την πίστη του ή αυτός που παράτησε στα μισά μία λάθος επιλογή και ξεκίνησε από την αρχή ένα νέο εγχείρημα;

Είμαστε θύματα του αφηγήματος της προσπάθειας και η προσπάθεια είναι συνυφασμένη με την παραμονή στο στόχο, ακόμη κι αν ο στόχος έπαψε να μας εμπνέει ή αποδείχθηκε επιζήμιος.

Οι εξαρτήσεις οργιάζουν και όσοι μελετούν αυτήν την παθογένεια της κοινωνίας διατυπώνουν ζοφερά συμπεράσματα. (Κάποτε ήταν μόνο το ποτό, τα ναρκωτικά και το κάπνισμα. Τώρα όλοι εξαρτημένοι απ’ τα δίκτυα. Ειδικά όσοι το αρνούνται.)

Πάντα μία εξάρτηση αναπαριστά μία  εικονική διέξοδο φυγής. Ο καθένας γνωρίζει από τί τρέχει να ξεφύγει.

Όσο ο κόσμος βρίθει από εξαρτήσεις, τα απωθημένα μέσα του κοχλάζουν και μένει βαλτωμένος. Βάλτος δεν είναι μία κατάσταση ακινητοποίησης και βυθίσματος. Κάλλιστα είναι μία κατάσταση διαρκούς εξέλιξης, μέσα από ανάλογη προσπάθεια, που όμως έπαψε προ πολλού να σε εμπνέει. Έπεσες στο ποτάμι και σε παρασύρει πλέον η ορμή του. Ανήμπορος να κολυμπήσεις προς την κατεύθυνση που θέλεις. Ανήμπορος να πιαστείς απ’ τα κλαδιά στις όχθες και να βγεις στη στεριά. Έτσι αφήνεσαι. Βαλτώνεις εν κινήσει. Στάσιμος εαυτός.

Κλείσε τα μάτια και αξιολόγησε το σημείο στο οποίο στέκεσαι. Είσαι εκεί που θέλεις; Πορεύεσαι προς τα εκεί που σε κατευθύνει η πυξίδα σου;

Αν όχι, πόσο χρόνο πιστεύεις πως έχεις ακόμη για αλλαγή πορείας..? Για εκείνη τη σύγκρουση με το ασφαλές και γνώριμο και την εκτόξευση σε άλλες συντεταγμένες ζωής..;

Πτώση

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Πώς γκρεμίστηκε αυτός ο θεός;
Σαν να υψώθηκε το τοτέμ του στο άπειρο
και να 'πεσε με φόρα σ' ένα θυμωμένο τσιμέντο.

Δίχως κρότο.

Σκισμένες σελίδες ιερών βιβλίων.

Στόμα ματωμένο 
γεμάτο βογγητά ορφανής προσευχής
δίχως να υπάρχει πιο υψηλόβαθμος θεός
να την εισακούσει.

Θρύψαλα, αγκάθια και καρφιά

αιχμηρά καρφώνονται στις σόλες 

και χαλάνε τα παπούτσια των ανθρώπων.

Τους τρυπάνε τα πέλματα 

κι η πληγή ως το κρανίο,

μα ούτε στάλα αίμα.

Δεν υπάρχει χρόνος για αιμορραγίες,

ούτε για περίθαλψη.

Ποιος επινοεί τους θεούς;
Ας σταματήσει.
Στιβάχτηκαν όλοι στην άκρη της αβύσσου
και γκρεμίζονται
μην μπορώντας ν' αντέξουν 

το βάρος της θεότητας.

Ποιος δημιουργεί τούς ανθρώπους;

Ας λογοδοτήσει.

Θεοί δεν υπάρχουν

ν' αναλάβουν την ευθύνη.

Μινιμαλισμός

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Σκούπισε τη χυδαιότητα του περιττού
που λέρωνε τα πάντα
καθώς ξεχείλιζε απ' τα πιάτα
τα βιβλία
το κεφάλι της.

Έστρωσε τραπέζι 
με έναν καθρέφτη για πιάτο
και χόρτασε από τα πάθη της,

τις πολυπλοκότητες

και την υπερανάλυση.

Χορτάτη

άδειασε το δωμάτιο απ' τα έπιπλα,

το σώμα της απ' το βάρος
και τα βιβλία της απ' τις φλυαρίες.

Έστρωσε ένα αυτοσχέδιο κρεβάτι στο πάτωμα
και κενή ξάπλωσε στις όχθες του κενού.

Αφαιρέθηκε απ' όλα
με εκείνη την αφαίρεση
που αφήνει υπόλοιπο μηδέν,

της απόλυτης ισορροπίας.

Χώρεσε ζωντανή στο 1 μέτρο επί 2
των νεκρών
και βολεύτηκε ευρύχωρα
καταργώντας την εξάρτηση απ' τα πλεονάσματα.

Συνέχισε απέριττη 
και πιο όμορφη από ποτέ
κι έμαθε ξανά

να χορταίνει με το τίποτα

να μεθά με τη σταγόνα

να γεμίζει με αδειάσματα
στην αβάσταχτη τέχνη του ελάχιστου.

Τελευταίο γεύμα

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Χέρια με δέρμα κατεστραμμένο
είσοδοι γαστροστομίας.
Λιώνουν ό,τι πιάσουν 
και το ρουφά η αρτηρία.
Τα στόματα καταπακτές.
Τα πόδια δαγκάνες.
Μάτια κι αυτιά αισθητήρες εντοπισμού 
ζεστής, ωμής, ζωντανής σάρκας.
Το μυαλό ένα στομάχι
με δύσκολη πέψη
τρυπημένο απ' τις σφαίρες
που όλο γεμίζει
κι όλο μένει άδειο
και το πεινασμένο θηρίο
αγριεμένο ορμά
με την ψευδαίσθηση πως
ο μόνος τρόπος να χορτάσει
είναι να φάει 
ο ένας τον άλλον
και ταυτόχρονα ο καθένας
τον.. εαυτό του.

Οι άνθρωποι έχουν εκλείψει.
Στο τραπέζι μόνο οι πεινασμένοι
το γεύμα
και οι θεατές του κανιβαλισμού.

Η πιο μεγάλη νύχτα

 

Η πιο μεγάλη νύχτα δεν είναι νύχτα. Είναι σκοτάδι. Όσα φωτάκια κι αν απλώσεις στο μπαλκόνι, δεν εγγυώνται φως στα δωμάτια. Μικρή, σαν περπατούσα στα σκοτεινά δρομάκια της επαρχίας, τραγουδούσα. Από άμυνα. Για να νικήσω τον φόβο μου για την ερημιά του δρόμου, για το σκοτάδι, για το αβέβαιο της επόμενης γωνίας.

Επίκτητος φόβος που στήνει μεγάφωνα στις πλατείες, μα μένει βαθιά ανίκητος. Οι επιφάνειες του κόσμου ήταν πάντα γεμάτες ρωγμές απ’ όπου ξεπροβάλλουν σκιές. Όσο πιο φανταχτερό το πανηγύρι, τόσο πιο βαθύ το σκοτάδι των ανθρώπων. Αν άξαφνα κλείσεις τη μουσική και τα φώτα θα ακούσεις τα παιδιά να κλαίνε. Έχουν από καιρό χάσει το χέρι που κρατούσαν.

 Όλοι σε μία πλάνη υπερκινητικότητας απασχολούνται χαζεύοντας, τυφλωμένοι απ’ τα φώτα και κουφοί απ’ τη μουσική. Καλύπτουν τις εσωτερικές φωνές επιμελώς. Μα εξακολουθεί να επικρατεί ένα αίσθημα αδικίας. Τόσος αγώνας, τόση δουλειά, τόσων χρόνων, τόση αποταμίευση και δεν μπορείς να αγοράσεις λίγη ασφάλεια. Αγοράζεις υπηρεσίες ασφάλειας ζωής με συμβόλαια ιδιωτικών εταιρειών, μα υπόσχονται αποζημιώσεις μετά το πιθανό κακό. Τι να τις κάνεις τις αποζημιώσεις! Θέλεις ασφάλεια. Πληρώνεις σωματοφύλακες για να σε προστατεύουν και ενώ το σώμα σου διατηρείται αρτιμελές, η ψυχή σου καταθλίβεται… νοσεί και δεν υπάρχουν ψυχοφύλακες εκεί έξω.

Ο ψυχολόγος σε παραπέμπει σε σένα. Μόνο εσύ μπορείς να σε σώσεις. Αρκεί να βγάλεις από την πρίζα όλα τα φωτάκια και να ανάψεις ένα κερί. Μία ζωντανή φλόγα. Αντιμετωπίζοντας με θάρρος τον κίνδυνο να σβήσει και να βυθιστείς στην πιο σκοτεινή σου εσωτερικότητα. Δίχως την γνωστή ορατότητα. Με την μοναξιά να ορθώνεται τεράστια μέσα και γύρω σου. Μην αναγνωρίζοντας τον χώρο, το τοπίο και τον εαυτό. Μην αναγνωρίζοντας τις φωνές των ανθρώπων. Μην αναγνωρίζοντας την καινούρια κατάσταση.

Έσβησε μία δεσμίδα ledάκια. Δεν έγινε αισθητή.

Έσβησε δεύτερη και τρίτη. Το πλήθος ψάχνει τι συμβαίνει. Δίχως να δείχνει τρομαγμένο. Ακόμη παρασύρεται από την ορμή του πανηγυριού.

Σβήνει επόμενη δεσμίδα. Μετά κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη… Το πλήθος πανικοβάλλεται. Για ένα δευτερόλεπτο κοιτάζει να εντοπίσει την έξοδο του θεματικού πάρκου. Μένει για λίγο ακίνητο, με τις κόγχες των ματιών να σαρώνουν το χώρο άναρχα και μετά ξεχύνεται προς τις εξόδους. Ποδοπατιέται. Χριστουγεννιάτικος συνωστισμός. Με πιστοποιητικά ή χωρίς. Τραγωδία, έτσι κι αλλιώς. Ακούγονται φωνές απόγνωσης και ποδοβολητά. Τα φώτα συνεχίζουν να σβήνουν. Στα δέντρα, στους δρόμους, στα σπίτια, στις οθόνες, στα μάτια. Σαν κάτι να ρουφά το τεχνητό φως της ανθρωπότητας.

Σκοτάδι.

Όλος ο πανικός κράτησε όσο έσβηναν τα φώτα. Μόλις έσβησε το τελευταίο άστρο, έπεσε σιωπή. Ούτε ανάσα. Σαν να πέθαναν όλοι. Κι όμως, ήταν η απεγνωσμένη προσπάθεια να μάθουν να βλέπουν δίχως μάτια, δίχως χρώματα, δίχως σχήματα. Η απεγνωσμένη προσπάθεια προσαρμογής στη νέα συνθήκη.

Τα παιδιά έπαψαν να κλαίνε σαν να μην υπάρχει πλέον κίνδυνος. Σαν τα φώτα να καταβρόχθιζαν τις ψυχές. Τώρα μία ζεστασιά, μία ασφάλεια, μία ηρεμία, μία σταθερότητα εκείνου του αδιαπραγμάτευτου μαύρου της νύχτας, ίσως μιας άγιας νύχτας, απλώνεται παντού. Τα παιδιά απλώνουν το χέρι και πιάνουν έναν άνθρωπο. Οποιονδήποτε άνθρωπο. Δεν βλέπουν δέρματα, χρώματα, φύλο. Δεν βλέπουν ρούχα, κοσμήματα. Δεν βλέπουν γνωστούς ή αγνώστους. Δεν είναι μόνο η προσαρμοστικότητα που συμβάλλει στην επιβίωση. Είναι και η συλλογικότητα. Πλέον ή όλοι μαζί ή κανείς.

Μέτρα αυτοπροστασίας

Τρεις ανθρώπους φοβάμαι.

Τον φοβισμένο άνθρωπο.

Είναι ο καλύτερος εκτελεστής

όταν πεισθεί 

πως ο διπλανός του

μπορεί να προκαλέσει

όσα.. φοβάται.

Τον αδιάφορο άνθρωπο.

Συναινεί σε όλα.

Τον άνθρωπο εξουσίας.

Φοβάμαι τόσο

πού αποστασιοποιούμαι απ' τον κόσμο τους

γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος

είναι να επηρεαστείς

να ξεγελαστείς

να υποχρεωθείς

να τούς μοιάσεις.