Σε λατρεύω που δε μ' αγαπάς!......

Αν μ'αγαπούσες
θα είχα βουλιάξει σε μιας αγκαλιάς την ασφάλεια.
Θα είχα φιμώσει την Ψυχή μου
μπρος στη δυστυχία του κόσμου
με μια αμάσητη μπουκιά Φιλιού.

Δε θα ΄βγαζα φωνή, άχνα, κραυγή διαμαρτυρίας.
Δε θ' άπλωνα το χέρι.
Δε θα ζύμωνα Σκέψεις,
ψωμί για την Πείνα του Γείτονα, τη Δική  μου...

Θα χόρταινα Εσένα,
μόνο Εσένα,
πάντα Εσένα
με το καλύτερο κομμάτι του Εαυτού μου.

Αν μ'αγαπούσες
θα έπεφτα στην παγίδα του εφησυχασμού.
Θα κήρυτταν ανακωχή οι Εχθροί μου:
Μοναξιά, Αγριότητα, Φόβος, Σιωπή

Σε λατρεύω που δε μ' αγαπάς!...

Έτσι δαγκώνω σαν σκυλί,
τσαλακώνω τη Γυναίκα,
ματώνω τα χείλη μου,
σφίγγω τη γροθιά μου,
συναναστρέφομαι Αετούς και Τρωκτικά,
με ποτίζω πετρέλαιο και ανάβω τα σπίρτα
και φωνάζω ακόμα:

Ελευθερία ή Θάνατος...

Μέρες Αγρύπνιας....

Άνθρωπε, πώς γίνεται να ξυπνάς

όταν διανύουμε μέρες

που δεν πρέπει να κοιμάσαι?......

------

Κόκκινη ΠρωτοΜαγιά, Κόκκινος Μάης, Κόκκινα Αυγά...

Τσουγκρίζουμε τις Ζωές μας και ραγίζουν τα Όνειρα...

Εδώ δεν υπάρχει ανταγωνισμός: ποιο Όνειρο θα είναι το πιο "Δυνατο" φέτος...

Εδώ υπάρχει Ανάγκη: ποια ΖΩΗ θα επικρατήσει για να την Ζήσουμε....

Βιάσου... ίσα που προλαβαίνουμε.....

Γεννητούρια
στο μαιευτήριο των Ποιημάτων.
Πρώτο Κλάμα.
Πρώτο Γέλιο
κι έπειτα όρμηξαν πάλι οι Ξένοι,
με μάτια τυφλά,
αίμα στάσιμο,
χέρια εκπυρσοκρότησης
και φθαρμένα λάθη τόσων Επαναλήψεων.

Μικρή Σιγή - πνιγμένη...

Στο διάδρομο της Ζωής
Σταυρωμένο το βρέφος.

Στα μαγειρεία ψήνονται διδαχές,
γαλοπούλα, κάστανα, μελομακάρονα, τσουρέκια.

Έξω σουβλίζονται Αλήθειες, Ανάγκες, Άνθρωποι, Οβελίες.

Κόκκινες κραυγές Ποιημάτων.
Τσουγκρίζουμε αυγά
-και φέτος-
πλέκονται τσουρέκια τα λευκά πόδια με τις κόκκινες γόβες.
Χορταίνουν τα μάτια.
Χορταίνουν τα σώματα.
Λιμοκτονούν μαζικά οι Ψυχές...

Βιάζονται οι Άνθρωποι να γιορτάσουν
Γέννηση, Σταύρωση, Επανάληψη,
καθώς μία μικρή Παναγιά
σ' ένα ξωκλήσι ρημαγμένο
κρατά στην αγκαλιά της ένα κομμάτι Ουρανού
και το θηλάζει Ψυχή
να μεγαλώσει
να γίνει Σύμπαν Δικαίωσης...

Βιάσου, ίσα που προλαβαίνουμε...
Αυτή τη φορά
έρχονται για μας......

Λύση!..............

Κάποιες φορές

για να λύσεις ένα Πρόβλημα

πρέπει να ... δέσεις

μία Γυναίκα!....

~Κόσμημα Ελευθερίας~

Η εικόνα είναι κλεμμένη από τον Φίλο μου Σίγμα Πι..... {και το τραγούδι επίσης}

-------------------------

Ήταν υπόγειο το κελί.

Η Υγρασία λιπόθυμη μες στα χέρια μου,

χωρίς αποστείρωση, χωρίς προστασία,

να σπαρταράει θυμίζοντας θάλασσες,

να λιγοστεύει θυμίζοντας ξηρασία.

Είναι μεταδοτικές οι λιποθυμίες στα υπόγεια.

Είπα να σκάψω.

Το μέταλλο της επίστρωσης των τοίχων μειδίασε

χλευάζοντας τις χειροπέδες της Ζωής μου.

Δε με ξέρεις καλά!

Ξεντύθηκα και τίναξα τα μαλλιά.

Γυμνή, σε θερμοκρασία πυρετού,

ακούμπησα ολόκληρη

στην κρύα επιδερμίδα του περιορισμού μου.

Η λιποθυμία μεταδίδεται

και ο πυρετός επίσης.

Λιώνουν στα καζάνια του αναΒρασμού οι θωρακίσεις

και με το χρώμα που ξεβάφει η πυκνότητα του λευκόχρυσου

ζωγραφίζω στους τοίχους του κελιού ένα κόσμημα Ελευθερίας:

Σ’ ένα πεζοδρόμιο ένας φοιτητής ιατρικής

ξεγεννά  μία Ιδέα από το σφηνωμένο μυαλό ενός ανυποψίαστου.

Η κρυφή κάμερα της Τράπεζας καταγράφει το πρόσωπο της Ιδέας.

Ύποπτη!
Η εικόνα της μεταφέρθηκε στα υψηλά κλιμάκια αναγνώρισης.

Ο αστυνόμος συλλαμβάνει το μωρό.

Ο φοιτητής καταδικάζεται εις θάνατον.

Εγώ,

μάρτυρας υπεράσπισης και κατηγορούμενη,

κρατούμαι στο υπόγειο μιας ανάκρισης που όλο αναβάλλεται.

Η Υγρασία λιποθυμά μες στα χέρια μου.

Μεταδίδεται ο πυρετός στα υπόγεια.

Ευτύχημα!

Με πυρετό λιώνουν τα μέταλλα,

τα κάγκελα, οι χειροπέδες, οι κλειδαριές.

Λευτερώθηκα…………………………………..

~ΠρωτοΣέλιδο~

Γίναμε πρωτοσέλιδο, μωρό μου...
Εσύ μου πούλησες Εθισμό σε τιμή ευτυχίας
κι Εγώ δολοφόνησα τα Ένστικτα Επιβίωσης...

Ρε Διάολε.......................................

-----------------------------------------------------------------------------------------------

ΒΙΒΛΙΟ "Συνεργός", Εκδόσεις Ars Poetica, 2015

Ημίφως. Ημίγυμνη. Ημικρανία και Ζάλη. Ημιόροφος Ζωής.

Στη σκιά, το διάγραμμα ενός χεριού που κρατά τα κλειδιά μου. Θροΐζουν σαν φύλλα, μα δεν ακούγεται ήχος μεταλλικός. Όπως θροΐζω ολόκληρη, μα δεν ακούγεται το παραμικρό. Γυ­μνάζεται ο Ίλιγγος πάνω στα σκαλοπάτια της κλιμακωτής μου Αντοχής. Από το κλιμακοστάσιο της υπόγειας αγωνίας, ως την ταράτσα της αυτοκτονικής ευτυχίας. Βγαίνω συχνά από το Σώμα μου και παρατηρώ το Φεγγάρι από απόσταση αναπνοής. Υπάρχει λόγος που είναι χλωμό. Αφαίμαξη.

Σελήνη, η πρώτη Γυναίκα που χάρισε τα κλειδιά της στον Κλέφτη.

Ο ουρανός κλειδωμένος. Δεν θα πετάξουμε απόψε. Έβγα­λα χθες τα φτερά από την πλάτη μου. Κοιμήθηκα μαζί σου. Τραυματίζουν οι αγκαλιές με την άμυνα του σκαντζόχοιρου. Τρυπούν την αλήθεια του αγγίγματος ως τον αναστεναγμό. Βελονίζουν, ώσπου ο πόνος να παραδώσει τα κλειδιά του στην εξομολόγηση.

Είπα πολλά. Και στις πρόβες και στην πρεμιέρα. Κόντεψα να στερέψω τη φωνή μου.

Μπήκαν πολλοί ηθοποιοί στο καμαρίνι. Όλοι με τ’ όνο­μά σου. Ντρέπομαι να αλλάξω το κουστούμι μου μπροστά σε τόσα μάτια. Θα εμφανιστώ και στην επόμενη σκηνή με το νυ­χτικό της τρελής. Χλωμό, στις αποχρώσεις της σιωπής. Ευ­τυχώς, ακόμη φοράω τα κόκκινα χείλη και τα μαύρα μαλλιά.

Αλλάζουν οι άνθρωποι στο ημίφως. Γίνονται ο πιο αλη­θινός Εαυτός τους και δεν τους αναγνωρίζει ούτε η μητρική αφοσίωση. Η Μάνα πάντα βλέπει τον Γιο της ντυμένο Φως. Η Ερωμένη τον βλέπει γυμνό στο σκοτάδι. Και η Ερωτευμέ­νη τον βλέπει απελευθερωμένο από όλα… εκτός από Εκείνη την ίδια…

Είναι δικά μου τα κλεμμένα Κλειδιά. Κάθε κλεμμένο κλειδί φέρει την κατάρα της Πύλης που ανοίγει. Μπορείς να σηκώσεις το Βάρος μου…; Μη με ζυγίζεις με τα μάτια. Δεν εί­μαι κατηγορίας φτερού, μα σηκώνεται εύκολα το κορμί μου… Η Ζωή μου είναι που βαραίνει… Η Σκέψη μου είναι που δένει έναν βράχο στο λαιμό της και γίνεται ασήκωτη…

Σκέψεις… Συνεπαγωγές… Αινιγματικές αιτίες των πραγμάτων... Ο απόλυτος Γρίφος: το πιο ακριβό κόσμημα γύρω από το λαιμό της Γυναίκας. Πνί­γομαι.

Ο Θεός χαμηλώνει το σύννεφο πάνω από το μπαλκόνι του ιλίγγου μου. Σκίζει ρωγμή. Τείνει το φως της αιμορραγικής Σελήνης στα μάτια της εξομολόγησης. Σκυμμένο το κεφά­λι. Αφουγκράζομαι σεισμό. Συγκεντρώνομαι στο σημείο. Τα διανύσματα, οι διαδρομές, οι αποστάσεις, ο χώρος, ο χρόνος, ο Εαυτός, όλα Ένα. Δεν θα παραδοθώ αμαχητί. Την προσευχή της ύστατης στιγμής την έχω γράψει από την πρώτη κιόλας οντισιόν για τον Ρόλο.

Χαμηλώνει, κοντεύει στο αυτί μου ο Θεός. Ψιθυρίζει στον ανθρώπινο φόβο μου μυστικά λύτρωσης. Πιάνει το χέρι μου και στην κρύα παλάμη ακουμπά τα κλειδιά. Μπορώ να ξεκλειδώσω τις πόρτες. Λεύτερη να φύγω ή να μείνω. Βγαίνω ξανά από το Σώμα μου. Τρέχω στο κλιμακοστάσιο, εκεί όπου κούρνιαζα μικρή, μακριά από όλους. Η Πύλη κλειστή. Τρέχω στην ταράτσα, πιο ψηλά από τους Ανθρώπους. Η Πύλη κλειστή. Τρέχω μέσα μου. Απο­κλεισμός. Εξορία.

Επιστρέφω στο μπαλκόνι αποφασισμένη να πω την αλή­θεια:

– Ρε Διάολε, όσο Θεό κι αν ξοδέψουν οι Έρωτες, πάντα χλω­μό θα είναι το Φεγγάρι, πάντα βροχή θα φέρνει το σύννεφο, πάντα αυτοκτονία θα μυρίζει το μπαλκόνι και το Κορίτσι με 67

επίσημο ένδυμα το νυχτικό του θα σεργιανίζει σαν τρελή στις κλειδωμένες διαδρομές του Μυαλού της, γνωρίζοντας πως η Άρνηση εί­ναι το κίνητρο της Κατάφασης στο σενάριο της Θρησκείας…

Ακούγεται ο μεταλλικός ήχος των κλειδιών. Τα επιστρέφω. Κρεμιέμαι από τον εξώστη της κλειδωμένης Ζωής μου.

Ρε διάολε, κλείδωσε όλες τις πόρτες. Εσώπορτες εξώπορτες. Αν είναι να φύγω, θέλω να είναι απόδραση, να έχει το σενάριο περιπέτεια και διδαχή προτροπής.

~Αγκαλιά~

Όταν με σφίγγεις στην αγκαλιά σου

ψάξε να δεις

αν όντως είμαι μέσα στο Σώμα μου.

Αν λείπω

κάλεσέ με να Επιστρέψω

από το Υπερπέραν της Μοναξιάς μου

γιατί είναι κρίμα

να απουσιάΖω από το θαύμα.

~Ξόρκι~

Επίορκο Σκοτάδι...
Μαύρο νυχτικό {νυχτωμένο Κορμί}
Λευκής Ιδέας {Χλωμής Σελήνης}
σ' ένα φόντο {ΑνεμίΖει παρασκήνιο}
Κόκκινης Συνωμοσίας {Διπλό Φονικό}.

Σκάει μύτη ο Ήλιος
απ' τα σπλάχνα της Γης,
φυτεμένος σε ώρες βρεγμένης σιωπής.
ΑνθίΖει προς τα πάνω φωτιά,
ανταμώνει βροχή.

Ποτίζεται η πύρινη Ρίζα μ' Ανάγκη...
ΜπουμπουκιάΖει το Άνθος στ' απλωμένα Κλαδιά,
Δαγκωμένο Φιλί...
Έρπει αναρριχώμενο στο μπαλκόνι
όπου απλώνεις την μπουγάδα
της καθαρής Ζωής σου.

Έρχονται οι Μήνες
να θερίσουν το Βιος σου,
να οργώσουν το πίσω μέρος του Μυαλού
με τα Γυμνά Χέρια μιας Άνοιξης,
που ντυμένη αγρότισσα
δεν παραπέμπει στην ταυτότητα της πληΓής της...

Ξόρκι κεντάει στην Χλωροφύλλη των αγγείων,
Και κάθε που θα ουρλιάΖεις,
ένα πέταλο αυτοχειρίας θα γκρεμίζεται στο Κενό
ψιθυρίζοντας διαδοχικά
"Μ' αγαπάει, Δε μ' αγαπάει".....

Να με προλάβεις....................

Κοίτα γύρω...

το τοπίο σκοτείνιασε...
Καπνοί και Φονικό...
Ένα παιδί φωνάζει.....
ουρλιάζουν τα ερείπια Θάνατο....
οι γέφυρες γκρεμίστηκαν....
τα σύνορα πήραν φωτιά...
Έμεινα εγκλωβισμένη σε μία ξένη πατρίδα πολέμου...
Έμεινες με το Φως ξεψυχισμένο στα χέρια....
Σκοτάδι....
πληγή και καπνός...
Ένας άνθρωπος καίγεται....
Ένα μωρό μπουσουλάει μέσα στα συντρίμμια....
"Μη φοβηθείς, Φάρσα είναι... των Καιρών".

Φοβάμαι....
το κρύο διαδέχεται το φως που σβήνει...
Κρυώνω.....
Δε θα με προλάβεις....
Τρέχουν οι Φωνές...
τα δάκρυα....
οι σκέψεις...
αιμορραγώ ...
δε θα με προλάβεις.....