μία καθημερινή

..κι αν είσαι Κυριακή, ας είσαι μια καθημερινή Κυριακή. Γιατί η Ζωή δεν είναι οι αργίες, οι εκδρομές και τα πάρτι. Δεν είναι η έξοδος φορώντας τα καλά σου ένα ξημέρωμα Κυριακής. Δεν είναι μία γιορτή για την οποία ετοιμάζεσαι μέρες. Ζωή είναι οι καθημερινές. Είναι η ίδια η προετοιμασία για ένα γεγονός, όχι το γεγονός. Είναι το τζιν, οι φόρμες, οι πυτζάμες. Η ρουτίνα που επιλέγεις να επαναλαμβάνεις καθημερινά, σε βάθος χρόνου. Οι παύσεις τα βράδια που σε βρίσκουν να κοιτάς το ταβάνι. Οι σιωπές που σ' αφήνουν να ακούς τί συμβαίνει μέσα σου. Ζωή δεν είναι η φράση "Πάμε για μια μπύρα..". Κυρίως είναι η φράση "Πού πάμε, αλήθεια?".. Είναι όσα φοβάσαι καθημερινά. Οι μικρές νίκες που πετυχαίνεις και δεν τις μαθαίνει κανείς. Είναι ό,τι κάνεις τελευταίο το βράδυ πριν κοιμηθείς και πρώτο το πρωί σαν ξυπνάς. Είναι οι λέξεις που χρησιμοποιείς περισσότερο μέσα στη μέρα. Είναι οι σκέψεις που επιτρέπεις να κάνουν αντίλαλο μέσα σου. Είναι τα ανείπωτα που ξεπηδάνε κάθε βράδυ στα όνειρά σου. Ο τρόπος που σού φέρεσαι κάθε μέρα, στις ήττες, στις αστοχίες, στις προσπάθειες, στις νίκες σου. Είναι τα  συναισθήματα που καθημερινά εκφράζεις ή καταπίνεις. Είναι ό,τι υπάρχει πίσω απ'το χαμόγελο που φοράς στις φωτογραφίες για ανάρτηση στον τοίχο σου. Είναι όλες οι φωτογραφίες που δε θα αναρτήσεις ποτέ. Όλες οι φωτογραφίες που δεν τράβηξες. 

Ζωή είναι ό,τι μένει μέσα και δίπλα σου μετά το τέλος μιας γιορτής, όταν σβήσουν τα φώτα, όταν φύγουν όλοι, την ώρα που εσύ αντί να πας για ύπνο ξαγρυπνάς πάνω στη σκέψη: Τί είναι τελικά η Ζωή..