Ξώφαλτσα

Και με ρωτάς «Πώς είναι δυνατόν να κλαις με τη θυσία της Natasha για το Πετράδι της Ψυχής και για τη θυσία του IronMan με σκοπό να επικρατήσει του Thanos, ώστε να σωθεί η ανθρωπότητα …? Ταινία είναι!....»

Και σου εξηγώ πως δεν μπορώ να περάσω ξυστά από τις Πραγματικότητες που επιλέγω να βιώσω και οι συμβολισμοί των γεγονότων με στοιχειώνουν. Συναγωνίζονται τη μικρότητά μου, ενεργοποιούν τις υπενθυμίσεις για τις θυσίες που δεν τόλμησα να κάνω. Με στήνουν στον τοίχο. Για ποιον έχω πεθάνει εγώ…? Για ποιον έχω ζήσει…? Για ποιον έχω αγωνιστεί…?

Και συρρικνώνομαι κρυμμένη στο δωμάτιο, στα ρούχα μου, στη ζωή μου. Σας κρυφοκοιτάζω όλους από το παράθυρο. Μαζί σας και το δικό μου είδωλο, που κάθεται στη θέση F15 του κινηματογράφου, που κάθεται στο τρίτο τραπέζι της δεύτερης σειράς στο καφέ, που βολτάρει στον πεζόδρομο. Μία ακόμη Μεγάλη Παρασκευή, που θα ξεχυθούμε με κατάνυξη, με το κεράκι στο χέρι, ακολουθώντας τον επιτάφιο κι ο νεκρός Χριστός θα κάνει πως δε βλέπει, πως δεν ξέρει πως από αύριο πάλι οι θέσεις θα είναι πιασμένες στα στέκια, στις συνευρέσεις των καθημερινών εαυτών.

Συρρικνώνομαι στην κουκκίδα μου. Με ψηλαφώ. Μπας και βρω κάποιο καρφί καρφωμένο στις παλάμες, στην πλάτη μου, στην καρδιά… Μπας και ανακαλύψω έναν λόγο μου για να είμαι περήφανη και να πω «Ορίστε!... κάτι έκανα κι εγώ… Δεν πέρασα ξώφαλτσα από τη ζωή.»

Με ρωτάς με σιωπή γιατί μένω μόνη. Γιατί σβήνω τα φώτα στο δωμάτιο. Μένω πένθιμα γυμνή, γιατί η αφή εκπαιδεύεται καλύτερα στο σκοτάδι. Ούτε μία άξια λόγου πληγή. Όλα μου τα σημάδια από προσωπικές μάχες για προσωπική ευτυχία, για συναισθηματική μου δικαίωση, για το Εγώ μου. Δεν έχω κανέναν Σταυρό που να σταυρώθηκα οικειοθελώς για το καλό του κόσμου, απ’ τον οποίο να αποκαθηλωθώ, να ταφώ για να μού πρέπει Ανάσταση.

Και σε αντιστάθμιση του μικρού εαυτού μου, τέτοιες ώρες, απομονώνομαι. Κλείνω τις πόρτες, επιβάλλω σιωπή κι απουσία. Να κοπάσει ο θόρυβος κι η σκόνη μέσα μου. Το κατευόδιο στο υπόγειο απαιτεί να κοπούν οι συνιστώσες. Εκείνα τα σκοινιά που κινούν τη μαριονέτα του καθημερινού εαυτού. Κατεβαίνω. Άσε με να με συναντήσω, να μού μιλήσω, να εξηγήσω γιατί έζησα τόσο εγωιστικά, γιατί μοιάζω τόσο καλή, ενώ δεν είμαι (Είμαι…?), γιατί παρασύρομαι από την επικρατούσα νοοτροπία, γιατί χρειάζομαι να τα γράψω όλα αυτά, γιατί εκεί που με βρίσκω με χάνω και πάλι μέσα στο πλήθος…..? 

Άσε με να μου μιλήσω. Μην με περιμένεις απόψε. Έχω μία Σταύρωση να μού κάνω. Και μία Ταφή. Κάτω από λέξεις. Ναι. Εύκολη Ταφή. Μα με ειλικρίνεια, όπως πεθαίνω τίμια, πάντα. Δώσε μου χρόνο και θα σε ανταμώσω στη σοφίτα, σαν θα ‘χω σκαρφαλώσει όλα μου τα πατώματα και θα ‘χω φτάσει έναν όροφο Εαυτού πιο κοντά στην Ανάσταση και θα ‘μαι πιο ανθρώπινη.. θα κλαίω πιο εύκολα σαν συνειδητοποιήσω το συμβολισμό της Θυσίας, είτε συμβεί στην επόμενη Ταινία που θα δούμε, είτε στην ….επόμενη Ζωή που θα ζήσουμε, μέχρι να συμβεί από Μένα και σε παρακαλώ τότε μην κλάψεις που θα με χάσεις. Αυτός είναι ο καλύτερος θάνατος. Να πεθάνεις για να σώσεις τον Άλλον.

Άγριο παιχνίδι

Είναι εκείνες οι ήττες που σε παραμονεύουν σαν πέσει το σούρουπο. Σου βάζουν τρικλοποδιά σαν επιστρέφεις σπίτι, πέφτεις, χτυπάς, χάνεις τις αισθήσεις, σε σέρνουν άδειο σώμα ως την εξώπορτα, ανοίγουν με τα κλειδιά σου την πόρτα, σε ξαπλώνουν στον καναπέ, σε γλείφει το κατοικίδιο που νιώθει πως χάθηκες χάνοντας, σε τσιμπούν να ξυπνήσεις, δεν ήταν όνειρο, ξυπνάς, συνέρχεσαι, έρχεσαι μα θες να φύγεις, σε δένουν από τον αστράγαλο, δεν μπορείς να βγεις από τα παπούτσια σου, σού σφίγγουν το λαιμό, σού βάζουν ένα ξύλο στο στόμα μην σπάσεις τα δόντια σφίγγοντας τα σπασμένα χαμόγελα, σού σκουπίζουν τα δάκρυα, σού περιποιούνται τις πληγές, κερνούν τους συγγενείς γύρω που κλαίνε, σού στήνουν αριστουργηματικό σκηνικό επικής συμπαράστασης, δοκιμάζουν την πίστη στον εαυτό σου, τις αντοχές σου, σού μιλούν με τους στίχους του jukebox μιας θυματοποίησης, ο κόσμος έξω σωπαίνει μπρος στη δοκιμασία σου, το σκοτάδι βαθαίνει, ο ουρανός κοντεύει στη σκεπή σου, οι νεκροί ανεβαίνουν στο σαλόνι σου, η ματιά σου θολώνει, το μυαλό περισσότερο και μέσα στην ομίχλη αυτού του κόσμου,  λίγο πριν παραδώσεις την κραυγή σου, τη Γη σου, την αυτοκυριαρχία σου στο μοιραίο, μία ξεψυχισμένη ή... νεογέννητη φωνή μέσα σου σού ψιθυρίζει πως ..νίκησες.  Την ώρα που εσύ νιώθεις πως κοντεύεις να πεθάνεις. Και νικάς, ρε φίλε... όντως νικάς. Και ξυπνάς, όνειρο ήτανε, φτύνεις το ξύλο, λύνεις τον αστράγαλο, βγάζεις τα στενά παπούτσια, διώχνεις το συγγενολόι που σε κλαίει, αρπάζεις απ' τα χέρια τους τα κεράσματα, ξηλώνεις το σκηνικό, ξαναβάφεις το δωμάτιο, γυρίζεις τους νεκρούς στο μνήμα τους, σηκώνεις τον ουρανό σημαία στο ψηλό κατάρτι του, πολεμάς τις σκιές και νικάς. Νικάς τον ίδιο τον εαυτό σου που σού στήνει τα πιο άγρια παιχνίδια και ανασταίνεσαι γλεντώντας, νικώντας τις ήττες σου.

Λεκές

Βιβλίο "πόνος στην πλάτη", εκδόσεις Άνω Τελεία, 2024

Να είσαι καθαρός και διαυγής.
Ο λεκές αφήνει χειρότερο σημάδι
από την πληγή.

ΦυσιοΛογικά

Θα μιλάμε με κώδικες. Θα παίζουμε το παιχνίδι τους συνομωτικά. Θα υποκρινόμαστε φυσιοΛογικότητα κι όταν βραδιάζει κι όλοι ήσυχοι πέφτουν για ύπνο θα σκάμε στα γέλια, θα αγαπιόμαστε όπως οι Τρελοί, θα μιλάμε τη γλώσσα των άστρων που έχουν μπει σε πορεία σύγκρουσης, θα ανταλλάσσουμε κομμάτια, θα μαθαίνω την Ιστορία σου κι Εσύ τη δική μου και λίγο πριν χαράξει θα σοβαρεύουμε, θα μπαίνουμε στις πυτζάμες μας, θα κάνουμε πως τώρα ξυπνάμε για τη δουλειά και θα μιλάμε και πάλι τη διάλεκτο των λογικών, έχοντας τη λάμψη του supernova στην κόρη των ματιών και..... πρόσεχε μην μάς καταλάβουν!

Υγρασία

Να βρέχει κι ας μην σ αρέσει η βροχή. Χωρίς υγρασία πεθαίνω. Μην με βλέπεις που υπάρχω ανθρώπινα, αναρριχώμενο είμαι. Χώνω τα πόδια μου ρίζες δίπλα στα θεμέλια και τυλίγω το σπίτι. Ανθίζω, μαραίνομαι, καρποφορώ, ρίχνω τα φύλλα μου, γίνομαι λίπασμα και θρέφω τις ρίζες μου. Δε φεύγω. Μόνο αν ραντίσεις με τοξικά την ρίζα μου. Και δεν πιάνουν όλα τα ραντίσματα. Έχω ήδη αναπτύξει αρκετές ανοσίες στα είδη καταστροφής. Αντέχω. Κι έξω στο κρύο και στη νύχτα και στη μοναξιά της αναρρίχησης.
Βρέχει. Κάνε ησυχία και άκου τον ψίθυρο στο καπό, στη σκεπή, στην άσφαλτο, στα φύλλα, στο δέρμα. Όλες οι ανθρώπινες διάλεκτοι σιώπησαν. Μάς έμεινε μόνο η βροχή και το φιλί.

..σαν νηστεία

Καταναλώσαμε τόσες κραυγές σφαγιασμένων ζώων. Αποσιωπήσαμε τόσες κραυγές αδικημένου ανθρώπου. Μεταμορφώσαμε τόσες κραυγές μας σε ωραιοποιήσεις. Βούλιαξαμε σε φτηνούς κορεσμούς. Υπερπροστατεύσαμε εαυτό μην μάς λείψει τίποτα. Τον φιλέψαμε πλεονασμό. Αποθηκεύσαμε προμήθειες για επερχόμενους πολέμους.

Ήρθε η ώρα να δοκιμαστούμε οικειοθελώς στην έλλειψη. Να μετρήσουμε στερητικά σύνδρομα, να αξιολογήσουμε άμυνες, να πολεμήσουμε εξαρτήσεις. 

Δεν είναι νηστεία. Ούτε φιλοσοφική άρνηση.

Είναι πρόκληση Εαυτού να ορίσει το Εγώ του έξω από το Έχειν ενός κόσμου που συνεχώς ρίχνει την ποιότητα ενισχύοντας την ποσότητα των προς κατανάλωση σκουπιδιών.

Domino

Ένα Ντόμινο Επιλογών η Ζωή...... κι όταν η απόσταση από πύργο σε πύργο είναι μεγάλη χαλά η ροή των επιτευγμάτων και μένουν όρθιοι πύργοι - φράγματα που εγκλωβίζουν τον εαυτό, κόβουν το δρόμο, μπλοκάρουν τη ροή και χρειάζεται μια γενναία απόφαση να κινήσει ο Εαυτός μόνος του να τους ρίξει με τα χέρια, σαν πάλη Ένας προς Έναν με την Επιλογή μας ή με τον Φόβο μας.

Διαστροφή

Τί όμορφοι που είναι οι απλοί άνθρωποι, που χαίρονται με τα απλά, που απολαμβάνουν το αυτονόητο, ζεστό φαγητό, μία δουλειά, τα παιδιά που μεγαλώνουν όμορφα, τις ηλιόλουστες μέρες, την ψύχρα του χειμώνα, τις σειρές στην tv, έναν ήρεμο καφέ με την παρέα, που για όλα έχουν μία απάντηση κι ένα "έχει ο Θεός" και απέχουν τόσο από εμάς τους σχιζοφρενείς που σαν ξεπροβάλλει μια Ευτυχία γεμίζουμε την κάννη του μυαλού μας με ατσαλένιες σφαίρες και ρίχνουμε στο ψαχνό σε κάθε χαρούμενο είδωλό μας που σκάει μύτη στους καθρέφτες, στις βιτρίνες, στα μάτια του άλλου και κυνηγάμε εαυτό μην και στεριώσει στον Παράδεισο.... λες και η κοκκινοσκουφίτσα του δικού μας παραμυθιού δεν το χει σκοπό να βγει από το στόμα του Λύκου, ακόμη κι όταν εκείνος είναι χορτάτος κι αρνείται να παίξει το ρόλο του κακού..

Στοιχειό

Να στοιχειώνεις το βράχο και να επιτρέπεις με τη σειρά του να σε στοιχειώνει το πέτρωμα. Να αφήνεις πνεύματα, νεράιδες και ξωτικά να διασχίζουν το σώμα σου και τις ιδέες να διαπερνούν το μυαλό σου. Να προεξέχουν ρίζες και κλαδιά από το κεφάλι σου. Δίχως ενδοιασμό, φραγμούς κι  άμυνες. Να ενσωματώνεις και να ενσωματώνεσαι. Να ορμάνε οι απολιθωμένες κραυγές και μνήμες της Γης μέσα σου. Να απορροφάς τους καθρεφτισμούς του υγρού στοιχείου. Να σε απορροφά η σιωπή των υπόγειων ρευμάτων.  Να δίνεις το σχήμα σου στα αόρατα και να παίρνεις το σχήμα των αμετάφραστων της Φύσης. Να οργώνεις τη γεωλογία των δύσβατων περιοχών και να μεταγγίζεις μέσα σου την ενέργεια των στοιχείων. Κι άσε τους γήινους να σε λένε στοιχειό.

Αγώνας για διαρκή Επανάσταση

Αγαπητοί συναγωνιστές,
η Ελλάδα μας βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο. Το ιστορικό σταυροδρόμι της θέσης μας, η ανυπότακτη Ψυχή μας, τα Υψηλά Ιδεώδη που κληρονομήσαμε στο DNA μας, ο απέραντος γαλάζιος ουρανός μας, η πλούσια γη μας, το Ελληνικό Πνεύμα που ταξιδεύει και ευδοκιμεί παντού, η Ιστορία που κουβαλάμε, μας θέτουν στο επίκεντρο των Ιμπεριαλιστικών τάσεων των γειτόνων μας και όσων θα ήθελαν η Ελλάδα να αλλοιώσει το στίγμα της.

Οι εορτασμοί των Μεγάλων Επετείων εξαρχής είχαν ιερό στόχο την ευαισθητοποίηση του Έλληνα απέναντι στην Ιστορία και την Ταυτότητά του. Για την επίτευξη του στόχου δε αρκούν όμορφες επίσημες γιορτές, όμορφα επίσημα ρούχα. Απαιτείται εσωτερική εγρήγορση, απαιτείται γνώση της ιστορίας μας. Απαιτείται μόρφωση. Η μόρφωση διαφέρει από την εκπαίδευση που παρέχει το σημερινό  ελληνικό σχολείο. Η μόρφωση βασίζεται στην προσωπική ευθύνη του καθενός μας να μελετήσει, να κατανοήσει, να απορροφήσει, να συλλάβει τα Μεγάλα Νοήματα που συνθέτουν την Ελλάδα και να ζει με βάση αυτά. Τον Αγώνα της Επανάστασης τον πυροδότησαν με το Πνεύμα τους οι Μεγάλοι του Έθνους και έπειτα τον υπερασπίστηκαν πολεμώντας σώμα με σώμα. Καλούμαστε όχι μόνο στις επετείους, μα καθημερινά να ακονίζουμε τη συνείδησή μας και να ενισχύουμε τη στάση Ζωής μας. Ας αναρωτηθούμε ζούμε ως Έλληνες; Τιμούμε τους προγόνους όπως τους πρέπει ή τους θυμόμαστε μόνο στις επετείους;

Θρέφουμε και κρατάμε ζωντανό μέσα μας τον Κολοκοτρώνη, τον Μπότσαρη, την Μαντώ και όλους τους αθάνατους  ήρωες, να πολεμήσουν να κρατήσουν ζωντανή την Ελλάδα ώστε να θυμίζει Ελλάδα και όχι μία μεταφρασμένη εκδοχή μιας χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, γυρίζουμε πίσω στο 1453. Συντάσσουμε εαυτό και βιώνουμε τον κύκλο των γεγονότων από την πολιορκία και την Άλωση της Πόλης. Την εξάπλωση του εχθρού που εισέβαλλε απειλητικά και κυριάρχησε στην επικράτεια με σπαθιά, άρματα, λεηλασίες. Που επιχείρησε να αλλοιώσει την ταυτότητα του Έλληνα, μα παρά τα 400 χρόνια σκλαβιάς δεν τα κατάφερε. Θρηνούμε για τα παιδιά που χάσαμε στο παιδομάζωμα. Συντηρούμε έννοιες άδικων κι ατιμωτικών φόρων, όπως το χαράτσι, να μας θυμίζουν να μην σκύβουμε το κεφάλι σε όποιον μας θέλει φτωχούς, τρομοκρατημένους, εξαθλιωμένους. Πανηγυρίζει η Ψυχή για το θάρρος των Ελλήνων να υπερασπιστούν τη γλώσσα και τις αξίες τους κάτω από δυσμενείς συνθήκες. Κρύβουμε μέσα μας ένα κρυφό σχολειό, μία κιβωτό ενός πάντα σύγχρονου Νώε που κουβαλά και διασώζει τις Αξίες μας. Δυστυχώς την επιστρατεύουμε μόνο στον κίνδυνο. Κίνδυνος υπάρχει πάντα.. Όταν ένας  λαός εφησυχάζεται στην καθημερινότητά του, τότε αργά μα σταθερά γεννιέται ο κίνδυνος. Ο κίνδυνος πλέον έρχεται ντυμένος εξευγενισμένες απειλές, που κάνουν περικοπές στην πλούσια ελληνική μας γλώσσα, που ωθούν τα νέα παιδιά στην κατάρτιση, μα όχι στη μόρφωση.

Στις διάφορες περιόδους της Ιστορίας μας, ο Έλληνας άφησε κληρονομιά έναν πολιτισμό που μύριζε Ελλάδα. Σήμερα τι πολιτισμό παράγουμε; Αν χαθούμε, τι ελληνικό φέρουμε επάνω μας, τι ελληνικό αφήνουμε πίσω μας, δίπλα στα αρχαία των αρχαιολογικών μας ανασκαφών, τι ελληνικό αφήνουμε εμείς εν έτει 2019 που να θυμίζει, να μυρίζει, να ανασαίνει Ελλάδα;

Μέσα στον καθένα μας ένας Σολωμός ψιθυρίζει έναν πάντα επίκαιρο Ύμνο στην Ελευθερία. Η Ελευθερία ορίζεται πάντα σύμφωνα με τις απειλές τις κάθε εποχής.

Ας αναρωτηθούμε πώς έρχεται σήμερα ο εχθρός; Τι φορά; Τι όπλα κρατά; Εχθρός δεν είναι ο ξένος επισκέπτης που βρίσκεται στην ίδια ή σε πιο δυσχερή θέση με μας. Θεωρώντας εχθρό τον αδύναμο, μαρτυράμε τη δική μας κατάφορη αδυναμία. Ο εχθρός έρχεται δυνατός κι ενίοτε μασκαρεμένος.

Ποιο είναι το σχέδιο δράσης μας για την αναγνώρισή του; Για τη διάσωση της Ιστορίας μας, του Ελληνικού Στοιχείου που διαφώτισε τον κόσμο, που ενέπνευσε τους Διανοούμενους ανά την υφήλιο, που δίδαξε δημοκρατικά ιδεώδη, πείσμα για ανεξαρτησία και ελευθερία;

Πώς αντιμετωπίζουμε την κατάρα του εθνικού διχασμού που στιγματίζει κρίσιμα σημεία της Ιστορίας μας; Πέφτουμε πάλι στην παγίδα του; Και τι κάνει ο καθένας από μας για να σπείρει και να καλλιεργήσει Ομόνοια;

Η γνώση και η μελέτη της Ιστορίας βοηθά στην αποφυγή εθνικών λαθών που μας στοίχισαν.

Δεν αρκούν οι ετήσιοι εορτασμοί των επετείων. Χρειάζεται να ξυπνήσουμε τις στρατιές των Ηρώων μέσα μας. Χρειάζεται να μιλήσουμε σωστά την ελληνική μας γλώσσα,  να τη διδάξουμε στα παιδιά μας. Ποιος από μας, τους ενήλικες,  υπερασπίζεται αυτό τον Σκοπό στην καθημερινότητα της Ζωής του; Ο πόλεμος είναι η καθημερινότητα. Εκεί χάνουμε πλέον τις μεγαλύτερες μάχες, εκεί τελείται το παιδομάζωμα, και τα παιδιά μας, όχι, δεν εξισλαμίζονται  πια, μα ψηφιοποιούνται μέσα σε οθόνες ψευδαισθήσεων, χάνονται μέσα σε πλατφόρμες ψηφιακών παιχνιδιών, ενώ η Ιστορία καταγράφει τη δική  μας ανοχή. Παιδομάζωμα τελείται όταν μεγάλο ποσοστό των νέων μας, που είναι το μέλλον της χώρας, μεταναστεύουν  εις το όνομα της επαγγελματικής αποκατάστασης και του οράματος μιας καλύτερης ζωής.

Δύο λέξεις ας κρατήσουμε μέσα μας: Αφύπνιση και Μόρφωση. Οι πρόγονοί μας δεν επένδυαν στα αντικείμενα που γέμιζαν την καθημερινότητά τους. Επένδυσαν στην Ψυχή και στο Πνεύμα. Γι’ αυτό τους θυμόμαστε έως και σήμερα και θα τους θυμόμαστε για πολλά χρόνια ακόμη.
Εμείς τι αφήνουμε στα παιδιά μας να θυμούνται; Στα παιδιά μας που έχουν ανάγκη από καθημερινούς Ήρωες που δεν παραιτούνται και μάχονται να σώσουν τα Υψηλά Ιδεώδη της μικρής μας αυτής χώρας, της Ελλάδας.