Άγριες αγέλες

Καθόταν εκεί που συχνάζουν οι άνθρωποι. Διακριτικά ήρεμη κι ανεπαισθήτως νευρική, μα το έκρυβε με τέχνη κάτω από τις βλεφαρίδες και τα νύχια της. Διατηρούσε τον έλεγχο των χτύπων της καρδιάς έξω από το φάσμα του κινδύνου. Όλα έμοιαζαν φυσιολογικά και άνετα καθόσουν δίπλα της.  Αν διατηρούσες τη συχνότητα των ανθρώπων που βγαίνουν για ποτό ή καφέ, εκείνα τα ακίνδυνα Hz των επιδερμικών συζητήσεων και των εντυπωσιασμών, δεν θα κινδύνευες από τίποτε. Αν συγχρονιζόσουν, έστω στιγμιαία, με τα υπόγεια ρεύματά της, θα ένιωθες τους υπόκωφους κραδασμούς ενός φυλακισμένου σε απόπειρα απόδρασης. Τότε, θα γινόσουν υποψήφιος εχθρός, γιατί άρχιζες να καταλαβαίνεις περισσότερα από τα προφανή. Αυτό θα άλλαζε την κατάσταση. Τα αγγεία γύρω από το στόμα της, που συγκρατούσαν τα σήματα μορς του υπόγειου αιχμαλώτου, θα άρχιζαν πλέον να κάνουν συσπάσεις γκριμάτσας και να προειδοποιούν για την έκρυθμη ισορροπία. Εκείνη θα υποκρίνεται σταθερότητα και βεβιασμένα θα φέρεται φυσιολογικά, όπως όλα τα κορίτσια τριγύρω. Παρατηρεί κι αναπαράγει. Σοβαρότητα στο μέτρο του ανεκτού, αστεϊσμοί στο μέτρο της αποδοχής, απόμακρη στο μέτρο της πρόκλησης, οικεία στο μέτρο της συμπάθειας, διαλεκτική στο μέτρο του απλού ενδιαφέροντος.  Αν ήσουν όντως υποψιασμένος για να την μελετήσεις κι έφτιαχνες νοερά την γραφική της παράσταση, στο πέρας της ώρας θα σημείωνες πτώση στην καμπύλη αυτοκυριαρχίας της. Είναι που οι αμπαρόπορτες δεν κρατούν για πολύ τις δυνάμεις εξέγερσης των σκοτεινών εαυτών. Αρχίζουν να σκαρφαλώνουν οι αγέλες και στα μάτια της, που για όλους μοιάζουν ίδια, θα διέκρινες μία σκοτεινιά πολέμου. Δίνει αγώνα να μείνει στις επίκαιρες συζητήσεις της παρέας, να γελάσει φυσιολογικά με τ’ αστεία των παρευρισκομένων, να πιάσει (αυτό το απλό) την κούπα με τον καφέ,  να την φέρει στο στόμα της, να πιεί μια γουλιά και να την ξανακατεβάσει ήρεμα κι ατάραχα στο τραπέζι. Δίνει μάχη να μην ρίξει ένα σπίρτο στο ποτό και να το πιει μονορούφι, να ρίξει οινόπνευμα και φωτιά, να κάψει τους αντιρρησίες της που φτάσανε πλέον να σκαρφαλώνουν στον οισοφάγο και φτάνοντας στις φωνητικές της χορδές θα χρησιμοποιήσουν την γλώσσα της για να ουρλιάξουν συνθήματα κατά του θεατρικού θεάρεστου εξωτερικού εαυτού της.  Τα ηνία των αλόγων γυαλιστερές φλέβες που γλιστράνε από τα χέρια της και τής τα κλέβουν οι εξεγερμένοι εαυτοί. Είναι η στιγμή που πρέπει να φύγει. Πληρώνει, της τα κερνά η παρέα, δεν έχει σημασία. Φεύγει. Την περιμένει ένα πεδίο μάχης κεκλεισμένων των θυρών. Πάντα. Κι εδώ μπορεί να γίνει το λάθος. Ίσως μπεις στον πειρασμό να την ακολουθήσεις. Ή να διακόψεις τις μάχες της με τηλεφωνήματα για να διαπιστώσεις αν είναι  καλά, γιατί την είδες ή την άκουσες λίγο παράξενα. Και εκεί γίνεσαι σύμμαχος με τους εσωεχθρούς  της, γιατί καθώς της μιλάς στο τηλέφωνο της αποσπάς την απόλυτη προσοχή που απαιτεί ο αγώνας της και ο εχθρός της κερδίζει πολύτιμο έδαφος. Σε  μισεί γι’ αυτό το πλεονέκτημα που του δίνεις κι όσο επιμένεις να κρατάς ανοιχτή την γραμμή και να ιστορείς την εξέλιξη των συζητήσεων και των συμβάντων στην παρέα αφότου  εκείνη αποχώρησε, τόσο δυσχεραίνεις τη θέση σου. Έχει τιτάνια υπομονή όμως. Δεν σε διακόπτει. Πού και πού κάποια έκρηξη φωνηέντων αρθρώνει κάποιες προτάσεις και μετά σού δίνει τον χρόνο να ολοκληρώσεις τη σκέψη σου. Ταυτόχρονα κρατά την αναπνοή της προκαλώντας τεχνητό εμπόδιο στον εσωεχθρό της. Χωρίς οξυγόνο μουδιάζει ο Νους και οι στρατιές που έρχονται από εντός κάνουν παύση και κρατούν δυνάμεις. Δίνει μικρή αναβολή στο επερχόμενο. Η ώρα είναι περασμένη και έτσι κι αλλιώς θα καληνυχτίσεις, θα κλείσεις το τηλέφωνο και θα πέσεις για ύπνο ή θα δώσεις τις δικές σου μάχες. Κι εκείνη θα ξεκινήσει την ιεροτελεστία της δικής της σύγκρουσης. 

Το πρωί θα ‘ναι ζωντανός ο εαυτός της που θα ‘χει επιβιώσει της μάχης.
Αν επικοινωνήσεις μαζί της θα πρέπει να έχεις τον Νου σου να καταλάβεις με ποιον απ’ όλους μιλάς.

Τεντώνεται κάτω από τα σκεπάσματα. Ξυπνάει νομίζω. Καλή τύχη, φίλε. Εισέρχεσαι με δική σου ευθύνη γνωρίζοντας πως είναι απ’ αυτούς που δεν έχουν ένστικτα εξημερωμένου ανθρώπου, μα άγριου ζώου.
Ίσως θα ‘ταν καλύτερα να απομακρυνθείς.
Μα.. ίσως θα είχε άπειρο ενδιαφέρον να… μείνεις.

Δείκτης Ευτυχίας

Η Επιθυμία φτιάχνει την Πραγματικότητα.
Και η Ανάγκη φτιάχνει την Πραγματικότητα.
Δείκτης Ευτυχίας: να επιλέγεις από Επιθυμία κι όχι από Ανάγκη, με μόνη εξαίρεση η Επιθυμία σου να σού έχει γίνει Ανάγκη.

Cat οίκον περιορισμός

Ημέρα Δεύτερη. Αποφασίστηκε κατ' οίκον περιορισμός. Οι έξω δρόμοι άδειασαν. Στους διαύλους των οπτικών ινών μποτιλιαρίσματα, σύγχυση, συγκρούσεις, ουρλιαχτά, δεν χωρούν οι σκέψεις στην κωδικοποίηση Unicode. Ψηφιακός υπερπληθυσμός. Το βουητό επιμένει. Το Συμβούλιο κεκλεισμένων θυρών πήρε αποτελεσματικές αποφάσεις και ο Εκτελεστής άρχισε να αποσυνδέει βύσματα. Εκτός διαδικτύου οι πιο ταραχώδεις περιοχές. Νησιά του Αιγαίου, Εξάρχεια, Πάτρα. Θα ακολουθήσουν όσοι δεν συμμορφώνονται με τις απαγορεύσεις των Οργάνων που αποβλέπουν στο Κοινό Καλό, με τις ψηφιακές ώρες κοινής ησυχίας, με το φρασεολόγιο που ψηφίστηκε. 

Φτερνίζομαι ακατάπαυστα. Με έπιασε πάλι η ανοιξιάτικη αλλεργία μου σε οτιδήποτε μένει σάπιο και δεν λέει ν' ανθίσει. Μένω σπίτι. Ήσυχη. Απόμακρη. Ακίνδυνη. Σίγουρα νοσώ από κάτι, που μάλλον δεν έχει ταυτοποιηθεί με τις λίστες των επίσημων ιών τους.

Πρωινή μου διάγνωση: Είμαι καλά εδώ στον Cat οίκον περιορισμό μου. Τραβήξτε το βύσμα μου. Θέλω να μάθω ν' αναπνέω, να μιλάω, να γράφω χωρίς να υπάρχει κανείς στην άλλη άκρη της γραμμής να μ' ακούσει. Τότε, ίσως απαλλαγώ απ' όλα μου τα συμπτώματα και υγιής αρχίσω να υπάρχω από την αρχή.

Σκουπίδια

Είπα να προσπεράσω την επικαιρότητα και να ψάξω να δω τί θα μείνει μετά το απαγορευμένο  καρναβάλι σας, μετά την παρέλαση του κοροναϊού σας, μετά τους ξυλοδαρμούς των πολιτών, μετά το πέταγμα του χάρτινου αετού.... 

Βρήκα λίγες σταγόνες αίμα, αθώου και μολυσμένου, κολλημένα πάνω του κομφετί που τα ποδοπατούσαν οι επιζήσαντες πηγαίνοντας το πρωί στη δουλειά, σχολιάζοντας στο τηλέφωνο πόσο βρώμικοι είναι σήμερα οι δρόμοι.. Σκισμένα φτερά, των αετών σας, των αγγέλων σας, των παιδιών σας που γρήγορα προσπέρασαν την αθωότητα. Χρησιμοποιημένες μάσκες προστασίας, αντιασφυξιογόνες, καρναβαλιού. Βρήκα ξεφορτισμένα κινητά με ξεχειλισμένες SD από videos και φωτογραφίες. Χρησιμοποιημένες κορώνες από εκθρονισμένους βασιλιάδες καρνάβαλους που, πριν αποχωρήσουν, τις παρέδωσαν με ανεπίσημη τελετή στα κεφάλια των εκλεγμένων σας. Ξοδεμένα αντισηπτικά και γάντια μιας χρήσης.  Προφυλακτικά με τ’ αγέννητα παιδιά της παρούσας συνουσιαζόμενης ανθρωπότητας, υπό τον τρόμο μιας θανατηφόρας ασθένειας. (Μη φοβάσαι. Στο μυαλό ο στόχος και δεν πωλείται προφυλακτικό, ούτε αντισηπτικό για το μυαλό!)

Βρήκα χυμένα στους τοίχους μυαλά, ασφυκτικά στριμωγμένα το ένα πάνω στο άλλο, σαν φωνές που  μιλούν ταυτόχρονα και δεν ακούγεται τίποτε παρά μία βοή ενός σμήνους μελισσών που αλληλοκατασπαράζεται.

Βρήκα κενό, επιφάνειες αποστειρωμένες μα βρώμικες. Άδεια ράφια, άδειους δρόμους, άδειες συσκευασίες ανθρώπων.

Βρήκα λήθη. Η χθεσινή σας επικαιρότητα έχει ξεχαστεί. Όλοι συζητούν για τα σκουπίδια που το χθες άφησε στους δρόμους. Ξεχάστηκε το απαγορευμένο καρναβάλι, ο ξυλοδαρμός, ο ιός, το πέταγμα του αετού.

Σήμερα όλοι νηστεύουν για την σαρακοστή. Έχω χάσει το μέτρημα. Δεν ξέρω για ποια επανάληψη. Ο αλγόριθμος έχει εγκλωβιστεί σε ατέρμονα επαναλαμβανόμενο βρόγχο που δεν οδηγεί πουθενά. Ζούμε έναν λανθασμένο προγραμματισμό που απλά ρολάρει τον εαυτό του με μία δυναμική προσαρμοστικότητα και αξιοθαύμαστη αυτοσυντήρηση και γιατρεύει με λήθη τους ιούς που χτυπούν το σύστημά του.

Σε λίγο θα περάσουν τα απορριμματοφόρα να μαζέψουν τα σκουπίδια της ανθρωπότητας. Αποφάγια, κομφετί, περιτυλίγματα, πτώματα. Βολτάρω ανάμεσά τους φορώντας την μάσκα μου. Ένα ακόμη σκουπίδι, ένας ακόμη θόρυβος, ένας ακόμη ιός.

Μεθαύριο ο κόσμος θα ‘ναι πάλι καθαρός. Παραδομένος στα φλας των καμερών σας για νέες, φρέσκες, ζωντανές αποδείξεις πως η ζωή πάντα συνεχίζεται……….

Άβατο

Εκείνο το αίσθημα της αυτοπροστασίας που συνοδεύεται από τον αβάσταχτο πόνο της απομόνωσης.. όταν ενεργοποιούνται οι Άμυνές σου και χτίζουν γύρω σου τείχη, κάθε φορά πιο ογκώδη, πιο σταθερά, πιο απροσπέλαστα, κάνοντας δυσπρόσιτη τη περιοχή σου και αποτρέποντας την πρόσβαση Θεών, Δαιμόνων κι ανθρώπων.

λίγο πριν......

Μοιάζει να περιμέναμε το λίγο πριν του θανάτου για να πούμε τα όμορφά μας λόγια, να ποτίσουμε τους κήπους του κόσμου, να φυτέψουμε μια καλοσύνη, να υπερασπιστούμε το όνειρο, να λευθερώσουμε τις αλήθειες, να μετανιώσουμε για τους φόνους, να συγχωρέσουμε τους εχθρούς.. να παραπονιόμαστε πως δεν προφταίνουμε να ολοκληρώσουμε το έργο μας.
Θέλει τη φοβέρα του ο καλός εαυτός. Να νιώσει πως ο χρόνος τελειώνει. Το παραμύθι φτάνει στο τέλος του. Τότε, ξαφνικά, μ' έναν ευγενή καταναγκασμό, στριμώχνει όσα είχε από πάντα να δώσει  στα χέρια του άλλου, που, αν δεν βρίσκεται στο λίγο πριν ενός δικού του θανάτου, δεν είναι έτοιμος να μάθει να δέχεται..

Υπενθύμιση: τίτλοι ιδιοκτησίας

Και να θυμάσαι:
Αυτό που σού μένει τελικά, είναι όλα Αυτά που έδωσες.

Πόνος στην πλάτη

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Όχι, δεν είναι απ’ τα χρόνια.

Όχι πως δεν περνούν,

μα δεν είναι απ’ τα χρόνια.

Ούτε από το βάρος.

Ούτε απ’ την κούραση.

Ούτε από λάθος στάση σώματος ή … Ζωής.

Ούτε από τραύμα παιδικό.

Ούτε καν απ’ τις κακοκαιρίες

που έχει διασχίσει.

Είναι απ’ το καρφί

που την τρυπά στην πλάτη

κάθε που στριμώχνει

τον εαυτό της στον τοίχο.

Είναι από κείνο το άγριο σφίξιμο

στους μύες

να σταθεί ευθυτενής

την ώρα που καταρρέει..

να δέσει στη ραχοκοκαλιά

τα κομμάτια της

μην σκορπίσει γυάλινη

και κοπεί θανάσιμα

απ’ τις αιχμηρές αδυναμίες.

Είναι απ’ όσα ανείπωτα κατάπιε

σαν χούφτες χάπια

που τρυπούν το στομάχι

με ένα τραύμα διαμπερές

ως την πλάτη.

Οι ακτινογραφίες φυσιολογικές.

Οι ποιητικές τομογραφίες γεμάτες ενδείξεις

μα δεν έχει ειδικευτεί γιατρός
να τις διαβάσει

κι έτσι ο πόνος εμμένει..

..με τον καιρό έγινε σύντροφος

ένα δύστροπο κατοικίδιο

που σκάβει με τα νύχια του ως τη σπονδυλική της στήλη

λες και την αισθάνεται αιχμάλωτη

και προσπαθεί ν’ ανοίξει σήραγγα

να την λευτερώσει από μέσα της

και ν’ ακουστεί επιτέλους εκείνη η πνιγμένη κραυγή βοήθειας

 «Πονάω, μαμά….»

-----------------------------

Αποστρέφομαι τις τρυφερές μανούλες

που ‘χουν για όλα μια παρηγοριά

που στέκουν κάτω απ’ τον σταυρό σου

και σού λένε πώς να τον κρατήσεις καλύτερα

πώς να σφίξεις τα δόντια

και να αντέξεις τον πόνο.

Λατρεύω την μάνα

που έρχεται με τα εργαλεία της

που σε κοιτάζει κατάματα την ώρα που σφαδάζεις

που δεν σε ταΐζει στο στόμα σιρόπια, παυσίπονα κι ελπίδες

που δεν σε χειρουργεί

να βγάλει το αγκάθι, τη σφαίρα, την ιδέα

που σε πονά.

Κάθεται μπροστά σου

και σού διδάσκει την χρήση των εργαλείων.

Σού τα κληροδοτεί και απομακρύνεται

γνωρίζοντας πώς ο μόνος τρόπος να γλιτώσεις

είναι να μάθεις να γιατρεύεσαι μοναχός σου.

Παύσεις

Κρύψου στη γωνιά και κοίτα. Δες πόσο επιδιώκουμε να είμαστε πολυάσχολοι, με διαρκείς εκκρεμότητες, διαδοχικά ωράρια, προτεραιότητες καθημερινότητας.. Δες πόσο επιδιώκουμε να είμαστε ανάμεσα σε κόσμο, με τα φώτα αναμμένα, τη μουσική να παίζει, σε πολυσύχναστους δρόμους, ρεαλιστικούς ή εικονικούς, να νιώθουμε παρουσίες τριγύρω, συζητήσεις εν εξελίξει, σειρές με επεισόδια προσεχώς, ώστε μην ξεμείνει ο χρόνος μας από τεχνητή αγωνία και ενδιαφέρον για τη συνέχεια.. Κοίτα πόσο πιστοί είμαστε στις κοινωνικές υποχρεώσεις. Στα καθιερωμένα πήγαινε έλα. Πόσες εργατοώρες προσωπικού χρόνου δίχως ούτε μία παύση.. γιατί στις παύσεις σταμάτα ο θόρυβος, η μουσική, οι διάλογοι, οι υπότιτλοι, σβήνουν τα φώτα, οι οθόνες, αδειάζουν οι δρόμοι, εξαφανίζεται ο κόσμος, μικραίνει ο χώρος, βαθαίνει ο αντίλαλος, μένεις μόνος, ακούγεται ο χτύπος της καρδιάς και ξεκινούν τα δύσκολα.
Η ανάγκη να συναντήσεις, να αντιμετωπίσεις, να έρθεις κοντά με τον εαυτό σου.
..και με τον άνθρωπό σου.

Κρύψου στη γωνιά. Δες πόσο δύσκολο είναι να βγουν οι άνθρωποι από το ωρολόγιο πρόγραμμά τους, να σταματήσουν τη γη να γυρίζει, να απομονωθούν, να ενωθούν, ν' αφουγκραστούν σιωπή, να απορροφήσουν τους κραδασμούς του μυαλού και της καρδιάς τους, να βρουν τον εαυτό τους, να αγαπήσουν και να αγαπηθούν σαν να μην υπάρχει χρόνος, δίχως να φοβούνται να αγγίξουν ο ένας τον άλλον με όλα τα ελαττώματα και τα ψεγάδια τους, με όλη την ομορφιά και την ασχήμια της αλήθειας τους, με όλη την αμηχανία της κάθε φοράς.

Κρύψου στη γωνιά και κάνε λίγο χώρο να κρυφτώ κι εγώ. Από μένα. Γιατί κάθε που με βρίσκω μού ζητώ υπερβολικά πολλά κι όταν επιστρέφω στον κόσμο μού μοιάζει αφόρητος.

Το δωμάτιο

Είναι κι αυτοί που δεν μεγαλώνουν ποτέ. Που αποφεύγουν τους μεγάλους και κλείνονται στο δωμάτιο με τα παιχνίδια τους. Για ώρες. Χάνουν τόσο πολύτιμο χρόνο, θα πεις. Ίσως κερδίζουν χρόνο, θα πω. Αν κρυφοκοιτάξεις, απ' τα παιχνίδια τους θα μάθεις την αλήθεια. Τα ακινητοποιημένα αυτοκινητάκια  χλευάζουν τις ιλιγγιώδεις ταχύτητες. Εδώ δεν βιάζεται κανείς. Τα μισοφτιαγμένα puzzles σαρκάζουν τις προθεσμίες, την τελειομανία και τις ολοκληρώσεις. Οι γυμνές κούκλες, αμόλυντες, εκδικούνται την τόση ντροπή και την τόση χυδαιότητα του κόσμου. Κι εσύ που τούς φτιάχνεις κουβέρτες, παπλώματα και μαξιλάρια, εξομολογείσαι την αγωνία σου για τους χειμώνες.

Κάνει κρύο. Ο κόσμος τρέμει. Σείονται τα τουβλάκια και τα lego σου. Παραδίδεται η ελαστικότητα και η αντοχή τους. Τα τοιχώματα του δωματίου καταρρέουν και μένουν εκτεθειμένα τα παιχνίδια σου κι εσύ. Μάτια περίεργων περαστικών θέτουν ερωτήσεις. Δεν σηκώνεις το κεφάλι από τα παιχνίδια σου. Δεν αντιλήφθηκες πως πέσαν τα τείχη, χάθηκε η προστασία σου και το σύνορο του κόσμου σου.  Πάντα έπαιζες με αφοσίωση. Χανόσουν μέσα στις ιστορίες σου.

Ένας δυο γελούν μαζί σου. Καθώς περνά η ώρα ένας δυο επιβραδύνουν, κάθονται και σε παρατηρούν να παίζεις. Βουβό κουκλοθέατρο. Οι μαμάδες ευγενικά τραβούν τα παιδιά τους από το χέρι "Έχουμε δουλειές, αγγλικά, ποδόσφαιρο, Ιστορία, μαθηματικά, αρχαία, να φάμε βραδινό, να κοιμηθείς νωρίς, το πρωί σχολείο.....". Τα πιτσιρίκια δεν κουνιούνται και ούτε γκρινιάζουν. Δεν ακούν καν το θόρυβο της μάνας. Τολμούν διστακτικά ένα βήμα πλησιάσματος. Έπειτα κοντοστέκονται και κοιτάζουν αν ενοχλούν. Δεν αντιδράς. Ποτέ δεν σε ενόχλησαν τα παιδιά. Μα τα τελευταία χρόνια δεν έβρισκες παιδιά να παίξεις ή να τους φτιάξεις και να τους χαρίσεις παιχνίδια. Ήταν όλα τόσο πολυάσχολα. Πλησιάζουν ένα βήμα ακόμη. Μπαίνουν στον χώρο σου. Στον κόσμο σου. Απλώνουν δαχτυλακια να αγγίξουν τα παιχνίδια. Απλώνουν χέρια. Απλώνουν Νου. Κάθονται δίπλα σου. Στρογγυλοκάθονται. Μπαίνουν στην ιστορία σου. Ξεχνούν μάνες, υποχρεώσεις, βαθμούς, αξιολογήσεις, προσπάθεια, πίεση, προγράμματα. Επιτέλους, παίΖουν.

Μία μάνα φουριόζα κάνει να μπει στο δωμάτιο να πάρει το παιδί της. Βγαίνουν οι φτερωτοί δράκοι απ' το μισοφτιαγμένο puzzle, καψαλίζουν με τη φωτιά τους τα ρούχα της, ανοίγουν ασπίδα τα φτερά τους και την κρατούν σε απόσταση. Η μάνα καταρρέει. Λιποθυμά. Σωριάζεται το σώμα της στο πεζοδρόμιο και από μέσα του λευτερώνεται το μικρό κορίτσι που η μάνα ήταν κάποτε. Ο δράκος σκύβει το κεφάλι σαν κατοικίδιο. Το κορίτσι του χαϊδεύει τα μάγουλα. Κάνει ένα βήμα και μπαίνει στο παιχνίδι. Εδώ, για πάντα Χριστούγεννα. Έξω ακόμη έχει χειμώνα.