ανθισμένη αιμορραγία

..ανθισμένη αιμορραγία δίπλα στο κρανίο
κι η αυτόχειρας
πιο ζωντανή από ποτέ.

Οι Δυο μας

Όταν όλοι πέσουν για ύπνο, μείνε λίγο ακόμη μαζί σου, πιάσε σου κουβέντα για κείνα που δεν συζητιούνται μπροστά σε τρίτους.. πες τις αλήθειες σου.. εξήγησε τα Επειδή που σε έφεραν ως εδώ.. στήριξε τα σωστά και τα λάθη σου.. ο μόνος εχθρός που έχεις να φοβάσαι είσαι εσύ κι ο μόνος σύμμαχος που χρειάζεσαι είναι ο εαυτός σου.. βρείτε τα.. κοιταχτείτε στα μάτια.. μαλώστε, βάλτε τα κλάματα, αγκαλιαστείτε, κάντε έρωτα.. Δύσκολο ε..? Πώς κάνεις έρωτα στον εαυτό...? Σίγουρα όχι με φαντασιώσεις κι αυτοϊκανοποίηση. Περνάς απ' όλα τα στάδια της αυτοκριτικής, της αμφισβήτησης, της απόρριψης, της άρνησης, του πολέμου, της ανακωχής, της αποδοχής, της κατανόησης, της αγάπης για να φτάσεις ως τον έρωτα. Κι όσο θα ερωτεύεσαι τόσο πιο άγριες θα είναι οι μάχες που θα συμβαίνουν μέσα σου, γιατί θ' αρχίζεις να διαπραγματεύεσαι πιο δύσκολα ζητήματα απ' τα καθημερινά σου σωστά και λάθη.................... και οι νύχτες, πλέον, θα μοιάζουν τόσο μικρές για να λύσεις όλους τους γρίφους σου...
..όπως και η Ζωή η ίδια.

Τελεσίδικο

Δεν θα βγω απ’ τον Τάφο.

Έχω τρεις μέρες να κάνω τον απολογισμό μου

κι αν δεν μού φτάσουν θα ζητήσω παράταση..

Έχω να μετρήσω τις φορές που σταυρώθηκα

-          δικαίως ή αδίκως -

που αναστήθηκα ματαίως

δίχως ν’ αλλάξω τον κόσμο

ή τον Εαυτό μου

κι έδωσα ευκαιρία να συνεχιστούν οι Φαύλοι Κύκλοι.

Έχω να φυλλομετρήσω τ’ αγκάθια στο στεφάνι μου

πάνω στο «μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά» η Ζωή.

Έχω να απολογηθώ που παρέχω πέρασμα

στους εισβολείς

και με τα 30 αργύριά τους με εξαγοράζουν

και με πουλούν στους επόμενους

κι όλο αλλάζω χέρια αγοραστών.

Δεν αρκεί τόσο σκοτάδι για να σκεφτώ.

Χρειάζεται να προχωρήσω πιο κάτω,

πιο βαθιά,

πιο μέσα.

Στους πιο παλιούς νεκρούς.

Να μεταφράσω τον φόβο και τον θρήνο

να βυζάξω τις ρίζες του δέντρου

όπου κρέμονται αυτοκτονικά οι τύψεις των ανθρώπων

με το χώμα του να θρέφεται απ’ το λίπασμα των νεκρών

που δεν αναστήθηκαν ποτέ.

Η δύναμη βρίσκεται μπροστά στο τελεσίδικο.

Ελάχιστα πριν σφραγιστεί το φέρετρο

πριν βαρύνει το χώμα

πριν κοπεί το νήμα

πριν τελειώσουν τα Ποιήματα

τότε που θα πεθάνω στ’ αλήθεια,

δίχως ελπίδα Ανάστασης,

τότε

θα έρθει η σειρά σου ν’ αναστηθείς

δίχως να περιμένεις κάποιον άλλον

να έρθει να σε σώσει.

Λάθος μάθημα

Αν σού 'χαν διδάξει πως υπάρχει κι άλλος τρόπος από τη διαδοχή Προδοσία – Σταύρωση – Ταφή κι Ανάσταση, δεν θα ήσουν τόσο ανεκτικός με τα Βάσανα της Ζωής σου, ανθρωπάκο…
Δεν θα υπέμενες τα πάνδεινα περιμένοντας μια Ανάσταση. Θα διεκδικούσες Παράδεισο κάθε φορά που κάποιος θα σού άρπαζε το "μήλο" από το στόμα.

Η εξ αποστάσεως διδασκαλία αναιρεί τον Δημόσιο και Δωρεάν χαρακτήρα της Εκπαίδευσης

Η εξ αποστάσεως διδασκαλία αναιρεί τον Δημόσιο και Δωρεάν χαρακτήρα της Εκπαίδευσης, μιας και αρκετοί μαθητές και των δυο βαθμίδων απέχουν από τη σύγχρονη και ασύγχρονη διαδικασία, είτε λόγω ανεπαρκούς υλικοτεχνικής βάσης, είτε λόγω έλλειψης στοιχειώδους τεχνογνωσίας και αδυναμίας βοήθειας από το γονιό, οπότε οι διαδικασίες τηλεκπαίδευσης δεν εξυπηρετούν στην αναπλήρωση χαμένων ωρών, παρά μόνο στο να διατηρηθεί επαφή του μαθητή (που θα καταφέρει να συνδεθεί) με το σχολείο, τον καθηγητή, το γνωστικό αντικείμενο με ασκήσεις και μαθήματα στα οποία ΔΕΝ θα παίρνουν απουσίες και δεν γίνεται να αξιολογηθούν για το Β τετράμηνο, όπως και δεν γίνεται να προχωρήσουν στην ύλη.

Τόσες ώρες προγραμμάτων κατά του BULLYING εστίαζαν στον Κοινωνικό Αποκλεισμό, και να που ήρθε η στιγμή να τον υλοποιήσουμε επίσημα, ως Εκπαιδευτικό Σύστημα...

Απολαμβάνω την διαδικασία. Λατρεύω την επαφή με τα παιδιά μου, μα ειλικρινά θλίβομαι και εξοργίζομαι μαζί μου, με το σχολείο μου, με τη ΔΔΕ, με το Υπουργείο, σαν σκέφτομαι τον ΕΝΑΝ , έστω έναν, μαθητή μου που λείπει από αυτό το...... ιντερνετικό πάρτι!...

Μικρόφωνα, καζούρα, κάμερες κλειστές, φωνές παιδιών, απορίες, εξηγήσεις, ανάθεση εργασιών, οργασμός αλληλεπίδρασης, mail, πλατφόρμες ασύγχρονης, κυψέλες, τοίχοι ανακοινώσεων, ιστολόγια κυψέλης...... και από ένα μόνο τμήμα μου 7 άτομα απόντα...

ΔΕΝ Με νοιάζει η απουσία από το μάθημα. Με νοιάζει η απουσία από την ΟΜΑΔΑ! Ξαφνικά Όλοι μαζί και κάποιοι, ως μονάδες, είναι Εκτός..

Εξήγησα στα παιδιά που συνδέθηκαν στο Webex πως ό,τι λέω εδώ, μόλις ανοίξουν (αν ανοίξουν) τα σχολεία θα το ξαναπώ για ΟΛΟΥΣ, γιατί ΔΕΝ είναι δίκαιο να λείπει ΟΥΤΕ ένας μαθητής από την διαδικασία!... Τούς εξήγησα πως ΔΕΝ θα βαθμολογηθούν στέλνοντας τις εργασίες.. Θα τις αξιολογώ, θα τους επισημαίνω τυχόν λάθη, θα τους τονίζω τί να προσέξουν, μα ΔΕΝ ΘΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΘΟΥΝ!....
Απάντησαν "και γιατί να τις κάνουμε..?" "Τώρα τις κάνετε για να ακονίσετε το μυαλό σας μέσα στην αδράνεια του εγκλεισμού, για να μην ξεχάσετε όσα μάθαμε, για να μείνετε σε εκπαιδευτική εγρήγορση..!..."

Δυστυχώς, η εικόνα των 7 του τμήματος που απέχουν, λείπουν, απουσιάζουν, μού αμαυρώνει όλη την χαρά της επικοινωνίας.

Είμαστε περήφανοι που προχωράμε μπροστά ως Εκπαιδευτικό Σύστημα.
ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ως εκπαιδευτικός και ως Κάκια που προχωράμε μπροστά αφήνοντας κάποιους πίσω... (στην παρούσα φάση, τουλάχιστον....) :(

Πριν χρόνια υπηρετούσα στο 2ο Γυμνάσιο Γιαννιτσών. Είχαμε μαθητές από τα γύρω χωριά, ελληνάκια, ρομά και αλλοδαπούς.
Κάποια στιγμή διαπιστώθηκε πολυήμερη απουσία ενός μαθητή από ένα διπλανό χωριό. Επιχειρήθηκε τηλεφωνική επικοινωνία. Μάταια. Εστάλη ταχυδρομικώς ενημερωτικό σημείωμα απουσιών. Μάταια. Ο διευθυντής (Μωυσιάδης Παντελής) με ρώτησε (εμένα, γιατί είχα σχέση με το χωριό του μαθητή) αν γνωρίζω κάτι, αν συμβαίνει κάτι στο σπίτι, στην οικογένεια.. Απάντησα αρνητικά. Δεν ήξερα τίποτα. Μού είπε, ανθρώπινα από τη θέση ευθύνης του, "Θα αναλάβεις να έρθεις σε επαφή με τους γονείς και το παιδί. Έχουμε ευθύνη. Δεν γίνεται να λείπει ένας μαθητής μας από το σχολείο και να μην αναζητήσουμε το λόγο. Πού είναι αυτό το παιδί...? Τί συμβαίνει...?"

Την επόμενη μέρα πήγα στο σπίτι του παιδιού. Ναι, υπήρχαν οικογενειακά προβλήματα. Καταφέραμε το παιδί να επιστρέψει στο σχολείο. Είχαν μείνει 2 περίπου μήνες ως τη λήξη της χρονιάς, της Γ' γυμνασίου. Το παιδί τελείωσε.

Και τί έγινε θα μού πεις...?
Δεν καταφέραμε να λύσουμε τα προβλήματα της οικογένειας. Όχι. Μα το παιδί ένιωσε πως η σχολική κοινότητα ενδιαφέρεται γι’ αυτόν, πως δεν μάς ήταν αόρατη η παρουσία και η απουσία του. Οποιοσδήποτε άνθρωπος, σε οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση, όταν νιώσει κάποιον να εστιάζει πάνω του, διδάσκεται πως είναι να δέχεσαι συμπαράσταση, να μην αισθάνεσαι μόνος, να έχεις κάποιον που είναι εκεί και σε υπερασπίζεται.

Η εστίαση του Διευθυντή μου, μού δίδαξε πώς δεν μπορώ να είμαι αδιάφορη προς καμία απουσία μαθητή μου.

Πίσω από κάθε παιδί που αργεί ή λείπει υπάρχει μια Ιστορία που δεν θα ψάξει ποτέ κανένα Υπουργείο. Μόνο ο άνθρωπος, πίσω από το ρόλο του δασκάλου / διευθυντή, μπορεί και οφείλει να ψάξει, για να μην λείψει κανένα παιδί από την Εκπαιδευτική Διαδικασία.

Δίπλα στο δάσκαλο και στο διευθυντή του κάθε σχολείου, ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων καλείται και οφείλει να υπερασπιστεί το δικαίωμα ΟΛΩΝ των παιδιών για Ισότιμη Συμμετοχή στην διαδικασία μάθησης, με όποιον τρόπο κι αν αυτή υλοποιείται.

Για το Υπουργείο που στέλνει οδηγίες για 4ωρη ζώνη τηλεκπαίδευσης στο Γυμνάσιο, 8 -12, με οργανωμένο ωρολόγιο πρόγραμμα, οι μαθητές που λείπουν απ τη διαδικασία είναι απλά νούμερα. Απ’ τους 300.000 μαθητές οι 230.000, είπε με καμάρι η υπεύθυνη τηλεκπαίδευσης διευθυντών και ομάδων συντονισμού, είναι μέσα στις πλατφόρμες του ψηφιακού σχολείου. Νούμερα. Στατιστικά στοιχεία σε μία οθόνη.

Για μένα οι μαθητές μου που λείπουν έχουν όνομα, πρόσωπο, συναισθήματα.. και τούς θέλω στην τάξη. Και πιστεύω σ αυτό το εγχείρημα, που μ’ έναν τρόπο πλήττει το δικαίωμα του κάθε μαθητή για Ισότιμη Συμμετοχή στην Εκπαιδευτική Διαδικασία, θα πρέπει οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων να πάρουν μία θέση. Ως γονείς και κηδεμόνες δεν αρκεί το παιδί μας να έχει πρόσβαση, μα και το παιδί του γείτονα. Η συλλογικότητα θα δοκιμαστεί, όπως δοκιμάζεται πάντα.

Σ αυτό το συλλογικό δικαίωμα, το δίχως εξαιρέσεις, στηρίζεται η Δημοκρατία.
Ποιά Δημοκρατία, θα μού πείτε τώρα, ε...?
Μέσα σε περίοδο έκτακτων μέτρων, απαγορεύσεων υπέρ του καλού της δημόσιας υγείας, η Δημοκρατία έρχεται σε δεύτερη μοίρα.

Συγχωρέστε με. Διαφωνώ.

Εγκλεισμός - 1ο σύμπτωμα

Από το πάνω διαμέρισμα ακούγεται λαχανιασμένο κυνηγητό. Βήματα που τρέχουν οργώνοντας το πάτωμα, το ταβάνι μου. Τα φωτιστικά τρέμουν σαν να γίνεται σεισμός. Στήνω αυτί, να ακούσω αν είναι παιχνίδι ή κανένα τρομαχτικό σενάριο κακοποίησης. Ακούγονται πνιγμένα φωνήεντα σε λέξεις κομμένες. Ξαφνικά παγώνουν όλα. Μία μακρόσυρτη σιωπή. Κενό. Κρατάω κι εγώ την αναπνοή μου. Θέλω να ανεβώ να δω τί συμβαίνει.…να παρέμβω... να το σταματήσω...
Ανοίγω την πόρτα, βρίσκομαι στην κοινόχρηστη σκάλα… μα…… για στάσου!.... Δεν έχω επάνω διαμέρισμα. Επάνω μου είναι μόνο……..… η ταράτσα!....................................

Fear...

Δεν είναι η καραντίνα, η ασθένεια, η παύση, η αναμονή, η απαγόρευση, ο περιορισμός, οι άδειες εξόδου, τα πρόστιμα, η απουσία, η επιβολή, η πληροφόρηση, η παραπληροφόρηση, η συμμόρφωση, η νέα τάξη πραγμάτων.

Είναι ο φόβος.
Ο φόβος του θανάτου.
Ο φόβος της ασθένειας.
Ο φόβος της τιμωρίας.
Ο φόβος της απώλειας.

Όχι πως δεν ζούσες ήδη μαζί του.. μα η εκθετική αύξηση πάντα έχει εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Όπως και η αιφνίδια στέρηση. Ο αιφνιδιασμός είναι στρατηγική μάχης και η στέρηση σε κάνει να εκτιμάς τα απλά, τα λίγα, τα ελάχιστα. Το ξέρει αυτό το λόμπι του Συστήματος. Έτσι, όταν θα τραβήξει η παλίροια τα νερά της και θα έρθει η άμπωτη και ίσως η ξηρασία, εσύ ήδη θα έχεις μάθει να νιώθεις Ευτυχία με μία σταγόνα νερό. Θα σου δίνουν κατακερματισμένες ημιαπασχολήσεις και θα προσεύχεσαι να ευχαριστήσεις το Θεό που ζεις, που δεν σε άφησαν να πεθάνεις από τον θανατηφόρο ιό και θα αντέχεις τον ανήφορο. Αποφεύφθηκε ο θάνατος.

Και κάπου λίγο πριν κοιμηθείς θ' αναπολείς τις μέρες προ κοροναϊού, όπως αναπολούσε κάποιος τις μέρες προ της πτώσης των Διδύμων Πύργων..... πριν τα παγκόσμια ψηφίσματα της νομοθεσίας κατά της τρομοκρατίας καθιστώντας τον καθένα μας υποψήφιο... τρομοκράτη..

Ίσως, έπρεπε οι δάσκαλοι να σου είχαν μάθει να βλέπεις λίγο πιο μακριά από την μικρή σκιά γύρω από το κάθε γεγονός. Ίσως να είχαν προσπαθήσει... μα τους αμφισβητούσε η εφηβεία σου και τώρα που ενηλικιώθηκες εξακολουθείς να αμφισβητείς τις προεκτάσεις... Είναι εύκολο να θρέφεσαι με ό,τι σού σερβίρουν. Το να χορτάσεις την περιέργειά σου μόνος σου απαιτεί χρόνο. Απαιτεί έρευνα, διασταύρωση πηγών, κριτική σκέψη και αποχή από το ιντερνετικό τρολάρισμα... Θα χάσεις όλον τον χαβαλέ ρε φίλε... Και τί μένει σ' αυτόν τον κόσμο...? Λίγο γέλιο βρε αδερφέ.... διακωμώδηση του τρομαγμένου εαυτού... αναπαραγωγή κάθε φτηνού προϊόντος αποχαύνωσης...

Θεωρείς τυχαίο που σε έβαλαν τώρα σε καραντίνα και όχι πριν χρόνια, στην πρώτη γρίπη των χοίρων, των πτηνών, στα κουνούπια τίγρης ή..... έστω μετά την έκρηξη του ..... Chernobyl...?

Μα.... τότε δεν είχες το net να σε αποχαυνώνει, να σε υπνωτίζει, να σε κάνει άρρωστα να ξεχνιέσαι..

Ρίξε μια ματιά, όσο προλαβαίνεις, στον καθρέφτη.. στο είδωλο του παλιού σου Εαυτού. Όσο περνούν τα χρόνια, θ' αποτελεί ανάμνηση. Ο παλιός Εαυτός.. που διεκδικούσε ασφάλεια, αλήθεια, σταθερότητα, ανεξαρτησία, εργασιακή αξιοπρέπεια..

----------------------------------------------------------------

Στον Εαυτό που αφήνουμε πίσω.... και ίδιος δεν θα υπάρξει ποτέ. Ο φόβος αλλοιώνει χαρακτηριστικά και νοοτροπίες....

«Το κομμένο σχοινί
μπορείς να το ξαναδέσεις
θα κρατήσει πάλι, ωστόσο
θα ‘ναι κομμένο.

Ίσως πάλι ν’ ανταμώσουμε
μα εκεί που μ’ άφησες
δεν πρόκειται ποτέ
να με ξαναβρείς.» Μπ. Μπρεχτ

Why do flowers die...?

One way

Δεν αρκεί απλά να προσπαθήσεις να αλλάξεις μία κατάσταση. Πρέπει από πριν να έχεις χρονοδιάγραμμα και μία απόφαση για το τί θα κάνεις αν δεν αλλάξει η κατάσταση.
Μένεις και υπογράφεις συμβιβασμό ή φεύγεις..?

Είναι φορές που πρέπει να δεχτείς πως κάποιες καταστάσεις τις αλλάζεις μόνο.... φεύγοντας.

Repeat

Υπάρχει κάτι ύποπτο εδώ.
Τα έπιπλα τοποθετημένα δίχως συμμετρία
μοιάζει κάτι να κρύβουν.
Σκάβω κάτω από τα μαξιλάρια.
Πέτρες και βράχοι.
Κάποιος πριν από μένα
κρύφτηκε πιο βαθιά.

Σέρνω τον καναπέ.
Το χαλί κρύβει την κρύπτη.
Ξέρω πως είναι εκεί
μα δεν κοντεύω ακόμη
χρειάζομαι προετοιμασία.
Θα 'ναι πιο άγριος από μένα
πιο πεινασμένος ίσως
πιο μόνος
πιο ξεχασμένος
πιο υγιής ή πιο άρρωστος
πιο τρομαγμένος ή πιο ήρεμος.
Θα 'χει συνηθίσει την φυλακή του
και θα 'ναι έτοιμος να αμυνθεί.
Ντύνομαι τα ειρηνικά μου.

Σηκώνω το χαλί
ξεμοντάρω τα πλακάκια
παίρνω εργαλεία και χαλάω το πάτωμα.
Κάτω απ' τα πόδια μου
δεν υπάρχει πρώτος όροφος
μόνο μία καταπακτή
που οδηγεί σ' όλα τα κρησφύγετα του κόσμου.
Άνθρωποι τυφλοί κι αφιλόξενοι
μ' ανήλιαγα φωνήεντα σιωπής
αποτραβιούνται πίσω
κι αν κοντέψεις
καμπουριάζουν και πετούν αγκάθια στην πλάτη
εξελιγμένη άμυνα φοβισμένου ανθρώπου.

Δεν μιλώ.
Το νιώθουν πως είμαι η νέα φουρνιά
που έρχομαι συστημένη να προστεθώ
στις απομονώσεις.
Πλέον δεν με σέρνουν με το ζόρι.
Δεν είμαι αιχμάλωτη, ούτε εξορισμένη.
Έρχομαι με τη συγκατάθεσή μου.
Μονόδρομος.
Για να χαρώ τη ζωή, πρέπει να πάψω να ζω.
Ίσως εγώ να κληρώθηκα να πληρώσω
το τίμημα της κακοποίησης.

Σ' όλα τα σκοτεινά τους δωμάτια
υπάρχει εικόνισμα μιας μικρής Ζωής
κοριτσάκι που οι τυφλοπόντικες άνθρωποι
το λατρεύουν σαν θεότητα.

Εις το όνομά της με δέχονται.
Κάθομαι γύρω από το φως του κεριού.
Το κοριτσάκι, λέει, το βρήκαν μισοπεθαμένο
κακοποιημένο υπαρξιακά
απ' το φουστάνι του σέρνονταν δαίμονες
που θέλαν μερίδιο γονιμότητας.
Μια χούφτα παιδιά, αιώνες πριν,
την άρπαξαν απ' τα χέρια τους
σκάψανε το πάτωμα
ως τα θεμέλια της οικοδομής
ως τα θεμέλια του κόσμου
και μείνανε κρυμμένοι
επί γενεές γενεών
από μένα κι από σένα.

Τώρα ήρθε η δική μου σειρά
να αρπάξω απ' το χέρι
την μετενσάρκωση αυτού του κοριτσιού
που ζει μέσα μου
και να το σύρω στ' αποστειρωμένα υπόγεια
μην μολυνθεί απ' το μικρόβιο του ανθρώπου.

Το  κερί έσβησε.
Οικονομία για να' χω κι αύριο λίγο φως.
Κλείνω τα μάτια.
Σ' αυτό το σκοτάδι
αγιοποιείσαι ή δαιμονίζεσαι.
Άνθρωπος δεν είσαι πια.
Βλέπει ο νους.
Διαβάζει και γράφει το παρόν και το μέλλον
στον τοίχο αυτής της σπηλιάς
γνωρίζοντας πως
όταν φτάσει ο άνθρωπος εδώ
θα καταστρέψει όλες τις ιστορίες και τις μνήμες
..κι όλα θα επαναληφθούν.

Ξυπνώ σαν από λιποθυμία υψηλού πυρετού
πάνω στο χαλί του σαλονιού
ένας συναγερμός ακούγεται απ' όλες τις οθόνες
"Ο κίνδυνος πέρασε.
Όσοι είσαστε ζωντανοί βγείτε από τις κρυψώνες σας."

Το μήνυμα επαναλαμβάνεται.
Μία φάρσα ακόμη..
Ποιος στέλνει το μήνυμα..?
Ποιος με περιμένει εκεί έξω..?

Ευπειθώς αναφέρω..

Σε μία εποχή που επαναπροσδιορίζει τον εαυτό της, που γκρεμίζει στερεότυπα, που αναγνωρίζει τα λάθη της ακόμη κι όταν επιμένει σ' αυτά, που αλλάζει τις προτεραιότητές της και επαναδοκιμάζει την ισχύ των αξιών της, που έχει φανατικούς να υπερασπίζονται όσα δοκιμάστηκαν κι απέτυχαν και οραματιστές που μιλούν για ένα ενοποιημένο αύριο..σ' αυτήν την αμφιλεγόμενη εποχή με ρωτάς αν είμαι Γυναίκα ή Άντρας. 

Μού χρεώνεις το βιολογικό μου φύλο, τις μάχες που δόθηκαν για να κερδίσω ισότητα και θέλεις ν' ακολουθώ το ρεύμα γιορτάζοντας την γυναικεία μου φύση. 

Αν με μελετούσες μ' ενδιαφέρον θα διαπίστωνες πως δεν είμαι απλά Γυναίκα. Έχω τεράστια γονιδιακή κληρονομιά απ' τον μπαμπά μου. Μυϊκή, εγκεφαλική που ξεπερνά το όριο αγύριστου κεφαλιού, ορθολογιστική στη δομή μαθηματικού αλγορίθμου. Εξοικειώνομαι με την χρήση των εργαλείων και παθιάζομαι με τ' αποτέλεσμα. Δεν περιορίζομαι, δεν δέχομαι οδηγίες και ο αρσενικός εαυτός μου έχει έναν τρόπο να δίνει τουλάχιστον μία λύση στα προβλήματα, που όταν προκύπτουν κλείνομαι στην σπηλιά μου,  δεν δέχομαι επισκέψεις, δεν συζητώ, δεν αλληλεπιδρώ μέχρι να λυθεί ο κόμπος μου. Δεν έχω πάει φαντάρος, μα οργανώνω στρατιές μέσα μου κι έχω ροπή στις μάχες. 

Και στον αντίποδα είμαι Γυναίκα. Ευαίσθητη, τρυφερή, κυοφορούσα, προστατευτική, μητρική. Περιθάλπτω τις πληγές και τα παιδικά τραύματα. Κάθομαι ν' ακούσω τον εσωτερικό λυγμό του ανθρώπου δίχως να τον κρίνω. Όλα τα παιδιά της Γης είναι παιδιά μου κι όλοι οι ενήλικες στα μάτια μου είναι δύστροπα παιδιά που χρειάζονται αγάπη. 

Και μέσα στην διπολική μου φύση, σ' αυτό το εμφύλο γιν γιανγκ που βιώνω μέσα μου, παρουσιάζω την ανατομία μου και σού αποδεικνύω πως δεν φτιάχτηκα από το πλευρό κανενός άντρα. Είμαι αυτοτελής, όπως ο κάθε άνθρωπος μέσα στη μοναδικότητά του. Αντιμάχομαι την πατριαρχική  νοοτροπία και τα κατάλοιπά της, όπως και κάθε είδους μητριατρικής αυστηρότητας που την μιμείται. 

Δεν χωράω στα προνόμια που μού παραχωρήσατε για ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση, στη δουλειά, στο ψηφίζειν και ψηφίζεσθαι, στη Ζωή, ενώ επιμένετε σε έναν αρσενικά ανθρωποκεντρικό Θεό Πατέρα, Δημιουργό και Κριτή των πάντων. Δεν χωράω μέσα στο αρσενικό ουσιαστικό του Ανθρώπου. Ίσως να μην είμαι απλά και μόνο άνθρωπος. Ίσως να 'μαι, όπως κι εσύ, απ' το υλικό των άστρων, μία σύνθεση αρχαίας συμπαντικής μνήμης που πειραματίζεται στους συνδυασμούς των γονιδίων και των βασικών χημικών στοιχείων δημιουργίας της Ζωής και στην κλίμακα με άκρα την απόλυτη Αρρενωπότητα και την απόλυτη Θηλυκότητα να ταλαντεύομαι κάπου στη μέση, με τα θηλυκά και τ' αρσενικά χαρακτηριστικά μου να εναλλάσσονται ανάλογα με τις συνθήκες και συγκυρίες της Ζωής μου... και δεν χρειάζομαι υπενθυμίσεις επετείων για να μην ξεχνώ να αγωνίζομαι για να με αποδέχεστε, να με σέβεστε, να μού δίνετε ίσες ευκαιρίες και να με αγαπάτε όπως είμαι.