Ανασκαφές στο φως της σελήνης

..ζέσταινα τις χούφτες της στα χνώτα μου
αγκάλιαζα τις πατούσες με τους μηρούς μου
άφηνα ακάλυπτα τα νώτα μου
αφοπλίζοντας ήρεμα τους εχθρούς μου.

Πλήρωσα μ’ αργύρια το θυρωρό
μου έδωσε αντικλείδι του κελιού της
κάθιδρη πέρασα το σύνορο
και βρέθηκα στην όχθη του κορμιού της.

Νύχια από χώμα, μελανιασμένα.
Πόσες είχε σκάψει αποδράσεις!
Την πέτυχα σε βράχια αγριεμένα
να ανεμίζει κύτταρα και μυών συσπάσεις.

Ήταν η σκιά της μισοσβησμένη
ήμουν κι εγώ μισή πανσέληνος
ξάπλωσα στο σχήμα της κουρελιασμένη
μήπως και σπάσει το άγριο κέλυφος.

Δεν ήταν άλλη παρά εγώ
σε ένα σύμπαν κακοφτιαγμένο
με ρίζες κομμένες από καιρό
και ίχνος θολό και παρερμηνευμένο.

Σαν θηρίου πληγωμένου το βήμα
με το αίμα στεγνό στην πληγή
ίσα που πρόλαβα πριν κοπεί το νήμα
κι έσταξα ζέστη στο κρύο κορμί.

Ταυτοποιήθηκε η αρχαία γυναίκα
κι οι ανασκαφές μου στο φως της σελήνης
σπάσαν όσα τις φορέσαν λουκέτα
κι έγινα, ή μήπως ήμουν, κομμάτι εκείνης.

εκείνο το κάτι, το μαγικό

Κάτι χορεύει και κάτι μαγεύει
μια μελωδία κρυφής μουσικής

σκάβω το χώμα και τα ερέβη

και αναβλύζει έπος φυγής.

Κάτι θροϊζει και κάτι μ' αγγίζει

γίνομαι φύλλο σε σάρκας κορμί

σκύβω μυρίζω το άνθος που ανθίζει

μέσα μου η φύση και όλη η γη.

Βγαίνω απ' τον κύκλο, 

βγαίνω απ' τη μέρα

γίνομαι θραύσμα βγάζω φτερά

και ψιθυρίζω στον γήινο αέρα

σε μία διάλεκτο γεμάτη νερά.

Ρέω, κυλάω, επιπλέω, βουτάω

μπαίνω στον κύκλο του νερού

δεν επιστρέφω εκεί που πονάω

αρχαία η ρίζα μου άλλου καιρού.

Σας παραδίδω τα κλειδιά

και επιλέγω άλλη τροχιά

σβήνω το ίχνος μου μπαίνω στο δάσος

και διορθώνω το αιώνιο λάθος.

Γυμνές πατούσες λυμένα μαλλιά

βγαίνουν απ' το στήθος μου σμήνη πουλιά

στην κοιλιά μου ζεσταίνω βρέφος μωρό

με φωτιά το ταΐζω, βροχή και βυθό.

Είναι ο απόγονος της αρχαίας Ιστορίας

και ο συνεχιστής αυτής της μαγείας.

Δεν θα τον ανταμώσουν τα αιχμηρά σου όπλα

ούτε θα τον δελεάσεις με τα φτηνά σου κόλπα.

Δεν εσταυρώνεται κι ούτε πεθαίνει

μπροστά σου στέκεται παιδί που σωπαίνει

κι ας έχεις μάτια κι αυτιά κλεισμένα

το τραγούδι του θα φτάσει και σε σένα. 

κλαδί

Να ‘ρθει μια μέρα που ένα παιδί
Θα κόψει απ’ το δέντρο ένα κλαδί
Όχι για δόρυ, ούτε για ξίφος
Δε θα ‘χει του πολεμιστή το ύφος
Θα το φυτέψει στην καρδιά του
Ν’ ανθίσει αγάπη στη γενιά του
 
Θα ‘ναι τα χέρια του άδεια από όπλα
Και του μυαλού του η διόπτρα
Θα κάνει εστίαση στη δημιουργία
Θα καλλιεργεί, θα χτίζει με συνεργασία.
 
Δε θα ‘χει μνήμες καταστροφής
Ούτε εικόνες καμένης γης
Ούτε παιδιών δολοφονημένων
Και μανάδων ορφανεμένων.
Δε θα ‘χει πόλεις νεκροταφεία
Με νεκρική σιγή στα παιδικά ηχεία
Δε θα παίζει παιχνίδια κυριαρχίας
Ούτε θα γνωρίσει τη μανία της ιδιοκτησίας
Θα μοιράζεται κήπους, γη κι εαυτό
Θα συμπορεύεται για το κοινό καλό
 
Κι αν εμφανιστεί απ’ τα ξένα ένας εχθρός
Άοπλο το παιδί θα σταθεί στο φως
Κι αυτή τη φορά η ανθρώπινη Ιστορία
Θα καταγράψει άλλη πορεία.
Το παιδί θα διδάξει ζωή και ειρήνη
Και θα τιθασεύσει του πολέμου τα σμήνη
Θα αφοπλίσει τον εχθρό του ανθρώπου
Που δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον εαυτό του. 

Ορκωμοσία

 

Φτάσαμε ως εδώ
χορεύοντας ένα ετοιμόρροπο ταγκό
ένας πατέρας και μία κόρη
που τη χορεύει με σπαθί και δόρυ
την εκπαιδεύει να του μοιάζει
μία ν’ αγριεύει, μία να κουρνιάζει
να ‘ναι γυναίκα, μα και θηρίο
που επιβιώνει στη ζέστη και στο κρύο.
 
Βήμα το βήμα, στράτα στρατούλα
έφερε ο πατέρας τη μικρή κορούλα
στου Πολυτεχνείου τη Μεγάλη Πύλη
όνομα, επίθετο και το φύλο θήλυ
μία μειοψηφία μες στ’ ανδροκρατούμενα
που όμως πληροί τα προαπαιτούμενα
κόβει το μυαλό της, πιάνουν τα χέρια
λύνει εξισώσεις, δένει μοτέρια
κι έρχεται η ώρα του πτυχίου
χορός στο κέντρο ηλεκτρικού πεδίου.
 
Κοιτάζει κατάματα την κάμερα που γράφει
πιάνει με τα νύχια το σκληρό αγκάθι
και πριν το χειροκρότημα στην ορκωμοσία
το τραβά και λύνεται στην αιμορραγία
σαν κλειδί που γύρισε ξεκλειδώνοντάς τη
σαν κάποιος να την άρπαξε από τον μπαμπά της
κι άνοιξε η Πύλη του πατρικού κελιού της
έπιασε με το χέρι της το χέρι του παιδιού της
(εκείνο το μικρό παιδί, το μέσα ξεχασμένο)
κι όπως την κοιτούσε το πλήθος σαστισμένο
πήρε τον εαυτό της χορευτική αγκαλιά.
 
Και βήμα το βήμα, στράτα στρατούλα
απομακρυνότανε η μικρή κορούλα
κι ορκίστηκε να μείνει πίστη στον εαυτό της
κι άρχισε να γράφει για λογαριασμό της
κάτι παραμύθια γεμάτα αλληγορία
στίχους που νικήσανε όλα τα θηρία
και για να ξεπεράσει τη σκιά του πατέρα
εξέδωσε το έργο της, κόρη και μητέρα
η ίδια του εαυτού της.

 

Μικρός Δραπέτης

 Από τη Συλλογή ποιημάτων και δοκιμίων που έλαβαν μέρος στο Διαγωνισμό Ποίησης και Δοκιμίου της Ένωσης Λογοτεχνών Ελλάδας με θέμα Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης, Εκδόσεις εχέδωρος, 2016

Αυτός ο μικρός μαθητής
γέννημα θρέμμα ετούτης της γης
μέσα στα χέρια μου σαν ισοβίτης
ψάχνει να βρει το ιερό κλειδί της.

Σε κάθε διάλειμμα σκάβει το χώμα

ξυπνά του Αιώνιους απ' το μεταθανάτιο κώμα

συστήνεται ήρωας αυτού του παρόντος

και αποζητά το Δάσκαλο του παρελθόντος:

"Ονομάζομαι Αλέξανδρος κι είμαι πρωτοετής

της Α' γυμνασίου μαθητής, δραπέτης.

Απέδρασα εντέχνως  απ' το ωρολόγιο πρόγραμμά μου

προεκτείνοντας τα μαθησιακά δικαιώματά μου.

Κυλά στις φλέβες αρχαίο μου αίμα

και πάλλεται μέσα μου αθάνατο πνεύμα.

Ο μόνος που μπόρεσε να με διδάξει

είναι ο Δάσκαλος έξω από την τάξη.

Δίχως πίνακα, υπολογιστή, θρανίο

μόνο  με εμβάθυνση στο αχανές πεδίο

όπου η ζωή κορυφώνει τον εαυτό της

και ο κόσμος θηλάζει απ' τον κορμό της

χορταίνοντας τον Νου του Ανθρώπου

με πολύτιμα ιδεώδη αυτού του τόπου.

Δραπέτης κι αν είμαι της σύγχρονης γης

δεχθείτε με στον κύκλο της δικής σας σχολής

τώρα που η αλήθεια μέσα μου ανατέλλει

Δάσκαλο να έχω το φιλόσοφο Αριστοτέλη."

Απ' τη σύγχρονη Ελλάδα ένα παιδί αν γλιτώσει

η παρακμή θα εκλείψει μέσα απ' τη γνώση

και του Μεγάλου Δασκάλου οι διδαχές

αναρριχώμενα αειφόρα στο διηνεκές

θα σμιλεύουν τη νόηση και το λογικό μας

δικαιώνοντας ζωή, κόντρα στο βίαιο θάνατό μας.

Ευχή

1ο Βραβείο Στίχου - Ωδείο Φουντούλη (2011)
Βιβλίο "Σταγόνες Συναισθημάτων" - Ιδιωτική Έκδοση 2012
Να 'μουν μόνο μια σταγόνα
στου κορμιού σου την κρυψώνα.
Διάφανη, υγρή και κρύα
σε μια ευθύγραμμη πορεία,
σαν το ίχνος ενός πάγου.
Και σαν ξόρκι κάποιου μάγου
τις πληγές σου όλες να κλείσω
και γλυκά να σε μεθύσω.

Στ' όνειρό σου ιχνηλάτης,
βρέχει τ' άσπρα δάχτυλά της
της ζωής μου η ουσία,
έρμαιο στη φαντασία
που μαζί σου αιωρείται
σαν φωτάκι που κινείται
μες στ' αστέρια τ' ουρανού.
Ξεδιπλώνει απ' το νου
καθετί κρυφό δικό μου,
σα να σ' έχω άνθρωπό μου
κι ας γνωρίζω τόσα λίγα.
Έχω όμως μιαν ελπίδα:
πως στο φως των αστεριών,
σαν παραμύθι των παιδιών,
κάθε όνειρο που κάνω
να ξεδιπλώνεται επάνω
στου κορμιού σου την αφή
κι η ζωή σαν προσευχή
στων ανθρώπων τους θεούς:
Να 'χει δύναμη ο νους
να ορίζει συναρτήσεις
που μαζί μου θα τις λύσεις.

Ιστορία Αληθινή - ΜελοΠοίηση..

Είμαστε κι Εμείς οι Τυχεροί που περπατάμε μες στο πλήθος με το βλέμμα τυφλό προς τα γήινα σχήματα και χρώματα έχοντας ενεργοποιημένο εκείνο το zoom που μεγενθύνει τις λεπτομέρειες των Στιγμών με το Ιδίωμα της ΩραιοΠοίησης, ακόμη και σε καταστάσεις που οι "φυσιοΛογικοί" άνθρωποι θα διαπίστωναν πως "χάθηκε η μάχη"....

Συμπαντική Συνύπαρξη με την Άννα Αδαμοπούλου.

Στίχοι δικοί μου, Μουσική & Ερμηνεία: Άννα Αδαμοπούλου
Ενορχήστρωση με μαγική μουσική διαίσθηση: Αντώνης Κεραμιδάς

Το φόρεμα

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

...όταν υπάρχει μία Διαπλανητική  Μορφή που Συμπορεύεται στις Συμπαντικές τροχιές σου... απ' το βύθισμα ως την αιώρηση..

Οι στίχοι βρίσκονται ήδη στο θησαυροφυλάκειο της Άννας Αδαμοπούλου, που ξέρει να επενδύει Εαυτό στην Αιωνιότητα της Δημιουργίας...

--------------------------------------------------------

Εκείνο το φόρεμα που δε φόρεσες ποτέ

που δε σου χάρισαν εκείνοι που αγάπησες

κι ο Εαυτός που χρόνια ζει στο ρετιρέ

μετρώντας τ’ άστρα που λαχτάρησες

σμίξαν στο στίχο μιας ζωής που αγριεύει

που, δες, χορεύει και ερωτεύεται τυφλά

κι ύστερα σβήνει το βήμα της με λήθη

μην μπουν τα πλήθη και ληστέψουν μυστικά.

Κι όταν τινάζεις τα μαλλιά σου στο μπαλκόνι

κι εγώ απέναντι τινάζω τη ζωή μου

δες πώς σμίγει η σκόνη με τη σκόνη

και ανταμώνει η γή σου με τη γή μου.

Εκείνο το φόρεμα που δε φόρεσα ποτέ

που δε μου χάρισαν εκείνοι που αγάπησα

κι ο Εαυτός που χρόνια ζει στο ρετιρέ

μετρώντας τ’ άστρα που λαχτάρησα

σμίξαν στο στίχο μιας ζωής που αγριεύει

που, δες, χορεύει κι ερωτεύεται τυφλά

κι ύστερα σβήνει το βήμα της με λήθη

μην μπουν τα πλήθη και ληστέψουν μυστικά.

Κι όταν αδειάζω τις ημέρες μου στην άβυσσο

κι εσύ απέναντι αδειάζεις εαυτό

δες πώς κερδίζουμε έναν αγώνα άνισο

με το εσύ που ταιριάζει στο εγώ.

Δυο σπίτια κλειδωμένα από καιρό

σε γειτονιά μ’ ανθρώπους κλειδωμένους.

Βγήκα γυρεύοντας μια χούφτα ουρανό

κι εσύ κρατούσες χάρτες σημαδεμένους.

Δε σου συστήθηκα σαν άνθρωπος της γης

δεν μου άπλωσες χέρι χειραψίας

ένα διακόπτη φορούσα, επιρρεπής,

κι εσύ τον έστρεψες σε θέση φωταψίας.

Εκείνο το φόρεμα που δε φόρεσες ποτέ

εκείνο το φόρεμα που δε μου χάρισαν οι άλλοι

δεν έχει μέση, μανίκια, ντεκολτέ

έχει αλήθεια, φλέβα και φεγγάρι.

Είναι ραμμένο επάνω σε στιχάκι

της κάθε λέξης που θα γίνει μελωδία

και ολοκαίνουριο κάθεται στο παγκάκι

σούρουπο, Θεσσαλονίκη, Παραλία.

Όταν θα 'ρθεις

          

        

 Όλοι οι προς μελοποίηση στίχοι μοιάζουν παιδικές προσπάθειες να χωρέσεις την αλήθεια σου σε μία χούφτα λέξεις..

(Η Άννα Αδαμοπούλου έχει τους στίχους στα χέρια της για μελοποίηση..)

-----------------------------------------------

Πλάθω τον κόσμο για όταν θα ‘ρθεις

δεν ακουμπάει την αλήθεια κανείς

είμαστε μόνοι στο πλάνο αυτό

όταν θα έρθεις, Εσύ κι Εγώ.

Δε θα σε ψάξω σε επίσημα μέρη

ο Έρωτας χόρτασε φεγγάρι κι αστέρι

θέλει σκοτάδι και φώτα σβηστά

θέλει μια νύχτα με βαθιά μυστικά.

Κεντάω το μαύρο λινό φόρεμά μου

πάνω στα άγρια, τρελά όνειρά μου

σκαρφαλώνω, όροφος τελευταίος

θα ‘ναι θάνατος ή Έρωτας μοιραίος.

Σε θέλω ανάμικτο. Κεντρί και μέλι.

Να ‘χει η Ψυχή μου λόγο να θέλει

αιώνια να μένω στο δωμάτιο αυτό

μια σταλιά χώρος, βασίλειο σωστό.

Θα έχουμε στους τοίχους παράσημα μαχών

ψίθυροι, κραυγές, λόγια των ψυχών

και τα σώματά μας στο κέντρο του κύκλου

οι σκιές τρελές, λάδι θα τους ρίχνουν.

Κι όλα μια φωτιά στην ήσυχη πόλη

γύρω μας νεκροί, υπνοβάτες,  όλοι

απομείναμε εμείς, σώσε με να σε σώσω

αγάπησέ με, πριν με σκοτώσω.

Άπλωσε χαλί μου τα ξερά τα χόρτα

στέκομαι με σπίρτο και φωτιά στην πόρτα

δε θ’ αγαπηθούμε όπως όλοι οι άλλοι

να ‘χεις ετοιμάσει βαλίτσα μεγάλη.

Θα αναστηθούμε στην αντίπερα όχθη.

Θα ψαρεύουμε με τεράστια απόχη

Εγώ την Ψυχή σου, Εσύ τη δική  μου

θα ‘ναι η Ζωή σου, Μωρό μου, Ζωή μου.

Θα με χορταίνεις με σάρκα και αίμα

θα σε χορταίνω με παλμούς στη φλέβα.

Μία αιωνιότητα οι μικρές στιγμές μας

ορατές στο απέραντο γυαλίζουν οι σκιές μας.

Κι αν κάπου θα υπάρχουμε αιώνες μετά

θα ‘ναι στο αγκάθι που τη σκέψη τρυπά

και φυτρώνει όνειρο στων ανθρώπων τον ύπνο.

Εκεί πάντα θα ‘ρχομαι να σε βρίσκω.

Εκεί που γεννιέται ο σπόρος της τρέλας

ο Έρωτας καλπάζει άγριος αέρας

σαρώνει το σύμπαν το καλοφτιαγμένο.

Εκεί πάντα θα σε περιμένω.

Μην αργείς, αγριεύει ο καιρός

Υψώνονται κτίρια, πόλεις, γκρεμός

στενεύει ο χώρος, κελί φυλακής,

όσο  αργείς, πεθαίνω  νωρίς

κι αν ζωντανεύω κάθε πρωί

είναι γιατί σ’ αγαπώ σαν Τρελή.

Πλάθω τον κόσμο για όταν θα ‘ρθεις

δεν ακουμπάει την αλήθεια κανείς

είμαστε μόνοι στο πλάνο αυτό
όταν θα έρθεις, Εσύ κι Εγώ.

 -----------------------------------------------

Αλίκη

Την εικόνα δανείστηκα από εδώ:

http://creepypasta.wikia.com/wiki/Hole?file=Dark_room_2_by_stefanie_d_f-d3j1e1f.jpg

Βιβλίο "Δύσκολη Υιοθεσία", Εκδόσεις λεξίτυπον, 2018

Σ΄αυτήν την αποθήκη
με τα γόνατα αγκαλιά
σαν γιγάντια Αλίκη
που παραμύθια ξεγεννά
κάθομαι ουρλιάζω
με σιγαστήρα στη φωνή
ενόρκους να διχάζω
μ' αθώα ενοχή.

Ο μυθιστοριογράφος
συντάσσει πρακτικά
καθώς ο αγιογράφος
μου χαράζει φυλαχτά
μ' ονόματα αθώων
που δικάστηκαν ισόβια
και μορφές ψυχών
που φτερούγισαν νυχτόβια.

Με βάζουν κι υπογράφω
την απόγνωσή μου
παράφορα υπάρχω
μες στη φυλακή μου
κι ο μικρός μου ο μύθος
αυτή η αποθήκη
δεν είναι καν στίχος
παρά μία καταδίκη..
δε θ' ανακοινωθεί
στο συνήγορό μου
που έχει ταυτιστεί
με τον εαυτό μου.

Όλοι πληρωμένοι
να κάνουν αυτό που πρέπει
κι εγώ δασκαλεμένη
να κλαίω στον καθρέφτη
να με ικετεύω
να μην αυτοκτονήσω
χρόνο να ξεκλέβω
πριν λιποτακτήσω.
Σκάβουν οι αρουραίοι
κάτω απ' το σανίδι
εταίροι ευρωπαίοι
στήνουν το παιχνίδι.

Όλοι μου οι σύμμαχοι
όρνια που πεινάνε
σκύψαν στη ζωή μου
και αιμοδιψάνε
κόβω το κορμάκι μου
και τους το μοιράζω
κι ύστερα μονάχη μου
κάθομαι ουρλιάζω
κι όλο μέσα βαθαίνουνε
οι αντίλαλοί μου
και πάντα πληθαίνουνε
οι κατήγοροί μου.

Φόνος στο φόνο
αρχαία μου δίκη
ήθελα μόνο
αυτή η  Αλίκη
του μελλοθάνατου εαυτού μου
η ερωμένη
να 'ναι στον επίλογο
αθωωμένη.

Παράκτιο Φιλί

3ο Βραβείο στο Διαγωνισμό Στίχου του Ωδείου Φουντούλη, 2011

ΒΙΒΛΙΟ "Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου", ΑΝΕΜΟΣ Εκδοτική, 2012

Μες στο Παράκτιο περπάτησες Φιλί,
στο ενδιάμεσο...στο κύμα και στην άμμο,
στη Δισυπόστατη Γυναικεία Αφορμή,
που ακουμπά τον Κορεσμό στη Δίψα επάνω.

Κι όλο σκαρφάλωνε η Στάθμη στο κατάρτι σου
το κέλυφος του Απόμακρου Εαυτού σου να διαβρώσει.
Ασάλευτο σαν είδε τον Άγριο Μάρτη σου
ορκίστηκε πως δύναται να τον εξημερώσει.

Ψυχανεμίστηκε ο Θεός την Αιώνια Μάχη
σαν κατακόκκινη την είδε τη Σελήνη
σε μια αντανάκλαση μες στην Υγρή σου Στάχτη
κι Ένοχη κατέδειξε Εκείνη.

Εκείνη που...

...τράβηξε ίνα απ' της φλέβας σου κλωστή
και σε ξηλώνει κάθε νύχτα και σε ράβει,
σαν να 'σαι υδάτινο στο σώμα της πανί
απ' τον Παράδεισο απλωμένο ως τον Άδη.

Στο 'χαν ψελλίσει οι παλιοί οι Ναυτικοί
όταν σε είδαν να παίζεις με κοχύλια
πως το Παράκτιο του Έρωτα Φιλί
κρύβει πνιγμούς ... από Γυναίκας Χείλια.