Της έδειξα το χαρτί, το μολύβι και τα όργανα. Αρνήθηκε να συνεργαστεί. Δεν μπόρεσα να κρατήσω τη σκέψη της πάνω στο τετράδιο. Ίππευε σύννεφα, ορειβατούσε ουρανούς. Πώς να διδάξεις σε ένα αγρίμι γεωμετρία, όταν τις ευθείες τις γνώριζε κόβοντας δρόμο για να ξεφύγει απ' τους κυνηγούς, τα τόξα απ' τις ιδρωμένες καμπύλες στο έφηβο κορμί της, το σημείο απ' τα φωτεινά ίχνη των αστέρων, τον κύκλο απ' το περιμετρικό αγκάλιασμα ενός αγαπημένου πλάσματος ή απ' το σφίξιμο της πάλης γύρω απ' το σώμα ενός εχθρού, τα ημικύκλια απ' το σημάδι που άφηναν τα δόντια της στο δέρμα όταν δάγκωνε από θυμό ή ηδονή, τις γραφικές παραστάσεις απ’ τις κυματομορφές του γέλιου της ή της κραυγής της στον αέρα.
Πώς να χωρέσει αυτή η πληθωρική θεώρηση στις γραμμές του τετραδίου;
Την άφησα ελεύθερη. Έξω από παρουσιολόγια και οδηγίες. Έξω από επιτηρήσεις, εποπτεία, διδακτέα ύλη, εξετάσεις και πιστοποιήσεις γνώσεων. Ήταν περιττός ο ρόλος μου. Την αποδέσμευσα ήσυχα, χωρίς θεατρινισμούς και ενήλικες υστερίες. Χωρίς ενοχοποιήσεις που προσδίδουμε στα παιδιά που δεν ανταποκρίνονται στο εκπαιδευτικό σύστημα, στην εκπαιδευτική διαδικασία που επιλέξαμε για να τους μάθουμε τα αναγκαία. Δεν με είχε ανάγκη. Είχε μέσα της καταγεγραμμένα τα απαραίτητα εγχειρίδια.
Μετά από χρόνια, την πέτυχα να μελετά τους ομόκεντρους κύκλους και τις επίκεντρες γωνίες στους κορμούς των δέντρων. Την ακολουθία Fibonacci στο όστρακο ενός σαλιγκαριού. Το fractal στους παγοκρυστάλλους . Θαύμασα τον τρόπο που μαθαίνει χωρίς δάσκαλο και την άκουσα να μιλά με την παιδική μου χροιά. Να μιλά στα άψυχα. Να εφαρμόζει την παλάμη της στηθοσκόπιο στις ευαίσθητες, αν και σκληρές, επιφάνειες. Μέσα από τη σύνδεση αποκωδικοποιούσε με τη διάλεκτο του νηπίου (έτσι όπως, ως νήπιο, συστήνεται ο άνθρωπος στη συμπαντική αίθουσα διδασκαλίας) τα μεγάλα μυστήρια της Φύσης.
Πώς να τα διδάξει αυτά ένας δάσκαλος;
Πείσθηκα πως μέσα μας υπήρχε από πάντα, ασυνείδητα, η γνώση, δίχως να χρειάζεται εξήγηση. Η γνώση των κύκλων, της σφαίρας, του τετραγώνου, των συνδυασμών τους. Όπως ένα δέντρο γνωρίζει, δίχως διαβήτη, πώς να χαράξει ομόκεντρους εσωτερικά στον κορμό του. Το μόνο που έλειπε ήταν να συνδεθούμε με εκείνο το αγρίμι μέσα μας. Εκείνο που δε δαμάζεται παρά μόνο από τους νόμους στους οποίους υπόκειται. Τους νόμους της Φύσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου