Ο Ποιητής

ΒΙΒΛΙΟ "Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου", ΑΝΕΜΟΣ Εκδοτική, 2012

Σιωπηλή
σαν να λείπω απ' το υπαρκτό,
σε απόσταση αναπνοής,
μα ταυτόχρονα ασφαλείας
είδα πώς σμιλεύεις τ' αγάλματα,
πώς ποιείς το μάγμα της σιωπής.

Αόρατη μένω
ανάσα μπαίνω στ' απόκρυφα μαιευτήρια της σκέψης σου
τον κύκλο σου να δω πώς κλείνεις
έχοντας ηγηθεί την επανάσταση της πανσέληνης νύχτας.

Κάρβουνο το σκοτάδι
συλλαβισμένο στο σπίρτο των ματιών σου
περπατημένο αναπάντεχα απ' το μελάνι
μες στο κατευόδιο της ιδέας.
Λέξη λέξη η ζωή μελοποιείται
σε μουσική ρίμα
που ξεκλειδώνει τις αποστάσεις.

Κι εκεί αποκοιμιέμαι...
τόσο αόρατη,
τόσο διάφανη,
τόσο μικρή.

Το πρωί ξυπνώ
με το σώμα χαραγμένο βαθιά,
απολίθωμα ποιήματος,
σαν να κοιμόμουν αιώνες
μέσα στην αρχαία ιστορία σου.

Η ερωμένη του καλλιτέχνη!..

Έχω εκθειάσει την ανάγκη να αγγίξουμε την πτώση και την πληγή μας. Από το μέγιστο της συναισθηματικής καμπύλης πάντα ρέπω προς την ολίσθηση, μόνη μου.. πριν με σπρώξει η απώλεια ή η έλλειψη...

Είναι το πρόβλημα που κουβαλά ο καθένας, που πιάνει το χέρι του και γράφει. Οι υγιείς δεν έχουν ανάγκη από θεραπεία...

Λέει ο ασθενής καλλιτέχνης...
-Με κατατρέχει μία μανιοκατάθλιψη.... Κλείνω τα μάτια και σπάνε οι καθρέφτες, κόβομαι, κάθε κομμάτι μου αυτονομείται και με πολεμά ή μ’ ερωτεύεται… Κι εγώ μία νιώθω απαθής και μία λιώνω σα μάγμα έκθετο σε λάβα ηφαιστείου!

Απαντά ο καρδιακός φίλος που τον συμπονεί ...
-Υπάρχει τρόπος να απαλλαγείς...

Αποκρίνεται ο καλλιτέχνης..

-Μα, δε θέλω να απαλλαγώ... Η μανιοκατάθλιψή μου είμαι εγώ... εκείνη ζωγραφίζει στον καμβά μου τις σουρεαλιστικές μου εικόνες και με γλιτώνει απ’ τον εαυτό μου κάθε που με σκοτώνω, κάθε που πέφτω... πέφτω... πέφτω στο κενό της απόγνωσης, κάθε που εξατμίζομαι και δεν υπάρχω.... Αν την χάσω, τι θα μου μείνει;... άδειοι αντίλαλοι.... κλειστά παράθυρα...κούφιες σκέψεις….. ΟΧΙ!... κατηγορηματικά ΟΧΙ.... αρνούμαι να απαλλαγώ από την ασθένειά μου..... Εγώ και η ασθένεια είμαστε ένα... και το νόημα το σεντόνι που αγκαλιαζόμαστε...... στις ώρες της άγριας σιωπής.

Παράκτιο Φιλί

3ο Βραβείο στο Διαγωνισμό Στίχου του Ωδείου Φουντούλη, 2011

ΒΙΒΛΙΟ "Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου", ΑΝΕΜΟΣ Εκδοτική, 2012

Μες στο Παράκτιο περπάτησες Φιλί,
στο ενδιάμεσο...στο κύμα και στην άμμο,
στη Δισυπόστατη Γυναικεία Αφορμή,
που ακουμπά τον Κορεσμό στη Δίψα επάνω.

Κι όλο σκαρφάλωνε η Στάθμη στο κατάρτι σου
το κέλυφος του Απόμακρου Εαυτού σου να διαβρώσει.
Ασάλευτο σαν είδε τον Άγριο Μάρτη σου
ορκίστηκε πως δύναται να τον εξημερώσει.

Ψυχανεμίστηκε ο Θεός την Αιώνια Μάχη
σαν κατακόκκινη την είδε τη Σελήνη
σε μια αντανάκλαση μες στην Υγρή σου Στάχτη
κι Ένοχη κατέδειξε Εκείνη.

Εκείνη που...

...τράβηξε ίνα απ' της φλέβας σου κλωστή
και σε ξηλώνει κάθε νύχτα και σε ράβει,
σαν να 'σαι υδάτινο στο σώμα της πανί
απ' τον Παράδεισο απλωμένο ως τον Άδη.

Στο 'χαν ψελλίσει οι παλιοί οι Ναυτικοί
όταν σε είδαν να παίζεις με κοχύλια
πως το Παράκτιο του Έρωτα Φιλί
κρύβει πνιγμούς ... από Γυναίκας Χείλια.

~Ο Ναός~

Στον πιο βαθύ ύπνο των Αγγέλων
υπνοβατεί το προσχέδιο
έξω από την εποπτεία της Αγνότητας.
Μελέτη κατοχυρωμένη από την Αδυναμία,
με την εποπτεία της καρδιάς.

Σηκώνω θεμέλιο τις μικρές ώρες
με δομικά υλικά ερωτοκατασκευής
σε άσβεστο καμίνι δουλεμένα.
Σαρκικές στήλες Ταμάτων,
υγροποιούνται για εκπληρώσεις.

Με Αναμονές χτίζονται οι Ναοί.

Άρνησης Ευαγγέλιο
στην προσευχή του πλανόδιου προσκυνητή...
η Ιερή Kατάφαση υμνείται μόνο
στο δικό σου Ανάγνωσμα.
Άβατο το Αφανέρωτο Ιερό.
Τα κεριά αναμμένα αναμένουν αναμάρτητη Ιεροτελεστία.
Κάτω από τα μανουάλια
σιγοκαίγεται η Πίστη μου.
Η Ύψιστη θεότητα, μέσα απ'τις στάχτες,
τα σκήπτρα Λατρείας παραδίδει.
Σε πρώτη θεοποίηση ο Προσκυνητής.

Άλλαξε σελίδα ο ύπνος των Αγγέλων
καθως άλλαξε τ'Όνειρο πλευρό
ταράζοντας τη λίμνη
που Έρωτα βαφτίζω τη Ζωή μου
και Ναό μού προσφέρεις το Σώμα σου,
στον πιο βαθύ ύπνο των Αγγέλων.

Ο Κήπος

ΒΙΒΛΙΟ "Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου", ΑΝΕΜΟΣ Εκδοτική, 2012

Περνούσα αιώνες
έξω από τους φράχτες σου
φορώντας πολύχρωμα υφάσματα....

Εσύ σκυφτός σκάλιζες τον Κήπο...

Επέστρεφα για αιώνες
έξω από τους φράχτες σου
γυμνό κορμί, έτοιμο προς καλλιέργεια...

Εσύ σκυφτός πότιζες τον Κήπο...

Ξημέρωνα τις βόλτες μου αιώνες τώρα
έξω από τις Εποχές σου
υγρή περιπέτεια σταλίδας συναισθήματος..

Εσύ σκυφτός κλάδευες τον Κήπο....

Νύχτωνα τις ΣΚέψεις μου για αιώνες
έξω από το Σύνορό σου
προς Αφαιρετική Συλλογή των Άπιαστων Ιδεών....

Εσύ σκυφτός μύριζες λουλούδια....

Και μια μέρα
στιγμή, κουκκίδα στο τοπίο του Χρόνου
κατάλαβα....

Πέρασα ανοχύρωτη Ύπαρξη
δίχως ρούχα
δίχως κορμί
δίχως συναίσθημα
δίχως Ιδέες
μόνο Εγω, στην Καθαρή Μορφή μου.....
εκείνο το ατόφιο Υλικό
που συνθέτει τον Πυρήνα μου..

και γύρισες να με μυρίσεις.....

Προσεχώς το Έργο της Ζωής μου....

ΒΙΒΛΙΟ "Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου", ΑΝΕΜΟΣ Εκδοτική, 2012


-Μπορώ να είμαι όλα και τίποτα, είπε η πρωτοεμφανιζόμενη ηθοποιός.
Η ηρωίδα μου σπούδασε θέατρο στο σκαλοπάτι της ζωής. Με επέλεξε σεναριογράφο και σκηνοθέτη.

Της είπα εξαρχής:

"Κούκλα, είμαι δύστροπη. Το ρομάντζο για μένα δεν είναι αποτύπωμα ωραίων τοπίων. Είναι φιλοσοφία. Δεν επενδύω σε χρήμα. Ρακένδυτη θα σε έχω. Θα σε ωθήσω σε οριακό ξέσπασμα. Θα σου μπήξω το μαχαίρι να ματώσεις κι ίσως πεθάνεις πρόωρα. Θα σου φιμώσω τα λόγια, όταν θα έχεις δίκιο. Θα σε μαστιγώνω, όταν τρυφερά κοιμάσαι. Θα σε αφήνω μόνη σε άδειους σκηνοθετημένους δρόμους. Θα σου σβήνω τ' αστέρια. Θα σε κρεμάω από γέφυρες αυτοκαταστροφής. Θα σου παρουσιάζω ξεφτισμένους θεούς και ωραιοποιημένους ήρωες-δολοφόνους να δοκιμάσω την κοριτσίστικη πίστη σου. Θα σε ταΐζω αποφάγια ποιητικής σχιζοφρένειας. Θα σε ποτίζω αρσενικό σε μορφή δηλητηρίου. Θα αποζητάς αρσενικό με σάρκες να το φας για να χορτάσεις. Θα σε λούζω στην όξινη βροχή του μολυσμένου μέλλοντος και αν αντέξεις θα σε αποζημιώσω με αποθέωση ισορροπίας που θα πλάσει έναν ιδιωτικό παράδεισο ανθρωπιάς. Μιας και ανθρωπιά σημαίνει να μάθεις να αγαπάς εμένα που σε τυράννησα τόσο για να σου μεταδώσω τα μεγάλα μαθήματα. Κι άντεξες. Κι άντεξα. Και στο τέλος θα ξέρω πως αν γυρίζαμε ξανά το Έργο της Ζωής μας, Εγώ θα διάλεγα Εσένα ηρωίδα-πρωταγωνίστρια κι Εσύ Εμένα σκηνοθέτη και σεναριογράφο σου. Και θα με λατρέψεις βαθιά και ισόβια."



Πρωταγωνίστρια του Έργου της Ζωής μου: Εγώ
Σκηνοθέτης: ο Εαυτός μου
Σεναριογράφος: το Alter Ego που κρύβω μέσα μου

Σαφάρι........

ΒΙΒΛΙΟ "Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου", ΑΝΕΜΟΣ Εκδοτική, 2012

Άγρια Γη
παρθένο ξημέρωμα
με δίχως Ήλιο να δαμάζει το φως.
Αρκεί των ματιών της η σπίθα
κι ανατέλλουν οι μέρες
στην Ήπειρο της Έλξης.

Σ’ αθόρυβη σύνταξη,
οι εντός κυνηγοί μου,
συστοιχία δυνάμεων
σ’ αρσενικό σπείρωμα
μιας πολιορκίας φθίνουσας διαμέτρου
γύρω απ’ τ’ απάτητα Δάση της.

Ανύποπτα.
Μέσα στον Άγιο Ύπνο της
η ζέστη του Ονείρου
γίνεται Κίνδυνος.
Κι εκείνη επιμένει να ονειρεύεται.

Ερπετό που σφυρίζει κατάκτηση
με γλωσσικές σαϊτιές
διχάλες στ’ άσπρο κορμί
εισχωρώ στ’ Όνειρό της.

Αόρατο χάδι μου
πώς την ξεσκέπασες
κι όλη η γύρη του κορμιού της
έπνιξε το στόμα μου?

Μία που πείνασα για το έδεσμά της
και μία που μαρμάρωσα,
αιχμηρό θαυμαστικό
καρφωμένο στο στήθος της.

Όλα τα βέλη μου βαθιά καρφωμένα
να εξασφαλίσω την Κυριαρχία
και μόλις λίγο ταράχθηκε ο Ύπνος της
ένα ένα
τα είδα ν’ ανθίζουν.

Τόσα χρόνια
καλλιεργώ το κορμί της
κι ακόμη δεν κατάλαβα
πώς μέσα σε ένα δευτερόλεπτο
με μεταμόρφωσε
από κυνηγό
σε κηπουρό παραδείσου.

Κοριτσίστικος Μονόλογος....

Ποτέ δε φόρεσα το ροζ…
πάντα ντυνόμουν ένα τζίν σκαρφάλωμα
κι ένα μαύρο κολλητό μακό κυνηγητού …
προσπερνούσα τους κανόνες από δεξιά
και στην εκπνοή του κόκκινου
επιτάχυνα…
Είχα μία βέρα ασημένιας Υπόσχεσης
σφηνωμένη στον αντίχειρα:
«Δε θα προδώσω ποτέ το παραμύθι μου.»

Εκπαιδευμένη να κολυμπάω κόντρα… ίσως από βίτσιο…
να δραπετεύω από το παράθυρο προς τον αποπροσανατολισμό,
γεμάτη μισά ερωτηματικά με σκιές θαυμαστικού.
Να μουτζουρώνομαι σε υπόγεια Υψηλών Τάσεων,
επιδιώκοντας προσομοιώσεις κεραυνών.
Το πέτυχα!
Δέκα ατόφιο στη Διπλωματική!

Οι σελίδες του παραμυθιού γύριζαν αβίαστα…
χόρταινα ανταγωνισμό…
μα…
η πιο μεγάλη νοστιμιά:
να ξεπερνάω το όριό μου…

Τους καθρέφτες τους είχα σπάσει από μικρή…
πάντα έβγαζαν πιο όμορφες τις νεράιδες…
ποτέ δε γράφτηκε παραμύθι για τα «αλλόμορφα» κορίτσια…
εκείνα που ονειρεύονται να σκαρφαλώσουν στη φασολιά…
να ερωτευτούν τον Γίγαντα Θεό…
να κλέψουν από την τσέπη του το κλειδί του Παραδείσου…
να ψήσουν αμαρτίας εδέσματα στα κάρβουνα της Κόλασης…
να ξεφύγουν της τιμωρίας…
να μη μάθουν ποτέ το μάθημα νεράκι…

Όσο μεγάλωνα, ο κόσμος μίκραινε,
στένευε το Όνειρο
και ο ύπνος είχε ασυνέχειες.

Τίποτε ορατό δε φανέρωνε το κόκκινο που είχα εισπνεύσει..
ούτε το μαύρο που πύρωνε τα κάρβουνα της σκέψης
με ποιητική πλημμύρα μαύρου χρυσού, ασυναγώνιστης ασυναρτησίας!

Έψαξα κατά καιρούς το τραύμα μου..
Μάταια..
Λιπόθυμη απ’ τις ταχυπαλμίες μιας εγρήγορσης,
μόλις έβρισκα ξανά τις αισθήσεις μου
ξεχνούσα, σαν δευτερεύουσα προτεραιότητα, το αυτοερώτημα:
«Ποιο είναι το τραύμα μου?»

Σήμερα το υποψιάστηκα:

ΠΟΤΕ ΔΕ ΦΟΡΕΣΑ ΤΟ ΡΟΖ!!!

Σήμερα ξύπνησα άγρια από το ξυπνητήρι των Καθηκόντων…
36 πιά!
Ολόκληρη Γυναίκα….

Ανοίγω την ντουλάπα μου…
Θα ντυθώ στα ροζ!

Όμως, μαζί μου, μεγάλωσε και το χρώμα…
έγινε κόκκινο…

Τίποτε άλλο από κόκκινο…

Κόκκινο περιτύλιγμα η συσκευασία του Δώρου
και το περιεχόμενο πάντα ίδιο:


«Το παραμύθι μου, που δεν το πρόδωσα ποτέ…»

Δίχως τίποτε, μα με όλα

ΒΙΒΛΙΟ "Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου", ΑΝΕΜΟΣ Εκδοτική, 2012

Απεραντοσύνη στο μπαλκόνι μου,
τυλιγμένο όλο το σύμπαν
σε μία βελούδινη κουβέρτα.
Όλες οι λέξεις
μια γουλιά καφέ.

Κινήσεις μετρημένες
στον άβακα
που παιδικά μετράει ως το 10.
Κλείνω τα μάτια
κι εκεί ζωντανεύουν όλα.
Όλα όσα δε χωράνε στην αγκαλιά μου.

Οι ευτυχίες, που γλυκαίνουν τον καφέ μου.
Οι περίπατοι, που μου έμαθαν τον κόσμο σου.
Οι εξομολογήσεις σου, που ακόμη ανάβουν τ' αστέρια.

Οι πειρασμοί, που με αδέξια κόλπα,
χύνουν λίγες σταγόνες καφέ στην κουβέρτα.

Όμως, πάντα ξεχείλιζε το συναίσθημά μας.
πάντα έσταζε το κόκκινο του φιλιού
περίσσεμα αποχρώσεων
και γινόταν χάλια η ζωή μας.

Σήμερα, δίχως τίποτε, μα με όλα,
κουλουριασμένη γύρω από το κέντρο του εαυτού μου
μπροστά στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας,
σε νιώθω...
τριγυρίζεις ακόμη εδώ

σαν βραχνή χροιά φωνής,
στο παρασκήνιο των τραγουδιών,
σαν γεύση ονειροπόλησης,
που βούλιαξε στον καφέ μου.

Κοιμήσου, κοριτσάκι

ΒΙΒΛΙΟ "Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου", ΑΝΕΜΟΣ Εκδοτική, 2012

Κοιμήσου Κοριτσάκι μου
τα όνειρα βιάζονται να χτίσουν παλάτια…
Ήρθαν... υπνοβάτες Ζωής
σεργιάνι να σε πάνε
στων Ιπποτών τα Οράματα…

Νανουρίσου Κοριτσάκι,
τ’ αστέρια ξετύλιξαν τις αιώρες παραδείσου
στους Αγγέλους να φτάσει το αέρινο βήμα σου…

Μικρή μου, τρυφερή, κρυστάλλινη Ύπαρξη..
Νεραϊδίτσα μου εύπλαστη
ψιχουλάκια ακολούθησε
νυσταγμένου παραμυθιού….

Ονειρέψου Κοριτσάκι
Ταξίδια σ’ Ορίζοντες εκπλήρωσης…
Παιχνίδια στην αλάνα του Γέλιου…
Κήπους μ’ ανθισμένους αναστεναγμούς…

σσσσσσσσττττττττττττττττ…… το Κοριτσάκι μου κοιμάται…

σσσσσσσσσσσσσσστττττττττττττττ…

Ξύπνα Κοριτσάκι
το Τρένο της Ζωής μόλις πέρασε,
κι εσύ ακόμη παίζεις με τα Όνειρα...
Οι κήποι τσιμενοποιήθηκαν…
χτίσανε οι εργολάβοι το οικοδομικό τετράγωνο της Ζωής σου…
Κάποιος έκοψε τα νήματα της αιώρας,
θα πέσεις απ’ τ’ Όνειρο…

Κοριτσάκι μου... ξύπνα γλυκά...
περνά η ώρα...
θ’ αγριέψει το ξυπνητήρι των Καθηκόντων…
άκου….
αχνός σιωπής ο ύμνος των Αγγέλων…
η άγρια φωνή της Υποχρέωσης
χαϊδεύει με μαστίγια τ’ όνομά σου…

Ξύπνα Κοριτσάκι μου…
σου κλέψανε το Όνειρο…

Μεγάλωσες.......