2.500 χρόνια συνύπαρξης με τον Άνθρωπο

Την φωτογραφία του γεράκου (Θεού) δανείστηκα από εδω: 

http://antonis-bultadakis.blogspot.gr/2016/10/blog-post_25.html

Βιβλίο "Δύσκολη Υιοθεσία", Εκδόσεις λεξίτυπον, 2018

Στο στριφογύρισμα του χρόνου
στην πλατεία με τις φυτεμένες εμπειρίες
συνάντησα τον γεράκο
καμπουριαστό να σηκώνει στην πλάτη
τα εγκλήματα της ιστορίας
μη μπορώντας να ανατρέψει το αποτέλεσμα
της ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου.

Ο μεγάλος πατέρας
συρρικνωμένος στο ρυτιδιασμένο προφίλ του
φτωχός από θαύματα
κάθισε δίπλα στην αγωνία μου
και προσπάθησε να υπερασπιστεί τον κάθε αμαρτωλό
που στην εκπνοή του χρόνου ζωής του
πρόλαβε και μετανόησε.

Δε μου έφτανε η μετάνοια.
Άνοιξα την τσάντα μου.
Του έδειξα μία φωτογραφία που κλαίει
μία παιδική ζωγραφιά που τρέχει  να ξεφύγει
μία πεινασμένη παιδική κούκλα που τρώει τον εαυτό της.
Του διηγήθηκα ζωές παιδιών
απ' όπου λείπει ο θεός
και κυριαρχεί η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου.
Του έδειξα τα παρτέρια της πλατείας
με τ' ακρωτηριασμένα παιδικά σώματα και τις ψυχές
που μεγαλώνουν μα δύσκολα ανθίζουν.

Την ώρα που ήταν να γύρει στην αγκαλιά μου
συντετριμμένος μπρος στα κομμένα λουλούδια
ακούστηκε η σειρήνα ενός ασθενοφόρου
μισθωμένου από το Ίδρυμα Εγκλεισμού Ηλικιωμένων
που πάσχουν από άρνηση αποδοχής της αλήθειας.

Δεν πρόλαβε να ρίξει ούτε ένα δάκρυ
να ποτίσει τις ρίζες των κακοποιημένων.
Φορτωμένος την καμπούρα του
ανέβηκε στο ασθενοφόρο
δέχθηκε την ενδοφλέβια ουσία λήθης
και άρχισε να ξεχνά
τα 2.500 χρόνια συνύπαρξής του με τον Άνθρωπο.

Η πρόσκληση

Και πάλι δεν είμαι εγώ. Και πάλι φορώ το πουκάμισο με τα τεράστια μανίκια και τεντώνω τα χέρια να βγουν τα δάχτυλα από τις άκρες, να φτάσουν το μαχαίρι ή το μολύβι, να χαράξουν σύνθημα ελευθερίας ή βοήθειας προς τους περαστικούς... αυτούς τους απελπισμένους ναυαγούς που σεργιανίζουν τα πνιγμένα κορμιά τους στα πεζοδρόμια της μαύρης θάλασσας των αγνοουμένων της Ζωής.

Κοιτάζω το εκκρεμές που στέκεται ακίνητο στο μέγιστο της ταλάντωσής του κρατώντας βαθιά αναπνοή στα χείλη του χρόνου που παγώνει σ' αυτόν τον χειμώνα των ναρκωμένων ανθρώπων. Σ' αυτό το νεκρό δευτερόλεπτο κατανοώ πως δεν μπορεί να με σώσει κανείς. Όλοι οι νεκροί χοροπηδούν πάνω στα πλακάκια με τα σκορπισμένα κόλλυβα και λαχανιάζουν να προλάβουν τις προθεσμίες για να εξοικονομήσουν λίγο χρόνο να ζήσουν την αγωνία του θανάτου τους. Πολυτέλεια να βιώνεις την αγωνία του θανάτου. Σημαίνει πως έχεις χρόνο Ελεύθερο. Σημαίνει πως η Ψυχή σου πετά Ελεύθερη πάνω από το χλωμό φεγγάρι που κείτεται νεκρό στο φέρετρο του ουρανού χιλιετίες τώρα.

Κοιτάζω από το παράθυρο με τα κάγκελα. Στα τρύπια μάτια υπάρχουν κρεμασμένα post it που υπενθυμίζουν το πεπερασμένο της ζωής. Τα ξυπνητήρια και οι καμπάνες προειδοποιούν για κάτι Μεγάλο που έρχεται. Δώστε μου  κι εμένα μία πρόσκληση στο χέρι. Μην μ' αφήνετε έξω από τη γιορτή. Τεντώνω τα χέρια  να βγουν από τα πελώρια μανίκια αυτού του λευκού πουκάμισου. Δεν μου έμεινε άλλο μπόι. Το έριξα όλο στην παιδική μου ηλικία. Τώρα μόνο συρρικνώνομαι και μου πλέουν τα ρούχα, καθώς το κορμί μου χάνεται στα ρεύματα της θάλασσας αυτής της στείρας πόλης και η Ψυχή μου βυθίζεται στον ωκεανό της αναζήτησης.

Σας παρακαλώ πάρτε εσείς το ψαλίδι που στέκει με το στόμα ανοιχτό και δεν τολμά να  κόψει το νήμα, και κόψτε μου το παραπανίσιο ύφασμα που κρύβει το διψασμένο μου δέρμα. Δώστε μου μία ευκαιρία  να απλώσω το γυμνό μου χέρι προς τον καθρέφτη και να με σώσω. Και χαρίστε μου μία πρόσκληση για τη γιορτή, την κηδεία, την επέτειο, τα εγκαίνια αυτού του Σήμερα, που μόλις συνειδητοποίησε πως έπεσε στα χέρια των ανθρώπων.. αποφάσισε να αυτοκτονήσει.

Ημιτελής διαδρομή

Ο δρόμος προς τον Παράδεισο θέλει να έχεις Διασταυρώσεις μέσα σου 

και να αξιοποιείς όλες τις κατευθύνσεις προς την προσέγγιση της Αλήθειας 

που δεν είναι άλλη από .................... (συμπληρώστε ελεύθερα!)

Bob Dylan

Σ' ένα μέλλοντα χρόνο επανεκκίνησης
του δομημένου σεναρίου διακρίσεων
οι διανοούμενοι λησμόνησαν
πώς χορεύεται η χαραυγή,
μόνο μνημόνευαν
το ουρλιαχτό του θανάτου
που αντηχούσε στα βράχια της μοναξιάς
με επαναλαμβανόμενες απειλές
κατά της ονειροπόλησης.

Οι μελλοθάνατοι
άρπαξαν τα βραβεία λογοτεχνίας
από τα χέρια της ζωής
ακυρώνοντας τα κριτήρια απονομής
κι αιτήθηκαν ποτέ ξανά μην αποκλίνει
προς τον άνθρωπο ο Θεός,
διαχωρίζοντας με σαφήνεια την διανόηση
απ' τ' Όνειρο.

Truth

Το παιχνίδι δεν είναι
να κερδηθεί ο εξωτερικός χρόνος
μα να απειρωθεί ο εσωτερικός παλμός
και να συμφιλιωθεί
με την Αλήθεια του ο Εαυτός.

Τεχνοτροπία

Είναι εκείνος ο παράξενος βηματισμός του ανθρώπου που ζει τη ζωή του σαν κάθε μέρα να είναι το κεφάλαιο ενός βιβλίου που, ακόμη κι αν δεν διαβαστεί ποτέ, τουλάχιστον θα υπάρχει κάποιος που θα το έχει......... ΖΗΣΕΙ!

Η γλώσσα μου

Βιβλίο "Δύσκολη Υιοθεσία", Εκδόσεις λεξίτυπον, 2018

Συλλαβίζοντας περπάτησα ως εδώ

σ' ένα ημερολόγιο Ζωής

που δεν μεταφράζεται

γραμμένο σε μια προσωπική διάλεκτο

που δανείζεται λέξεις της ελληνικής

μοιάζει κατανοητή

μα δεν είναι.

Τα είδωλα των νοημάτων

στρεβλώνονται κάτω από το βάρος

της εσωστρέφειάς μου

και οι ευθείες των γραμμάτων

ερωτεύονται τις τεθλασμένες του γραφικού μου χαρακτήρα.

Στο χειρόγραφο περισσότερο ζωγραφίζω

ρίζες και τροχιές

που φέρουν βαθύτερο νόημα 

απ' τις λέξεις

και στις σιωπές

η γλώσσα μου γρυλίζει

θροϊζει

κολυμπά

τρέχει και σκοντάφτει

αρχαία και νεογέννητη

ζωντανή ρέει στο αίμα μου

μα σαν κυλήσει ως το στόμα

-ανοιχτή πληγή-

γίνεται κραυγή 

αίμα σκοτωμένο και πεθαίνει.

Έπειτα μοιρολογεί τα μυστικά μου

κλαίγοντας με μια δική της φλυαρία

εκθέτοντας το μέσα μου έξω 

σε αλυσίδες νεκρών ποιημάτων

χωρίς ποτέ 

μα ποτέ

να την καταλάβει κανείς.

Συλλαβίζοντας περπάτησα ως εδώ

και είμαι σίγουρη

πως δεν μ' ακολούθησε κανείς.

Παραμύθι

Βιβλίο "Δύσκολη Υιοθεσία", Εκδόσεις λεξίτυπον, 2018

Κλεισμένος στο Οχυρό σου
ξεπροβάλλεις σκοτεινός πριν απ' τον Ήλιο
στο μπαλκόνι της Επιβολής σου
με τον στρατό των αρσενικών σου γοήτρων
παραταγμένο σ' όλη την εμβέλεια
του κύκλου ασφαλείας σου.
Οι στρατιώτες σου ξάγρυπνοι κι εντοιχισμένοι
στα δομικά υλικά της Κυριαρχίας σου
δεν ξέρουν τί περιμένουν
καθώς υπόγεια έρχομαι
αρχαίο σκαπτικό που αναμοχλεύει
τα εδάφη του Εαυτού σου.
Ο θηλυκός στρατός μου
πνίγει τα τείχη σου
αγκαλιάζοντας με νύχια
τα κορμιά των μαχητών σου
τυλίγοντας με πλεξούδες
τα πόδια, τα χέρια, το μυαλό τους.
Επιμένει η μανία σου για επίθεση,
για έλεγχο, για αυτοπροστασία.
Οι σκέψεις σου σμήνη άγριων πουλιών
επιτίθενται στις αγέλες της εμμονής μου.
Η Ψυχή σου εκείνος ο αντάρτης άγγελος
που δεν διαπραγματεύεται.
Η Φύση μου εκείνη η σταθερή ηρεμία
που δεν εγκαταλείπει.
Πολλαπλασιάζομαι.
Συμπυκνώνεσαι.
Σκληρό Υλικό μ' έναν πυρήνα
που δολοφονικά ηλεκτρίζει.
Φέρω φορτίο
που σμίγει με τα ηλεκτρόνια των κεραυνών σου
η Δύναμή σου ενισχύεται
με τη δική μου.
Επιδιώκεις Συμμαχία.
Συμφωνώ στη Συνύπαρξη.
Τα δοκάρια που στηρίζουν το μπαλκόνι σου
μεταγγίζονται υλικό απ' τη σάρκα μου,
στο αρχοντικό σου ρούχο
κλωστοποιείται κάθε ίνα με μία φλέβα μου.
Δεν υπήρξαμε άγνωστοι ποτέ
σε κάθε σύγχρονο όνειρο
σε κάθε αρχαίο που έχουμε παραμύθι
κυκλώνουμε ο Ένας τον Άλλο
σε δύο πλεγμένους κύκλους απείρου
όπου όλοι οι Άντρες είσαι Εσύ
κι Εγώ κάθε μορφή Θηλυκότητας
που κυοφορεί τις Δύσκολες Ευτυχίες σου.

Δίχως Κανόνα

Μ' αυτόν τον κανόνα

μάτωσα τόσο

στην άρνησή του να συμμορφωθεί

με τις προϋποθέσεις που όριζα

για την ισχύ του.

Δικός μου κανόνας 

όφειλε να υπακούσει 

στο πρότυπο που σκάρωνα από μικρή.

Έφτασα Γυναίκα

κι αυτός επιμένει θηρίο

να διαπραγματεύεται με απειλές κι εκβιασμούς

τις αλήθειες και τις εξαιρέσεις του.

Βρίσκει το καλούπι μου στενό

όσο ευρύχωρα κι αν υποχωρώ

στις απαιτήσεις του

και ενώ γνωρίζει πόσο ανάγκη 

έχω να οριστικοποιηθεί η ισχύς του

για να ισορροπήσω το βήμα μου 

πάνω στην ηθική του

με πείσμα μου αρνείται συμβιβασμό

και μ' αφήνει έκθετη να πορεύομαι

δίχως κανόνα

στο μεταίχμιο πάντα της Ζωής μου.

Επετειακό συλλαλητήριο

Βγάζω από το ντουλάπι τα εργατικά μου
να ντυθώ διαδηλωτής
να βγάλω στο δρόμο την οργή
που συσσωρεύω στην τσέπη μου
σαν το υπόλοιπο ενός τρεχούμενου λογαριασμού
που κρατά μικροποσά για ώρα έκτακτης ανάγκης.
Φρεσκάρω τα πλακάτ και τα πανό
με μία βούρτσα βουτηγμένη στη διαφάνεια
της ηθικής του μικρού ανθρώπου
που συγχρονίζεται με τις βιτρίνες των πολιτικών.
Επετειακό συλλαλητήριο
σαν μνημόσυνο καλοθαμμένων ανταρτών
τους οποίους φορώ σχέδιο στην μπλούζα
μην τολμώντας να τους φορέσω στην ψυχή
σαν λες φοβάμαι τί κουβαλά η μνήμη τους
πόλεμο στον πόλεμο
ενώ εγώ με πείθω πως είμαι ικανός
μόνο  να σέρνομαι στον χιλιοπερπατημένο δρόμο
που απλώνεται στο μ' αλληγορία αιματοβαμμένο χαλί
κάτω από το κεφαλόσκαλο
όπου θα εκφωνήσει και εφέτος
τον επίσημο λόγο του ο πρωθυπουργός
πριν αναχωρήσει πάλι εις τας Αθήνας
μετρώντας τη δύναμή του
από τη δυναμική του συλλαλητηρίου μας
που αδύναμο επαναλαμβάνεται επετειακά
ενώ όφειλε να μεγαλώνει το ανάστημά του
σαν παιδί που από νεογέννητο
φτάνει να γίνει ο αντάρτης
που και πεθαμένο τον τρέμουν οι αρουραίοι
μην και ξυπνήσει απ' τις φωνές, τις αδικίες
ή την άγρια σιωπή ενός παιδιού που ονειρεύεται.