Βιολογική καλλιέργεια πλούσιας σοδειάς

Στα εύφορα εδάφη της γης οι παρανοϊκοί των υψηλών θέσεων φυτεύουν σφαίρες και γνωρίζουν πολύ καλά πως οι σφαίρες για ν' ανθίσουν χρειάζονται για λίπασμα ανθρώπους.

Οι βιολογικές καλλιέργειες πολέμων έχουν πλούσια σοδειά και καλοταΐζουν τους δαίμονες με τα κοστούμια. Ανάμεσα στα γεύματα, για χώνεψη, κάθονται το σαλονάκι της λέσχης με κονιάκ ή ουίσκι και κουνούν τα πιόνια στη Μεγάλη Σκακιέρα θυσιάζοντας τα πάντα για να σώσουν το Βασιλιά, που η σκιά του κάθεται ακλόνητη πάνω απ' τα κεφάλια μας, μάς μετράει σε χρήμα, μας ρίχνει βορρά στο στόμα του Λύκου που προσφέρει μεγαλύτερη ικανοποίηση στον ναρκισσιστικό ιμπεριαλισμό του με χρήμα, εδάφη, εξουσία. 

...κι εγώ, μικρούτσικη όπως εσύ, γονατίζω στο εικόνισμα ικετεύοντας ειρήνη, ζητιανεύοντας δικαιοσύνη από τον Πατέρα Θεό που μού δίδαξαν, περιμένοντας αιωνίως μία εξωγενή παρέμβαση που δεν έρχεται ποτέ και η σφαγή συνεχίζεται και το ποτάμι γεμίζει πτώματα, σώματα, όνειρα, νεκρά ιδανικά, και δηλητηριάζει τα ψάρια που δίνουν τη θέση τους σε σαυροειδή αιμοβόρα πλάσματα που επιβιώνουν σε όλες τις συνθήκες και αιώνες επί αιώνων χορταίνουν από το αίμα των λαών, μαγειρεμένο ποικιλοτρόπως από το επιτελείο του Μεγάλου Chef,  που πείθει το θήραμα να ξαπλώσει μόνο του στο σφαγείο υπέρ μιας Μεγάλης Ιδέας που σπέρνεται στο μυαλό του, γιατί έτσι μειώνονται οι τοξίνες, οι διοξίνες στο πιάτο των καλοφαγάδων του κόσμου και τούς εξασφαλίζεται μακροζωΐα, ώστε να ασκούν την Μεγάλη Εξουσία τους σε περισσότερες γενιές προβάτων, ανθρώπων, αθώων, αγαθών που νομίζουν πως όμορφα, ήρεμα, με πανό και διαμαρτυρίες, η δύναμη μπορεί να αλλάξει χέρια και να έρθει σε μας που έχουμε στο μυαλό και στην καρδιά, αντί για σφαίρες, αγάπη..

εις το όνομα

Όλα τα ξύλα 
τίμια 
κι εσταυρωμένα..

[ούτε λίγος θεός
για να πιστέψει 
η φύση]

Only You

 

Δεν αντέχεται ο πόνος του κόσμου, εκείνος ο βουβός. Που τον υπομένουν οι άνθρωποι αθόρυβα και μέσα τους αντέχουν με ένα αδιάκοπο «λίγο ακόμη». Που κρύβεται πίσω από τα καθημερινά λόγια, τις μηχανικές κινήσεις της ημέρας, και το βράδυ από σκιά γίνεται άνθρωπος. Ο πόνος. Κάθεται δίπλα και σωπαίνει, κι όταν ο έξω θόρυβος κοπάσει, αρχίζει να μιλά την αλήθεια. Έχοντας από καιρό πάψει να υψώνει τη φωνή. Μόνο με ψίθυρους πια. Ψίθυροι και σταγόνες φτάνουν ως το κόκκαλο με ένα βασανιστήριο αιωνιότητας. Από κείνη την αιωνιότητα που κρύβουν οι δύσκολες στιγμές που λες δεν περνάνε…

Οι άνθρωποι εξασθενίζουν. Συστήνονται δυνατοί, μα μέσα τους ξεθωριάζουν, σβήνουν, αφήνονται, πέφτουν. Λεπταίνουν.. σαν τα σκοινιά που μόνιμα καλούνται να ισορροπήσουν αντίρροπες δυνάμεις. Λεπταίνουν οι φλέβες, οι μύες και οι αντοχές των ανθρώπων υπό συνεχή πίεση. Λυγίζουν τα κόκκαλα και η σκέψη. Ζητείται βοήθεια, μα δεν υπάρχει ένας υγιής που να έχει απόθεμα προσφοράς εαυτού.

Υπάρχεις μόνο εσύ. Εσύ που πονάς. Στις απομονώσεις, στις νύχτες, στις σιωπές, στους φαύλους κύκλους, στα βυθίσματα, στα αδιέξοδα, στις κακοκαιρίες, στη λειψυδρία, στα στερητικά σύνδρομα υπάρχεις μόνο εσύ κι ο εαυτός σου. Τίποτε άλλο. Αν χορέψεις, χορεύει η Υφήλιος. Αν βουλιάξεις, βουλιάζει ο κόσμος. Αν παραιτηθείς, το παιχνίδι τελειώνει. Αν αγαπηθείς, αγαπιέται το Σύμπαν. Δεν υπάρχει ξόρκι. Μήτε άλλη γιατρειά. Εσύ η αρρώστια σου. Εσύ και το φάρμακο. Εσύ ο θάνατός σου. Εσύ η ζωή σου.

Έξω πάντα γινόταν πόλεμος. Μέσα οι άνθρωποι άλλοτε κάναν έρωτα κι άλλοτε αυτοκτονούσαν εις το όνομα μιας απελπισίας ή μιας παραίτησης. Τα όπλα ποτέ δεν είχαν σφαίρες. Το όπλο πάντα είναι ο τρόπος που στέκεσαι απέναντι στον πόλεμο και στη ζωή. Μόνος σου διασχίζεις το σενάριο και το σκηνικό. Μόνος σου επιλέγεις το ρόλο κι ενσαρκώνεις τον εαυτό σου. Ο πόνος είναι ένα σύμπτωμα μιας ασθένειας που ξεκινά ή εξελίσσεται. Υπάρχει ως προειδοποίηση πως κάτι δεν πάει καλά. Άλλαξε τις νοοτροπίες που σε αρρωσταίνουν. Έτσι θα εξαλείψεις τον πόνο. Δεν υπάρχει διάγνωση. Δεν είναι το σώμα που πονά. Είναι η ύπαρξη που κουτσαίνει και κάνει το σώμα σου να πονά. Άλλαξε τον τρόπο που υπάρχεις. Αυτή είναι η γιατρειά του πιο αρχαίου, του πιο σύγχρονου και του πιο μελλοντικού κόσμου απέναντι σε κάθε ασθένεια.

αυτοπροστασία

 

Το να προσπαθείς να ξεφύγεις από την παγίδα..

είναι η παγίδα.

περί φόβου

Όταν ουρλιάζεις σε ένα παιδί, τού μαθαίνεις να ουρλιάζει ή να φοβάται. Ανάλογα με το χαρακτήρα του.

Όταν απειλείς ένα παιδί, τού μαθαίνεις να απειλεί ή να φοβάται. Ανάλογα με το χαρακτήρα του.

Όταν εκβιάζεις ένα παιδί, τού μαθαίνεις να εκβιάζει ή να φοβάται. Ανάλογα με το χαρακτήρα του.

Όταν επιτίθεσαι σε ένα παιδί (σωματικά ή λεκτικά), τού μαθαίνεις να επιτίθεται ή να φοβάται. Ανάλογα με το χαρακτήρα του.

Όταν ασκείς εξουσία σε ένα παιδί, τού μαθαίνεις να ασκεί εξουσία ή να φοβάται. Ανάλογα με το χαρακτήρα του.

Ο φόβος δεν φυτρώνει ξαφνικά στην κοινωνία, ως μέσο χειραγώγησης. Ξεκινά από το σπίτι και το σχολείο. Δυστυχώς.

Μεγαλώνουμε παιδιά που.. ή θα φοβίζουν ή θα φοβούνται ή θα παρατηρούν χαμένα, παθητικά και αδιάφορα τα.. φοβικά δρώμενα. 

Μεταπολεμικό

Όταν τα πλήθη ξεκινούν λιθοβολισμούς με πέτρες και λόγια στο ναρκοπέδιο των αλλόθρησκων προσευχών τους, εγώ προσκυνώ το σώμα σου, αυτό που κατοικείς απ’ τη γέννα, παιδί κάποιου έρωτα που ξεχάστηκε με τα χρόνια, μα στα μάτια σου, όπως σ’ όλων των ανθρώπων τα μάτια που αγαπιούνται, αστράφτει εκείνο το big bang της δημιουργίας, που τοποθετεί όλους τους θεούς και τις θεές που επινοήθηκαν επί γης σε μία χούφτα επαφής. Εκεί που ο άνθρωπος ξεζεύει το άλογο και το τανκ, βγάζει απ’ τον ώμο του το όπλο και  το τόξο, λύνει απ’ τη μέση του το μαχαίρι και τη ζώνη με τις σφαίρες, ξύνει απ’ τη γλώσσα του τις βρισιές και τις κατάρες κι απ’ το  μυαλό του την εκδίκηση, χαλαρώνει τις γροθιές, χαμηλώνει το μπόι του και ξαπλώνει γυμνός στα πόδια της αγάπης. 

Δώσε όσους πολέμους αντέχεις. Σώσε όσους θεούς μπορείς.

Η Πηνελόπη περιμένει..

..μα να γνωρίζεις πως οι Οδύσσειες πλέον δεν καταγράφουν ως ένδοξα τα χρόνια επαναπατρισμού (σε πατρίδα κι εαυτό) απ’ τους πολέμους. Τα καταγράφουν ως χαμένα κεφάλαια απ’ την περιουσία της ζωής.

Λάθος μάθημα

Αν σού 'χαν διδάξει πως υπάρχει κι άλλος τρόπος από τη διαδοχή Προδοσία – Σταύρωση – Ταφή κι Ανάσταση, δεν θα ήσουν τόσο ανεκτικός με τα Βάσανα της Ζωής σου, ανθρωπάκο…
Δεν θα υπέμενες τα πάνδεινα περιμένοντας μια Ανάσταση. Θα διεκδικούσες Παράδεισο κάθε φορά που κάποιος θα σού άρπαζε το "μήλο" από το στόμα.

Αυθαιρεσία

Ο κόσμος είναι τόσο πνιγμένος από Όλα, που στο όνομα της Ελευθερίας του σκοτώνει ακόμη και την Ευτυχία, γιατί του γεννά εξαρτήσεις.

Trust

Η Εμπιστοσύνη είναι ασυμβίβαστη Θεά. Μπορεί να αναγνωρίζει πολλά πρόσωπά σου και να τους αποδίδει πτυχές της πολυδιάστατης Αλήθειας σου,
αν όμως της παρουσιάσεις έστω κι ένα ψεύτικο πρόσωπό σου, διαγράφει από το Ιστορικό της Μνήμης της κι όλα τ' Αληθινά σου.

Υποσημείωση Υπογεννητικότητας

Κάτι αδειάζει. Δεν είναι οι σχολικές αίθουσες λόγω καλοκαιριού.
Στο τέλος κάθε χρονιάς γίνονται οι εγγραφές για την επόμενη. Πλέον ο αριθμός συνεχώς μειώνεται. Τα τμήματα μικραίνουν. Ο αριθμός τους φθίνει. Τα σχολεία συρρικνώνονται, όχι λόγω συγχωνεύσεων που επιτάσσει οι λιτή οικονομική πολιτική. Τα σχολεία φθίνουν λόγω υπογεννητικότητας. 

Μη με ρωτάς. Δε φοβάμαι μην μείνω χωρίς δουλειά. Η ανάγκη οδηγεί τον άνθρωπο στο επόμενο βήμα του. Από ανάγκη θα επιβιώσω με τον καλύτερό μου τρόπο. Δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα. Το ζήτημα είναι πως, πιο αισθητά από ποτέ, γινόμαστε χώρα γερόντων. 
Οι γυναίκες αφήνουν τα χρόνια να περάσουν μέσα στο κυνήγι της οικονομικής τους ανεξαρτησίας και της όποιας καριέρας / καθιέρωσης στον εργασιακό χώρο. Οι άντρες φοβούνται μεγάλες ευθύνες. Ένα παιδί μοιάζει να αρκεί, εκεί στο πέρας της εργένικης ζωής για να καλύψει την ανάγκη γονεϊκού (κληρονομικού κατά βάση) ενστίκτου. Κληρονομώντας DNA στον / στην διάδοχο γίνεσαι εν μέρει ….αθάνατος. Πολλαπλασιάζεσαι και ψευδαισθητικά θα συνεχίσεις να υπάρχεις και μετά θάνατο! Ένα μοναχοπαίδι μοιάζει να καλύπτει αυτήν την υπαρξιακή ανάγκη.

Και θα μού πεις. Και γιατί τόση ανησυχία για την ελληνική υπογεννητικότητα..;
7 δις πάνω στον πλανήτη, με τόση φτώχεια, τόση δυστυχία. Η φιλανθρωπία μας ας υιοθετήσει τα παιδιά του πολέμου ή των τριτοκοσμικών χωρών που υποφέρουν. Είναι κι αυτό μία λύση. Μα… πιστεύετε πως μπορεί να υιοθετήσει ένα παιδί αυτός που δεν αποφασίζει να κάνει παιδιά γιατί…. (πάμπολλες οι δικαιολογίες) δεν φτάνουν τα λεφτά, θέλει να ζήσει τη ζωή του, να κάνει καριέρα, γιατί βολεύει στα 30+ να μένει με τη μαμά και τον μπαμπά, γιατί ένα παιδί θέλει όλη την προσοχή σου, γιατί χάνεις τον προσωπικό σου χρόνο… άσε που οι γυναίκες χάνουν (ΝΑΙ, ΚΑΙ στις μέρες μας από γνωστές αλυσίδες καταστημάτων και εταιρείες) και τη δουλειά τους πριν προλάβουν να μείνουν έγκυες, μα λίγο πριν ή μετά την αναγγελία του γάμου τους!... Αυτοί οι τρομαγμένοι αστοί, λοιπόν, που δύσκολα τεκνοποιούν και παντού εντοπίζουν προβλήματα, ΔΕΝ θα υιοθετήσουν ποτέ ένα παιδί. (Υιοθεσία: Ύψιστη Ανθρώπινη Πράξη που την αποτολμούν οι Γενναίοι Άνθρωποι).

Και έτσι, συζητώντας, αναρτώντας, διαβάζοντας, σχολιάζοντας κι αντιδρώντας….. περνούν τα χρόνια… 

Και εξακολουθεί ο κάθε νέος /νέα να προσπαθεί να εισχωρήσει στη μηχανή του κόσμου, τρέχει να προλάβει επαγγελματικές ευκαιρίες, παλεύει να ζήσει, βρε αδερφέ, όσο καλύτερα μπορεί με τις «υπάρχουσες» συνθήκες. Γαμώ, πέθαναν κι ΟΛΕΣ εκείνες οι Ηρωίδες Γιαγιάδες που σε καιρούς, όντως δύσκολους, δίχως κόμπιασμα, με περισσή αγάπη, έστηναν πολύτεκνες οικογένειες, γιατί ο κόσμος δεν είχε προλάβει να σπείρει την ατομική καταξίωση και οι Άνθρωποι έβρισκαν την Ευτυχία στη Συνύπαρξη πολυμελών οικογενειών… και μέσα στη δομή τους μάθαιναν τα σπουδαιότερα μαθήματα: αγάπη, δουλειά, συνεργασία, αποδοχή, αλληλοβοήθεια, μη περιθωριοποίηση, η δύναμη εν τη ενώσει, εκείνο το ανιδιοτελές «νοιάζομαι» για τον άλλον.

Και σήμερα, εν έτει 2019, συρρικνώνεται η οικογένεια, που όσο κι αν έχει πολεμηθεί εξακολουθεί να είναι το κύτταρο της κοινωνίας.

Αν εκλείψει, αλήθεια, τί θα είναι χωρίς «κύτταρα» αυτός ο κοινωνικός Ιστός..?
Ένα νεκροταφείο άτεκνων ενηλίκων που έρχονται στη ζωή, φοιτούν στο σχολείο, λαχανιάζουν πάνω σε διαδρόμους από εργασιακά ωράρια, κακοπληρώνονται ή καλοπληρώνονται, ζουν εξατομικευμένα και πεθαίνουν, χωρίς να ‘χουν βιώσει τί θα πει η Ευτυχία του «Γεννώ έναν Άνθρωπο από Αγάπη και Επιλογή».

1 το Κρατούμενο: Να φταίει η κρίση;… Το μελετώ. Νιώθω πως η επικράτηση της ατομικότητας έναντι της συλλογικής αντίληψης του κόσμου και του εαυτού, έχει επηρεάσει θεμελιωδώς τις επιλογές του ατόμου, το οποίο για να στηρίξει την στάση Ζωής που υιοθετεί χρησιμοποιεί διάφορες δικαιολογίες.
Και θα μού πεις "Γιατί η τεκνοποίηση πρέπει να είναι στους στόχους Ζωής του ατόμου...?"

Πραγματικά, ο εκπολιτισμένος άνθρωπος της σύγχρονης εποχής των ΤΠΕ περισσότερα κοινά έχει με τις μηχανές, παρά με τα Θηλαστικά και τη Φύση.

Οπότε, αλήθεια, δεν είναι κι απαραίτητο να γίνει γονιός!...

....ή μήπως, σύγχρονε τεχνολογικέ μηχανιστικέ ανθρωπάκο χρωστάς στον Εαυτό σου ένα γενναίο: "Επιστροφή στη Φύση" ...?

2 τα κρατούμενα: Μήπως γίναμε πολλοί και αυτός είναι ένας μηχανισμός αυτό…ρύθμισης?...…. Μπα... Τους πολέμους, τις γενοκτονίες, τους ξεριζωμούς χρησιμοποιούν έτσι..

Το φαινόμενο, σε περίοδο ειρήνης, να θέτεις ποικίλες ατομικές στοχοθεσίες παρακάμπτοντας την ανάληψη της ευθύνης μιας πολυμελούς οικογένειας, έχει να κάνει με τον φόβο της ευθύνης, με την προστασία του προσωπικού χώρου και με τη μεγέθυνση της ανασφάλειας.

3 τα κρατούμενα: Πάντα υπήρχε εργασιακός μεσαίωνας, ο οποίος για να εκλείψει πρέπει οι νέοι να μάθουν να διεκδικούν εργασιακά δικαιώματα. Όσα πτυχία κι αν έχουν τα νέα παιδιά, δεν έχουν μάθει να διεκδικούν. Είναι τα αιώνια υπάκουα παιδάκια που ή συνεχίζουν να δουλεύουν κάτω από συνθήκες εκμετάλλευσης ή παραιτούνται με την ελπίδα να αποστείλουν βιογραφικό και να βρουν κατιτίς καλύτερο.

Το να πολεμήσεις τον εργασιακό σου μεσαίωνα απαιτεί τα ίδια Κότσια με το να αποφασίσεις να γίνεις Γονιός.

Επίσης, είναι βαθιά πληγή του Φεμινιστικού κινήματος να εξαργυρώνει τον εργασιακό δυναμισμό της Γυναίκας με την..... ατεκνία της.

4 τα κρατούμενα: Όντως υπήρχε θνησιμότητα σ εκείνα τα χρόνια της γιαγιάς και του παππού.. μα αν αναλογιστούμε τη διαδικασία για να γεννηθεί ένα παιδί, την Αγάπη, τον Έρωτα, την εγκυμοσύνη, την γεννά..... το ενδεχόμενο να ζήσει αυτό το πρώτο μικράκι.... και το δεύτερο και το... πέμπτο...
Αξιολογώντας σφαιρικά την εικόνα, θα έλεγα γεννούσαν παιδιά από Αγάπη και Αισιοδοξία μπρος στα δύσκολα της Ζωής.
Ο υπέροχος Bregovic λέει "Οι τσιγγάνοι χρειάζονται ένα ευτυχισμένο τέλος."
Κάποτε και οι Έλληνες ήταν έτσι. Τώρα πλέον οι Έλληνες εξευρωπαΐστηκαν. Έγιναν "ψυχροί" και "δύσκολοι" στις σχέσεις τους. Δεν αφήνονται. Δεν χαρίζουν Εαυτό. Δεν έχουν υπομονή. Αλλάζουν συντρόφους στα δύσκολα.
Ο σύγχρονος Έλληνας επενδύει σε άλλες αξίες Ζωής, απ ότι οι πρόγονοί του. Επενδύει στην........ παρτη του.
Θλιβερό.
Ίσως να μπορούν ν αλλάξουν όσοι συνειδητοποιήσουν την ρίζα του κακού.

5 τα κρατούμενα: Η ανθρωποφάγα κοινωνία θέλει τα παιδιά μας σκλάβους απόκτησης πτυχίων, κατάκτησης προσωπικών κορυφών.
Κι έτσι διανύουν τις ενήλικες δεκαετίες τους μυώντας εαυτό στην εργένικη νοοτροπία τους χωρίς να αφήνουν χρόνο και χώρο για την ολοκλήρωση που φέρνει στη Ζωή ενός ανθρώπου η δημιουργία οικογένειας.
Θλίβει η ιδέα της... στειρότητας στην οποία υποβάλλονται άντρες και γυναίκες, όντας άλογα κούρσας, για επαγγελματική καταξίωση που καθιερώθηκε ως συνώνυμο της προσωπικής επιτυχίας και... στα 50 αφήνει μια αβάσταχτη πίκρα στο "στόμα", επιβεβαιώνοντας το μάταιο των πραγμάτων..

Λεκές

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Να είσαι καθαρός και διαυγής.
Ο λεκές αφήνει χειρότερο σημάδι
από την πληγή.

..σαν νηστεία

Καταναλώσαμε τόσες κραυγές σφαγιασμένων ζώων. Αποσιωπήσαμε τόσες κραυγές αδικημένου ανθρώπου. Μεταμορφώσαμε τόσες κραυγές μας σε ωραιοποιήσεις. Βούλιαξαμε σε φτηνούς κορεσμούς. Υπερπροστατεύσαμε εαυτό μην μάς λείψει τίποτα. Τον φιλέψαμε πλεονασμό. Αποθηκεύσαμε προμήθειες για επερχόμενους πολέμους.

Ήρθε η ώρα να δοκιμαστούμε οικειοθελώς στην έλλειψη. Να μετρήσουμε στερητικά σύνδρομα, να αξιολογήσουμε άμυνες, να πολεμήσουμε εξαρτήσεις. 

Δεν είναι νηστεία. Ούτε φιλοσοφική άρνηση.

Είναι πρόκληση Εαυτού να ορίσει το Εγώ του έξω από το Έχειν ενός κόσμου που συνεχώς ρίχνει την ποιότητα ενισχύοντας την ποσότητα των προς κατανάλωση σκουπιδιών.

Domino

Ένα Ντόμινο Επιλογών η Ζωή...... κι όταν η απόσταση από πύργο σε πύργο είναι μεγάλη χαλά η ροή των επιτευγμάτων και μένουν όρθιοι πύργοι - φράγματα που εγκλωβίζουν τον εαυτό, κόβουν το δρόμο, μπλοκάρουν τη ροή και χρειάζεται μια γενναία απόφαση να κινήσει ο Εαυτός μόνος του να τους ρίξει με τα χέρια, σαν πάλη Ένας προς Έναν με την Επιλογή μας ή με τον Φόβο μας.

Αγώνας για διαρκή Επανάσταση

Αγαπητοί συναγωνιστές,
η Ελλάδα μας βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο. Το ιστορικό σταυροδρόμι της θέσης μας, η ανυπότακτη Ψυχή μας, τα Υψηλά Ιδεώδη που κληρονομήσαμε στο DNA μας, ο απέραντος γαλάζιος ουρανός μας, η πλούσια γη μας, το Ελληνικό Πνεύμα που ταξιδεύει και ευδοκιμεί παντού, η Ιστορία που κουβαλάμε, μας θέτουν στο επίκεντρο των Ιμπεριαλιστικών τάσεων των γειτόνων μας και όσων θα ήθελαν η Ελλάδα να αλλοιώσει το στίγμα της.

Οι εορτασμοί των Μεγάλων Επετείων εξαρχής είχαν ιερό στόχο την ευαισθητοποίηση του Έλληνα απέναντι στην Ιστορία και την Ταυτότητά του. Για την επίτευξη του στόχου δε αρκούν όμορφες επίσημες γιορτές, όμορφα επίσημα ρούχα. Απαιτείται εσωτερική εγρήγορση, απαιτείται γνώση της ιστορίας μας. Απαιτείται μόρφωση. Η μόρφωση διαφέρει από την εκπαίδευση που παρέχει το σημερινό  ελληνικό σχολείο. Η μόρφωση βασίζεται στην προσωπική ευθύνη του καθενός μας να μελετήσει, να κατανοήσει, να απορροφήσει, να συλλάβει τα Μεγάλα Νοήματα που συνθέτουν την Ελλάδα και να ζει με βάση αυτά. Τον Αγώνα της Επανάστασης τον πυροδότησαν με το Πνεύμα τους οι Μεγάλοι του Έθνους και έπειτα τον υπερασπίστηκαν πολεμώντας σώμα με σώμα. Καλούμαστε όχι μόνο στις επετείους, μα καθημερινά να ακονίζουμε τη συνείδησή μας και να ενισχύουμε τη στάση Ζωής μας. Ας αναρωτηθούμε ζούμε ως Έλληνες; Τιμούμε τους προγόνους όπως τους πρέπει ή τους θυμόμαστε μόνο στις επετείους;

Θρέφουμε και κρατάμε ζωντανό μέσα μας τον Κολοκοτρώνη, τον Μπότσαρη, την Μαντώ και όλους τους αθάνατους  ήρωες, να πολεμήσουν να κρατήσουν ζωντανή την Ελλάδα ώστε να θυμίζει Ελλάδα και όχι μία μεταφρασμένη εκδοχή μιας χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, γυρίζουμε πίσω στο 1453. Συντάσσουμε εαυτό και βιώνουμε τον κύκλο των γεγονότων από την πολιορκία και την Άλωση της Πόλης. Την εξάπλωση του εχθρού που εισέβαλλε απειλητικά και κυριάρχησε στην επικράτεια με σπαθιά, άρματα, λεηλασίες. Που επιχείρησε να αλλοιώσει την ταυτότητα του Έλληνα, μα παρά τα 400 χρόνια σκλαβιάς δεν τα κατάφερε. Θρηνούμε για τα παιδιά που χάσαμε στο παιδομάζωμα. Συντηρούμε έννοιες άδικων κι ατιμωτικών φόρων, όπως το χαράτσι, να μας θυμίζουν να μην σκύβουμε το κεφάλι σε όποιον μας θέλει φτωχούς, τρομοκρατημένους, εξαθλιωμένους. Πανηγυρίζει η Ψυχή για το θάρρος των Ελλήνων να υπερασπιστούν τη γλώσσα και τις αξίες τους κάτω από δυσμενείς συνθήκες. Κρύβουμε μέσα μας ένα κρυφό σχολειό, μία κιβωτό ενός πάντα σύγχρονου Νώε που κουβαλά και διασώζει τις Αξίες μας. Δυστυχώς την επιστρατεύουμε μόνο στον κίνδυνο. Κίνδυνος υπάρχει πάντα.. Όταν ένας  λαός εφησυχάζεται στην καθημερινότητά του, τότε αργά μα σταθερά γεννιέται ο κίνδυνος. Ο κίνδυνος πλέον έρχεται ντυμένος εξευγενισμένες απειλές, που κάνουν περικοπές στην πλούσια ελληνική μας γλώσσα, που ωθούν τα νέα παιδιά στην κατάρτιση, μα όχι στη μόρφωση.

Στις διάφορες περιόδους της Ιστορίας μας, ο Έλληνας άφησε κληρονομιά έναν πολιτισμό που μύριζε Ελλάδα. Σήμερα τι πολιτισμό παράγουμε; Αν χαθούμε, τι ελληνικό φέρουμε επάνω μας, τι ελληνικό αφήνουμε πίσω μας, δίπλα στα αρχαία των αρχαιολογικών μας ανασκαφών, τι ελληνικό αφήνουμε εμείς εν έτει 2019 που να θυμίζει, να μυρίζει, να ανασαίνει Ελλάδα;

Μέσα στον καθένα μας ένας Σολωμός ψιθυρίζει έναν πάντα επίκαιρο Ύμνο στην Ελευθερία. Η Ελευθερία ορίζεται πάντα σύμφωνα με τις απειλές τις κάθε εποχής.

Ας αναρωτηθούμε πώς έρχεται σήμερα ο εχθρός; Τι φορά; Τι όπλα κρατά; Εχθρός δεν είναι ο ξένος επισκέπτης που βρίσκεται στην ίδια ή σε πιο δυσχερή θέση με μας. Θεωρώντας εχθρό τον αδύναμο, μαρτυράμε τη δική μας κατάφορη αδυναμία. Ο εχθρός έρχεται δυνατός κι ενίοτε μασκαρεμένος.

Ποιο είναι το σχέδιο δράσης μας για την αναγνώρισή του; Για τη διάσωση της Ιστορίας μας, του Ελληνικού Στοιχείου που διαφώτισε τον κόσμο, που ενέπνευσε τους Διανοούμενους ανά την υφήλιο, που δίδαξε δημοκρατικά ιδεώδη, πείσμα για ανεξαρτησία και ελευθερία;

Πώς αντιμετωπίζουμε την κατάρα του εθνικού διχασμού που στιγματίζει κρίσιμα σημεία της Ιστορίας μας; Πέφτουμε πάλι στην παγίδα του; Και τι κάνει ο καθένας από μας για να σπείρει και να καλλιεργήσει Ομόνοια;

Η γνώση και η μελέτη της Ιστορίας βοηθά στην αποφυγή εθνικών λαθών που μας στοίχισαν.

Δεν αρκούν οι ετήσιοι εορτασμοί των επετείων. Χρειάζεται να ξυπνήσουμε τις στρατιές των Ηρώων μέσα μας. Χρειάζεται να μιλήσουμε σωστά την ελληνική μας γλώσσα,  να τη διδάξουμε στα παιδιά μας. Ποιος από μας, τους ενήλικες,  υπερασπίζεται αυτό τον Σκοπό στην καθημερινότητα της Ζωής του; Ο πόλεμος είναι η καθημερινότητα. Εκεί χάνουμε πλέον τις μεγαλύτερες μάχες, εκεί τελείται το παιδομάζωμα, και τα παιδιά μας, όχι, δεν εξισλαμίζονται  πια, μα ψηφιοποιούνται μέσα σε οθόνες ψευδαισθήσεων, χάνονται μέσα σε πλατφόρμες ψηφιακών παιχνιδιών, ενώ η Ιστορία καταγράφει τη δική  μας ανοχή. Παιδομάζωμα τελείται όταν μεγάλο ποσοστό των νέων μας, που είναι το μέλλον της χώρας, μεταναστεύουν  εις το όνομα της επαγγελματικής αποκατάστασης και του οράματος μιας καλύτερης ζωής.

Δύο λέξεις ας κρατήσουμε μέσα μας: Αφύπνιση και Μόρφωση. Οι πρόγονοί μας δεν επένδυαν στα αντικείμενα που γέμιζαν την καθημερινότητά τους. Επένδυσαν στην Ψυχή και στο Πνεύμα. Γι’ αυτό τους θυμόμαστε έως και σήμερα και θα τους θυμόμαστε για πολλά χρόνια ακόμη.
Εμείς τι αφήνουμε στα παιδιά μας να θυμούνται; Στα παιδιά μας που έχουν ανάγκη από καθημερινούς Ήρωες που δεν παραιτούνται και μάχονται να σώσουν τα Υψηλά Ιδεώδη της μικρής μας αυτής χώρας, της Ελλάδας.

Κάτι έχει το παιδί..

-Κάτι έχει το παιδί. Κλείνεται ώρες στο δωμάτιό του και κάθε που βγαίνει έχει διαφορετική όψη, σαν η διάθεσή του να αλλάζει σ ένα φάσμα έντονα θετικών κι αρνητικών συναισθημάτων. Τα μάτια του μοιάζουν να βλέπουν "πράγματα" που δεν υπάρχουν. Τρομάζω σαν εστιάζει πάνω μου, λες και θέλει να με αναλύσει στα στοιχεία μου, να με διαπεράσει, να με αποκωδικοποιήσει... και ώρες ώρες υπνωτισμένο, θαρρείς βγήκε από έναν άλλο κόσμο, έρχεται στην κουζίνα για ένα ποτήρι νερό και επιστρέφει να κλειδωθεί πάλι στον κόσμο του.

Και, το πιο ανησυχητικό: δεν έχει ούτε υπολογιστή, ούτε κινητό στο δωμάτιο!....

-Συμβαίνει κάτι Πολύ Επικίνδυνο!.. Το παιδί άρχισε να διαβάΖει βιβλία!......

Νοθεία

Τα παιδιά παίζουν τσούρμο

κατανέμουν ρόλους

που αλλάζουν κυκλικά,

ισοδυναμικά χρεώνονται λάθη

και νίκες,

χαμαλίκια και προνόμια

κι όλοι μαζί φυλάνε το παιχνίδι

από τη νοθεία,

μέχρι που πλησιάζει ο Μεγάλος

και ρωτά:

-Ποιος είναι ο Αρχηγός;

Απειλή

Photo by Albanex
http://overwade13.rssing.com/chan-7851383/all_p564.html


Μπορείς να με ακολουθήσεις στο σκοτεινό σοκάκι, καθώς επιστρέφω σπίτι μου. Να σχεδιάσεις το πώς θα επιτεθείς στα κατοικίδια που φιλοξενώ μέσα μου. Να με κατηγορήσεις πως ενοχλώ υπάρχοντας. Να ορμήσεις με φόρα δολοφόνου σ' ό,τι έχω πάνω μου και διαφέρει. Να στοχοποιήσεις με χαρακιές και πληγές πάλης την κάθε αυριανή μου μέρα. Να γεμίσεις τις τσέπες και τις χούφτες μου με φόβο.
Μπορείς να ζωγραφίσεις μαύρες σκιές γκράφιτι σε όλους τους δρόμους που θα περπατήσω. Να σταμπάρεις το όνομά μου στα έγγραφα του κράτους και να μπλοκάρεις όλες τις διαδικασίες που με αφορούν.
Μπορείς να συστηθείς γείτονας, ξένος, αδερφός.
Μπορείς να διαπράξεις όσα σκέφτηκες και να ξεφύγεις γιατί τριγύρω είναι αρκετοί οι μάρτυρες που τάσσονται υπέρ σου.
Μπορείς να τα βάλεις μαζί μου όσο είμαι μόνη, όσο περπατώ ασυνόδευτη, όσο βολτάρω στα σκοτεινά, όσο είμαι Μονάδα.
Όμως, ποτέ δε θα μπορέσεις να καταστρώσεις σχέδιο εξόντωσης όλων εκείνων που αθροίζονται, ζωντανοί και νεκροί, μέσα σε παράξενα τραγούδια, σε ασιδέρωτα ρούχα, με καθαρά μάτια και χέρια,  με την πλάτη ανάποδα στραμμένη στο σενάριο του κόσμου σου.
Μέσα σ' αυτούς, ζωντανή ή νεκρή, αθροίζομαι κι εγώ.
Εκεί ο φόβος χάνεται.. ή έστω, γίνεται τραγούδι ή ένα κατοικίδιο που επιστρέφει στην Άγρια Φύση του.

ΑντιΘαύμα

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Ήρθε επιτέλους η μέρα
που η Αγάπη του Ανθρώπου κορυφώθηκε.
Κάθε οικογένεια υιοθέτησε ένα αδέσποτο
και με ευλάβεια το στείρωσε
κι από τότε
δεν ξαναγεννήθηκε ούτε ένα κουταβάκι.
Κάθε οικογένεια υιοθέτησε ένα ορφανό,
ένα ασυνόδευτο παιδί,
και με φροντίδα διέγραψε τη μητρική του γλώσσα
κι εξαφανίστηκαν οι βάρβαροι.
Την επόμενη μέρα λύθηκε και το πρόβλημα των αστέγων.
Στειρώθηκαν με επιμέλεια οι φτωχοί κι άποροι.
Αποσυμφορίστηκαν τα νοσοκομεία
από τους ανασφάλιστους
κι έμοιαζε ο κόσμος μια ευτυχισμένα
ακρωτηριασμένη αγκαλιά
από στειρωμένα χαμόγελα.

Κι όλα έγιναν από Αγάπη.

Καμένες Ευθύνες

Ωραία κρυφτήκαμε πάλι πίσω από τα καμένα.
Κάθε που καίγεται ολοσχερώς ένα βουνό, ανακαλύπτεται μέσα από τις πρώτες ερευνητικές δημοσιογραφικές ματιές πως δεν υπήρχαν τα κατάλληλα μέτρα πυρασφάλειας, κατάλληλες κλαδεύσεις, αραιώσεις, ζώνες πυρασφάλειας μέσα στα δάση κ.α.

Στη μάντρα πριν καν μετρηθούν τα θύματα της πλημμύρας βγήκε το πόρισμα πως υπήρχαν πολεοδομικές αυθαιρεσίες στο μπάζωμα ρεμάτων. Προσφάτως αποδόθηκαν στοχοποιημένα ευθύνες, πρόστιμα και ποινές. Χα! μεθεόρτια κόλλυβα. Δεν γυρνούν πίσω οι νεκροί.

Ποιος φταίει για το ετεροχρονισμένο του πράγματος?

ΑΥΤΟΣ που ΔΕΝ κάνει ΈΛΕΓΧΟ και ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ, φίλε σύντεχνε. Δηλαδή ΕΓΩ κι ΕΣΥ.

Ποιος άλλος θα ελέγξει τις τοπικές αρχές και τις υπηρεσίες ΑΝ επιτελούν σωστά το έργο τους προστατεύοντας τον πολίτη?...

Εγώ, σύντεχνε, μένω Μακεδονία. Δεν δύναμαι να ελέγξω και να αξιολογήσω με μία φυσιοδιφική μου πεζοπορία την κατάσταση στο τάδε βουνό της Ελλάδας. Οι κάτοικοι της τάδε περιοχής μπορούν.

Εγώ μπορώ να εντοπίσω και να διαμαρτυρηθώ για τα Γιαννιτσά μας που είναι χτισμένα πάνω σε μπαζωμένα ρέματα. Μπορώ να νιώσω λίγο περισσότερο ασφαλής εφόσον ο Δήμος μερίμνησε να φτιάξει το ρέμα ΤΣΙΝΑΡΛΙ στον Πλατανότοπο, ώστε να εκτονωθεί ο όγκος του νερού σε περίπτωση μεγάλης βροχόπτωσης. Παρόλ’ αυτά, πέρσι κιόλας είχα κοντέψει να παρασυρθώ από ρέμα που δημιουργήθηκε ανάμεσα στη Νέα Πέλλα και στο φανάρι της Παραλίμνης. Με την τροχαία να ΜΗΝ έχει μεριμνήσει να κλείσει το δρόμο και να οδηγήσει τα οχήματα στην Εγνατία οδό. Άρα ο επαρχιακός δρόμος προς Γιαννιτσά έχει ακόμη πολλά κενά. ΠΟΙΟΣ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ αν θρηνήσουμε θύματα?...... ΕΓΩ και όσοι σαν κι εμένα ΕΙΔΑΝ το πρόβλημα και ΔΕΝ πιέζουμε τις αρχές να ΛΑΒΟΥΝ τα μέτρα τους.

Ο Καθένας, φίλε μου, γνωρίζει τα ΚΕΝΑ και τις ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ της περιοχής του. Τί κάνει γι' αυτό?...

Στα νορμάλ της καθημερινότητας ανεβάζουμε ποιηματάκια τραλαλα που σαρκάζουν το "ΣΩΠΑ ΜΗ ΜΙΛΑΣ" (Αζίζ Νεσίν) και να δεκάδες τα λάικ.... και να τα σχόλια... και να στα μούτρα μας η υλοποίηση της Αλήθειας των ποιημάτων. Απαίδευτοι πολίτες! Εγώ κι Εσύ.

Στο φανάρι μπροστά στο συγκρότημα των σχολείων :2ο Γυμνάσιο, Μουσικό Σχολείο, 2ο ΓΕΛ Γιαννιτσών χρόνια τώρα οι Σύλλογοι Γονέων προβαίνουν σε κινητοποιήσεις για να μπει σήμανση, τακάκια ώστε οι κύριοι και κυρίες οδηγοί να ΜΗΝ τρέχουν, μην θρηνήσουμε κάποιο παιδί στην αχνή πολλές φορές διάβαση, που ΕΧΕΙ βαφτεί κατά διαστήματα και με πρωτοβουλία των ίδιων των σχολείων. Φέτος, μπήκε εμφανής προειδοποιητική σήμανση και τακάκια!....

Γονείς και Εκπαιδευτικοί γνωρίζαμε τον κίνδυνο. Και οι φορείς το ίδιο. Πού κολλούσε η διαδικασία?...

Δεν έχω ιδέα.

Όλα έτσι γίνονται, σύντεχνε. Παρατηρείς, καταγράφεις, αξιολογείς, παρεμβαίνεις. Ζητάς ακρόαση στο Δημοτικό Συμβούλιο. Θα στα χώσουν γιατί είσαι απλός πολιτάκος χωρίς δύναμη και πάντα ΜΟΝΟΣ, εφόσον οι πολλοί στην νορμάλ καθημερινότητα δεν αφήνουν την καφετέρια και τον καφέ για να ξεκινήσουν μάχη με τον εκάστοτε Δήμο. Οπότε η φωνούλα σου και κραυγή να είναι, θα γυρίσουν δύο κεφάλια από τους καφεδιάζοντες και μετά σιωπή. ΕΚΤΟΣ κι αν, φίλε σύντεχνε, συμβεί η τραγωδία την οποία υποψιάστηκες. ΤΟΤΕ, μα φυσικά, Όλοι θα .....ΧΑ ΧΑ ΧΑ.... μη σκεφτείς ότι θα βγουν στο δρόμο...... ΤΟΤΕ, μα φυσικά, Όλοι θα γεμίσουν αναρτήσεις το fb και θα κάνουν το ΜΕΓΑΛΟ ΧΡΕΟΣ να κατακεραυνώσουν το Δήμο για τις ατασθαλίες, τις εκκρεμότητες, τα κενά που συνέβαλλαν στην καταστροφή.

Λουζόμαστε την αδράνειά μας, φίλε σύντεχνε.. και κατά διαστήματα μετράμε νεκρούς, νεκρά δάση, νεκρή φύση, γιατί έχουμε ΝΕΚΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ, αποφεύγοντας να είμαστε οι Δραστήριοι, Ενεργοί, Εποικοδομητικοί Πολίτες που ελέγχουν και αξιολογούν τις υπηρεσίες των φορέων και της τοπικής αυτοδιοίκησης της περιοχής τους για την Ασφάλεια πάνω απ' όλα του πολίτη και του περιβάλλοντος.

ΚΑΙ το χειρότερο: Αυτό το μάθημα διδάσκουμε και στα παιδιά μας.

Χείμαρρος

Σ' αυτό το αναλώσιμο ποτάμι που κυλάει τόσο άγρια παρασύροντας σκουπίδια μαζί με πολύτιμα, δύσκολα αποφασίζεις αν είναι καλύτερο να βγάλεις το χέρι από τα βρωμόνερα και να φωνάξεις ΒΟΗΘΕΙΑ ή να μείνεις να πνιγείς πλέοντας με όλα εκείνα που επιπλέουν ή βυθίζονται μαζί με τους ανθρώπους που ξεβράζουν την Ψυχή τους στην όχθη των ματιών τους......