Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

επι Κριτής



Στο κέντρο όλων των τοπίων
ένα παιδί που δε συγκινείται
από δώρα
δεν απλώνει χέρια
στην αγκαλιά
δε γυρίζει όταν φωνάζεις
τ' όνομά του
δεν αναγνωρίζει
οικογένεια ή φίλους.

Κάνεις πως δεν το βλέπεις,
δεν είναι δικό σου,
και συνεχίζεις παρακάτω
καθώς η παιδική σιωπή του
σκάει δώρο έκπληξη
απλώνοντας τα χέρια της
να σ' αρπάξει,
φωνάζοντας τ' όνομά σου
κι αναγνωρίζοντας όλα τα εγκλήματα
που έχεις διαπράξει
και σ' αναγκάζουν όλο να επιστρέφεις
στους τόπους των νεκρών
με προσευχές, κεριά, μετάνοιες και υποσχέσεις
χωρίς να τολμάς να περιγράψεις
ούτε μία ιστορία σου στα παιδιά.







Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018

Αποσυναρμολόγηση




Όλα ξεκίνησαν από ένα αυτοκινητάκι, ένα τρένο ή μία μηχανή που ήρθε στα χέρια σου ως ακριβό δώρο γενεθλίων κι εσύ αποφάσισες να παραβλέψεις την ...τιμή του και να το διαλύσεις για να μετρήσεις βίδες και γρανάζια, να δεις συνδέσεις, να μπεις στη λογική του, να προεκτείνεις τις δυνατότητές του, ρισκάροντας να το χαλάσεις και να τιμωρηθείς γι' αυτό.
Από τότε, πάντα, όταν Κάτι πέφτει στα χέρια σου, παραβλέπεις το κόστος, το αποσυναρμολογείς, το μελετάς, το τεστάρεις, το μηδενίζεις, το "πειράζεις", το ξαναπρογραμματίζεις, το ξανασυνθέτεις, τεντώνεις τα όριά του, το εξαντλείς, το βελτιώνεις, το κάνεις Καινούριο, με νέες δυνατότητες και το καμαρώνεις Δικό σου πια.
Όσοι δεν χάλασαν ούτε ένα αμαξάκι μικροί, δε θα μάθουν ποτέ πώς "λειτουργεί" ο κόσμος. Ούτε καν οι Σχέσεις των Ανθρώπων.






Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2018

Υπόνοια




Δεν υπάρχει ζώνη ασφαλείας. 

Καμία Πράσινη Ζώνη διατήρησης της ομαλότητας.
Οι πόλεμοι είναι ραγδαίοι
και τους περισσότερους 
τους κηρύσσει ο Νους,
ενώ φαινομενικά επικρατεί Ειρήνη.
ΑρπάΖει μία αφορμή (ούτε καν αιτία)
γεμίζει τα όπλα του
τοποθετεί σιγαστήρες
και παρακολουθεί εκπαιδευμένος
τα σμήνη εναέριων επιθέσεων
που τον γαζώνουν με ατσάλι και υπόνοιες.
Λοκατζήδες και ελεύθεροι σκοπευτές
οργώνουν τις Σκέψεις του
σαν νεοσύστατα ναρκοπέδια
πού τους φυτεύουν φρέσκα εκρηκτικά.
Το σώμα ατάραχο
σχεδόν δε συμμετέχει.
Όλα εκτυλίσσονται κινηματογραφικά
μέσα στην παράνοια ενός μυαλού
που έχει μάθει να προεκτείνει.
Για να συνυπάρξεις
πρέπει να μάθεις να χορεύεις στη βροχή,
ακόμη κι αν είναι βροχή από σφαίρες.






Προδοσία




Τη στιγμή που λες το Ναι στον Έρωτα, την ίδια στιγμή προδίδεις τη μοναχικότητά σου. Ρίχνεις φως στο εσωΔωμάτιο, τραβάς τις κουρτίνες, εκτίθεσαι, δίνεσαι, αφήνεις ένα όνομα με την ηχώ του να σπάσει τη μέσα σου σιωπή. Κρεμάς στιγμιότυπα ηδονής κι ευτυχίας στους τοίχους σου. Επιτρέπεις να εισβάλλουν στο σκοτάδι σου δυο μάτια αναμμένα, δύο χέρια ζεστά που νοθεύουν το χειμώνα σου, μία παρουσία που είναι εκεί ακόμη κι όταν θέλεις να απομονωθείς από Όλους και να πεθάνεις, να βουλιάξεις, να ανασυνταχθείς, να μεταμορφωθείς, να γράψεις.... Κι όμως ποτέ δεν είσαι μόνος πια. 

Η μοναχικότητά σου κουλουριάζεται στο συρτάρι με τα ξεχασμένα αντικείμενα, και σου υπόσχεται εκδίκηση, όταν κι αν ο Έρωτας φύγει... Τότε που με μισοπεθαμένο Εαυτό θα κατευθυνθείς στο συρτάρι με τα ξεχασμένα σου και θα της ζητήσεις να επιστρέψει μέσα σου, γιατί θα είναι ό,τι σού έχει απομείνει, για να αγαπήσεις ξανά τον Εαυτό σου από την αρχή......





Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018

αυτοπροστασία




Δε θα κρυώνω το χειμώνα, το υπόσχομαι. Θα κλείνω τα μάτια και θα εξημερώνω μέσα μου φωτιές. Θα τυλίγομαι στα σεντόνια των σκέψεων, όπως φάσκιωναν κάποτε τα μωρά... να ισιώσουν... ακίνητα ....με το ζόρι. Κι αν μένουν μερικές φορές έξω τα χέρια, θα γράφω ιστορίες στους τοίχους, να ζεσταθούν τα δάχτυλα και οι καρποί.... και θα παρατηρώ εκείνους τους άστεγους ζητιάνους που περιφέρονται μέσα μου να καίνε τη Ζωή μου για να με ζεστάνουν, όταν θα έχω ξεμείνει από ποιήματα.





Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

Ρωγμή




Συγχώρεσέ με
που δεν μπορώ παρά να είμαι διάφανη
με όλες τις εσωτερικές λεπτομέρειες
και σκέψεις
να κολλάνε στο τζάμι μου
και να σού ζητούν να τις σώσεις
απ' την αιχμαλωσία.

Και όσο με κοιτάς
στο γυάλινο σκοτάδι μου
καθρεφτίζω τους φόβους σου,
γίνομαι αποστροφή,
μέρος που σε διώχνει,
μα εσύ
βρίσκεις κάτι γνώριμο
και όλο πλησιάζεις
κι εγώ 
απέχω μόνο μία ρωγμή
από το να σ' αγγίξω αληθινά..

..μα είναι δύσκολο να πληγώσεις
τα εύθραυστα.
Σού γεννούν προστασία.

Μένει να φέρω 
στην επιφάνεια του υπαρξιακού μου ενυδρείου
το κοριτσάκι που πνίγεται,
ώστε να επιλέξεις τί θα προστατεύσεις
την γυάλινή μου διαφάνεια

ή εμένα?...







Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2018

Καταμέτρηση





Με το σώμα γυμνό
σε μία μπανιέρα που ξεχειλίζει απωθημένα
εκθέτει αφιλτράριστη την εικόνα της
σε μία οθόνη μόνιμα ανοιχτή
που άλλοτε καταγράφει οργασμούς,
άλλοτε λυγμούς
κι άλλοτε αϋπνίες νεκρής σιγής.

Απ' όλες τις πόζες της
η πιο δύσκολη 
αυτή με την πληγή ανοιχτή,
όπου οι θεατές σπεύδουν να τη σώσουν
κι αυτή μετρά θεάσεις.







Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018

Απειλή



Photo by Albanex
http://overwade13.rssing.com/chan-7851383/all_p564.html


Μπορείς να με ακολουθήσεις στο σκοτεινό σοκάκι, καθώς επιστρέφω σπίτι μου. Να σχεδιάσεις το πώς θα επιτεθείς στα κατοικίδια που φιλοξενώ μέσα μου. Να με κατηγορήσεις πως ενοχλώ υπάρχοντας. Να ορμήσεις με φόρα δολοφόνου σ' ό,τι έχω πάνω μου και διαφέρει. Να στοχοποιήσεις με χαρακιές και πληγές πάλης την κάθε αυριανή μου μέρα. Να γεμίσεις τις τσέπες και τις χούφτες μου με φόβο.
Μπορείς να ζωγραφίσεις μαύρες σκιές γκράφιτι σε όλους τους δρόμους που θα περπατήσω. Να σταμπάρεις το όνομά μου στα έγγραφα του κράτους και να μπλοκάρεις όλες τις διαδικασίες που με αφορούν.
Μπορείς να συστηθείς γείτονας, ξένος, αδερφός.
Μπορείς να διαπράξεις όσα σκέφτηκες και να ξεφύγεις γιατί τριγύρω είναι αρκετοί οι μάρτυρες που τάσσονται υπέρ σου.
Μπορείς να τα βάλεις μαζί μου όσο είμαι μόνη, όσο περπατώ ασυνόδευτη, όσο βολτάρω στα σκοτεινά, όσο είμαι Μονάδα.
Όμως, ποτέ δε θα μπορέσεις να καταστρώσεις σχέδιο εξόντωσης όλων εκείνων που αθροίζονται, ζωντανοί και νεκροί, μέσα σε παράξενα τραγούδια, σε ασιδέρωτα ρούχα, με καθαρά μάτια και χέρια,  με την πλάτη ανάποδα στραμμένη στο σενάριο του κόσμου σου.
Μέσα σ' αυτούς, ζωντανή ή νεκρή, αθροίζομαι κι εγώ.
Εκεί ο φόβος χάνεται.. ή έστω, γίνεται τραγούδι ή ένα κατοικίδιο που δεν κινδυνεύει πια.







Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

Αφή νομαι




Τα χέρια μαγαρίζουν...
Πρέπει να βρεις χέρια καθαρά για να αφεθείς...
κι ο κόσμος είναι γεμάτος από υγρασία και σκόνη....
και τα καθαριστικά δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους.
Καθαρίζουν επιφάνειες.... ενώ η σκόνη απορρέει από..... μέσα.....






Γιατρικό




Δεν αγοράζει τα υλικά της. Τα συλλέγει μόνη της. Κλείνεται στο υπόγειο και μαγειρεύει μυστικά. Έπειτα, φορά Εμπιστοσύνη και βγαίνει στο φως. Τα αρωματικά της δελεάζουν την πείνα του κόσμου. Γεμίζει μπολάκια και μοιράζει.
Κάποτε η γιαγιά έλεγε παραμύθια με διδάγματα "Μη μιλάς σε αγνώστους", "Μην παίρνεις καραμέλες και σοκολάτες από ξένους", "Μην τους ακολουθείς"....
Τώρα ο κόσμος δεν έχει γιαγιά να του αφηγηθεί παραμύθια.
Μιλά με ξένους, δέχεται τις προσφορές τους, τους ακολουθεί.
Τα χέρια απλώθηκαν. Πήραν όλοι από ένα μπολάκι φρεσκομαγειρεμένου αυτοσχέδιου γιατρικού.
Δρα σταδιακά. Δε σκοτώνει. Είναι καλή κατά βάθος η μαγείρισσα. Μόνο μουδιάζει τη γλώσσα και τον Νου και δεν ξεχωρίζουν πλέον οι γεύσεις, γλυκό, πικρό, χαρά, θλίψη.... και νιώθει πως επιτελεί λειτούργημα: Λυτρώνει τον κόσμο από τις συγκινήσεις.