Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2019

Ατυχείς πρόβες



Κάθε στιγμή
κι ένας μικρός Θάνατος
και πάλι
ποτέ δεν είσαι έτοιμος
για τον επόμενο.









Διασταύρωση άνω και κάτω κόσμου




Είναι καταραμένοι όσοι γράφουν από ανάγκη.
Εσείς οι θεσπέσια λυτρωμένοι θνητοί, που βλέπετε ακριβώς αυτό που κοιτάτε, που μεθάτε με αλκοόλ, που χορταίνετε με εδέσματα στο πιάτο, που φοράτε τα καθημερινά σας στη δουλειά και τα καλά σας στη βόλτα, που ηρεμείτε με ύπνο, που ερωτεύεστε ελέγχοντας τον εαυτό σας, που είσαστε ήρεμα χαλαροί πίνοντας καφέ και η μέρα σας κυλά μέσα στα σχέδια της εξωτερικής σας ιεραρχίας, που έχετε ένα "Όλα θα γίνουν" στο στόμα...........
........................ΓΙΑΤΊ ανοίγετε την πόρτα σας και μάς αφήνετε να μπούμε στη Ζωή σας ορφανοί και ταυτόχρονα υιοθετημένοι, σπασμένοι και ταυτόχρονα αβάσταχτα Ολόκληροι, κενοί και ταυτόχρονα Πλήρεις, διάφανοι και ταυτόχρονα Κλειδωμένοι, γυμνοί και ταυτόχρονα ντυμένοι την Αλληγορία μας, φτωχοί και ταυτόχρονα ενοχοποιητικά Αυτάρκεις, περιορισμένοι στο σώμα μας και ταυτόχρονα Ασύνοροι, επιφανειακά ήρεμοι και εσωτερικά αυτοκαταστροφικοί, σιωπηλοί και ταυτόχρονα εκκωφαντικά φλύαροι, τυφλοί και ταυτόχρονα με τόσο διεισδυτική όραση, τόσο μικροί που όμως μεγενθύνουμε τόσο τα Πάντα χωρίς να χωράμε πουθενά....?

Γιατί ανοίγετε την πόρτα σας και μάς αφήνετε να μπούμε στη Ζωή σας....?





Τρίτη, 30 Ιουλίου 2019

Labyrinth



Ο Άνθρωπος που διασχίζει τους λαβυρίνθους του μυαλού σου χωρίς να χάνεται.. είναι επικίνδυνος.
Αναπόφευκτα τον ερωτεύεσαι κι ενώ τον παρακολουθείς με την ασφάλεια πως κινείστε Εντός σου, Σε οδηγεί στους λαβυρίνθους του δικού του μυαλού, χωρίς κανείς να μπορεί να εγγυηθεί πως.... δεν θα χαθείς.





Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2019

Αυθαιρεσία



Ο κόσμος είναι τόσο πνιγμένος από Όλα, που στο όνομα της Ελευθερίας του σκοτώνει ακόμη και την Ευτυχία, γιατί του γεννά εξαρτήσεις.






Trust



Η Εμπιστοσύνη είναι ασυμβίβαστη Θεά. Μπορεί να αναγνωρίζει πολλά πρόσωπά σου και να τους αποδίδει πτυχές της πολυδιάστατης Αλήθειας σου,
αν όμως της παρουσιάσεις έστω κι ένα ψεύτικο πρόσωπό σου, διαγράφει από το Ιστορικό της Μνήμης της κι όλα τ' Αληθινά σου.







Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2019

Εκ προμελέτης




Και ξέρεις.. ίσως εγώ να φοβάμαι περισσότερο, καθώς σε βλέπω να έρχεσαι ατάραχος πάνω στα θηρία μου. Να διασχίζεις σώος τις λίμνες γύρω από τις προστατευτικές μου απομονώσεις, που τις έχω γεμάτες σαρκοφάγα ποιήματα. Να κατευθύνεσαι ευθύγραμμα πάνω στα μαχαίρια μου, που τόσο καιρό τ' ακόνιζα στις φλέβες μου. Να μην τραυματίζεσαι από τις αυτοκαταστροφικές μου εκρήξεις, που πάντα συντάρασσαν τον κόσμο γύρω μου. Να με βρίσκεις, όταν εξαφανίζομαι. Να με αναγνωρίζεις, όταν αλλάζω.Να πλησιάζεις δίχως να αποκλίνεις από μένα. Να με φτάνεις, όσα βήματα πίσω κι αν έχω κάνει. Να μένεις, όσο κι αν δεν σερβίρω καφέ, φαγητό, κέρασμα, εαυτό. 

Ξέρεις...... ίσως εγώ, παρόλο που σε κάλεσα, να φοβάμαι περισσότερο από σένα τις αλλαγές που συνεπάγεται αυτή η επίμονη και παρατεταμένη επιθυμία δολοφονίας της μοναχικότητας. 





Επιστροφή



Μέσα φυσά.
Έξω άπνοια.
Ρούχα, μαλλιά, βλέμματα
ασάλευτες προεκτάσεις ύλης.
Κάποιες Ψυχές μόνο 
σπαρταράνε στην ατμόσφαιρα
απ' αόρατες συγκινήσεις.
Έπαψα να σού απαγγέλω.
Κρατώ τους στίχους στο στόμα μου.
Τους μασάω και τους καταπίνω.
Με ντύνουν από μέσα
και κάθε που έρχεσαι
φορώ τα μέσα έξω μου
και σου παρουσιάζω όλα μου τα πρόσωπα.

Κι εσύ επιμένεις να φυτεύεις στην αυλή μου
γειωτές και αλεξικέραυνα.
Με προστατεύεις από μένα
ενώ ατάραχος εκτίθεσαι 
στους Εαυτούς μου.

Κουρνιάζω στη φωλιά μου.
Οκλαδόν μαγειρεύω ποιήματα
μα σαν ακούω το βήμα σου
σκίζω το χαρτί
μουτζουρώνω με χαρακιές τους τοίχους
καίω τις σκέψεις μου
και αθώα σε περιμένω 
να με φωνάξεις με τ' όνομά μου
να ξυπνήσω απ' τον ποιητικό μου λήθαργο
να μ' αγγίξεις
να με επαναφέρεις στην πραγματικότητα
να  με ντύσεις για να μοιάσω άνθρωπος
να διώξεις τις σκιές μου 
να σαμποτάρεις όλα μου τ' αόρατα
να διώξεις τις φωνές που μού υπαγορεύουν 
να με κοιτάξεις 
και να νιώσω πώς είναι η Αλήθεια
να σε διαπερνά
να απαρνηθώ τους θανάτους, τους λαβυρίνθους και τα ποιήματα
και να επιστρέψω από το υπερπέραν 
των απολεσθέντων ανθρώπων.

Για χάρη σου.











Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2019

Στο πιάτο..




Είναι στιγμές που έχεις ένα ερωτηματικό μέσα σου να ταλαντεύεται σαν αιχμηρό εκκρεμές, να γρατζουνάει τις εσωτοιχίες σου, να συνδέεται με τα εσωμεγάφωνα και η ηχώ του να σε παιδεύει χωρίς να μπορείς να το απαντήσεις, καθώς βρίσκεσαι στη συχνότητα αδυναμίας λήψης μιας απόφασης. Σε τραβούν ισοδυναμικά όλες οι πιθανές απαντήσεις και μέσα στην ομίχλη της αναποφασιστικότητάς σου σκάει μύτη ένα ενεργειακό ξέφωτο. Στιγμιαία συγχρονίζεσαι με το.... υπερπέραν και σού έρχεται κωδικοποιημένη η απάντηση από μία ατάκα διαλόγων στο τρέχον επεισόδιο της αγαπημένης σου σειράς που παίζει αδιάφορα στην τηλεόραση ή από την απάντηση ενός περαστικού στον διπλανό του καθώς τυχαία περνούν κάτω από το μπαλκόνι σου ή από τον στίχο τραγουδιού που μόλις επέλεξε τυχαία (μα πόσο τυχαία..?) ο υπεύθυνος της ραδιοφωνικής εκπομπής ή από την αναφορά του συγγραφέα στην τάδε σελίδα του βιβλίου που έχεις στα χέρια σου ή από μία φράση μιας ανάρτησης ή σχολίου την ώρα που μηχανικά ρολάρεις πάνω στις σκέψεις των άλλων..... 

Εκκρεμεί αν θα σού γίνει αντιληπτό το γεγονός ότι σού δόθηκε η απάντηση και αν καταφέρεις να την αποκωδικοποιήσεις ξεφεύγοντας από τον .....στρουθοκαμηλισμό σου..... 

Τίποτε δεν σερβίρεται στο πιάτο, φίλε.. Ακόμη και το έτοιμο "γεύμα" χρειάζεται να το ξετυλίξεις για να σε χορτάσει.