Εξ αποστάσεως

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Όλοι ψάχνουν καμουφλάζ

για να κρύψουν τις ατέλειες 

και ν' αγαπηθούν πολύ.

Το βρήκε.

Από μακριά αγαπιέται καλύτερα.

Η οπτική αυταπάτη σύμμαχος

η φιγούρα αψεγάδιαστη

-δεν υπάρχει άσχημη κουκκίδα-

οι γραμμές της λίγες και κοφτές

το χρώμα της ένα ωραίο μαύρο που θολώνει

με επιπλέον πλεονέκτημα

στην απόσταση το περίγραμμα τρεμοπαίζει

σαν να πρόκειται από στιγμή σε στιγμή

να σβήσει απ' τα μάτια σου

κι αυτή η αγωνιώδης ανασφάλεια

την κάνει εύθραυστη

κι αγαπιέται ακόμη περισσότερο.

Από μακριά 

δε φαίνονται κουσούρια και παγίδες.

Ούτε το μεγάλο στόμα στην υπόφυση

που καταπίνει πραγματικότητες

ούτε τα γαμψά νύχια 

που τεμαχίζουν φιλετάκια τις ευαισθησίες

ούτε οι πληγιασμένες αρθρώσεις

που ουρλιάζουν στον ύπνο

ούτε ο κατακερματισμένος νους

με τις πολυσχιδείς προσωπικότητες

ούτε τα κόκκινα μάτια

με τις αιχμηρές προεξοχές στο ζηλοφθόνο βλέμμα

ούτε η διχαλωτή ουρά

του αρχαίου θηρίου

ούτε η διχαλωτή γλώσσα 

του αιώνιου ερπετού

ούτε τα σπασμένα φτερά 

του ριψοκίνδυνα γκρεμισμένου πτηνού

ούτε τα βράγχια

της υπό εξαφάνισης γοργόνας

ούτε η λαίμαργη μοναξιά της

που εξαφανίζει κάθε ίχνος ζωής.

Από μακριά είσαι κι εσύ ασφαλής

μα αν η περιέργεια και η ανάγκη σου

σύρουν το βήμα σου στο πλησίασμα

ο ίσκιος της βαθαίνει

σχηματίζει γύρω της βαλτώδη δακτύλιο

από σκοτεινά στάσιμα νερά

τα μυθικά της τέρατα

ξεπροβάλλουν τα κροκοδειλίσια μάτια τους

και ακούγεται ένας θρήνος

που παραπέμπει σε ένα παιδί που κινδυνεύει.

Ίσως είναι εκείνη

μα ίσως είσαι εσύ.

Αν κάνεις ένα βήμα ακόμη

θα 'ναι πλέον αργά 

μα θα 'χεις ανακαλύψει την αλήθεια.

Και το όνομα αυτής....

Και το όνομα αυτής…..?

Φυλακή.

Δεν είναι όνομα αυτό.

Τα ονόματα είναι φυλακές.

Θα ήσουν άλλη αν σού είχαν δώσει άλλο όνομα..?

Πολύ πιθανό. Θα είχα κλειστεί σε άλλη φυλακή και θα είχα άλλη εσωτερική ταυτοποίηση. Το όνομα εξυπηρετεί το να συστηθεί ένα μωρό στον κόσμο. Εξυπηρετεί μία εξωτερική ταυτοποίηση που επηρεάζει τόσο την αυτοεπίγνωση και τον αυτοπροσδιορισμό του. Επηρεάζει το Εντός εξυπηρετώντας τη δομή της κοινωνίας. Βοηθά να το ξεχωρίζουν, να του απευθύνονται, να το σηκώνουν στο μάθημα, να του βάζουν απουσία, να το αξιολογούν, να του ταχυδρομούν λογαριασμούς και αλληλογραφία, να του αντιστοιχούν ένα μισθό, ένα επίδομα, μία φορολογία, δάνεια, χρέη, κέρδη από λαχεία, να τού αποδίδουν ιδιοκτησία, να τού καταλογίζουν αδικήματα, ευθύνες και υποχρεώσεις, να του αποδίδουν πτυχία, τίτλους, βραβεία, επαίνους, μούντζες, κατηγορίες, χαρακτηρισμούς, να το παντρεύουν, να το ψηφίζουν, να το θάβουν επωνύμως.

Το όνομα εξυπηρετεί την κοινωνία. Ο Θεός, αν υπάρχει, δε θα χρειαζόταν όνομα για να σε ξεχωρίσει. Δεν θα σε μπέρδευε με το σύνολο.

Και το όνομα αυτής… Κυριακή.

Θα μπορούσε να την έλεγαν και Αργία, μα βαφτίστηκε χριστιανή  και δεν υπάρχει Αγία Αργία. Αν είχε γεννηθεί από τους ίδιους γονείς σε άλλη εποχή και άλλη χώρα, ίσως την έλεγαν Κίρκη και ίσως γινόταν μάγισσα και μάθαινε να ορίζει τις εσωτερικές δυνάμεις του ανθρώπου με τρόπο ουσιώδη. Τώρα, αν και Κυριακή, αναλώνεται στα καθημερινά και αναρωτιέται γιατί οι γονείς δίνουν στα παιδιά τα ονόματα των παππούδων και χρεώνουν στο παιδί ενεργειακό στίγμα ενός άλλου ανθρώπου. (Μη χαθεί η ρίζα. Θα ήμουν άλλη αν είχα άλλη ρίζα..? Ναι ε..? Κι αν ανακάλυπτα πως είμαι υιοθετημένη…? Πως όντως έχω άλλη ρίζα, μα οι θετοί γονείς μου με πήραν 5 μηνών και με βάφτισαν με το όνομα της…θετής μου γιαγιάς..? Τότε… ποια είμαι…? ) Το μικράκι νιώθει ένα δέσιμο με εκείνον απ’ τον οποίο πήρε το όνομα. Και αρχίζει η αυθυποβολή. Υιοθετεί χαρακτηριστικά, μιμείται συμπεριφορές και εν τέλει συμβαίνει η αυτοεκπληρούμενη προφητεία της ομοιότητας. Κι όμως.. το παιδί δικαιούται μία ανεξάρτητη πορεία και ίσως δικαιούται να επιλέξει το όνομά του. Μα πώς θα ήταν δυνατό…? Πώς θα του απευθυνόταν η κοινωνία μέχρι να φτάσει σε ηλικία να επιλέξει όνομα….?

Επίσης, η υπαρξιακή δομή ενός ανθρώπου δίχως όνομα μήπως επηρεάζεται χειρότερα από την επιρροή που ασκεί η ….φυλακή ενός ονόματος που διάλεξαν οι άλλοι για σένα..?

Ποιο μωράκι θα δεχτεί να τού γίνει το …..πείραμα της διαπίστωσης..?

Οι αντιρρήσεις της κατάφεραν τη νοθεία.

Και το όνομα αυτής.. ξεχάστηκε.

Επικράτησε ένα υποκοριστικό που δε θυμίζει τον αρχικό συμβολισμό. Έπαψε το μικράκι να ακούει στο βαφτιστικό του. Εξανεμίστηκαν οι βαφτιστικές ευχές. Οι παπάδες την αφόρισαν. Έπρεπε να φτιάξει νέες ευχές και προσευχές βασιζόμενες στη δική της εσωτερική ταυτότητα. Και ακόμη χειρότερα. Αποποιήθηκε και το υποκοριστικό της υιοθετώντας nicknames με τα οποία την αναγνωρίζουν στους ψηφιακούς κόσμους, εκεί όπου δε χρειάζεται βάφτιση, ο Θεός δεν έχει πρόσβαση, οι πληροφορίες ρέουν αφιλτράριστες, δίχως ευλογία, κι ο καθένας είναι ό,τι δηλώσει. Διάλεξε το όνομά της. Reflection, κι ο συμβολισμός είναι άπειρα πιο ισχυρός από το συμβολισμό που φέρει το βαφτιστικό της όνομα.

Όλα είναι αντανακλάσεις του Νου στο επίπεδο της Πραγματικότητας.

 

Αν ξαναγεννηθώ να με ρωτήσετε.

Θέλω να με πείτε Κίρκη ή Reflection. Και δεν με νοιάζει αν θα ‘χω γιορτή, γιατί πλέον έχω εμπεδώσει πως γιορτή είναι η κάθε μέρα που διασχίζεις πάνω σ’ αυτόν τον άθλιο και συνάμα πανέμορφο πλανήτη. Θα κρατήσω μόνο τα γενέθλια για να θυμάμαι τη στιγμή που ανώνυμη εμφανίστηκα στον κόσμο σας και με αναγκάσατε να απαρνηθώ τη συμπαντική μου ανωνυμία…. Λες και Κάτι δεν υπάρχει μέχρι να του δώσετε όνομα. Κι όμως….. υπάρχουν τόσα ορατά και αόρατα που ακόμη δεν έχει καταφέρει να ονομάσει η αυτού εξοχότης Ανθρωπότητα.

λάθος

..και στο ξήλωμα

και στην κατεδάφιση

μπορούν να γίνουν

λάθη.

Τραύμα

Το χώμα ξέχασε να περπατιέται 

από ξυπόλητο πέλμα..

Συνήθισε στις σόλες, 

από δέρμα γδαρμένων ζώων

από καουτσούκ

από φελλό

από κομμένα δέντρα..

στα τετράγωνα τακούνια

και στα μυτερά..

Σαν βγάλεις τα παπούτσια 

και τ' αγγίξεις με πατούσα ζεστή

νιώθει μία ασέλγεια

σαν να είναι ανήλικη η υπερήλικη Γη

κι εσύ με τεχνικές αρχαίας ηδονής

σκοπεύεις να της ξυπνήσεις μνήμες

πρωτόπλαστου αγγίγματος. 

Αν είναι να το επιχειρήσεις

ξεκίνα απ' αυτόν τον βράχο

να δεις αν το πέλμα σου

αντέχει τον πυρετό της,

την γύμνια της

και τα ουρλιαχτά των βιασμών 

που 'χει υποστεί

απ' το βαρύ βήμα των τουριστών 

ανθρώπων

που ξεβράζονται στη στεριά της 

από μία παλίρροια αμνιακού υγρού

και την ταξιδεύουν 

ποδοπατώντας τους κήπους της. 

Εξαφάνιση

Θα 'ρθουνε στιγμές που θ' ακολουθήσεις τ' ανύπαρκτα ψίχουλα μιας πραγματικότητας που υπάρχει στις σελίδες ενός βιβλίου και δεν θα μπορεί να σε βρει.. κανείς.

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς…

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς……………………..

Ένας. Στον ουρανό. Στο σπίτι. Στο κάδρο πάνω από το κεφάλι μας. Ρίζα και θεμέλιο ζωής. Χτίζεις τον εαυτό σου πάνω στην περιουσία του. Σού κληρονομεί ζωή, σε έχει υπό την εποπτεία, επίβλεψη, παρακολούθησή του. Άγρυπνο μάτι. Αναλαμβάνει την ευθύνη σου. Μυείσαι στην αυθεντία του από το πρώτο σου κλάμα. Δεν κλαίω, μπαμπά. Έγινα δυνατή, όπως με ήθελες. Ο πατέρας σου ήθελε γιο. Γεννήθηκες κόρη. Τον λάτρεψες δίχως επιλογή άρνησης, απόρριψης και το πρότυπό του στοίχειωσε όλους τους εραστές της ζωής σου. Άλλοτε από πείσμα τού πήγαινες κόντρα κι άλλοτε από έσχατη υπαρξιακή σου ανάγκη αναζητούσες άλλη μία πατρική φιγούρα στη ζωή σου. Για κείνον όλοι ήταν λίγοι να σταθούν δίπλα σου. Για σένα οι άντρες της ζωής σου ήταν ταυτόχρονα μία προσπάθεια να ξεπεράσεις το πατρικό πρότυπο. Μάταια. Ο πατέρας πότισε το Είναι σου με την επιβολή του. Σού ασκεί υποσυνείδητα τόση εξουσία, όση ασκεί ο πατέρας Θεός στους ανθρώπους, που δεν ξέρουν καν αν υπάρχει ή δεν υπάρχει, μα εύστοχα δομήθηκε πάνω στην πατρική φιγούρα, σε χρόνια αυστηρής πατριαρχίας, όπου οι γυναίκες ήταν δούλες ή Μαρδαληνές με μία μόνο Παναγία.

Στη νοσταλγία όλοι είναι άγιοι, αρεστοί, πολύτιμοι στο ρόλο τους.

Ο πατέρας πέθανε. Ήταν τόσο καλός άνθρωπος. Ξέχασε η κόρη  το άγριο βλέμμα του. Ναι, το χρησιμοποιούσε για το καλό της. Ξέχασε η γυναίκα του το βαρύ του χέρι. Ναι, ήταν για το  καλό της. Ξέχασε ο γιος τη βαριά του αμφισβήτηση. Ναι, ήταν για να προφυλάξει το χώρο του. Η αγέλη δεν μπορεί να έχει δύο αρσενικά για αρχηγούς. Μία η θέση, ένας ο ρόλος. Κι ανήκει στον πατέρα. Μα τώρα, ο πατέρας πέθανε. Περάσαμε σε νέα εποχή.  Ξεχάστηκαν τα λόγια, οι συμπεριφορές, οι νοοτροπίες. Ξεχάστηκε το πείσμα του να υψώνει τη σκιά του σε κάθε σου απόφαση, σε κάθε σου βήμα, σε κάθε σου επιλογή.

Όλοι φροντίσαμε τον πατέρα. Σαν αρρώστησε μάς κατάπινε με την αβάσταχτη αδυναμία του κορμιού του. Είναι ασύλληπτο να έχεις γνωρίσει τον Γίγαντα και  ξαφνικά να βρίσκεσαι να τον φροντίζεις μέσα στην ανάγκη του. Δεν μιλά. Έχει επίγνωση πως άλλαξαν οι ρόλοι. Δεν τού  αρέσει. Γίνομαι η Μάνα του. Την έτρεμε περισσότερο από τον Πατέρα του. Δεν το έδειχνε. Μα την έτρεμε. Όχι από φόβο, μα από εκείνο το οιδιπόδειο «Μην πάθει τίποτε η μάνα.» Έγινα η Μάνα σου, μπαμπά. Αν υπάρχει πατέρας θεός, παίζει παιχνίδια με τις ζωές μας. Αλλάζει τους ρόλους. Είμαι αυστηρή κι απόλυτη. Όπως ήσουν. Είμαι σταθερή και ακλόνητη. Όπως ήσουν. Είμαι καλή σε όλα, όπως με ήθελες. Μα τα βράδια μαστιγώνομαι, όπως φώναζαν το όνομά μου τα λόγια σου όταν επικριτικά τόνιζες τα λάθη μου.

Είχα κι άλλα λάθη να κάνω, μπαμπά. Τώρα που φεύγεις, τα κάνω μαζεμένα. Κι όμως ξέρω να τα κρύβω. Όπως κι εσύ. Ποτέ δεν σε είδα να σφάλλεις. Ποτέ δεν σε είδα να κλαις. Ποτέ δεν σε είδα να πέφτεις. Έμαθα να κρύβομαι, μπαμπά. Σού μοιάζω σε όλα.

Και έπαψα να σε ψάχνω στον Άντρα που έχω δίπλα μου. Δεν είναι ότι σε.. ξεπέρασα. Είναι που σού μοιάζω αφόρητα. Είμαι ο μπαμπάς.. και είναι τόσο εξαντλητικό για μία γυναίκα να παλεύει μία ζωή να νικήσει τη σκιά του Πατέρα, να αμφισβητεί την αρσενικότητα του Θεού και τελικά να γίνεται αυτό που πολεμούσε.

Γιορτάζουμε σήμερα, μπαμπά. Χρόνια μας πολλά.

Ξωτικό

Μέσα πυκνή συστοιχία

ένα δάσος που τρέμει.

 

‘Έξω νυχτώνει

τα δέντρα ψηλώνουν

τα κορμιά τους μαγνήτες

με τρυπούν με πευκοβελόνες

κλαίω ρετσίνι

κολλάς πάνω μου

τυλίγεσαι γύρω από τη μουσική

που γεννιέται στο κεφάλι μου

και με το γέλιο σου

με αποσυντονίζεις

μην και μ’ αποπλανήσουν

τα ξωτικά.

Επαναλαμβάνεις το όνομά μου.

Σύνθημα και παρασύνθημα

και με τα φωνήεντα

σπάς το σκοτεινό κέλυφος

και νεογέννητα φωτάκια

χορεύουν γύρω μου.

Ξυπνάω.

Νικάς.

Το δάσος παραιτείται

με αφήνει στα χέρια σου

με έναν υψηλό πυρετό

επιστροφής στην πραγματικότητα.

Μού μιλάς με φως

σού απαντάω με μαύρο.

Περιμένω να με κρατήσεις απ’ το χέρι

όπως ο κηδεμόνας το παιδί

που βρέθηκε μετά από εξαφάνιση,

μα με αφήνεις ελεύθερη

κι όλο έρχομαι κολλάω δίπλα σου

σαν να ‘χω γίνει ξωτικό

που ενώ το γλίτωσες απ’ τα ξόρκια

παλεύει με τη σειρά του

να σε πλανέψει.

Άμπωτη

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Είναι κάτι βράδια 

που η θάλασσα μαζεύει τα νερά της..

ψάρια, πλοία, καπεταναίοι χάνουν την άνωση 

τα αφρόψαρα την τροφή τους 

και οι ναυαγοί τον προσανατολισμό τους προς τη σωτηρία.

Μα έχει κι η θάλασσα το δικαίωμα

    -κάποιες φορές-

να βουλιάζει μέσα της.

Ευχαριστίες..

[..]Ευχαριστώ όσους δεν πίστεψαν σε μένα και μού προέβαλαν εμπόδια. Μού ενίσχυσαν το πείσμα και τη δύναμη για να σκαρφαλώσω.... όμως, δεν γνωρίζουμε που θα είχα φτάσει, αν αντί για αμφισβήτηση και εμπόδια είχα συναντήσει... πίστη και ενθάρρυνση.[..]

~το παιδί~

Ερασιτέχνης

 Ο ερασιτέχνης δεν μπορεί να δουλέψει με.. παραγγελίες. 

Ξεκινά τη δημιουργία σε χρόνο ανύποπτο, ακολουθώντας ένα ένστικτο που.. δεν ξέρει πού θα καταλήξει. 

Δεν έχει αρχικό σχέδιο. Πέφτει στη θάλασσα και αφήνεται έχοντας εμπιστοσύνη στα κύματα, ακόμη κι αν αμφισβητεί τον εαυτό του. 

Δεν μπορείς, όμως, να του 'χεις εμπιστοσύνη πως θα επιστρέψει με τα δίχτυα γεμάτα. 

Μην ποντάρεις την πείνα σου στη βουτιά του. Δεν είναι επαγγελματίας να φανεί συνεπής στις ορέξεις σου..

Κι αν δελεαστείς να κατοχυρώσεις για δικό σου το αμφιλεγόμενο Έργο του, ανώφελο.. γιατί ο ερασιτέχνης το χαρίζει κι ανήκει σε όλους. 

Όχι από αίσθημα φιλανθρωπίας, μα γιατί κατανοεί πως η ψαριά δεν τού ανήκει, μιας και ο βυθός απ' όπου την ψάρεψε είναι παγκόσμια κληρονομιά.. εξ' αδιαιρέτου.