Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Κυριακή 19 Μαΐου 2024

Γωνιά ανάγνωσης




Μοιάζει με τιμωρία, μα πώς αλλιώς να ξεκινήσει παρά με απομόνωση; Μ’ εκείνη την επιλογή της αυτοεξορίας που σε αναγκάζει να αντιληφθείς τον εγκλεισμό σου μέσα σ’ αυτό το σώμα σου, που ταυτόχρονα σε ενώνει και σε χωρίζει απ’ το πλήθος; 

Το πιο κρίσιμο, το πρώτο βήμα. Εκείνο της απομάκρυνσης. Ακολουθεί το δεύτερο και μετά ολόκληρη η μοναχική διαδρομή κι οι άνθρωποι γίνονται δέντρα και περνάς ανάμεσα, με το δάσος να θορυβεί δίχως να αρθρώνει κάτι συγκεκριμένο. Ακούς χιόνια, ακούς νέφος, ακούς βοή και μόνο αφού απομακρυνθείς αρκετά και αρχίσεις να εισέρχεσαι στο μεταβατικό κεφάλαιο της σιωπής, τότε αρχίζεις να διαβάζεις ήχους, να μελετάς τον εαυτό σου και όσο προχωράς μελετάς κομμάτια ανθρώπου κι έπειτα του κόσμου που άλλοτε βυθίζεται κι άλλοτε αναδύεται από τη στάχτη του.

Και αν σταθείς τυχερός (ή αρκετά παρατηρητικός, όπως ένα παιδί), μπορεί να φτάσεις στο κεφάλαιο που θα γράφεις για κείνα που ήθελες να διαβάσεις σαν παιδί και δεν σού τα εξιστόρησε ποτέ κανείς.




Δευτέρα 15 Απριλίου 2024

Απόηχος παρουσίασης - "Πόνος στην πλάτη"




Πάντα η ίδια αγωνία. Να βρίσκεσαι μέσα στην άδεια αίθουσα αρκετή ώρα πριν, να γνωρίζεις πως δίπλα πραγματοποιείται μία πολύ μεγάλη εκδήλωση του Ωδείου της πόλης σου και να περιμένεις τους ανθρώπους με τους οποίους επιθυμείς να μοιραστείς τη χαρά της διαπίστωσης πως κατάφερες να αντιμετωπίσεις όλους τους πόνους που επιχείρησαν να σε διαπεράσουν.

Η ώρα πλησιάζει. Ένας, δύο, πέντε, δέκα, είκοσι κι άλλοι.. κι άλλοι. Και διαπιστώνεις πως είμαστε αρκετοί που έχουμε πολλά να πούμε και να ακούσουμε για τον «πόνο στην πλάτη». Και δεν ήταν τυχαίος ο χώρος, όπως διαπίστωσε η Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Θεανώ Ζουρνατζίδου: Σε έναν χώρο γεμάτο πόνο παρουσιάζεται η ποιητική συλλογή «Πόνος στην πλάτη». 

Η ποίηση εμπεριέχει την επανάσταση που εκφράζει η φράση που αντηχεί στο Εργατικό Κέντρο "Τίποτε δε χαρίζεται. Όλα κατακτιούνται."

Ξεκινήσαμε δίχως καν να αγγίξουμε το ακαδημαϊκό τέταρτο της αναμονής. Η Ιφιγένεια Αμανατιάδου ανέλαβε να δώσει ένα στίγμα της γραφής με τις πρώτες απαγγελίες. Ακολούθησε σύντομος χαιρετισμός από τον Παναγιώτη Μπότση, εκπρόσωπο των εκδόσεων «Άνω Τελεία». 

Η δημοσιογράφος Άννα Μαρία Σαββίδου πήρε το λόγο και μοιράστηκε τον απόηχο που άφησε το βιβλίο μέσα της:

«Όταν ήμουν μικρή πίστευα πως τα παραμύθια δεν μπορεί να έχουν όλα ευτυχισμένο τέλος. Κάποιος προφανώς έστηνε το παιχνίδι για να πείσει ο λύκος ήταν ο κακός της ιστορίας, αλλά τελικά και η κοκκινοσκουφίτσα είχε μυστικά. Τα ποιήματα της Κάκιας δεν σε παραμυθιάζουν. Σου χαρίζουν ξεκάθαρα έναν συνδυασμό ωμότητας και τρυφερότητας. Κυνισμού και ανθρωπιάς. Είναι αυτό που θέλεις από τον ποιητή. Να κάθεται μπροστά σου και να διδάσκει τη χρήση των εργαλείων και των λέξεων, γιατί από παραμύθια έχουμε χορτάσει. 

Η αλήθεια είναι πως εκτιμώ βαθιά την κυρία Παυλίδου. Όταν δημιουργούσα άποψη για κάποιον δεν ένοιαζε ποτέ τι κάνουν οι πολλοί. Η Κάκια είναι μία γυναίκα όπως όλες μας. Με τις ήττες της, τις συντριβές της, την ευαλωτότητά της. Δεν είναι όλα φωτεινά στις ζωές μας. Και η ίδια κατάφερε να κάνει τη σκέψη της ποίηση. Ξεκάθαρη ποίηση. Που την κατανοείς και ταυτίζεσαι με αυτήν. Είναι αληθινή και ορατή. Και κάθε στίχος που μιλάει για αγάπη, για κατανόηση, για εμπόδια που ξεπερνιούνται, για μοναδικότητες, για εσωτερικούς πολέμους, για δολοφονημένες μοναξιές, σου δεν είναι την ευκαιρία να πάρεις τα δικά σου ρίσκα.»

Η Αναστασία Μπάλλα ανέλαβε να προσφέρει μία ακόμη γεύση ποιημάτων μέσα από απαγγελίες. Στη συνέχεια, μιας και ο πόνος στην πλάτη ποτέ δεν είναι μόνο σωματικός, η ψυχολόγος Τερψιχόρη Σαββαΐδου προσέγγισε με τη δική της ματιά την ποιητική συλλογή:

«Η δημιουργικότητα συχνά συνδέεται με την ψυχική αναταραχή. Ο δημιουργός βρίσκει καταφύγιο στην τέχνη και γι’ αυτό είναι σπουδαίος ο ρόλος του. Είναι σπουδαίο να έρχεσαι αντιμέτωπος με τα δύσκολα κομμάτια σου, με τα σκοτάδια σου και να τα μετουσιώνεις σε φως και δημιουργία και με τον τρόπο αυτό να ρίχνεις φως και στα σκοτάδια του αναγνώστη σου, του κοινωνού του έργου και της τέχνης σου. Πόσο πολύ χρειαζόμαστε την τέχνη στις δύσκολες εποχές που ζούμε;

Κάθε φορά που διαβάζω τα ποιήματα της Κάκιας, νιώθω ότι γι’ αυτήν η γραφή είναι τόσο ζωτικής σημασίας όσο η αναπνοή. Γράφει τόσο φυσικά κι αβίαστα όπως αναπνέει μετουσιώνοντας το βίωμα σε λέξεις, που η συγγραφή γι’ αυτήν είναι μάλλον θεραπευτική. Τα ποιήματά της έχουν πάθος και δύναμη, θηλυκές ποιότητες κι ανθρώπινες ανησυχίες. Πιστεύω ότι η ποίηση είναι το καταφύγιο της... Ο ασφαλής τόπος που καταφεύγει όταν κάτι αγγίζει την ευαίσθητη ψυχή της.

Η ποίηση, άλλωστε, μπορεί να γίνει και καταφύγιο για όλους μας. Η ποίηση δεν έχει ορισμό, υπάρχει για να την ορίζουμε εμείς, ανάλογα με τον τρόπο που μας αγγίζει. Κι εγώ όταν άκουσα τον τίτλο το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν... πρέπει να νιώσεις τον πόνο στην πλάτη μέχρι να μεγαλώσουν τα φτερά σου και να πετάξεις..»

Η Μαρία Ξανθοπούλου Κανελλιάδου, Πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Βιβλίου Ν. Πέλλας ολοκλήρωσε τις απαγγελίες και η Άννα Αδαμοπούλου προέκτεινε τα ποιήματα μέσα από το πεντάγραμμο ερμηνεύοντας δύο μελοποιημένα σε σύνθεση δική της. 

Η παρουσίαση κάθε βιβλίου κλείνει με την αλήθεια του/ της συγγραφέα:

«Αναζητώντας χώρους για την παρουσίαση του βιβλίου απευθύνθηκα και σε άλλους φορείς. Τελικά δεν είναι τυχαίο που βρισκόμαστε στο Εργατικό Κέντρο. Είναι πολύ σκληρή δουλειά η ανασκαφή εντός.

Αν κατά διαστήματα έχετε έναν πόνο στην πλάτη, σήμερα βρίσκεστε στο κατάλληλο μέρος. Ο πόνος ποτέ δεν έχει μόνο σωματικά αίτια. Η ποίηση έρχεται να αναδείξει, αν όχι να γιατρέψει, τις εσωτερικές αιτίες. Η γραφή είναι ομόκεντροι κύκλοι. Πρώτα ακούς τις φωνές των δικών σου φόβων, δαιμόνων, αγωνιών και καθώς προεκτείνεσαι συμπεριλαμβάνεις σύνολα ανθρώπων. Πολλαπλασιάζεις τους αισθητήρες του δικαίου, τους ενεργοποιητές του προσωπικού σου αγώνα και διεκδικώντας μετατοπίζεσαι προς το συλλογικό. 

Όμως, ακόμη και μέσα στις συλλογικότητες έχουμε χρέος να μη δημιουργήσουμε εξάρτηση από τη συλλογικότητα. Να διατηρήσουμε αποστάσεις που μας επιτρέπουν παρατήρηση και επεξεργασία. Να διατηρήσουμε την κριτική μας ικανότητα και με κριτήριο ανθρώπινες αξίες να υψώσουμε το δάχτυλο στη συλλογικότητα με την οποία συμπορευτήκαμε, όταν αυτή οδεύει προς μία κατεύθυνση που πλέον δεν μας εκφράσει.

Η ποίηση βοηθά να χτίσουμε αυτές τις αξίες και τα πιστεύω που θα μάς κρατήσουν ακέραιους προς την κατεύθυνση του δικαίου και του ανθρώπινου. Η πρόκληση της ποίησης είναι να καταφέρουμε να τοποθετηθούμε σε ένα σημείο ζωής που το στίγμα μας να εκφράζει κι άλλους ανθρώπους. Ανθρώπους! Γυναίκες..? Όσο συμπεριληπτική κι αν θεωρούμε τη λέξη άνθρωπος, θα χρησιμοποιήσω μια αναφορά της αγαπημένης μου Αναστασίας Μπάλλα σε μια καθηγήτριά της στο Πανεπιστήμιο που ανέφερε: Θα ακούσουμε τη φράση "Ένας άνθρωπος έπαθε εργατικό ατύχημα", "Ένας άνθρωπος κέρδισε το λαχείο", όμως ποτέ δε θα ακούσουμε τη φράση "Ένας άνθρωπος έχασε πολύ αίμα στη γέννα".

Οπότε η λέξη άνθρωπος δεν είναι τόσο συμπεριληπτική. Αυτός ο καημός πέρασε στην ποίηση με το ποίημα σταθμό της Ζωής Καρέλλη «Η άνθρωπος». Γράφοντας και διεκδικώντας χώρο, αυτονομία, ανεξαρτησία, δικαίωμα στην επιλογή να ορίσεις τη ζωή σου έξω από τα στερεότυπα, γίνεσαι δύο φορές, πολλές φορές Γυναίκα. Όταν γράφεις, ο εαυτός σου δεν σού ανήκει αποκλειστικά. Το βίωμά σου μέσα από την έκθεση συλλογικοποιείται. Προεκτείνεσαι και απλώνεσαι σε όλα τα υποσύνολα στα οποία ανήκεις μέσα από τους ρόλους που κατέχεις, μέσα από την κοινωνικοοικονομική σου τάξη, μέσα από την ιδιοσυγκρασία σου που σε κατατάσσει στις ρομαντικές μιας εποχής, που καλπάζει προς την μηχανοποίηση. 

Ακόμη κι αν η τεχνητή νοημοσύνη γράφει ποιήματα, η Ποίηση πάντα θα ανήκει στον άνθρωπο, θα ανήκει στην ψυχή και στο πνεύμα και όχι στον στεγνό λογικό συνειρμό ή στον εύστοχο συνδυασμό λέξεων. Δεν είναι puzzle από λέξεις.

Είναι κομμάτια καημού κι απόγνωσης, αισθήματος αδικίας και ευφορίας, είναι στιγμιότυπα εσωτερικής ανασκαφής που ενώνονται μεταξύ τους στο στίχο με εκείνο το λεπτοδιάφανο υλικό που κρατά ενωμένη την Ψυχή με το σώμα και μας διατηρεί ζωντανούς.»

Η αίθουσα του Εργατικού Κέντρου Γιαννιτσών άδειασε περίπου στις 9 παρά, όμως πλέον περιείχε μία συμπυκνωμένη σιωπή γεμάτη λυγμούς, ανάγκες, επιθυμίες και αλήθειες.




Τρίτη 2 Απριλίου 2024

πένθος




Όταν η εξαίρεση 
γίνεται κανόνας εξαιρέσεων 
σημαίνει πως η αρρώστια της κοινωνίας 
πηγάζει από τις αξίες που υιοθετεί 
και δε θεραπεύεται με γάζες και παυσίπονα.

[πόσες Γυναίκες ακόμη;]


Δευτέρα 1 Απριλίου 2024

Μάνα

 




Όχι μάρμαρο
μόνο πέτρες, διάσπαρτες,
να μπορεί η μάνα να ποτίζει το μνήμα.
Ήταν σίγουρη πως το σπλάχνο της
θα πετύχαινε άλλη μία φορά ν’ ανθίσει
νικώντας την ανυπαρξία.
 
Πότιζε η μάνα
ζωντάνευε το παιδί.
Τέντωσε κλαδιά,
          ποδαράκια και χεράκια
άπλωσε ρίζες,
          τις φλέβες που κρατούσε ζωντανές
          με το κλάμα της η μάνα
κι άνθισε δέντρο μες απ΄ το μνήμα του.
 
Εκείνη του ‘πλεκε μνήμες,
τάιζε τα πουλιά στα μαλλιά του
τρυφερή προστάτευε την άνοιξή και τους χειμώνες του
έχοντας εξαπολύσει τριγύρω τις αγέλες της
να εντοπίσουν τους εμπρηστές,
τους βέβηλους και τους καταπατητές
της κάθε εύφορης ζωής.

Δε θα άντεχε να το χάσει
γι' άλλη μία φορά.


#Τέμπη



Δευτέρα 18 Μαρτίου 2024

ηλικία




Υπολόγιζαν την ηλικία των ανθρώπων 
από το ύψος της σκιάς τους. 
Τα παιδιά είχαν τεράστιες σκιές.
Όποιος μεγάλωνε 
η σκιά του μίκραινε, 
μέχρι που χανόταν. 
Τότε πέθαινε.
Όμως, υπήρχε το δικαίωμα της επιλογής.
Μπορούσες να παραμείνεις παιδί.


Τετάρτη 6 Μαρτίου 2024

Πολύτεκνη - Πόνος στην πλάτη, Εκδόσεις άνω τελεία



Ένα ακόμη μωρό γεννήθηκε.

Ποίηση;

..σαν μυστική συνομωσία, που χρειάζεται να έρχεσαι πάντα άψογα προετοιμασμένος, μα πάνω απ' όλα να έρχεσαι έτοιμος να τινάξεις όλα τα σχέδιά σου στον αέρα.

--------------

"Πόνος στην πλάτη", κυκλοφόρησε - Εκδόσεις άνω τελεία

[...]

Οι ακτινογραφίες φυσιολογικές.

Οι ποιητικές τομογραφίες γεμάτες ενδείξεις

μα δεν έχει ειδικευτεί γιατρός να τις διαβάσει

κι έτσι ο πόνος εμμένει..


..με τον καιρό έγινε σύντροφος, δύστροπο κατοικίδιο [...]






Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου 2024

άφθαρτη




Σ' ακολούθησα 
έξω απ' τον χρόνο
με μόνο ημερολόγιο
τα ποιήματα
που δίχως ημερομηνίες
κατορθώνουν να μετρούν
αιωνιότητες.




Τετάρτη 7 Φεβρουαρίου 2024

σταυροπόδι

 

ArtStation - Explore

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

 

Το μισώ το σταυροπόδι της
με μετατρέπει σε σκιά
κυλιέμαι στο πάτωμα και πλησιάζω
γλείφω πεινασμένος το πλακάκι 
σκαρφαλώνω στο πόδι της καρέκλας της
χώνομαι κάτω από το ρούχο
μυρίζω το δέρμα της
φουσκώνουν τα πνευμόνια μου
κοντεύω να φανερωθώ
και να εκδιωχθώ
πριν προλάβω να γευτώ τις πραγματικότητες
που υπόσχεται η εικόνα της
από εδώ που την κοιτάζω σάρκινος
κι ανήμπορος να ενσαρκώσω το ποίημα
μένοντας απλά να το γράφω
όλο και πιο παραστατικά
προσπαθώντας να λύσω το σταυροπόδι της
που με δένει μ’ ένα λουρί
πεινασμένο στον αστράγαλό της.




Τετάρτη 31 Ιανουαρίου 2024

Ορκωμοσία

 


Φτάσαμε ως εδώ
χορεύοντας ένα ετοιμόρροπο ταγκό
ένας πατέρας και μία κόρη
που τη χορεύει με σπαθί και δόρυ
την εκπαιδεύει να του μοιάζει
μία ν’ αγριεύει, μία να κουρνιάζει
να ‘ναι γυναίκα, μα και θηρίο
που επιβιώνει στη ζέστη και στο κρύο.
 
Βήμα το βήμα, στράτα στρατούλα
έφερε ο πατέρας τη μικρή κορούλα
στου Πολυτεχνείου τη Μεγάλη Πύλη
όνομα, επίθετο και το φύλο θήλυ
μία μειοψηφία μες στ’ ανδροκρατούμενα
που όμως πληροί τα προαπαιτούμενα
κόβει το μυαλό της, πιάνουν τα χέρια
λύνει εξισώσεις, δένει μοτέρια
κι έρχεται η ώρα του πτυχίου
χορός στο κέντρο ηλεκτρικού πεδίου.
 
Κοιτάζει κατάματα την κάμερα που γράφει
πιάνει με τα νύχια το σκληρό αγκάθι
και πριν το χειροκρότημα στην ορκωμοσία
το τραβά και λύνεται στην αιμορραγία
σαν κλειδί που γύρισε ξεκλειδώνοντάς τη
σαν κάποιος να την άρπαξε από τον μπαμπά της
κι άνοιξε η Πύλη του πατρικού κελιού της
έπιασε με το χέρι της το χέρι του παιδιού της
(εκείνο το μικρό παιδί, το μέσα ξεχασμένο)
κι όπως την κοιτούσε το πλήθος σαστισμένο
πήρε τον εαυτό της χορευτική αγκαλιά.
 
Και βήμα το βήμα, στράτα στρατούλα
απομακρυνότανε η μικρή κορούλα
κι ορκίστηκε να μείνει πίστη στον εαυτό της
κι άρχισε να γράφει για λογαριασμό της
κάτι παραμύθια γεμάτα αλληγορία
στίχους που νικήσανε όλα τα θηρία
και για να ξεπεράσει τη σκιά του πατέρα
εξέδωσε το έργο της, κόρη και μητέρα
η ίδια του εαυτού της.




 


Μικρός Δραπέτης




 Από τη Συλλογή ποιημάτων και δοκιμίων που έλαβαν μέρος στο Διαγωνισμό Ποίησης και Δοκιμίου της Ένωσης Λογοτεχνών Ελλάδας με θέμα Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης, Εκδόσεις εχέδωρος, 2016


Αυτός ο μικρός μαθητής
γέννημα θρέμμα ετούτης της γης
μέσα στα χέρια μου σαν ισοβίτης
ψάχνει να βρει το ιερό κλειδί της.

Σε κάθε διάλειμμα σκάβει το χώμα
ξυπνά του Αιώνιους απ' το μεταθανάτιο κώμα
συστήνεται ήρωας αυτού του παρόντος
και αποζητά το Δάσκαλο του παρελθόντος:

"Ονομάζομαι Αλέξανδρος κι είμαι πρωτοετής
της Α' γυμνασίου μαθητής, δραπέτης.
Απέδρασα εντέχνως  απ' το ωρολόγιο πρόγραμμά μου
προεκτείνοντας τα μαθησιακά δικαιώματά μου.

Κυλά στις φλέβες αρχαίο μου αίμα
και πάλλεται μέσα μου αθάνατο πνεύμα.
Ο μόνος που μπόρεσε να με διδάξει
είναι ο Δάσκαλος έξω από την τάξη.
Δίχως πίνακα, υπολογιστή, θρανίο
μόνο  με εμβάθυνση στο αχανές πεδίο
όπου η ζωή κορυφώνει τον εαυτό της
και ο κόσμος θηλάζει απ' τον κορμό της
χορταίνοντας τον Νου του Ανθρώπου
με πολύτιμα ιδεώδη αυτού του τόπου.
Δραπέτης κι αν είμαι της σύγχρονης γης
δεχθείτε με στον κύκλο της δικής σας σχολής
τώρα που η αλήθεια μέσα μου ανατέλλει
Δάσκαλο να έχω το φιλόσοφο Αριστοτέλη."

Απ' τη σύγχρονη Ελλάδα ένα παιδί αν γλιτώσει
η παρακμή θα εκλείψει μέσα απ' τη γνώση
και του Μεγάλου Δασκάλου οι διδαχές
αναρριχώμενα αειφόρα στο διηνεκές
θα σμιλεύουν τη νόηση και το λογικό μας
δικαιώνοντας ζωή, κόντρα στο βίαιο θάνατό μας.