Τρίτη Ευκαιρία Ζωής....................

Η Γη έχει συνείδηση
και Λογική Σκέψη...
Μην κοιτάς που προσποιείται τόσα χρόνια
το Κατοικίδιο...

Η Γη δεν είναι Ζώο,
είναι Άνθρωπος
από κείνο το είδος το Αρχαίο,
των Θηρίων...

Την ώρα που της περνάς το χαλινάρι,
την αλυσίδα στο λαιμό
σε γελάσανε αν πιστεύεις θα υποκύψει...

Πιάσου Σύντροφε από τις Ρίζες των Δέντρων
από τις Φλέβες των Ποταμών
κι από τα μαλλιά της Δικαιοσύνης...

Η Γη τινάΖεται
ν' αποδιώξει θέλει τα τσιμπούρια της, Σύντροφε...

Δέσου στο κατάρτι της...
Όσοι γλιτώσουν τον Συμπαντικό Εκσφενδονισμό
θα 'χουν τρίτη ευκαιρία Ζωής,
μα να ξέρεις
από τώρα μουγκρίΖοντας
υπαγόρευσε μία απαγόρευση:

Απαγορεύεται 
ν' ανθρωποκεντρίσεις τη ΖΩΗ...

Απαγορεύεται, Σύντροφε.....

Αγνώστου Πατρός...............

Δεν υπολόγισες πως δε χρειάζομαι Άστρο της Βηθλεέμ.
ΔιαβάΖω τους χάρτες από ένστικτο.
Με όσφρηση αντιλαμβάνομαι τον Κίνδυνο
και παίρνω τα μέτρα μου.

Όσο κι αν αντιστέκεσαι
ξέρεις
πως το Μυστήριο των Μυστηρίων
είναι ο τρόπος που η αιχμάλωτη Γυναίκα
γεννά Ελευθερίες...

...και μες στο τόσο Σκοτάδι,
εγένετο Φως...

Ποιος γονιμοΠοιεί την μήτρα της, άραγε;

Ο Σκλάβος των Σκλάβων;
ή ο Σωτήρας των Σωτήρων;

Ούτε στο Ρόδο... Ούτε στο Μαχαίρι...

 

ΒΙΒΛΙΟ "Συνεργός", Εκδόσεις Ars Poetica, 2015

Οι Συγγραφείς στη βιβλιοθήκη μου διαπληκτίζονται καθώς κάθομαι μπροστά στα ράφια με το δίλημμα της επιλογής. Λογοτέχνες σου λέει. Σήκωσαν μανίκια και μάχονται βρώμικα για να επικρατήσουν στην επίσημη εκδήλωση της αποψινής μου ανάγνωσης.

Οι Θεοί του κόσμου οπλίζουν χέρια και σκέψεις για να αυξήσουν τους οπαδούς τους. Μάχονται και για μένα. Ποιος θα πάρει την Ψυχή, ποιος το Σώμα. Το δεύτερο συνήθως καταλήγει σε Ανθρωπόμορφους επί Γης Σωτήρες, που θεοποιούν τον Εαυτό τους στο όνομα του Έρωτα!... Κάτι είναι κι αυτό. Έχει και η ηδονή τη θρησκευτική λατρεία της.
Η Ψυχή μου ακόμη παίζεται.

Θα έπρεπε να υποφέρω τεμαχισμένη. 
Μάχη στη μάχη, μία κερδίζει ο ένας, μία ο άλλος, που διεκδικεί κομμάτια μου. Όμως, η ανθρώπινή μου υπόσταση διαψεύδει τις διαχρονικότητες των συγγραφέων και τις αλήθειες των Θεών αφιερώνοντας Εαυτό στο Κυρίαρχο Στιγμιότυπο του Παρόντος, που διαταρράσσει την Ιστορία με παρέμβαση από στεριάς, θάλασσας και αέρα, μέσα από μια τριλογία ΖΩΗΣ που δεν επιτρέπει στην τριαδική μου Φύση να υποταχθεί ούτε στο Ρόδο, ούτε στο Μαχαίρι....

Σε λατρεύω που δε μ' αγαπάς!......

Αν μ'αγαπούσες
θα είχα βουλιάξει σε μιας αγκαλιάς την ασφάλεια.
Θα είχα φιμώσει την Ψυχή μου
μπρος στη δυστυχία του κόσμου
με μια αμάσητη μπουκιά Φιλιού.

Δε θα ΄βγαζα φωνή, άχνα, κραυγή διαμαρτυρίας.
Δε θ' άπλωνα το χέρι.
Δε θα ζύμωνα Σκέψεις,
ψωμί για την Πείνα του Γείτονα, τη Δική  μου...

Θα χόρταινα Εσένα,
μόνο Εσένα,
πάντα Εσένα
με το καλύτερο κομμάτι του Εαυτού μου.

Αν μ'αγαπούσες
θα έπεφτα στην παγίδα του εφησυχασμού.
Θα κήρυτταν ανακωχή οι Εχθροί μου:
Μοναξιά, Αγριότητα, Φόβος, Σιωπή

Σε λατρεύω που δε μ' αγαπάς!...

Έτσι δαγκώνω σαν σκυλί,
τσαλακώνω τη Γυναίκα,
ματώνω τα χείλη μου,
σφίγγω τη γροθιά μου,
συναναστρέφομαι Αετούς και Τρωκτικά,
με ποτίζω πετρέλαιο και ανάβω τα σπίρτα
και φωνάζω ακόμα:

Ελευθερία ή Θάνατος...

Μέρες Αγρύπνιας....

Άνθρωπε, πώς γίνεται να ξυπνάς

όταν διανύουμε μέρες

που δεν πρέπει να κοιμάσαι?......

------

Κόκκινη ΠρωτοΜαγιά, Κόκκινος Μάης, Κόκκινα Αυγά...

Τσουγκρίζουμε τις Ζωές μας και ραγίζουν τα Όνειρα...

Εδώ δεν υπάρχει ανταγωνισμός: ποιο Όνειρο θα είναι το πιο "Δυνατο" φέτος...

Εδώ υπάρχει Ανάγκη: ποια ΖΩΗ θα επικρατήσει για να την Ζήσουμε....

Βιάσου... ίσα που προλαβαίνουμε.....

Γεννητούρια
στο μαιευτήριο των Ποιημάτων.
Πρώτο Κλάμα.
Πρώτο Γέλιο
κι έπειτα όρμηξαν πάλι οι Ξένοι,
με μάτια τυφλά,
αίμα στάσιμο,
χέρια εκπυρσοκρότησης
και φθαρμένα λάθη τόσων Επαναλήψεων.

Μικρή Σιγή - πνιγμένη...

Στο διάδρομο της Ζωής
Σταυρωμένο το βρέφος.

Στα μαγειρεία ψήνονται διδαχές,
γαλοπούλα, κάστανα, μελομακάρονα, τσουρέκια.

Έξω σουβλίζονται Αλήθειες, Ανάγκες, Άνθρωποι, Οβελίες.

Κόκκινες κραυγές Ποιημάτων.
Τσουγκρίζουμε αυγά
-και φέτος-
πλέκονται τσουρέκια τα λευκά πόδια με τις κόκκινες γόβες.
Χορταίνουν τα μάτια.
Χορταίνουν τα σώματα.
Λιμοκτονούν μαζικά οι Ψυχές...

Βιάζονται οι Άνθρωποι να γιορτάσουν
Γέννηση, Σταύρωση, Επανάληψη,
καθώς μία μικρή Παναγιά
σ' ένα ξωκλήσι ρημαγμένο
κρατά στην αγκαλιά της ένα κομμάτι Ουρανού
και το θηλάζει Ψυχή
να μεγαλώσει
να γίνει Σύμπαν Δικαίωσης...

Βιάσου, ίσα που προλαβαίνουμε...
Αυτή τη φορά
έρχονται για μας......

Λύση!..............

Κάποιες φορές

για να λύσεις ένα Πρόβλημα

πρέπει να ... δέσεις

μία Γυναίκα!....

~Κόσμημα Ελευθερίας~

Η εικόνα είναι κλεμμένη από τον Φίλο μου Σίγμα Πι..... {και το τραγούδι επίσης}

-------------------------

Ήταν υπόγειο το κελί.

Η Υγρασία λιπόθυμη μες στα χέρια μου,

χωρίς αποστείρωση, χωρίς προστασία,

να σπαρταράει θυμίζοντας θάλασσες,

να λιγοστεύει θυμίζοντας ξηρασία.

Είναι μεταδοτικές οι λιποθυμίες στα υπόγεια.

Είπα να σκάψω.

Το μέταλλο της επίστρωσης των τοίχων μειδίασε

χλευάζοντας τις χειροπέδες της Ζωής μου.

Δε με ξέρεις καλά!

Ξεντύθηκα και τίναξα τα μαλλιά.

Γυμνή, σε θερμοκρασία πυρετού,

ακούμπησα ολόκληρη

στην κρύα επιδερμίδα του περιορισμού μου.

Η λιποθυμία μεταδίδεται

και ο πυρετός επίσης.

Λιώνουν στα καζάνια του αναΒρασμού οι θωρακίσεις

και με το χρώμα που ξεβάφει η πυκνότητα του λευκόχρυσου

ζωγραφίζω στους τοίχους του κελιού ένα κόσμημα Ελευθερίας:

Σ’ ένα πεζοδρόμιο ένας φοιτητής ιατρικής

ξεγεννά  μία Ιδέα από το σφηνωμένο μυαλό ενός ανυποψίαστου.

Η κρυφή κάμερα της Τράπεζας καταγράφει το πρόσωπο της Ιδέας.

Ύποπτη!
Η εικόνα της μεταφέρθηκε στα υψηλά κλιμάκια αναγνώρισης.

Ο αστυνόμος συλλαμβάνει το μωρό.

Ο φοιτητής καταδικάζεται εις θάνατον.

Εγώ,

μάρτυρας υπεράσπισης και κατηγορούμενη,

κρατούμαι στο υπόγειο μιας ανάκρισης που όλο αναβάλλεται.

Η Υγρασία λιποθυμά μες στα χέρια μου.

Μεταδίδεται ο πυρετός στα υπόγεια.

Ευτύχημα!

Με πυρετό λιώνουν τα μέταλλα,

τα κάγκελα, οι χειροπέδες, οι κλειδαριές.

Λευτερώθηκα…………………………………..

~ΠρωτοΣέλιδο~

Γίναμε πρωτοσέλιδο, μωρό μου...
Εσύ μου πούλησες Εθισμό σε τιμή ευτυχίας
κι Εγώ δολοφόνησα τα Ένστικτα Επιβίωσης...

Ρε Διάολε.......................................

-----------------------------------------------------------------------------------------------

ΒΙΒΛΙΟ "Συνεργός", Εκδόσεις Ars Poetica, 2015

Ημίφως. Ημίγυμνη. Ημικρανία και Ζάλη. Ημιόροφος Ζωής.

Στη σκιά, το διάγραμμα ενός χεριού που κρατά τα κλειδιά μου. Θροΐζουν σαν φύλλα, μα δεν ακούγεται ήχος μεταλλικός. Όπως θροΐζω ολόκληρη, μα δεν ακούγεται το παραμικρό. Γυ­μνάζεται ο Ίλιγγος πάνω στα σκαλοπάτια της κλιμακωτής μου Αντοχής. Από το κλιμακοστάσιο της υπόγειας αγωνίας, ως την ταράτσα της αυτοκτονικής ευτυχίας. Βγαίνω συχνά από το Σώμα μου και παρατηρώ το Φεγγάρι από απόσταση αναπνοής. Υπάρχει λόγος που είναι χλωμό. Αφαίμαξη.

Σελήνη, η πρώτη Γυναίκα που χάρισε τα κλειδιά της στον Κλέφτη.

Ο ουρανός κλειδωμένος. Δεν θα πετάξουμε απόψε. Έβγα­λα χθες τα φτερά από την πλάτη μου. Κοιμήθηκα μαζί σου. Τραυματίζουν οι αγκαλιές με την άμυνα του σκαντζόχοιρου. Τρυπούν την αλήθεια του αγγίγματος ως τον αναστεναγμό. Βελονίζουν, ώσπου ο πόνος να παραδώσει τα κλειδιά του στην εξομολόγηση.

Είπα πολλά. Και στις πρόβες και στην πρεμιέρα. Κόντεψα να στερέψω τη φωνή μου.

Μπήκαν πολλοί ηθοποιοί στο καμαρίνι. Όλοι με τ’ όνο­μά σου. Ντρέπομαι να αλλάξω το κουστούμι μου μπροστά σε τόσα μάτια. Θα εμφανιστώ και στην επόμενη σκηνή με το νυ­χτικό της τρελής. Χλωμό, στις αποχρώσεις της σιωπής. Ευ­τυχώς, ακόμη φοράω τα κόκκινα χείλη και τα μαύρα μαλλιά.

Αλλάζουν οι άνθρωποι στο ημίφως. Γίνονται ο πιο αλη­θινός Εαυτός τους και δεν τους αναγνωρίζει ούτε η μητρική αφοσίωση. Η Μάνα πάντα βλέπει τον Γιο της ντυμένο Φως. Η Ερωμένη τον βλέπει γυμνό στο σκοτάδι. Και η Ερωτευμέ­νη τον βλέπει απελευθερωμένο από όλα… εκτός από Εκείνη την ίδια…

Είναι δικά μου τα κλεμμένα Κλειδιά. Κάθε κλεμμένο κλειδί φέρει την κατάρα της Πύλης που ανοίγει. Μπορείς να σηκώσεις το Βάρος μου…; Μη με ζυγίζεις με τα μάτια. Δεν εί­μαι κατηγορίας φτερού, μα σηκώνεται εύκολα το κορμί μου… Η Ζωή μου είναι που βαραίνει… Η Σκέψη μου είναι που δένει έναν βράχο στο λαιμό της και γίνεται ασήκωτη…

Σκέψεις… Συνεπαγωγές… Αινιγματικές αιτίες των πραγμάτων... Ο απόλυτος Γρίφος: το πιο ακριβό κόσμημα γύρω από το λαιμό της Γυναίκας. Πνί­γομαι.

Ο Θεός χαμηλώνει το σύννεφο πάνω από το μπαλκόνι του ιλίγγου μου. Σκίζει ρωγμή. Τείνει το φως της αιμορραγικής Σελήνης στα μάτια της εξομολόγησης. Σκυμμένο το κεφά­λι. Αφουγκράζομαι σεισμό. Συγκεντρώνομαι στο σημείο. Τα διανύσματα, οι διαδρομές, οι αποστάσεις, ο χώρος, ο χρόνος, ο Εαυτός, όλα Ένα. Δεν θα παραδοθώ αμαχητί. Την προσευχή της ύστατης στιγμής την έχω γράψει από την πρώτη κιόλας οντισιόν για τον Ρόλο.

Χαμηλώνει, κοντεύει στο αυτί μου ο Θεός. Ψιθυρίζει στον ανθρώπινο φόβο μου μυστικά λύτρωσης. Πιάνει το χέρι μου και στην κρύα παλάμη ακουμπά τα κλειδιά. Μπορώ να ξεκλειδώσω τις πόρτες. Λεύτερη να φύγω ή να μείνω. Βγαίνω ξανά από το Σώμα μου. Τρέχω στο κλιμακοστάσιο, εκεί όπου κούρνιαζα μικρή, μακριά από όλους. Η Πύλη κλειστή. Τρέχω στην ταράτσα, πιο ψηλά από τους Ανθρώπους. Η Πύλη κλειστή. Τρέχω μέσα μου. Απο­κλεισμός. Εξορία.

Επιστρέφω στο μπαλκόνι αποφασισμένη να πω την αλή­θεια:

– Ρε Διάολε, όσο Θεό κι αν ξοδέψουν οι Έρωτες, πάντα χλω­μό θα είναι το Φεγγάρι, πάντα βροχή θα φέρνει το σύννεφο, πάντα αυτοκτονία θα μυρίζει το μπαλκόνι και το Κορίτσι με 67

επίσημο ένδυμα το νυχτικό του θα σεργιανίζει σαν τρελή στις κλειδωμένες διαδρομές του Μυαλού της, γνωρίζοντας πως η Άρνηση εί­ναι το κίνητρο της Κατάφασης στο σενάριο της Θρησκείας…

Ακούγεται ο μεταλλικός ήχος των κλειδιών. Τα επιστρέφω. Κρεμιέμαι από τον εξώστη της κλειδωμένης Ζωής μου.

Ρε διάολε, κλείδωσε όλες τις πόρτες. Εσώπορτες εξώπορτες. Αν είναι να φύγω, θέλω να είναι απόδραση, να έχει το σενάριο περιπέτεια και διδαχή προτροπής.